ติดต่อไม่ได้

“เฮ้อ...ความรู้สึกตอนถูกบล็อกมันเป็นแบบนี้นี่เองสินะ” ร่างเล็กพึมพำกับตัวเอง แม้ว่าเธอจะพยายามติดต่อเขาทางไหน ทุกช่องทางเขาก็ติดต่อไม่ได้เลย

“เป็นอะไรไป...ยังติดต่อนายนั่นไม่ได้เหรอ” ยูมิถามขึ้นพร้อมกับนั่งลงข้างๆ แล้วยื่นเครื่องดื่มเย็นๆ ให้เธอหนึ่งกระป๋อง

“อืม...ไม่รู้ว่าป่านนี้จะเป็นไงบ้าง”

“อีตานั่นบล็อกเธอ...แต่ไม่ได้บล็อกฉันสักหน่อย...เดี๋ยวส่องให้” ว่าแล้วยูมิก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเลื่อนดู และเป็นอย่างที่คิดเพราะพะพายเองก็ไม่ได้บล็อกเธอ “พะพายเช็กอินที่สตาร์บาร์ กับเพื่อนๆ ...เอ๋...นี่เพื่อนนายนั่นเหรอ” ยูมิยื่นโทรศัพท์ที่เปิดรูปผู้ชายร่างสูงผิวขาวจัดให้เฟอร์ดู และที่สะดุดตายูมิเห็นทีจะเป็นลักยิ้มของเขา แต่ทว่าทำไมนายนี่ดูคุ้นตาจังเลยล่ะ ยูมิคิดในใจ

“อืม...จำไม่ได้ว่าคนนี้ชื่อเรย์หรือชาลี”

“ฉันชอบคนมีลักยิ้ม”

“แก๊งนี้เขาร้ายกันอยู่นะยู...จะเสี่ยงเหรอ...นี่แก๊งหนุ่มฮอตการบินเลยนะ...แถมเพลย์บอยสุดๆ”

“ฉันจะจีบ ฉันอยากเป็นผัวนายนี่”

“วะ...ว่าไงนะ? นี่ฉันหูเพี้ยนหรือเปล่า” เฟอร์ถึงกับออกปากถามย้ำ

“ทำไมอะ...ฉันรุกเองไม่ได้เหรอ รุกเองก็เป็นผัวไง อีกอย่างฉันว่าฉันมีความเป็นผัวสูงกว่านายนั่นนะ”

“เอาไงก็เอาเถอะ...แต่ตอนนี้...ช่วยพาฉันไปง้อพะพายก่อน”

“ปะ...ฉันสวยหรือยัง” ยูมิจัดแจงผมเผ้าตัวเองให้เข้าที่เข้าทางแล้วเอ่ยถามเฟอร์

“อื้ม...สวยแล้ว...สวยที่สุดเลย”

“ปากหวาน...หรือเธอจะมาเป็นเมียฉัน” หยิกแก้มเฟอร์ด้วยความเอ็นดูที่เพื่อนรักเอ่ยปากชม

“ไม่เอาฉันจะไปเป็นเมียพะพาย” ตอบด้วยท่าทีทะเล้นเล็กๆ จากนั้นทั้งคู่ก็รีบพากันไปยังสถานที่ที่พะพายและเพื่อนรวมตัวกันอยู่

ทันทีที่มาถึงเธอก็มุ่งหน้าไปที่ห้องวีไอพีโซนสนุกเกอร์ และพอเปิดประตูเข้ามา ก็เห็นพะพายกำลังก้มเตรียมแทงสนุกเกอร์

หมับ!!

“พะพาย...” เฟอร์ไม่รอช้าพุ่งเข้าไปกอดเขาจากทางด้านหลัง ซึ่งเธอกอดเขาในขณะที่เขาก้มเล็งลูกกลมๆ ที่อยู่บนโต๊ะ วินาทีที่เธอกอดยอมรับเลยว่าเขาใจเต้นแรง และไม่คิดว่าเธอจะมาทำแบบนี้ต่อหน้าเพื่อนๆ เขาเลยด้วยซ้ำ

“อะ...เอ่อ...งั้นพวกกู...ออกไปข้างนอกนะ” เรย์เอ่ยบอกพะพายด้วยเสียงตะกุกตะกัก จากนั้นก็เดินไปควงแขนชาลีออกจากห้องไป

“เรย์ใช่ไหม?” ยูมิเดินไปขวางทางของทั้งคู่แล้วถามขึ้น

“ใช่...ฉันชื่อเรย์”

“ดีเลย...ฉัน...ยูมินะ...” แนะนำตัวเสร็จก็ดึงแขนเขาออกจากห้องไป ทิ้งให้ความมึนงงตกเป็นของชาลีแต่เพียงผู้เดียว

“อะไรกันครับเนี่ย” ชาลียกมือขึ้นเกาหัวแล้วเดินตามเพื่อนออกไป

ด้านเฟอร์...

