ขอเลือกเอง

ตึ้ง!!

ป๊า : กลับมาบ้าน...เรามีเรื่องต้องคุยกัน!!

สายแล้วสายเล่าที่ดังขึ้นมาในมือถือของเฟอร์อย่างต่อเนื่อง แต่ร่างเล็กก็เอาแต่จ้องมองเครื่องสี่เหลี่ยมนั่นด้วยความกล้าๆ กลัวๆ ไม่ยอมรับสายสักที จนกระทั่งเสียงเงียบลง แต่ต่อจากนั้นก็มีเสียงข้อความแจ้งเตือนเข้ามาแทน และเธอรู้ชะตากรรมได้ทันทีว่า วินาทีนี้ความซวยได้มาเยือนเธอแล้วแน่ๆ ตงตงต้องเอาเรื่องนี้ไปบอกป๊าเธอแน่เลย

“พะ...พาย...ป๊าต้องรู้เรื่องของเราแล้วแน่ๆ เลย...ป๊าส่งข้อความมาแบบนี้...ฉันต้องโดนดุแน่ๆ...ทำไงดี”

“เฟอร์!! ใจเย็นๆ ...แล้วก็ฟังฉันนะ...เรื่องมันมาถึงขนาดนี้แล้ว...เราควรบอกพ่อแม่ได้แล้ว...แต่ถ้าเธอไม่พร้อม...แล้วยังกลัวอีกละก็...ก็ปล่อยให้ท้องโต...แล้วก็คลอดลูกออกมาให้ฉันเลี้ยง...ส่วนเธอ...ก็จมอยู่กับความกลัวต่อไปนั่นแหละ” พูดดีก็แล้ว ทำทุกวิถีทางก็แล้ว แต่ก็ไม่ทำให้เฟอร์ลุกขึ้นมาพูดความจริงสักที

เขาเองก็เหนื่อยแล้วเหมือนกัน เหนื่อยที่ต้องจมอยู่กับความสัมพันธ์หลบๆ ซ่อนๆ แบบนี้

“นาย...โกรธฉันเหรอ...” ก้มหน้าแล้วถามกลับ ในใจก็วูบไหวด้วยความรู้สึกผิด เธอไม่กล้าก้าวออกมาจากกรอบเลย ต่างจากเขาที่ใช้ชีวิตนอกกรอบจนชิน

“ฉันไม่ได้โกรธ ฉันแค่น้อยใจ...ที่เธอไม่คิดจะทำอะไรเพื่อฉันเลย...”

“อื้ม...ไม่ว่าป๊า...จะว่ายังไง...มันคงถึงเวลาที่ฉันต้องยอมรับสักที...รอหน่อยนะพะพาย...ฉันจะไปบอกความจริงกับป๊าเรื่องของเราเอง”

“จริงนะ...เธอพูดจริงๆ ใช่ไหมเฟอร์” จากที่หันหน้าหนีเธอ แล้วมองออกไปนอกหน้าต่าง ก็ต้องรีบหันมามองหน้าเธอด้วยแววตามีความหวัง หัวใจดวงแกร่งเต้นระรัวขึ้นมาในทันที รู้สึกเหมือนได้รับน้ำหล่อเลี้ยง หลังจากที่เหี่ยวเฉามานาน

“อื้ม...ไปส่งฉันที่บ้านหน่อย...”

“ให้ฉันเข้าไปด้วยไหม?”

“ไปรออยู่ที่บ้านนะ...เดี๋ยวไปหา...” เป็นประโยคที่ดูจะมีความหวังและความเป็นไปได้ที่สุดเท่าที่เคยรู้จักกันมา อย่าบอกนะว่าสารภาพเสร็จ จะไปสู่ขอเขาที่บ้าน ยัยเปี๊ยกนี่ บทจะกล้าหาญขึ้นมาก็เอาเรื่องอยู่นะว่าไป พะพายคิด

“เฟอร์...ฉันรักเธอนะ...ถ้าโอเคขึ้นแล้ว...ก็รีบตามมานะเดี๋ยวพายจะรอ” มือหนาประคองใบหน้าเธอ จ้องมองด้วยสายตาคลั่งรักเธอแบบสุดๆ จากนั้นก็รีบขับรถไปส่งเธอแล้วรีบกลับไปรอที่บ้านตามคำสั่งอย่างเคร่งครัด

@บ้านทวีทรัพย์ธาดา

สองขาก้าวลงจากรถของเขา ยืนมองประตูรั้วที่ค่อยๆ เลื่อนเปิดออกอัตโนมัติด้วยหัวใจที่เต้นเร็วเกินอัตราการเต้นกว่าปกติเป็นสามเท่า จากนั้นก็เดินเข้าไปในบ้าน พร้อมกับสมองที่พยายามคิดสรรหาคำพูดแก้ตัวให้พ่อได้เข้าใจ

“มาแล้วเหรอ...นั่งก่อนสิ...” ฟงมองหน้าลูกสาวคนเล็กนิ่ง ใบหน้าของฟงดูผิดหวังอยู่ไม่น้อย แต่ก็พยายามข่มอารมณ์ของตัวเองเอาไว้ โดยข้างกายมีเหม่ยจิงแม่ของเธอคอยปรามเอาไว้อยู่ใกล้ๆ

“ป๊าคะ...เฟอร์ขอโทษที่ออกมาโดยที่ไม่ได้บอก...” เฟอร์รีบยกมือขึ้นไหว้ขอโทษขอโพยฟงอย่างรู้สึกผิด

ปึ้ง!!

