บทที่ 3.1

โม่อวี๋ไม่ถือสาท่าทางโอ้อวดของหญิงสาวทั้งสอง ทุกวันนางเพียงปฏิบัติต่ออีกฝ่ายอย่างมีมารยาท แม้จะมองออกว่าสองพี่น้องแต่งตัวหรูหรามาข่มนางที่เพียงสวมเสื้อผ้าเรียบๆ ไร้ลายปัก ไร้เครื่องประดับ

หวังหรูเชี่ยน หวังหรูหลิน สองพี่น้องสบตากันเมื่อเห็นแล้วว่าโม่อวี๋หาได้อยากโดดเด่นไปกว่าพวกนาง ถึงอย่างนั้นใบหน้างดงามและท่าทีน่ามองของอีกฝ่าย กลับทำให้หัวใจของพวกนางร้อนรุ่มด้วยความริษยา

พวกนางเองก็พยายามวางท่าทีให้เยือกเย็น แต่เหตุใดอีกฝ่ายกลับทำได้เป็นธรรมชาติกว่าเล่า!

หลังจากสองพี่น้องจวนเสนาบดีสำนักราชเลขากลับไปแล้ว ท่านป้าลู่กลับเรียกนางไปพบ นางแนะนำเกี่ยวกับการแต่งตัว แต่หญิงสาวกลับยิ้มราวเข้าใจแต่ไม่คิดที่จะแต่งตัวงดงามโดดเด่น ท่านป้าลู่เองก็มองออกดังนั้นจึงได้แต่ถอนหายใจแล้วกล่าวหนึ่งประโยค

“แม้เจ้าเป็นเพียงบุตรสาวขุนนางขั้นสอง หากแต่ความงดงามและกิริยาท่าทีกลับเป็นธรรมชาติ งานเลี้ยงครั้งนี้หากโชคดีต้องพระทัยองค์ชายทั้งสามพระองค์ แม้ฐานะไม่อาจเป็นพระชายาแต่อนุและชายารองไม่ใช่เป็นไปไม่ได้”

นางยิ้มรับแต่ไม่ได้พูดหรือแสดงท่าทีอะไร

“คุณหนู” เสี่ยวชุนเรียกนางเสียงเบาเมื่อท่านป้าลู่กลับไปแล้ว “ฮูหยินเรียกท่านไปพบเจ้าค่ะ”

โม่อวี๋ถอนหายใจออกมาเสียงเบา รู้ดีว่าแผนการส่งนางเข้าวังหลวงครั้งนี้ คงหนีไม่พ้นเพื่อหาผลประโยชน์จากการเชื่อมไมตรีผ่านการแต่งงาน หลุดพ้นมาได้คราหนึ่ง ไม่ได้หมายความว่านางจะหนีรอดไปได้ตลอด

“ไปเถิด”

นางรู้ว่ามารดาได้เตรียมชุดที่จะให้นางเข้าวังหลวงเรียบร้อยแล้ว แม้ไม่อยากสวมแต่การแต่งกายไม่เหมาะสมเข้าวังหลวง นางอาจถูกสั่งลงโทษเอาได้

ฝืนไปก็รังแต่จะเป็นการทำร้ายตัวเอง เรื่องเข้าวังหลวงนางต้องรอบคอบให้มาก ไม่ใช่เพื่อตระกูลโม่ ไม่ใช่เพื่อผู้อื่นแต่เพื่อตัวนางเอง

ก่อนงานเลี้ยงในวังหลวงสามวันอยู่ๆ ก็มีคนจากจวนตระกูลซูมาขอพบโม่อวี๋ ทั้งยังแจ้งนางว่าพี่สาวของนางอยากไปไหว้พระขอพรที่วัดให้บุตรที่กำลังจะคลอด อยากให้นางออกไปเป็นเพื่อน

“คุณหนูท่านจะไปหรือไม่เจ้าคะ”

“ไม่ไปได้หรือ”

หากให้นางคาดเดาว่าเพราะเหตุใดพี่สาวที่ท้องแก่จึงหอบสังขารออกจากจวน เรื่องนี้คงหนีไม่พ้นซูเฉินเป็นแน่ การพบกันของนางและเขากลางถนนไม่ใช่ความลับอะไร พี่สาวมีท่าทีเช่นนี้ยังนับว่าช้าเกินไปด้วยซ้ำ

