เข้าสู่ระบบแชร์
บทที่ 3.1
วันที่เผยแพร่:
2026-03-26 20:41:10โม่อวี๋ไม่ถือสาท่าทางโอ้อวดของหญิงสาวทั้งสอง ทุกวันนางเพียงปฏิบัติต่ออีกฝ่ายอย่างมีมารยาท แม้จะมองออกว่าสองพี่น้องแต่งตัวหรูหรามาข่มนางที่เพียงสวมเสื้อผ้าเรียบๆ ไร้ลายปัก ไร้เครื่องประดับ
หวังหรูเชี่ยน หวังหรูหลิน สองพี่น้องสบตากันเมื่อเห็นแล้วว่าโม่อวี๋หาได้อยากโดดเด่นไปกว่าพวกนาง ถึงอย่างนั้นใบหน้างดงามและท่าทีน่ามองของอีกฝ่าย กลับทำให้หัวใจของพวกนางร้อนรุ่มด้วยความริษยา
พวกนางเองก็พยายามวางท่าทีให้เยือกเย็น แต่เหตุใดอีกฝ่ายกลับทำได้เป็นธรรมชาติกว่าเล่า!
หลังจากสองพี่น้องจวนเสนาบดีสำนักราชเลขากลับไปแล้ว ท่านป้าลู่กลับเรียกนางไปพบ นางแนะนำเกี่ยวกับการแต่งตัว แต่หญิงสาวกลับยิ้มราวเข้าใจแต่ไม่คิดที่จะแต่งตัวงดงามโดดเด่น ท่านป้าลู่เองก็มองออกดังนั้นจึงได้แต่ถอนหายใจแล้วกล่าวหนึ่งประโยค
“แม้เจ้าเป็นเพียงบุตรสาวขุนนางขั้นสอง หากแต่ความงดงามและกิริยาท่าทีกลับเป็นธรรมชาติ งานเลี้ยงครั้งนี้หากโชคดีต้องพระทัยองค์ชายทั้งสามพระองค์ แม้ฐานะไม่อาจเป็นพระชายาแต่อนุและชายารองไม่ใช่เป็นไปไม่ได้”
นางยิ้มรับแต่ไม่ได้พูดหรือแสดงท่าทีอะไร
“คุณหนู” เสี่ยวชุนเรียกนางเสียงเบาเมื่อท่านป้าลู่กลับไปแล้ว “ฮูหยินเรียกท่านไปพบเจ้าค่ะ”
โม่อวี๋ถอนหายใจออกมาเสียงเบา รู้ดีว่าแผนการส่งนางเข้าวังหลวงครั้งนี้ คงหนีไม่พ้นเพื่อหาผลประโยชน์จากการเชื่อมไมตรีผ่านการแต่งงาน หลุดพ้นมาได้คราหนึ่ง ไม่ได้หมายความว่านางจะหนีรอดไปได้ตลอด
“ไปเถิด”
นางรู้ว่ามารดาได้เตรียมชุดที่จะให้นางเข้าวังหลวงเรียบร้อยแล้ว แม้ไม่อยากสวมแต่การแต่งกายไม่เหมาะสมเข้าวังหลวง นางอาจถูกสั่งลงโทษเอาได้
ฝืนไปก็รังแต่จะเป็นการทำร้ายตัวเอง เรื่องเข้าวังหลวงนางต้องรอบคอบให้มาก ไม่ใช่เพื่อตระกูลโม่ ไม่ใช่เพื่อผู้อื่นแต่เพื่อตัวนางเอง
ก่อนงานเลี้ยงในวังหลวงสามวันอยู่ๆ ก็มีคนจากจวนตระกูลซูมาขอพบโม่อวี๋ ทั้งยังแจ้งนางว่าพี่สาวของนางอยากไปไหว้พระขอพรที่วัดให้บุตรที่กำลังจะคลอด อยากให้นางออกไปเป็นเพื่อน
“คุณหนูท่านจะไปหรือไม่เจ้าคะ”
“ไม่ไปได้หรือ”
หากให้นางคาดเดาว่าเพราะเหตุใดพี่สาวที่ท้องแก่จึงหอบสังขารออกจากจวน เรื่องนี้คงหนีไม่พ้นซูเฉินเป็นแน่ การพบกันของนางและเขากลางถนนไม่ใช่ความลับอะไร พี่สาวมีท่าทีเช่นนี้ยังนับว่าช้าเกินไปด้วยซ้ำ
