พิชิตใจพะพาย

“จะเดินตามฉันไปถึงเมื่อไหร่...”

“ก็จนกว่านายจะยอมกลับมาเป็นแฟนฉันไง”

“ไปคุยกับพ่อก่อนไหม...ก่อนจะมาวิ่งตามฉันน่ะ”

“ทำไมถึงได้ประชดประชันเก่งนักนะ” เฟอร์กล่าวลอยๆ ตามด้วยก้าวเท้าตามขายาวๆ ของเขาไป ผู้ชายอะไรเดินเร็วเป็นบ้าเลย ในขณะที่เขาแค่ก้าวเดิน แต่เธอนี่สิต้องวิ่งตาม

“...” พะพายไม่ได้ตอบโต้อะไรออกไป ยังคงเดินไปยังรถของตัวเองแล้วเปิดเข้าไปนั่งประจำที่คนขับ ส่วนเฟอร์เองก็วิ่งตามเข้าไปด้วย แต่แทนที่จะไปนั่งเบาะข้างๆ คนขับ ทว่ากลับบ้าบิ่นปืนขึ้นไปนั่งตักของเขาแทน “นะ...นี่...เธอทำอะไรของเธอเนี่ย”

“ก็ง้อไง...ง้อแบบที่พายชอบ” กล่าวด้วยท่าทีเย้ายวน สองแขนโอบรอบลำคอแกร่ง หวังใช้ลีลารักออดอ้อนอย่างสุดกำลัง

หมับ พรึ่บ!!

“ว๊าย!! ไอ้บ้าพะพาย...ทำอะไรฉันเนี่ย” ร่างเล็กโวยวายทันทีเมื่อพะพายอุ้มเธอโยนไปทางเบาะข้างๆ คนขับอย่างไม่ไยดี ให้เธอรู้ซะบ้าง ว่าเขาก็ใจเด็ดเหมือนกัน จากนั้นก็ปลดเข็มขัดจากกางเกงมัดมือเธอไว้แล้วตรึงไปที่พนักพิงศีรษะ ส่งผลให้เฟอร์นั้นอยู่แทบไม่เป็นสุข

“จำไว้เลยว่า เวลาคนอย่างพะพายมันใจร้ายบ้าง...มันเป็นยังไง”

“พอแล้วยอมแล้ว...ก็บอกแล้วไงว่าขอโทษ...แค่บอกเลิกแค่นี้ ต้องทำกันขนาดนี้เลยเหรอ...ไม่สงสารกันบ้างเลยหรือไง”

“ทำไมต้องสงสาร ตอนเธอใจร้ายกับฉัน เธอสงสารฉันบ้างไหมล่ะ...ฉันไม่เคยร้องไห้ให้ใครเลยนะ แต่ฉันร้อง...”

“ร้องให้ฉันเหรอ...เฮ้ย...พูดจริงปะเนี่ย...นายร้องไห้เพราะฉันเหรอ” เฟอร์เอ่ยถามด้วยแววตาลุกวาว ราวกับเรื่องนี้เป็นเรื่องที่ควรภาคภูมิใจ

“ไม่ตลก” ทำทรงเก๊กขรึมต่อ จากนั้นก็ขับรถกลับไปที่คอนโด

“เอาฉันกลับมาด้วยแบบนี้...ใจอ่อนแล้วใช่ไหม”

“ไม่...แยกกันตรงนี้” พูดจบเขาก็ปลดเข็มขัดที่มือเธอออก จากนั้นก็เดินดุ่มๆ เข้าไปในคอนโดของตัวเอง แต่แทนที่เธอจะถอดใจกลับคอนโดตัวเอง เธอกลับวิ่งแจ้นตามเขามาในลิฟต์ แถมยังเข้าไปแนบชิดแขนเขาแล้วเอาหน้าถูๆ ไปที่แขนเขาอีกด้วย

“คิดว่าทำแบบนี้แล้วฉันจะใจอ่อนหรือไง จำไว้เลยว่าคนแบบฉันมันเจ็บแล้วจำ ฉันไม่เคยให้โอกาสใครซ้ำสอง”

“ให้โอกาสฉันเถอะ...นะๆ ...”

