หนีตามผู้ชาย

“ฉันรู้สึกไม่ดีเลย...ที่ต่อต้านป๊าแบบนั้น...ฉัน...ดูเป็นลูกที่ไม่ดีเลยใช่ไหม...นายรู้ไหมนี่เป็นครั้งแรกเลยนะที่ฉันเถียงป๊า”

“เธอไม่ใช่ลูกที่ไม่ดีหรอก...เธอแค่เลือกใช้ชีวิตของเธอเอง...พ่อแม่...มีสิทธิ์ให้กำเนิด...แต่ไม่มีสิทธิ์บังคับให้ลูกเป็นแบบนั้นแบบนี้ได้ตามใจ...”

“แต่ป๊าบอกว่าสิ่งที่ป๊าเลือกให้...คือสิ่งที่คู่ควร...ตอนป๊าแต่งกับป๊าตอนแรกก็ไม่ได้รักกัน...แต่สุดท้ายก็ยังไปกันได้”

“เป็นเพราะป๊าเธอโชคดีต่างหากที่ทำให้ป๊าเธอได้เจอม๊า...แล้วถ้าสิ่งที่ป๊าเธอเลือกให้ผิดล่ะ...สุดท้ายแล้วเป็นป๊าเธอเองนั่นแหละที่ทำร้ายลูกเองกับมือ”

“ฉันเลือกนาย...มันถูกต้องแล้วใช่ไหมพะพาย”

“เธอเลือกฉัน...มันถูกต้องที่สุดแล้ว...เธอจะไม่มีวันเสียใจที่ได้ฉันเป็นสามี”

แล้วหลังจากวันนั้นเธอก็ได้หนีตามเขามาอยู่ที่คอนโด โดยที่ยังไม่ได้กลับไปเคลียร์กับผู้เป็นพ่อเลย จากที่เคยได้ยินเสียงโทรศัพท์ที่มีเบอร์พ่อโชว์ทุกวัน คอยโทรหาถามไถ่กันตลอด บัดนี้ก็ไม่มีแล้ว แถมพะพายก็ไปบิน กลายเป็นว่าเธอออกมาใช้ชีวิตที่นี่กับเขา กลับรู้สึกเหงาเพราะพะพายเริ่มไม่มีเวลาให้เธอเหมือนก่อนหน้า

เฟอร์ : พะพาย...ฉันคิดถึงนาย เมื่อไหร่จะกลับ

เฟอร์ : เครื่องยังไม่แลนด์ดิ้งอีกเหรอ ฉันอยู่คอนโดนายคนเดียว ฉันเหงามากเลย อยากไปเที่ยว รอบหน้ากลับมา ไปเที่ยวกันไหมที่ต่างจังหวัดก็ได้

แทนที่สิ่งที่เธอเลือกมันจะดี เธอกลับรู้สึกเหงาเพราะเขาเริ่มไม่มีเวลา เวลางานของเขาไม่เหมือนคนอื่น วันหยุดก็เอาแน่เอานอนไม่ได้ แถมการติดต่อก็ไม่ตลอดเวลา ทักไปตอนเช้า ตอบเย็นก็มี หรือบางทีหนักหน่อยก็ข้ามวัน และเป็นแบบนี้มาเป็นเดือนๆ ในขณะที่ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับฟงก็เงียบหายไป จนเธอเริ่มรู้สึกผิดต่อพ่อ

“ฉันกำลังทำอะไรอยู่ ฉันยอมทะเลาะกับพ่อ เพียงเพื่อมาอยู่คนเดียวหรือไง” ร่างเล็กเอ่ยถามตัวเอง เริ่มสับสนว่าสิ่งที่เธอยืนหยัดเลือกมานั้น มันดีจริงๆ ใช่ไหม

พยายามไตร่ตรองทุกอย่างตลอดหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมา ก็ยังรู้สึกเหมือนว่าเธอเลือกผิด เพราะ ณ เวลานี้เขาไม่อาจทำให้เธอรู้สึกสบายใจได้เลย เธอเริ่มไม่มีความสุข แถมยังรู้สึกว่าเหมือนอยู่ตัวคนเดียวเข้าไปทุกที หลายๆ ครั้งที่เธอลองไปเดินเที่ยวคนเดียวทั้งที่ไม่เคยกล้าไป แต่ตอนนี้กลับทำมันได้แล้ว

ทุกคืนจะเฝ้ารอโทรศัพท์จากเขา แต่ก็เริ่มเงียบกว่าแต่ก่อน ทั้งที่ปกติไม่ว่างแค่ไหนเขาก็ต้องพยายามหาช่องทางติดต่อ แล้วช่วงนี้เธอต้องการเขาที่สุด เพราะเธอมีปัญหากับที่บ้าน ทว่ากลับไม่มีเขาเลย หลายครั้งที่พยายามจะเข้าใจ แต่ทำไมยิ่งพยายามก็ยิ่งไม่เข้าใจ แล้วไม่รู้ว่าทั้งหมดทั้งมวลที่เธอคิดมากเป็นเพราะอารมณ์คนท้องหรือเปล่า