“ช่วยข้าเปลี่ยนชุดเถิด ข้าจะไปที่วัดลั่วเหมิน”
เมื่อไปถึงยังวัดลั่วเหมินโม่เหยารออยู่ก่อนแล้ว นางยิ้มให้โม่อวี๋จากนั้นทั้งสองก็เข้าไปไหว้พระขอพร
คราแรกโม่อวี๋ยังคิดว่าอีกฝ่ายจะยังใจเย็นลง แต่เห็นชัดว่านางคาดผิด ทันทีที่ไหว้พระและเดินออกมาโม่เหยาก็ชวนนางเดินไปนั่งเล่นยังโต๊ะหินใต้ต้นอู่ถงหลังอาราม
สาวใช้ถูกไล่ให้ออกไปยืนห่างๆ ตอนนั้นเองที่โม่อวี๋เพิ่งสังเกตเห็นว่าสาวใช้ของพี่สาวถูกเปลี่ยนใหม่ทั้งหมด “เสี่ยวอิงเล่าเจ้าคะ”
นางถามถึงสาวใช้ต้นห้องที่เติบโตมาด้วยกันกับพี่สาว นางมีเสี่ยวชุน พี่สาวเองก็มีเสี่ยวอิง สาวใช้และนายที่สนิทสนมกันมาตั้งแต่ยังเด็ก
“นางตั้งครรภ์อ่อนๆ ออกมาข้างนอกอันตรายเกินไป”
เห็นรอยยิ้มแห้งแล้งของพี่สาว โม่อวี๋ครุ่นคิดครู่หนึ่งก็เข้าใจ ...ซูเฉินคงรับเสี่ยวอิงเป็นสาวใช้อุ่นเตียงแล้ว เมื่อตั้งครรภ์ก็คงได้ขยับขึ้นมาเป็นอนุ
อารามร่มรื่นทำให้จิตใจรู้สึกสงบแต่ไม่ใช่กับทุกคน มองดูสีหน้าเรียบเฉยแต่ดวงตากลับร้อนรนของพี่สาว โม่อวี๋ไม่ได้เร่งร้อนเอ่ยปากก่อน นางเพียงนั่งมองบรรยากาศในวัดลั่วเหมินเงียบๆ
“อวี๋เอ๋อร์” โม่เหยาเรียกนางเสียงเบา “เจ้า...ยังโกรธข้าหรือไม่” พูดจบก็ก้มลงมองครรภ์นูนป่องของตัวเอง ความรู้สึกผิดที่อีกฝ่ายแสดงออกทำให้โม่อวี๋แค่นหัวเราะออกมาเสียงเบา
“โกรธ? พี่ใหญ่ท่านคงไม่ได้กำลังอยากบอกข้าว่าท่านรู้สึกผิด? ผ่านไปสองปีมีคนตายไปคนหนึ่ง ตอนนี้ท่านเพิ่งมาถามข้าว่าข้ายังโกรธท่านอยู่หรือไม่ ท่านคงไม่ได้หวังให้ข้าอภัยให้ท่านกระมัง เพราะผู้ที่ท่านสมควรไปกราบไหว้เพื่อขออโหสิ แท้ที่จริงก็คือแม่นมจ้าว”
“ข้า...”
“ก่อนลงมือข้าเชื่อว่าท่านได้ไตร่ตรองแล้วอย่างถ้วนถี่ หลังกระทำไม่ว่าผลออกมาเช่นใด ท่านก็ต้องอยู่กับมันไปชั่วชีวิต เพียงแต่ข้าอยากถามท่านสักคำถาม เพื่อบุรุษเพียงคนเดียวถึงกับไม่คิดถึงน้องสาวที่เติบโตมาด้วยกัน ...คุ้มกันแล้วหรือ”
โม่เหยาเงยหน้าหลับตากุมมือที่ประสานกันบนหน้าตักแน่น ริมฝีปากเม้มเข้าหากันสูดหายใจลึก “ข้าได้คำตอบจากเจ้าแล้วสินะ” นางลุกขึ้นยืนช้าๆ “เช่นนั้นข้าก็ไม่ต้องพูดมากความ เรื่องที่เจ้าลอบพบกับท่านพี่ถูกลือออกไป...”