“งั้นก็พิสูจน์สิ...ว่าเธอรักฉันจริงๆ”

“ฉันรักนายจริงๆ ...”

“งั้นเธอกล้าไปบอกเรื่องของเรากับพ่อเธอไหม” คำถามนั้นทำเอาร่างเล็กถึงกับชะงักไป เธอรักเขา แต่เธอไม่กล้าพูดเรื่องนี้กับพ่อเธอเลย เธอเองก็ไม่รู้ว่าจะทำยังไงให้ตัวเองมีแรงฮึดที่จะกล้าพูดเรื่องนี้กับพ่อเธอ “งั้นก็กลับไปเถอะ เพราะรักที่เธอให้ฉัน...มันยังไม่มากพอ...ไม่มากพอที่จะทำให้เธอยอมเสี่ยงมันเพื่อฉันเลย” แอบหน้าชาอยู่เหมือนกันกับคำพูดของเขา มันก็จริงอย่างที่เขาพูดนั่นแหละ เธอมันใจปลาซิว ไม่เอาไหนเลยจริงๆ

“ขอโทษนะพะพาย...ฉัน...ไม่กล้าพอเอง...” ตอบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา แล้วกดเปิดลิฟต์ ก่อนที่ลิฟต์จะเลื่อนขึ้นไปยังชั้นอื่น สองขาก้าวออกมาจากลิฟต์ คอตกๆ ราวกับคนที่หมดหนทางจะสู้ เมื่อก้าวออกมาเธอก็ได้แต่ยืนมองหน้าเขาจนสุดท้ายประตูลิฟต์ก็ปิดลง

เธอยืนนิ่งอยู่อย่างนั้น ก่อนที่จะตัดสินใจหันหลังแล้วเดินออกจากคอนโดของเขาไป ซึ่งจังหวะที่เธอกำลังยืนรอโบกแท็กซี่อยู่นั้น แขนของเธอก็ถูกกระชากจากใครบางคน แต่พอหันไปกลับเป็นกลุ่มกะทิและผองเพื่อน

“กระเป๋าสวยดีนะ” กะทิกล่าว แล้วกระชากมันจนหลุดออกจากมือเธอ

“นี่เอากระเป๋าของฉันมานะ” เฟอร์ร้องโวยวาย เมื่อเห็นกระเป๋าสุดหวงของตัวเองอยู่ในมือของคนพานอย่างกะทิ

กระเป๋าถูกโยนไปให้สายขิม ซึ่งทันทีที่สายขิมรับไว้ เธอก็ใช้สายตาส่งสัญญาณให้สายขิมโยนมันไปที่กลางถนน แต่ดูเหมือนว่าสายขิมจะลังเลเล็กน้อย ไม่กล้าที่จะทำ จนท้ายที่สุดก็ถูกกะทิหยิบยกคำขู่ขึ้นมา ทำให้สายขิมตัดสินใจโยนกระเป๋าของเฟอร์ไปที่กลางถนนจนได้

และไม่คิดว่าเฟอร์จะกล้ากระโดดตามกระเป๋าไป ทั้งที่อีกไม่ไกลจากเธอนั่นมีรถยนต์คันหนึ่งวิ่งมาทางเธอด้วยความเร็ว

ปี๊น ปี๊นนนนนนนน!!!

“กรี๊ดดดดดดดดดด” เสียงกรีดร้องของเธอและสายขิมดังประสานกันระงม บวกกันเสียงแตรรถยนต์ที่พยายามบีบเพื่อให้เธอหลบ สายขิมยกมือขึ้นปิดตาตัวเองพร้อมกับกรี๊ดด้วยความตกใจกลัวจะเห็นภาพตรงหน้า ส่วนเฟอร์ที่คว้ากระเป๋าจากพื้นได้ก็ต้องตกใจ กรีดร้องนั่งอยู่กลางถนนพร้อมกับในมือที่กอดกระเป๋าใบโปรดเอาไว้แน่น พร้อมกับจำนนยอมรับชะตากรรมของตัวเองต่อจากนี้