“ยู...เธอว่า...การที่ฉันเสี่ยงต่อต้านที่บ้าน...แล้วมาเจอความโดดเดี่ยว...มันคุ้มไหม” คำถามแสนเศร้าเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบที่ปกคลุมไปทั่วทั้งร้านก่อนหน้านั้น

“เฟอร์...เธอต้องเข้าใจนะว่าพะพายมันเป็นนักบิน...เวลาพัก...เวลาหยุดไม่แน่นอน”

“ฉันพยายามเข้าใจแล้วยู...แต่ฉันเหงา...เธอรู้ไหมจากที่ฉันไม่กล้าที่จะทำอะไรเองคนเดียว ทุกวันนี้ฉันเริ่มทำมันได้เอง สิ่งที่ฉันพยายามจะบอกคือฉันไม่ได้อยากแข็งแกร่ง ฉันแค่อยากมีเขา เธอเข้าใจฉันใช่ไหม”

“แล้วอาทิตย์นี้เจอกันบ้างยัง” ยูมิพยักหน้ารับฟังอย่างเข้าอกเข้าใจ ก่อนที่จะเอ่ยถามต่อ แต่ก็ได้คำตอบจากเฟอร์เป็นการส่ายหน้าไปมาเบาๆ

ก่อนหน้านั้นเขายุ่งมาก แต่ก็พอจะมีเวลามาหาเธอ พอจะมีวันหยุด แต่พอเธอเลือกออกมาแทนที่เขาจะหาเวลามาให้เธอ แต่กลับเป็นว่าเวลาดันน้อยลง

“หรือฉันควรกลับไปขอโทษป๊า แล้วยอมทำตามที่ป๊าสั่งดี”

“แล้วเธอคิดว่า สิ่งที่ป๊าเธอเลือกให้ จะต่างอะไรกับสิ่งที่เธอเลือก?” ยูมิถาม เธอแค่อยากให้เพื่อนเธอลองคิดดีๆ อีกหน่อย

“บางทีเฮียตง...อาจจะดีกับฉันก็ได้”

“เขาจะรับลูกในห้องเธอได้งั้นสิ”

“เฮ้อ...บางทีฉันอาจจะเรียกร้องมากไปก็ได้...ไว้...ฉันไปเที่ยวพักผ่อนสักหน่อยก็คงหาย”

“งั้นก็ไปเที่ยวให้สบายใจ ค่อยๆ คิด ส่วนร้าน...เดี๋ยวฉันจัดการดูแลให้เอง”

วันต่อมา...

เฟอร์เลือกไปเที่ยวที่เขาค้อ จังหวัดเพชรบูรณ์ เธอจองที่พักไว้2คืน หวังพาลูกน้อยในท้องไปกินลมชมบรรยากาศบนเขา ไปชมฟาร์มแกะ ไปโอบกอดสายหมอกบนเขาหวังให้ธรรมชาติบำบัด

“คุณฟาริดาใช่ไหมคะ...ทางเราอัพห้องให้เป็นห้องพักวีไอพีนะคะ...นี่คีย์การ์ดเข้าห้องค่ะ” แต่เมื่อมาcheck inเพื่อเข้าพัก พนักงานกลับต้อนรับเธออย่างรู้งาน พร้อมกับบอกว่าอัพห้องจากห้องปกติให้เธอเป็นห้องวีไอพี ซึ่งน่าแปลกอยู่เหมือนกัน แต่ก็คิดว่าน่าจะเป็นช่วงโปรโมชั่นละมั้ง

ติ๊ด! แอ๊ด!

แต่ทันทีที่เปิดประตูเข้าห้องมา กลับรู้สึกได้กลิ่นที่แสนคุ้นเคย กลิ่นที่เธอคิดถึงและอยากเจอในทุกๆ วัน เมื่อคิดว่าตัวเองคงคิดถึงเขาจนหลอน จึงรีบสะบัดความคิดนั้นออกไปจากหัว แล้วเสียบคีย์การ์ดเพื่อเปิดไฟในห้อง

พรึ่บ! หมับ!

ฟ่อด!

“อ๊ะ!!”

“อยากมาเที่ยว...ทำไมไม่บอกฉันหื้ม...” เสียงทุ้มนุ่มๆ เอ่ยขึ้นที่ข้างใบหู หลังจากที่พุ่งเข้ากอดแล้วฉกหอมแก้มของแฟนสาวขี้งอน หลังจากที่ไฟในห้องสว่างวาบขึ้น พร้อมกับประตูห้องที่ปิดลง

“นี่!! นายมาได้ไง...อย่าบอกนะว่าเรื่องที่พัก...นายเป็นคนจัดการ”

“อือฮึ...ก็เมียมาพักทั้งที...ก็ต้องดีๆ หน่อยสิ...อีกอย่างลูกจะได้อารมณ์ดีด้วย...ช่วงนี้แม่หงุดหงิดง่าย...รู้ไหมว่ามันมีผลต่อลูกนะรู้ไหม”

“รู้ขนาดนั้นแต่ก็ไม่มีเวลาให้ฉันเลย...แล้วรู้ได้ไงว่าฉันอยู่ที่นี่”