“ลอบพบ?” ถึงตอนนี้โม่อวี๋จึงรู้จุดประสงค์ที่แท้จริงของพี่สาว
บทล่าสุด
ลวงเล่ห์บุพเพรัก บทที่ 15.5 จบ
เหยียนจวิ้นเองก็ชอบที่จะค้างคืนอยู่ที่เรือนไม้ไผ่ เขาดูเป็นคนละคนในยามที่อยู่ที่จวน ราวกับว่าที่เรือนไม้ไผ่นี้เขาเป็นเพียงสามี เป็นบิดาของบุตรสองคน แต่หากอยู่ที่จวนเขาก็คืออัครมหาเสนาบดีที่คนเคารพนับถือแผ่นหลังของสองสามีภรรยาในชุดสีเทาเรียบง่าย บิดาอุ้มบุตรชาย มือข้างหนึ่งจูงมือภรรยาที่กำลังตั้งครรภ์ เป็นภาพที่ทำให้ผู้คนรู้สึกได้ถึงความสุขกลางดึกคืนนั้นโม่อวี๋นอนไม่หลับ นางค่อยๆ ขยับตัวลุกจากเตียงนอน มองบุตรชายสองคนนอนก่ายขาคนละข้างบนตัวของผู้เป็นบิดา นางอดที่จะหัวเราะออกมาเสียงเบาไม่ได้ด้านนอกอากาศเย็นสบายหญิงสาวยืนลูบหน้าท้องนูนป่องของตน ก้มลงด้วยรอยยิ้ม “เจ้านอนไม่หลับสินะ ดังนั้นจึงอยากให้แม่ออกมาสูดอากาศ”เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยหมู่ดาวระยิบระยับ อยู่ๆ ก็นึกถึงชีวิตของตนก่อนที่จะตื่นขึ้นมาในร่างของโม่อวี๋ ชีวิตในโลกปัจจุบันที่วุ่นวายซับซ้อน ชีวิตอันโดดเดี่ยวไม่มีผู้ใดอยู่เคียงข้าง กระทั่งวันนี้ที่ได้ใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันกับเหยียนจวิ้น ได้รู้จัก ได้อยู่เคียงข้างเขา รักเขาและได้รับความรักตอบจากเขานางเคยคิดว่าคนเรามักไม่รู้จักพอ มีสิ่งหนึ่งก็ยังคงต้องการอีกสิ่งหนึ่ง ก็คง
ลวงเล่ห์บุพเพรัก บทที่ 15.4
เหยียนจวิ้นกะพริบตามองฮูหยินเสนาบดีสำนักราชเลขา “ข้าเพิ่งเคยพบพวกนางวันนี้ท่านถามข้าคงไม่ค่อยถูกต้องนัก”ฮูหยินเสนาบดีสำนักราชเลขาหน้าม้านไปเล็กน้อยทว่ายังไม่ยอมแพ้ “ฮูหยินของท่านกำลังตั้งครรภ์ใกล้คลอด บางทีหากจวนอัครมหาเสนาบดีมีผู้ที่คอยช่วยแบ่งเบาเรื่องดูแลจวนแทนฮูหยิน คอยปรนนิบัติรับใช้และดูแลขณะที่ฮูหยินไม่อาจทำได้ ผูกมิตรแน่นแฟ้นสองตระกูลกลมเกลียวนี่เป็นเรื่องมงคลยิ่ง ท่านคิดเห็นเป็นเช่นไร”เหยียนจวิ้นขมวดคิ้วเมื่อได้ยินเช่นนั้น เขากำลังจะกล่าวคำเสียงด้านหลังก็ดังขึ้น“เรื่องมงคล? เป็นงานมงคลของผู้ใดหรือ” โม่อวี๋ที่หน้าท้องนูนป่องกำลังเดินมายังคนทั้งสี่”“ฮูหยินเจ้ามาแล้ว?” เหยียนจวิ้นรีบเดินไปประคองนาง “เหนื่อยหรือไม่ ข้ามารับเจ้ากลับจวน ข้าประชุมเสร็จแล้วจะกลับจวนไปทำปลาเผ็ดให้เจ้า”“มิใช่ต้องออกไปกับแม่ทัพใหญ่หรอกหรือ”“เขาจะตามไปรับข้าที่จวน ข้ายังต้องทำปลาเผ็ดเผื่อเขาหนึ่งจานเพราะเขาจะไปกินมื้อเที่ยงเป็นเพื่อนเราด้วย”เห็นสองสามีภรรยาสนทนากันราวกับไม่มีคนอื่น ฮูหยินเสนาบดีสำนักราชเลขารู้สึกอับอายยิ่งนัก นางมองบุตรสาวสองคนที่ทั้งงดงามน่ามอง ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่อาจดึงดูดสายตาท