หมับ ตุบ ฟุ่บ ผลั๊ก!! โคร้ม

“โอ๊ย!!” เสียงร้องของใครบางคนเรียกสติของเฟอร์ให้ลืมตาขึ้นมอง หลังจากที่เขากระโดดมาบังร่างเธอเอาไว้ แล้วเป็นจังหวะที่เขาเสียหลักล้มหัวฟาดไปฟุตบาท เพราะตอนที่ดึงตัวเธอให้หลบรถที่พยายามหักหลบไปอีกทาง จนรถคันนั้นไปชนเสาไฟฟ้าข้างทาง 

“พะ...พาย!!...” เฟอร์อุทานเสียงหลงเมื่อเห็นเลือดไหลออกมาจากศีรษะของเขา

“เธอโง่หรือไงกระโดดออกไปแบบนั้น...อยากตายหรือไง...แค่ฉันไม่รับรักต้องคิดสั้นขนาดนี้เลยเหรอ...” พะพายตะคอกใส่หน้าเธออย่างเหลืออด

โชคดีที่ก่อนหน้านั้นเขาตัดสินใจกดลิฟต์ลงมาหวังมาตามดูเธอ แต่ก็ต้องตกใจเมื่อเห็นว่าเธอวิ่งไปที่กลางถนน จนรถเกือบชน วินาทีที่เขาเห็นเธอกระโดดไปที่กลางถนน หัวใจของเขาก็บอกทันทีว่าหากเธอเป็นอะไรไป เขาคงจะอยู่ไม่ได้แน่ๆ จึงวิ่งไปและพุ่งเข้าไปกอดเธอเอาไว้แล้วดึงเธอกลับมาอย่างไม่คิดถึงชีวิตของตัวเอง

“พะพาย...เลือดที่หัวนายไหลเต็มเลย...ฮือ...ทำยังไงดี...ไปโรงพยาบาลกันพะพาย...” เฟอร์ที่เห็นเลือดก็เป็นห่วง เอ่ยถามด้วยน้ำตาและเสียงสั่นๆ พยายามพยุงตัวเองที่ก็เนื้อตัวถลอกตัวไปด้วยร่องรอยของถนนคอนกรีตไม่ต่างจากเขา

“เธอคิดบ้าอะไรของเธออยู่...”

“ฉันไม่ได้จะฆ่าตัวตาย...ฉันแค่จะกระโดดไปเอากระเป๋าแค่นั้นเอง”

“สมองเธอคิดอะไรอยู่ เธอเกือบเอาตัวเองไปตายเพราะกระเป๋าบ้าๆ เนี่ยนะ”

“ก็กระเป๋านี่นายซื้อให้ฉันนี่ จะไม่ให้ฉันหวงได้ยังไง...ฮึก...เลิกด่าฉันสักที...ไปทำแผลที่โรงพยาบาลก่อน” เธอเอ่ยบอกเขาทั้งน้ำตา เพราะตอนนี้เลือดที่ศีรษะของเขามันไหลอาบลงมาที่กรอบหน้าไม่หยุด

วินาทีนี้เธอไม่คิดที่จะโกรธหรือเกลียดใครเลย ที่สำคัญตอนนี้คือเธอเป็นห่วงเขา กลัวเขาจะเป็นอะไรไป แต่ดูเขาสิเอาแต่ดุเธออยู่ได้ ไม่เจ็บเลยหรือไง

หมับ!!

“จะร้องไห้ทำไม...ฉันไม่เป็นอะไร” พะพายดึงคนตัวเล็กเข้ามากอดเอาไว้ พยายามใจเย็นลง และใช้มือลูบศีรษะเธอเบาๆ เพื่อปลอบประโลม เธอตัวสั่นอยู่ในอ้อมกอดเขา ร้องไห้เพราะเป็นห่วงเขา ส่วนเขาจากที่โมโหก็ต้องปรับอารมณ์ของตัวเองให้เย็นลงในทันที แต่ที่เขาโวยวายก็เพราะกลัวเธอจะเป็นอะไรไป แล้วปากมันก็ไวซะด้วยถึงได้โวยวายเสียงดังใส่เธอแบบนั้น

“ไปทำแผลกันนะ...ฮึก...ทีหลังอย่าเอาตัวเองมาเจ็บตัวเพราะฉันอีก...”