“ก็...ยูมิบอก...เมื่อเช้า...กลับคอนโดแล้วไม่เจอ...แถมโทรหาก็ไม่รับ...เดี๋ยวนี้เก่งใหญ่แล้ว...ไปไหนมาไหนไม่ต้องพึ่งฉันแล้วเหรอ” ร่างสูงยังคงกอดเธอเอาไว้ไม่ยอมปล่อย รู้ว่าแค่พูดหวานๆ ทำตัวน่ารักเธอก็แพ้ให้เขาแล้ว อีกอย่างช่วงนี้เขาก็โหมงานเยอะจริงๆ นั่นแหละ ไม่มีเวลาให้เธอเลย จนเธอเริ่มนอยกับความสัมพันธ์ที่เริ่มห่างเหินนี้แล้ว

“ปล่อย...ฉันไม่อยากเที่ยวแล้ว...” ดึงแขนของเขาที่กอดเอวเธอไว้ออก แต่เขากลับกำชับแน่นยิ่งกว่าเดิม

“หยุดสามวัน...พายให้เวลาเฟอร์เต็มที่เลยนะ...”

“ไม่เอา...ไม่อยากได้แล้ว...ตอนต้องการหายหัวไปไหน...แล้วกลับจากเที่ยวเสร็จ...ฉันจะกลับบ้านไปหาป๊า...”

“ไม่เอาน่าเฟอร์...”

“มันอาจจะดูงี่เง่านะ แต่นายไม่เข้าใจฉันเหรอ...ว่าตอนนี้ฉันต้องการนายแค่ไหน...พะพาย...ฉันอดทนรอนานไม่ไหวแล้ว...ฉันเหงา...แล้วฉันก็เหนื่อยมาก...ฉันไม่อยากอยู่คนเดียว”

“เฟอร์...เข้าใจพายหน่อย...พายทำตอนนี้ก็เพื่อเรานะ...” พะพายจับคนตัวเล็กให้หันเข้าหาตัวเขา มองเธอด้วยแววตาจริงจัง

“ท้องฉันโตขึ้นทุกวันนะพะพาย...ฉันไม่อยากอยู่คนเดียว...ฉันกลัว...” เงยหน้ามองหน้าเขา สองตามีน้ำใสๆ คลอเบ้าตา หวังให้เขาเข้าใจเธอด้วยเช่นกัน

มือหนายกขึ้น ใช้นิ้วหัวแม่มือเขี่ยพวงแก้มนวลอย่างอ่อนโยน แขนข้างหนึ่งโอบรอบเอวบางเอาไว้ แล้วโน้มใบหน้าเขาไปหาเธอ จรดริมฝีปากลงที่หน้าผากมนอย่างนุ่มนวล

“พายรักเฟอร์นะ...ก็เพราะเฟอร์ท้องโตขึ้นทุกวันนี่แหละ พายเลยต้องยิ่งทำงานเยอะๆ ...พายอยากมีทุกอย่างเตรียมพร้อมให้ลูก”

“ถ้าไม่มีเวลา...ก็ช่วยติดต่อกลับมาบ้างไม่ได้หรือไง...รายงานฉันหน่อย...ให้ฉันเห็นหน้านายผ่านกล้องก็ยังดี”

“บางเที่ยวบินมันยาวไง บางทีถึงที่หมายเช้าที่นุ้นมันโซนยุโรปแต่ที่ไทยก็คือดึกแล้ว พายไม่อยากรบกวนการนอนเฟอร์ พายอยากให้เฟอร์พักผ่อนเยอะๆ”

“ทักทิ้งไว้ก็ไม่ได้เลยเหรอ” ทำตาปริบๆ แก้มป่องๆ เสียจนน่าเอ็นดู เนี่ย แล้วแบบนี้จะไม่ให้พะพายใจอ่อนได้ยังไง

“ได้...แต่อย่ามาบ่นว่านอนไม่พอนะ...”

“ไม่บ่น...” ส่ายหน้าเบาๆ แล้วอมยิ้ม พร้อมกับกอดเอวสอบกลับ แล้วเอาหน้าถูไถแผลงอกเขาอย่างออดอ้อนราวกับแมวน้อยที่ต้องการความรักจากเจ้าของ

จุ๊ฟ!!

“แล้ว...หายงอนพายหรือยัง”

“หายแล้ว...” พอเขามาทำดีด้วยหน่อยก็ใจอ่อนให้เขาทุกที ก็นะ เธอแค่น้อยใจเรื่องเวลา เขาไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกระแวงเรื่องผู้หญิงสักหน่อย ก็ไม่รู้ทำไม ตั้งแต่คบกันมาเขาก็ไม่เคยมีเรื่องผู้หญิงให้ต้องหนักใจเลย

นี่ใช่ไหมที่เขาว่ากันว่า หากเขารักและซื่อสัตย์กับเรา เขาจะชัดเจน และทำให้เราเชื่อใจเองโดยที่เราไม่ต้องคิดมากเลยด้วยซ้ำ ไม่คิดมากเรื่องผู้หญิงน่ะใช่ แต่คิดมากเรื่องเวลาที่เขาให้เธอน้อยลงแทน