“ปล่อย...ไม่มีสมาธิแทงสนุ๊ก” น้ำเสียงเย็นชา พร้อมกับยืดตัวขึ้นเต็มความสูง มือข้างหนึ่งถือไม้สนุ๊ก ส่วนอีกข้างแกะแขนเธอออกแล้วเดินไปอีกทางอย่างไร้เยื่อใย

“แทงอย่างอื่นก็ได้นะ” เฟอร์ไม่ละความพยายาม วิ่งตามเขาไปอีกฝั่ง “พะพาย...ดีกันนะ...” จังหวะที่เขาจะก้มลงเล็งลูกกลมๆ บนโต๊ะ เธอก็แทรกตัวเข้าไปมองหน้าเขาที่โต๊ะ แวบหนึ่งก็ทำให้พะพายชะงักไปเล็กน้อย แต่ก็แสร้งยืนขึ้นเต็มความสูงแล้วเปลี่ยนไปอยู่อีกฝั่งหนึ่งของโต๊ะ ส่วนเธอที่ถูกเมินก็ลุกขึ้น แล้วเดินอ้อมไปหาเขาอีกครั้ง

“นี่พะพาย...เกิดมาฉันไม่เคยมาวิ่งง้อใครเลยนะ...เลิกเล่นตัวสักที” เดินไปกล่าวด้วยท่าทีหัวเสียเล็กน้อย สองแขนกอดอกบ่งบอกว่าเธอเริ่มจะทนไม่ไหวแล้วนะ

“ก็ไม่ได้บอกให้มาง้อ...ถอยไปเกะกะ” ดันตัวเธอให้ถอยออกห่างจากโต๊ะ เเล้วก้มลงเล็งลูกกลมๆ อีกลูกหนึ่งแล้วแทงให้อีกลูกกระทบอีกลูกจนลงหลุมไปด้วยความแม่นยำ

“พะพาย...จะไม่หายงอนจริงๆ เหรอ” สูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ หวังสงบสติอารมณ์ของตัวเอง แล้วตั้งหน้าตั้งตาง้อเขาอีกครั้ง

“...” ไม่มีคำตอบใดๆ เอ่ยออกมาจากปากของเขา แถมเขายังทำเมินไม่สนใจแล้วเดินดุ่มๆ ไปหยิบของแล้วออกจากห้องไปโดยไม่สนใจเธอเลยแม้แต่น้อย ส่วนเธอก็รีบวิ่งตามไปดักหน้าเขา สองแขนอ้าออก กันไม่ให้เขาเดินผ่านเธอไป

ดวงตากลมโตที่คลอไปด้วยน้ำตาช้อนมองหน้าเขา แวบหนึ่งเขาเผลอมองมัน แต่เพราะกลัวว่าจะแพ้น้ำตาเธอจึงเบนสายตาไปมองทางอื่นแทน

“พะพาย...กลับมาคบกันเถอะนะ...เฟอร์ขอโทษ...” เสียงหวานๆ เอ่ยบอกด้วยความสั่นเครือ แววตารู้สึกผิดมองไปที่เขา

“...” พะพายเบนสายตากลับมามองเธอนิ่ง ก่อนที่จะถอนหายใจออกมาราวกับผู้แพ้ ก่อนที่จะเดินกลับไปยังอีกทาง

“ใจแข็งชะมัดเลย” เอ่ยกับตัวเองด้วยความน้อยใจ แล้วเดินไปนั่งบนม้านั่งคอตกๆ หมดหนทางที่จะรั้งเขาแล้ว

“น้องเฟอร์...”

“ฮะ...เฮียเจีย...มาได้ไงคะ...” เฟอร์เงยหน้าขึ้นไปมองร่างสูงที่มายืนอยู่ตรงหน้าเธอด้วยความสงสัย

“พี่มาแทงสนุ๊กกับเพื่อนเหมือนกัน...แต่เห็นเฟอร์เดินไปอีกห้องหนึ่ง”

“...” เขาเห็นมันทั้งหมดสินะ เฟอร์คิด พร้อมกับก้มหน้ารู้สึกผิดอีกครั้ง

“ไม่ต้องทำหน้าลำบากใจขนาดนั้นหรอก...เฮียเข้าใจ...รักเขามากเลยสิ”

“...”