ลวงเล่ห์บุพเพรัก บทที่ 15.3
โจวอวิ๋นเสียงยังไม่วางใจเห็นเหยียนจวิ้นเร่งร้อนออกไปก็ส่งองครักษ์สองสามคนรีบตามไปด้วย เขายังสั่งให้ขันทีเร่งไปแจ้งหมอหลวงให้ไปยังจวนอัครมหาเสนาบดีซึ่งบัดนี้ก็คือจวนตระกูลเสิ่นชั่วขณะที่หมอหลวงจ้าวกำลังตรวจอาการของโม่อวี๋ที่ยังไม่ได้สติ เหยียนจวิ้นใบหน้าขาวซีดคิ้วขมวดมุ่นดูเคร่งเครียดจนแม้แต่ท่านหมอหลวงยังรู้สึกได้“ท่านอัครมหาเสนาบดียินดีด้วย ฮูหยินตั้งครรภ์แล้ว” หมอหลวงจ้าวเองก็แทบจะถอนหายใจเมื่อตรวจอย่างละเอียดแล้วพบว่านางไม่ได้ล้มป่วย“ตั้ง...ครรภ์?” เหยียนจวิ้นคล้ายยังไม่อยากเชื่อ เขาปราดเข้าไปกุมมือโม่อวี๋ “แน่ใจหรือ ท่านตรวจอีกที นางไม่ได้ล้มป่วยหรือมีอาการอื่น? นางยังไม่ได้สติเลยนะ”หมอหลวงจ้าวเห็นท่าทีลนลานของอัครมหาเสนาบดีก็ยิ้มออกมา “ท่านวางใจได้ ข้าน้อยตรวจจนละเอียดแล้ว ฮูหยินตั้งครรภ์จริงๆ ข้าน้อยจะเขียนใบสั่งยาและกำชับสิ่งที่ต้องระวัง คาดว่าอีกสักครู่ฮูหยินคงฟื้น”“แต่นางหลับไปนานมากเลยนะ”“อาจเพราะเพิ่งย้ายเข้าจวนใหม่ฮูหยินเหน็ดเหนื่อยจนเกินไปก็เป็นได้ จากนี้ขอเพียงระมัดระวังไม่ทำงานหนัก ไม่คิดมาก บำรุงรักษาร่างกายให้ดีก็เป็นอันใช้ได้”หมอหลวงจ้าวประสานสองมือคำนับเขา “ย
ลวงเล่ห์บุพเพรัก บทที่ 15.2
ผู้ที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับการก่อกบฏทั้งหมดถูกส่งตัวไปคุมขัง ฝ่ายตุลาการเต็มไปด้วยนักโทษสำคัญที่เคยเป็นขุนนางใหญ่ภายในข้ามคืนขุนนางใหญ่หลายตระกูลถูกโค่นล้ม สตรีสูงศักดิ์กรีดร้องร่ำไห้เนื่องจากรับไม่ได้กับความเปลี่ยนแปลง จากจุดสูงสุดลงมายังจุดต่ำสุด บางคนถึงกับเป็นลมล้มพับลง บางคนถึงขั้นใช้แพรขาวจบชีวิตในจวนของตน ไม่ยอมถูกส่งตัวเข้าคุมขังโดยเด็ดขาด ถึงอย่างนั้นไม่ว่าจะก่นดาสาปแช่ง หรือข่มขู่อย่างไร อำนาจที่เคยมีในมือก็ไม่อาจทำให้หลุดรอดจากชะตากรรมไปได้ ทุกคนล้วนต้องชดใช้ในสิ่งที่ผู้นำตระกูลเลือกทั้งสิ้นเหยียนจวิ้นกลับมายังจวนตระกูลโม่ก็ได้ยินเสียงโวยวายท่ามกลางความตื่นตระหนก ยังดีที่เขากระโดดลงไปช่วยฮูหยินของตนเองขึ้นมาได้ กระทั่งพานางกลับเข้าไปในเรือนจวี๋ฮวาและเชิญท่านหมอมาดูอาการโม่อวี๋โศกเศร้ากับการจากไปของเสี่ยวเอ้อเป่า เด็กซึ่งเป็นผู้บริสุทธิ์หนึ่งเดียวในทุกๆ เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นหลายปีมานี้เหยียนจวิ้นให้คนไปตามโม่ซางเช่อกลับจวนหลังพยายามกล่อมให้โม่อวี๋นอนหลับ ด้านนอกมีเขาอยู่นางที่จิตใจไม่มั่นคงสมควรได้พักสักชั่วยามเมื่อโม่ซางเช่อกลับมาถึงจวนเขาออกจากจวนตรงไปยังคุกของฝ่ายตุลาก
