บทที่ 4 ซื้อบริการ

“150,000 บาทนี่... ภาหมายถึงลูกค้าคนเดียวนะคะ ภาไม่รับสวิงกิ้ง ไม่รับเซ็กซ์หมู่นะคะ” ภาริดาถามเพื่อความแน่ใจ วัชระหัวเราะในลำคอ

“ใช่ครับ ราคานี้น้องภาดูแลพี่แดนคนเดียวพอ แต่คืนนี้พี่อาจจะหลายน้ำหน่อยนะครับ หวังว่าน้องภาคงจะรับไหว” วัชระพูดนอกบทจากโพย เขมกรมองหน้าวัชระด้วยตาเขียวปั๊ด

“รับไหวอยู่แล้วค่ะ พี่แดนซื้อภาไปแล้ว ชีวิตของภาก็อยู่ในกำมือพี่แดน พี่แดนจะทำยังไงกับภาก็ได้ เพียงแค่เป็นไปตามเงื่อนไขที่ตกลงกันไว้” ปลายสายพูดด้วยน้ำเสียงที่มีจริตจะก้าน เขมกรขบกรามแน่นด้วยความโมโห โกรธ และเจ็บช้ำน้ำใจอย่างถึงที่สุด

“ถ้าอย่างนั้นก็ดีเลยครับ ไว้คืนนี้ประมาณ 3 ทุ่มเจอกันนะคนสวย”

“ได้ค่ะ หวังว่าพี่แดนจะไม่เบี้ยวงานนะคะ”

“แน่นอน พี่ไม่เบี้ยวอยู่แล้วครับ” วัชระวางสายภาริดาไปได้พักใหญ่แล้ว แต่เขมกรยังคงนั่งหน้าเครียด ขอบตาแดงก่ำด้วยความโกรธแค้นอยู่ เสียใจที่แอบรัก แอบชอบ แอบมอง แอบช่วยเหลือและทำดีกับเธอบ่อยๆ

เขาอุตส่าห์เฝ้าทะนุถนอมหญิงสาวด้วยความเข้าใจว่าเธอนั้นเป็นผู้หญิงที่แสนดี เขาไม่เคยคิดว่าเธอจะเป็นผู้หญิงบริสุทธิ์ผุดผ่องแบบไม่เคยผ่านมือชายคนไหนมาก่อน เพราะในช่วงเวลาที่เรียนมหาวิทยาลัย เธออาจจะเคยผ่านการมีแฟนมาแล้ว แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นสำคัญสำหรับเขา แม้เธอจะผ่านมือชายมาแล้วกี่คน เขาก็ไม่ถือ

แต่ว่าตอนนี้มันไม่ใช่แล้ว เธอไม่เพียงผ่านมือชายหลายคน เธอเป็นถึงสาวไซด์ไลน์ ขายบริการทางเพศ ทำตัวไร้ศักดิ์ศรี น่าขยะแขยงเหลือทน เขาไม่รู้ว่าเธอมีเหตุผลอะไรที่ต้องหันเหชีวิตตัวเองมาทำงานแบบนี้ ไม่รู้ว่าก่อนหน้าที่จะมารับงานในกลุ่มไลน์ เธอเคยรับงานมาแล้วกี่คน ผ่านชายมากี่มือ

“ไอ้เขม... ไอ้เขม!” วัชระเรียกเพื่อนรักเสียงดัง หลังจากที่เห็นเขมกรนั่งเหม่อเนิ่นนาน มันคงช็อกกับเรื่องที่เจอ

“ว่าไง” เขมกรลากเสียงยาวอย่างหมดอะไรตายอยาก

“ช็อกหรือไงเพื่อน” วัชระกระเซ้า เขมกรเอนกายพิงพนักเก้าอี้อย่างตึงเครียด

“ช็อกสิวะ เป็นใครบ้างจะไม่ช็อก ทั้งช็อกและแค้น!” ประโยคสุดท้ายเขมกรพูดเสียงเข้ม วัชระหัวเราะ

“เอาน่า... ผู้หญิงสมัยนี้ก็เป็นแบบนี้ทั้งนั้น น่าเสียดายที่น้องเค้าไม่รับงานสวิงกิ้ง ไม่อย่างนั้นฉันคงจะไปร่วมแจมกับนายด้วย”

“คืนนี้ขอฉันก่อนแล้วกัน อยากรู้นักว่าจะเด็ดแค่ไหน เห็นหน้าซื่อๆ ทำตัวใสๆ แต่ร่านและมารยาเหลือเกิน”