“เฮียนี่ก็แปลก...เห็นตำตาขนาดนี้ก็ยังจะถามอีก...เฮียนี่โง่จริงๆ เลย” ร่างสูงสบถกับตัวเองพร้อมกับยิ้มเย้ยหยันตัวเอง

“เฮีย...” ได้ยินเช่นนั้นก็ช้อนสายตามองเขาอีกครั้ง

“ไม่ต้องรู้สึกผิดหรอก...เฮียยอมแพ้แล้ว...เฮียไม่อาจทำลายความรักของเฟอร์กับเขาได้จริงๆ ...เฮียมาลองคิดๆ ดูแล้ว...เฮียจะยอมถอยเอง...เรื่องแต่งงาน...เดี๋ยวเฮียเป็นคนไปพูดกับป๊าเองนะ...เฟอร์ไม่ต้องห่วง” แม้ว่าเขาจะรักเธอมากแค่ไหน แต่หากการที่เห็นคนรักไม่มีความสุข เขาเองก็ไม่กล้าที่จะเห็นแก่ตัวได้ รักน่ะใช่แต่หากไม่มีความสุขเขาก็ไม่อยากบังคับจิตใจเธอ เพราะงั้น เขาเองนี่แหละจะเป็นคนถอยเอง เพราะเขารู้ว่าเฟอร์คงไม่กล้าที่จะขัดใจพ่อแน่ๆ

“เฮีย...”

“เชิญรักกับเขาต่อเถอะ...ทางนี้ไม่ต้องห่วงเลย...เดี๋ยวเฮียจัดการให้เอง...น้องสาวของเฮีย...”

“ฮะ...เฮียเจีย...”

“ได้ไหม...เฮียพอจะเป็นพี่ชายของเฟอร์ได้หรือเปล่าครับ” น้ำเสียงอ่อนโยน เธอรับรู้ได้ มันทำให้เธอน้ำตาไหลออกมาอย่างตื้นตันใจ ไม่คิดเลยว่าชีวิตนี้เธอจะเจอคนดีๆ แบบเขา เขาดีมากจริงๆ แต่เสียดายที่เธอไม่ได้รักเขาแบบนั้น และมั่นใจว่าอนาคตเจียจะต้องเจอคนที่ดีและเหมาะสมกว่าเธอแน่นอน

“ได้สิคะ...เฮียเป็นพี่ชายเฟอร์ได้อยู่แล้ว...ขอบคุณเฮียเจียมากๆ เลยที่เข้าใจเฟอร์”

“แค่เห็นเฟอร์มีความสุข เฮียก็มีความสุขแล้ว”

“เฟอร์เชื่อน้า...ว่าเฮียต้องเจอคนที่รักเฮียแน่นอน...”

“เฮียก็อยากให้คนนั้นเป็นเฟอร์นะ...แต่คง...ไม่ได้แล้วเนอะ...เฟอร์มีเจ้าของหัวใจแล้วนี่นา”

“เฮียเจีย...อย่าพูดให้เฟอร์รู้สึกผิดแบบนี้สิคะ”

“ไม่ต้องรู้สึกผิดอะไรเลย...ผิดที่เฮียเอง...เฮียคง...มาช้าไป”

“...” ร่างเล็กได้แต่ลุกขึ้นยืน แล้วมองหน้าเจียด้วยความเห็นใจ แต่จะให้เธอทำยังไงในเมื่อหัวใจของเธอมันเป็นของเขาไปแล้ว

“งั้น...ไหนๆ ก็จะจากกันแล้ว...งั้น...เฮียขอกอดเฟอร์เป็นครั้งสุดท้ายได้ไหม...ถือว่าเป็นกอดปลอบใจเฮียก็ได้” ว่าแล้วเธอก็พยักหน้า ก่อนที่จะโผลเข้าไปกอดเขาแนบแน่น

ระหว่างที่กอดกันอยู่นั้นพะพายก็เดินมา เขามองเจียด้วยสายตาไม่พอใจ ก่อนที่จะพุ่งเข้าใส่หวังจะต่อยเจีย ทว่าเจียกลับรีบผละกอดออกแล้วเอนตัวหลบ

“ไอ้เชี่ย...มึงกอดเมียกูเหรอ...”