“ช่วยข้าเปลี่ยนชุดเถิด ข้าจะไปที่วัดลั่วเหมิน”

เมื่อไปถึงยังวัดลั่วเหมินโม่เหยารออยู่ก่อนแล้ว นางยิ้มให้โม่อวี๋จากนั้นทั้งสองก็เข้าไปไหว้พระขอพร

คราแรกโม่อวี๋ยังคิดว่าอีกฝ่ายจะยังใจเย็นลง แต่เห็นชัดว่านางคาดผิด ทันทีที่ไหว้พระและเดินออกมาโม่เหยาก็ชวนนางเดินไปนั่งเล่นยังโต๊ะหินใต้ต้นอู่ถงหลังอาราม

สาวใช้ถูกไล่ให้ออกไปยืนห่างๆ ตอนนั้นเองที่โม่อวี๋เพิ่งสังเกตเห็นว่าสาวใช้ของพี่สาวถูกเปลี่ยนใหม่ทั้งหมด “เสี่ยวอิงเล่าเจ้าคะ”

นางถามถึงสาวใช้ต้นห้องที่เติบโตมาด้วยกันกับพี่สาว นางมีเสี่ยวชุน พี่สาวเองก็มีเสี่ยวอิง สาวใช้และนายที่สนิทสนมกันมาตั้งแต่ยังเด็ก

“นางตั้งครรภ์อ่อนๆ ออกมาข้างนอกอันตรายเกินไป”

เห็นรอยยิ้มแห้งแล้งของพี่สาว โม่อวี๋ครุ่นคิดครู่หนึ่งก็เข้าใจ ...ซูเฉินคงรับเสี่ยวอิงเป็นสาวใช้อุ่นเตียงแล้ว เมื่อตั้งครรภ์ก็คงได้ขยับขึ้นมาเป็นอนุ

อารามร่มรื่นทำให้จิตใจรู้สึกสงบแต่ไม่ใช่กับทุกคน มองดูสีหน้าเรียบเฉยแต่ดวงตากลับร้อนรนของพี่สาว โม่อวี๋ไม่ได้เร่งร้อนเอ่ยปากก่อน นางเพียงนั่งมองบรรยากาศในวัดลั่วเหมินเงียบๆ

“อวี๋เอ๋อร์” โม่เหยาเรียกนางเสียงเบา “เจ้า...ยังโกรธข้าหรือไม่” พูดจบก็ก้มลงมองครรภ์นูนป่องของตัวเอง ความรู้สึกผิดที่อีกฝ่ายแสดงออกทำให้โม่อวี๋แค่นหัวเราะออกมาเสียงเบา

“โกรธ? พี่ใหญ่ท่านคงไม่ได้กำลังอยากบอกข้าว่าท่านรู้สึกผิด? ผ่านไปสองปีมีคนตายไปคนหนึ่ง ตอนนี้ท่านเพิ่งมาถามข้าว่าข้ายังโกรธท่านอยู่หรือไม่ ท่านคงไม่ได้หวังให้ข้าอภัยให้ท่านกระมัง เพราะผู้ที่ท่านสมควรไปกราบไหว้เพื่อขออโหสิ แท้ที่จริงก็คือแม่นมจ้าว”

“ข้า...”

“ก่อนลงมือข้าเชื่อว่าท่านได้ไตร่ตรองแล้วอย่างถ้วนถี่ หลังกระทำไม่ว่าผลออกมาเช่นใด ท่านก็ต้องอยู่กับมันไปชั่วชีวิต เพียงแต่ข้าอยากถามท่านสักคำถาม เพื่อบุรุษเพียงคนเดียวถึงกับไม่คิดถึงน้องสาวที่เติบโตมาด้วยกัน ...คุ้มกันแล้วหรือ”

โม่เหยาเงยหน้าหลับตากุมมือที่ประสานกันบนหน้าตักแน่น ริมฝีปากเม้มเข้าหากันสูดหายใจลึก “ข้าได้คำตอบจากเจ้าแล้วสินะ” นางลุกขึ้นยืนช้าๆ “เช่นนั้นข้าก็ไม่ต้องพูดมากความ เรื่องที่เจ้าลอบพบกับท่านพี่ถูกลือออกไป...”

“ลอบพบ?” ถึงตอนนี้โม่อวี๋จึงรู้จุดประสงค์ที่แท้จริงของพี่สาว