ลวงเล่ห์บุพเพรัก บทที่ 15.1
ถึงอย่างนั้น...ตระกูลซูทั้งตระกูลกลายเป็นกบฏ ถูกคุมขังเพื่อรอลงอาญา งานศพของสองแม่ลูกจึงต้องจัดที่จวนตระกูลโม่แทนเงาพายุพัดผ่านพ้นเมืองหลวงต้าเยวี่ย แสงแดดหลังพายุฝนมักสดใสเสมอ เช่นกันกับการก่อกบฏซ้อนกบฏขององค์ชายใหญ่และองค์ชายสาม ฮ่องเต้เห็นด้วยกับวิธีการกวาดล้างอำนาจและอิทธิพลของตระกูลหลินที่หยั่งรากมานานทรงมีราชโองการให้ไต่สวนความผิด ซึ่งหนึ่งในนั้นคือการที่ตระกูลหลินใส่ร้ายตระกูลเสิ่นว่าเป็นกบฏ คืนความยุติธรรมให้กับผู้ที่ตายไปแล้วและผู้ที่ยังอยู่ก็สามารถออกมาจากเงามืดหลังหลบซ่อนมาหลายปีเหยียนจวิ้นกลับมาใช้แซ่เสิ่นของมารดา ยิ่งไปกว่านั้นฮ่องเต้ยังทรงแต่งตั้งให้องค์ชายรองขึ้นเป็นรัชทายาท เหยียนจวิ้นเองก็ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นอัครมหาเสนาบดีทั้งสองจะเป็นผู้แทนพระองค์ในการบริหารจัดการราชสำนัก เนื่องจากทรงเหน็ดเหนื่อยและเศร้าโศกกับสิ่งที่องค์ชาย ฮองเฮา และหวงกุ้ยเฟย ทรงทำให้บ้านเมืองวุ่นวาย รวมไปถึงผู้คนต้องมาล้มตายไปเป็นจำนวนมากเลือดนองชโลมบนผืนดิน ชีวิตทหารหาญสูญสิ้นจากการแก่งแย่ง ผู้ทำผิดได้รับโทษจากการกระทำ ทั้งที่ถูกประหาร ทั้งที่ถูกส่งไปใช้แรงงานยังชายแดน รวมไปถึงที่ถูกปลดล
ลวงเล่ห์บุพเพรัก บทที่ 14.9
“พี่ใหญ่ เกิดอะไรขึ้นหรือ ท่านใจเย็นๆ ที่นี่จวนตระกูลโม่ ไม่มีใครแย่งเสี่ยวเอ้อเป่าไปจากท่านแน่นอน” โม่อวี๋พยายามเกลี้ยกล่อมอีกฝ่าย“อวี๋เอ๋อร์” โม่เหยาคล้ายใจเย็นลงเล็กน้อย นางก้มลงมองบุตรชายในอ้อมแขน “พวกเขาไม่มีใครยอมรับเสี่ยวเอ้อเป่าของข้า พวกเขาบอกว่าแผลเป็นไม่มีทางหาย” นางสะอื้น“ไม่ เขาจะหายดี ท่านเชื่อข้า ท่านดูสิ แผลเป็นของข้ายังเริ่มจางเลย เขาเป็นเด็กวันหน้าค่อยๆ โตขึ้นแผลนั่นก็จะค่อยๆ จางลงเอง”“แต่พวกเขาก็ยังไม่ต้องการบุตรชายของข้า เขาไม่ต้องการเสี่ยวเอ้อเป่า ไม่สิ...เขาไม่ต้องการข้า ที่เขาต้องการมีเพียงเจ้า เขา...ถึงกับเปิดโปงเรื่องที่ท่านพ่อได้ตำแหน่งมาโดยมิชอบ”ที่แท้ซูเฉินก็เป็นคนทำเรื่องนี้?!