“ว๊าย...พะพาย...ไม่ใช่นะ...” ไวกว่าความคิดเฟอร์รีบพุ่งเข้าไปกอดแขนของพะพายเอาไว้ ไม่ให้ทั้งคู่ลงไม้ลงมือกัน

แต่แทนที่เจียจะอารมณ์ร้อนตามพะพาย ที่ถูกหาเรื่องแถมยังถูกพูดจาหยาบคายใส่ เขากลับไม่สนใจ ยังคงคุมสติตัวเองเอาไว้ได้ดี

“ผมฝากเฟอร์ด้วยนะ...ต่อจากนี้ไปช่วยดูแลเฟอร์แทนผมหน่อย...เฟอร์เลือกคุณแล้ว...ผมเองก็ต้องยอมรับสักที...” พูดพร้อมกับเอื้อมมือไปจับมือพะพายไปกุมมือเล็กของหญิงสาวอันเป็นที่รักไว้

ดวงตาคู่นั้นมันอบอุ่นเสียจนพะพายรู้สึกผิดขึ้นมาเลย แอบงงอยู่เหมือนกันว่านี่มันเกิดอะไรขึ้น

“เฟอร์ครับ...ดูแลตัวเองดีๆ นะ...เมื่อไหร่ที่เฟอร์เสียใจ...เฮียจะรอเช็ดน้ำตาให้เฟอร์เสมอ...ส่วนคุณ...ถ้าคุณทำเฟอร์เสียใจ...ผมจะไม่ขอใจดีกับคุณ...เฮียไปก่อนนะ” ท้ายประโยคเจียก็ยกมือขึ้นยีหัวเธอเบาๆ พร้อมกับรอยยิ้มบางๆ ที่แสนอบอุ่น ก่อนที่จะเดินจากไป หอบหัวใจช้ำๆ ออกไปซ่อมมันด้วยตัวเอง

แม้จะรู้ว่าเธอไม่รัก แต่สำหรับเขาแล้วเขาก็ยังคงยินดีที่ได้รักเธอ อย่างน้อยๆ ความหวังดีของเขาก็ได้แสดงออกไปหมดแล้ว แม้ว่าเขาจะไม่ใช่คนที่ได้หัวใจเธอ แต่ได้เห็นเธอมีความสุขกับสิ่งที่เลือก ได้เห็นรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความสุขจริงๆ ก็นับว่าคุ้มแล้ว นี่สินะที่เขาบอกว่าหากรักเขาก็ให้ปล่อยเขาไปมีความสุข สุดท้ายแล้วความรักสำหรับเขาก็ไม่ได้ครอบครอง

ให้หลังจากที่เจียเดินจากไป พะพายก็ยืนมองจนลับสายตา ในใจก็รู้สึกและรับรู้ได้ถึงความรักที่ยิ่งใหญ่ของเจีย เขายืนเหม่อมองไปเบื้องหน้านิ่ง ในขณะที่เฟอร์ก็แอบลอบมองมือของตัวเองและเขาที่จับกันด้วยหัวใจที่พองโตอีกครั้ง พร้อมกับยิ้มออกมาด้วยความดีใจ

“จับมือฉันแน่นแบบนี้...หายโกรธแล้วใช่ไหม” เสียงของเฟอร์ดึงสติให้พะพายระลึกได้ว่าเมื่อครู่นี้ตนกำลังงอนยัยเตี้ยนี่อยู่ เมื่อรู้ตัวว่าเคลิ้มไปกับเธอก็รีบสะบัดมือออกจากเธอทันที ทว่ามือเหนียวๆ ของเธอกลับจับไว้แน่นไม่ยอมปล่อยให้หลุดไปง่ายๆ

“ปล่อย!!”

“ไม่ปล่อย” ร่างเล็กลอยหน้าลอยตาตอบ ตามด้วยมองหน้าเขาพร้อมกับยักคิ้วกวนๆ

“เลิกกันแล้ว...ไม่ต้องมาจับ” เขาตอกย้ำคำนั้นใส่หน้าเธอ ด้วยท่าทีน้อยใจ ซึ่งเธอก็รับรู้ได้ว่าเขาตั้งใจจะพูดประชดเธอ แต่ในเมื่อตั้งหน้าตั้งตาจะง้อเขาแล้ว ก็ต้องง้อให้สุด เลยทำเป็นตีมึนไม่สนใจคำประชดของเขา

“ดีกันน้า...”

“ไม่...ฉันเสียใจไปแล้ว...อย่าคิดว่าแค่ทำหน้าแบ๊วๆ แล้วฉันจะใจอ่อน”

“โอเค...จะงอนก็งอนไป...แต่ไม่ว่ายังไง...ฉันก็จะตามง้อนาย...จนกว่านายจะหายงอน”

“เหอะ!! คนแบบเธอ...จะอดทนได้สักกี่น้ำ”

“ก็หลายน้ำนะ...ลองแล้วไม่ใช่เหรอ...หรืออยากจะลองอีกก็ไม่ว่ากันนะ”

“เป็นผู้หญิง...พูดจาแบบนี้ไม่อายปากเลยหรือไง” แหมที่อย่างงี้มาบอกว่าเธอไม่อาย ที่ก่อนหน้านั้นที่เขาเอาแต่พูดจาลามกกับเธอล่ะ เฟอร์แย้งในใจ