“ยังไงก็ปราณีน้องเค้าหน่อยแล้วกัน อย่าซาดิสม์ให้มาก เดี๋ยวน้องเค้าตกใจกลัวหมด จากที่เห็นเจ้านายแสนดีที่เงียบขรึมและอบอุ่น แต่มีรสนิยมทางเพศจัดจ้าน” วัชระแซว เขาโบกมือหยอยๆ อย่างไม่ยีหระ

“เค้าคงผ่านมือผู้ชายมาหลายคน คงจะเจอหลายรสนิยม หลายท่าทางแล้วแหละ มาเจอฉันคงไม่ต่างจากคนอื่นเท่าไหร่”

“เฮ้ย... ไอ้เขม แกใช้บริการน้องเค้าเสร็จแล้ว อย่าลืมส่งต่อให้ฉันด้วยนะโว้ย!” วัชระขอร้อง แต่เขมกรกลับส่ายหน้า

“ดูก่อน ไม่แน่ฉันอาจจะใช้บริการน้องเค้ายาวๆ จนกว่าน้องเค้าจะฝึกงานเสร็จนั่นแหละ”

“อะไรวะ! ไหนๆ น้องเค้าก็ขายตัวแล้ว ยังจะหวงกันอีก ไม่ยุติธรรมเลยนะโว้ย ถึงแกจะไม่ให้ฉัน สุดท้ายเดี๋ยวน้องเค้าก็หาเวลาไปรับงานคนอื่นจนได้”

“เออน่ะ... แกกลับไปก่อน ตอนนี้ฉันอยากอยู่คนเดียว” พูดจบ เขมกรก็ไล่เพื่อนรักออกไปอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย วัชระทำหน้างง ปรับตัวกับเพื่อนไม่ทัน

“ไอ้เขม!”

“ไว้เย็นนี้เจอกันที่ร้านเดิม อยากไปกินเหล้าย้อมใจก่อน” เขมกรพูดด้วยสีหน้าเหม่อลอย วัชระเห็นท่าทางของเพื่อนแล้วก็ปลง มันคงจะเสียใจหนักจริงๆ

“เออๆ เอางั้นก็ได้ ยังไงเย็นนี้เจอกัน” วัชระพูดจบก็ลุกเดินออกจากห้องทำงานไป เขมกรเอามือลูบหน้าลูบตาอย่างเคร่งเครียด ไม่นึกเลยว่าภาริดาจะทำตัวแบบนี้ คิดแล้วเขาก็กดเบอร์โต๊ะเลขาเรียกหาภาริดาทันที

“คุณเขม มีอะไรให้ภาทำเหรอคะ” ภาริดารีบเข้ามาในห้องหลังจากที่เขมกรเรียก เขมกรจ้องหน้าหญิงสาวไม่ลดละ ใบหน้าแววตาของเธอยังคงดูใสซื่อ ต่างจากที่คุยกับวัชระในโทรศัพท์เหลือเกิน

“ภา... มาหาฉันใกล้ๆ หน่อย” เขาควักมือเรียก ภาริดาเดินไปหาเขมกรข้างเก้าอี้อย่างงงๆ

“มีอะไรเหรอคะ” เธอถาม เขมกรลุกขึ้นยืนพรวด พร้อมกับก้าวขาไปหาเธอด้วยระยะประชิด ภาริดาตกใจถอยหลังกรูดจนตัวไปติดกับโต๊ะทำงาน แต่เขมกรไม่หยุดแค่นั้น เขาเข้าไปใกล้ยิ่งกว่าเดิมจนตัวแทบติดกัน ภาริดาเอามือยันหน้าอกเขาไว้สุดแรง

“คุณเขม! จะทำอะไรคะ” เธอถามด้วยท่าทีหวาดกลัวกับเขมกร เขากระตุกยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ภาริดาเห็นแล้วรู้สึกขนลุก

“ฉันเห็นมดมันไต่ที่เส้นผมของเธอ ฉันเอาออกให้นะ” เขาบอกเสียงทุ้มนุ่ม เหมือนกับเจ้านายคนเดิมของเธอ ภาริดาเผลอผ่อนลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก

“ค่ะ” เธอหลับตาลง หัวใจที่เต้นกระตุกรุนแรงเมื่อครู่หายกลับมาเป็นปกติอีกครั้ง เขมกรหยิบมดแดงออกมา แล้วเอาไปปล่อยนอกหน้าต่าง เขาไม่ได้บี้ให้มันตายคามืออย่างที่เธอคิดไว้ตอนแรก

“ไปทำอะไรมา มดมาจากไหน” เขาถาม

“สงสัยคงจะติดมาจากในสวน เมื่อกี้ภาไปที่สวนหย่อมมาค่ะ”

“ไปทำอะไรที่สวนหย่อม” เขาหรี่ตามอง ภาริดามีท่าทางอึกอักครู่หนึ่งก่อนตอบ

“ไปคุยโทรศัพท์มาค่ะ” เธอก้มหน้าตาเสียงแผ่ว คงจะเกรงว่าเขาจะดุ เขมกรหัวเราะหึ

“คุยกับใคร แฟนเหรอ” เขาถามอีก ภาริดารีบส่ายหน้า

“ไม่ใช่ค่ะ ไม่ใช่แฟน”

“แล้วคุยกับใคร”

“เอ่อ... ภาคุยกับแม่ค่ะ เมื่อกี้แม่โทรมาหา” ภาริดาตอบ คนที่รู้ความจริงทุกอย่างได้แต่กำมือแน่นเพื่อระบายความแค้น เธอโกหกเขาคำโต คงคิดว่าเขาเป็นผู้ชายอ่อนต่อโลก ตามผู้หญิงไม่ทันสินะ

“งั้นก็แล้วไป อย่าให้รู้ว่าเธอไปคุยกับผู้ชายที่ไหนนะ” เขาขู่ ภาริดาทำหน้าสงสัย

“ถ้าภาไปคุยกับผู้ชายคนอื่น คุณเขมจะทำอะไรภาหรือคะ” เธอถามด้วยความอยากรู้ แววตาขี้สงสัยของเธอยิ่งทำให้เขาเกลียด... เกลียดในความมารยาของคนตรงหน้าเหลือเกิน

“ฉันจะทำโทษเธอขั้นเด็ดขาด” เขมกรไม่พูดเปล่า เดินเข้าไปใกล้เธออีกครั้ง ภาริดากัดริมฝีปากตัวเองแน่นและก้มหน้าลง

“คุณเขมสบายใจได้ค่ะ ภาไม่ได้คุยกับผู้ชายที่ไหนทั้งนั้น ผู้ชายที่ภาคุยด้วยตอนนี้ก็มีแต่คุณเขมคนเดียว” ภาริดาบอกและช้อนสายตาขึ้นมองชายหนุ่ม เขมกรหวั่นไหวกับคำพูดของเธอ เสี้ยววินาทีความหวั่นไหวก็แปลเปลี่ยนเป็นความชิงชัง

“ภา... เธอจริงจังกับฉันไหม” จู่ๆ เขมกรก็ถามขึ้นมา คำถามของเขาทำให้ภาริดาไปไม่เป็น

“คะ...?”

“เราคุยกันทุกวัน รู้ใช่ไหมว่าฉันคิดอย่างไรกับเธอ” เขมกรเอามือจับต้นแขนทั้งสองข้างของเธอเอาไว้ แววตาของเขาฉายชัดถึงความเจ็บปวด จนทำให้หญิงสาวหวั่นไหวและสงสัยในคราวเดียวกัน

 ใช่... เธอสงสัยว่าตอนนี้เขมกรเป็นอะไร ไม่เหมือนคนเดิมที่เธอรู้จัก เขมกรคนนี้มีแต่ความสับสนและฉายชัดถึงแววตาแสนร้ายในบางครา

“ระ... รู้ค่ะ” เธอก้มหน้าตอบ เพราะในใจไม่กล้าคิดอะไรไปมากกว่านั้น

“เงยหน้าขึ้น และมองตาฉัน” เขาสั่งเสียงเบา ภาริดาทำตามที่เขาบอก

“ฉันรักเธอนะภา อย่าทำให้ฉันผิดหวังนะ” เขมกรพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง ภาริดานิ่งอึ้งไปพักใหญ่

“ตะ... แต่... ภาไม่กล้าคิดอะไรไปไกลเกินกว่านี้เลยค่ะ สถานะของภาไม่คู่ควรกับคุณเขม” ภาริดาบอกไปตามตรง เขมกรใช้มือหนาไล้ใบหน้านวลอย่างทะนุถนอม