“อวี๋เอ๋อร์ เขาทำลายตระกูลโม่ไม่พอยังร่วมมือกับผู้อื่นก่อกบฏ เขาคิดสังหารทุกคนที่ขวางทาง แม้แต่สามีของเจ้า” โม่เหยาหัวเราะออกมาเสียงดังกอดบุตรชายเอาไว้ในอ้อมอก “เพียงเพื่อให้ได้เจ้ามาครอบครอง เขาถึงกับ...ถึงกับวางแผนทำลายทุกอย่างเพื่อให้เจ้าหนีไม่รอด ฮ่าๆๆ”“พี่ใหญ่ท่านฟังข้า ใจเย็นลงสักนิด เขาไม่มีทางทำสำเร็จ ข้ารักเหยียนจวิ้นไม่เคยรักเขา ไม่ว่าเขาจะทำอย่างไรข้าก็ไม่มีทางลงเอยก
ลวงเล่ห์บุพเพรัก บทที่ 2.2
“ดีกว่าหรือแย่กว่าเล่า” นางถามแต่เขายังไม่ทันได้ตอบก็มีเสียงทักทายดังขึ้นด้านหลัง“ศิษย์น้องซางเช่อ เจ้าเองก็ออกมารับของใช้เหมือนกันหรือ”เห็นน้องชายกลอกตาราวกับเหนื่อยหน่าย คำว่า ‘เห็นแล้วยังจะถาม’ ดังออกมาจากท่าทางนั้นโดยไม่ได้กล่าว โม่อวี๋อดหัวเราะออกมาเบาๆ จากนั้นจึงหันไปมองต้นเสียงบัณฑิตอีกสา
ลวงเล่ห์บุพเพรัก บทที่ 2.1
ตระกูลโม่ช่าง...น่าเห็นใจยิ่งนัก!!!!โม่อวี๋หลับตาลงเพื่อข่มกลั้นอารมณ์กรุ่นโกรธ นางปล่อยให้เสี่ยวชุนไปจัดแจงเสื้อผ้าของวันพรุ่งนี้ให้เหมาะสม จากนั้นจึงเดินไปยังข้างหน้าต่างอากาศเย็นยามค่ำคืนทำให้หญิงสาวตัวสั่น นางกอดไหล่ตัวเองแต่กลับยังไม่ยอมปิดหน้าต่าง ครุ่นคิดถึงสังคมในยุคโบราณนี้ หากนางจะเอาตั
ลวงเล่ห์บุพเพรัก บทที่ 1.6
นางโกรธ โกรธแทน แต่ไม่อาจทำอะไรได้เพราะจะอย่างไรสตรีตรงหน้าก็คือมารดาแท้ๆ ที่ให้กำเนิดโม่อวี๋…ขอเพียงต่อไปไม่ยุ่งกับนาง นางก็จะไม่ถือสาและไม่ถือโทษโกรธเคือง เห็นแก่เจ้าของร่างนี้ที่ให้โอกาสนางกลับมามีชีวิตอีกครั้ง“ลูกคารวะท่านแม่เจ้าค่ะ”“เจ้า...สบายดีหรือ” ลี่ซื่อกล่าวด้วยรอยยิ้มฝาดเฝื่อน ความห่
ลวงเล่ห์บุพเพรัก บทที่ 1.5
“เจ้าค่ะ”“อวี๋เอ๋อร์”“เจ้าคะ”โม่หวังมองดูใบหน้าเรียบเฉยของบุตรสาว ความห่างเหินระหว่างบิดากับบุตรทำให้ทั่วทั้งห้องอึดอัด เขาเอื้อมมือไปคว้ากล่องไม้แกะสลักซึ่งวางอยู่บนโต๊ะส่งให้บุตรสาว“ของขวัญต้อนรับกลับบ้าน ไปอยู่ต่างเมืองมาถึงสองปี เครื่องประดับที่มีก็เก่ามากแล้วกระมัง นี่เป็นของที่ฝ่าบาทพระรา
บางทีคุณอาจจะชอบ
เพียงนางที่ข้าจะรัก
ชวี่เหว่ย24.6K viewsย้อนรักทวงแค้น
วิ๋นเจิง240.1K viewsสนมร้างรักขอทวงบัลลังก์
ม่อเยี่ยน716.0K viewsฝ่ามิติพลิกชะตาอ๋องผู้ถูกเนรเทศ
ซินต้งหรูสุ่ย261.2K viewsฮูหยินแม่ทัพคือหมอผ่าตัดมือทอง
ไป๋เหลียน/ฑริกา220 viewsบัดซบสิ้นดี ทะลุมิติทั้งที ดันต้องสวมบทตัวร้ายทิ้งพระเอก
จิรัฐติกาล555 viewsเกิดใหม่ในปี 75 ขอเปลี่ยนชะตาไม่ยอมให้ใครรังแก
BigM00N526 viewsคุณหนูสี่
ประตูฟ้ายั่งยืน6.4K views