แต่ฟงกลับไม่สนใจคำขอโทษของเฟอร์แล้ววางที่ตรวจครรภ์ลงบนโต๊ะเล็กตรงหน้าเสียงดังลั่น ทำเอาเธอถึงกับตาโต นั่งเเทบไม่ติด

“ป๊า!!” หัวใจดวงเล็กตกลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม จากนั้นก็รีบถลาตัวเข้าไปกอดขาฟงเอาไว้ทั้งน้ำตา

“อย่าเข้ามาใกล้ป๊า!!” เสียงเข้มเอ่ยขึ้น ทำร่างเล็กชะงักแล้วกลับไปนั่งที่เดิม พร้อมกับก้มหน้ารับกรรม

เธอไม่คิดเลยว่าสิ่งที่ฟงโกรธจะเป็นเรื่องนี้ เธอคิดว่าเป็นเรื่องพะพาย และเรื่องที่เธอหนีออกมาก่อนต่างหาก ทว่ากลับผิดแผนเสียอย่างนั้น

“ป๊า...เฟอร์อธิบายได้...คือ...”

“เป็นโควิดทำไมไม่บอกป๊า!! ทำไมถึงได้ยังออกไปข้างนอกแบบนี้...”

“เอ๋...ปะ...ป๊าว่าไงนะคะ...” น้ำตาแทบกลับบ่อไม่ทัน พร้อมกับในหัว ที่ตั้งคำถามขึ้นมาว่า นี่มันเรื่องบ้าอะไรวะเนี่ย

“ก็หมวยเล็กเป็นโควิดไม่ใช่หรือไง...มันขึ้นสองขีดขนาดนี้...ตั้งใจจะเอาเชื้อโรคไปแพร่ให้คนอื่นใช่ไหม...ทำไมลื้อถึงเป็นเด็กนิสัยเสียแบบนี้...แล้วนี่จะทำยังไง...ป๊าจะไปบอกเพื่อนป๊ายังไง...ถ้าเขาเกิดเป็นอะไรขึ้นมาเพียงเพราะลื้อไม่มีความรับผิดชอบ...ไม่ยอมกักตัว...ป๊าจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน” งงเข้าไปใหญ่ จนเธอรีบหันไปมองหน้าผู้เป็นแม่ เชิงถามว่านี่มันเรื่องอะไรกันแน่ ทำไมป๊าเธอถึงได้มีความคิดแบบนั้น คิดได้ไงว่าเธอเป็นโควิด ไม่ใช่โมโหที่เธอท้องหรอกเหรอ

“ปะ...ป๊า...”

“ไปกักตัว...แล้วทีหลังมีอะไรก็ต้องบอก...ถึงว่าเมื่อเช้าดูสีหน้าไม่ค่อยดี...ไม่สบายก็ยังจะฝืนไปอีก...เป็นเด็กดีของป๊าจริงๆ...”

“ป๊า...เฟอร์ไม่ได้เป็นโควิดค่ะ...” เธอสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ แล้วมองหน้าพ่อกับแม่ด้วยความจริงจัง แต่เหม่ยจิงกลับส่ายหน้าเชิงห้ามเบาๆ เพราะเธอรู้ ว่านั่นไม่ใช่ที่ตรวจโควิด แล้วเธอเองเนี่ยแหละที่กล่อมสามีให้มีความคิดนั้นเองเพียงเพราะอยากช่วยลูกสาว

“หมายความว่ายังไง ก็ม๊าลื้อบอกเองว่านี่คือที่ตรวจโควิด”

“ขอบคุณค่ะม๊า...แต่มันถึงเวลาที่เฟอร์จะต้องบอกความจริงสักที...เฟอร์ไม่อยากทนอยู่แบบนี้อีกแล้ว...เฟอร์เหนื่อย...แล้วเฟอร์ก็สงสารแฟนเฟอร์ที่อดทนหลบๆ ซ่อนๆ เพราะเฟอร์ขี้ขลาดไม่กล้าพูดความจริงมาตั้งหลายปี”

“มะ...หมายความว่ายังไง...แฟน...ลื้อมีแฟนแล้วไม่บอกป๊าเหรอ!!”