“ก็ฉันอยากปกป้องเธอไง...ฉันกลัวเธอตาย...”

“ฉันไม่ตายง่ายๆ หรอกน่า...” จากนั้นเฟอร์ก็พยายามพยุงตัวเองลุกแต่ด้วยเพราะเหตุการณ์เมื่อครู่ทำให้เธอขาแพลงเลยล้มลงไปนั่งกองอยู่ที่พื้น สุดท้ายแล้วพะพายก็เลยต้องเป็นคนอุ้มเธอนั่นแหละไปโรงพยาบาลด้วย

“สรุปใครจะพาใครมาโรงพยาบาลกันแน่”

“โอ๊ย...พี่ปลื้ม...เฟอร์แสบ...” เสียงโอดโอยของคนตัวเล็กดังขึ้นเป็นพักๆ เมื่อถูกแอลกอฮอล์ล้างแผลแตะไปที่แผลถลอกตามร่างกายของเธอ ในขณะที่พะพายถูกปกป้องทำแผลให้แทบไม่ร้องสักแอะ

“แผลแค่นี้ร้องซะลั่นห้อง...ดูแฟนเราสินั่น ไม่เห็นร้องเลยสักนิด”

“พี่ป้องมือเบาต่างหาก นี่แค้นอะไรเฟอร์ปะเนี่ยทำไมถึงทำแรงนัก”

“นี่เบาสุดแล้ว...” ปลาบปลื้มบอก ก่อนจะจัดการทำแผลให้เธอจนเสร็จ

“ส่วนพะพายเดี๋ยวรอทำTC Scanก่อนนะ จะได้มั่นใจว่าสมองไม่ได้กระทบกระเทือนอะไร”

“ครับเฮีย...” ตอบรับญาติผู้พี่แล้วนั่งรอ

“เจ็บมากไหม...” เฟอร์ถามขึ้น พร้อมกับเดินกะเผลกๆ มานั่งข้างๆ พะพาย

“ทีหลัง...อย่าทำแบบนั้นอีกนะ”

“แบบไหน?”

“ก็กระโดดไปเอากระเป๋าแบบนั้น”

“ก็ฉันหวงของฉันนี่”

“ของเสียหายมาก็ซื้อใหม่ได้ แต่ถ้าเธอเสียชีวิตขึ้นมาฉันจะทำยังไง ฉันยอมเสียอะไรก็ยอมได้หมดเลย แต่ไม่ยอมให้เธอเสียชีวิตเด็ดขาด”

“แหม...มีมุมหวานเหมือนกันนะเนี่ย...ว่าแต่...หายโกรธฉันแล้วเหรอ” คนตัวเล็กยื่นหน้าเข้าไปใกล้เขาแล้วช้อนสายตาขึ้นไปมองเขา โดยการเอาคางเกยไปที่อกแกร่งของเขา ทำจมูกย่นๆ แล้วทำหน้าบ้องแบ๊วเสียจนพะพายใจสั่น อดใจแทบไม่ไหวจนก้มลงไปจุ๊ฟที่หน้าผากเธอ

“หายโกรธก็ได้...แต่ทีหลังอย่าบอกเลิกกันอีกนะ...เสียใจนะเว้ยรู้ไหม”

“รู้แล้วๆ ...ไม่บอกเลิกแล้ว...แล้ว...เรากลับมาเป็นแฟนกันเหมือนเดิมหรือยัง”

“รอบนี้เธอต้องพิชิตใจฉัน...เธอต้องเป็นฝ่ายตามจีบฉันเอง”

“ได้คืบจะเอาศอก เคๆ ...จีบก็ได้...”