“ค่ะ...เฟอร์มีแฟน...แล้วตอนนี้เฟอร์ก็ท้องลูกของเขา...ขอโทษนะคะป๊าที่เฟอร์เป็นลูกที่ป๊าหวังไม่ได้...แต่ถ้าป๊าจะดุ...จะด่า...จะไล่เฟอร์...ก็ยินดีค่ะ...”

“มันเป็นใคร...พ่อของเด็กในท้องคือใคร!! มีเชื้อจีนหรือเปล่า”

“ป๊าพอสักที...ป๊าเลิกยัดเยียดเชื้อจีนให้เฟอร์สักที...ให้เฟอร์ได้เลือกชีวิตเองสักทีได้ไหมคะ” ร่างเล็กน้ำตาคลอ พยายามหยุดความคิดของพ่อที่ตั้งมั่นเอาความคิดตัวเองเป็นใหญ่ จนไม่ฟังเธอเลย ไม่เคยถามเลยว่าสิ่งที่เธอต้องการจริงๆ คืออะไร

“ไม่ได้ ป๊าบอกแล้วไงว่าป๊าอยากได้เขยจีน”

“แต่ตอนนี้เฟอร์ท้องแล้วไง แล้วพ่อของลูกเฟอร์ก็เป็นคนไทย จะให้เฟอร์ทำยังไง...แล้วป๊าก็ฟังให้ชัดๆ ...ว่าเฟอร์รักเขา...ไม่ว่าป๊าจะห้ามเฟอร์ไม่ให้คบกับเขา...เฟอร์ก็จะต่อต้าน” พูดพร้อมลุกขึ้นเตรียมจะเดินหนีฟง

“หยุดเดี๋ยวนี้นะ...ถ้าแกก้าวขาหนีป๊าแบบนี้อีกละก็...เราสองคนขาดกัน...แล้วก็ไปให้ไอ้จนๆ เลี้ยงแกไปเลย...ใครกันจะทนนิสัยเอาแต่ใจแบบแกได้...”

“ตลอดเวลาตั้งแต่เล็กจนโตมา...เฟอร์ไม่เคยต่อต้านป๊าเลยสักครั้ง...แต่เรื่องคู่...เฟอร์ขอเลือกเองได้ไหมคะ” จ้องมองหน้าพ่อด้วยสายตาตัดพ้อเล็กน้อย

“ไม่ได้...”

“แต่เฟอร์...ท้องลูกของเขา...ป๊าจะให้เฟอร์ทำยังไง”

“ฉันจะจับแกใส่ตะกร้าแล้วล้างน้ำให้อาตง ไม่ว่ายังไง อาตงก็ต้องเป็นลูกเขยของป๊า” พูดจบฟงก็ลุกขึ้นจากโซฟา ยื่นคำขาดว่าไม่ว่ายังไงเขาก็ไม่มีวันรับเขยไทยแน่นอน

“งั้นเฟอร์...จะไปอยู่กับเขา...ถ้าป๊าอยากได้เฮียตงนัก...ป๊าก็ไปแต่งเองเลย...เฟอร์ไม่เอา” ว่าแล้วเธอก็หยิบกระเป๋าแล้ววิ่งออกจากบ้านไป

แล้วไม่น่าเชื่อว่าทันทีที่เธอเดินออกมาที่หน้าบ้าน กะจะเรียกแท็กซี่ ทว่ากลับมีรถของพะพายจอดอยู่ จอดรอราวกับรู้ว่าเธอจะต้องออกมา

“ไม่ราบรื่นใช่ไหม”เสียงทุ้มเอ่ยถามด้วยความห่วงใย

“พะพาย...” เอ่ยเรื่องชื่อเขาพร้อมกับมองเขาทั้งที่น้ำตาคลอ

“ไว้ให้ป๊าเธอใจเย็นก่อน...เราค่อยมาพยายามใหม่ไปด้วยกันนะ...แค่นี้...เธอก็ทำดีมากๆ แล้ว”

“นะ...นายพูดเหมือนนายรู้...ว่าเมื่อกี้เกิดอะไรขึ้น”

“รู้สิ...ฉันติดเครื่องดักฟังไว้กับเธอ...”

“นายนี่มันร้ายจริงๆ” ดุเขาแต่ไม่จริงจังนัก ก่อนที่จะขึ้นรถไปกับเขา

“แค่อยากรู้ว่าเธอ จะกล้าทำเพื่อฉันไหม ในที่สุดเธอก็กล้าสักที แต่ป๊าเธอคิดได้ไงวะ...ว่าเป็นโควิด...โคตรจะรั่ว” จริงจังได้ไม่นานอีตาบ้านี่ก็แซวพ่อเธอเสียอย่างนั้น แต่เธอนี่สิ ทะเลาะกับพ่อครั้งแรกแทบบ้านแตก มันทั้งรู้สึกแย่ แต่ทั้งหมดทั้งมวลก็ทำเธอโล่งขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก ในที่สุดเธอก็กล้าที่จะพูดมันออกไปสักที