EP8.รู้รึยังว่าคู่หมั้นหาย

เวลาราวหนึ่งทุ่มเศษ ๆ เขาเลี้ยวเข้าไปในปั๊มน้ำมันแห่งหนึ่ง จัดการเติมน้ำมันเรียบร้อย ก่อนจะนำรถไปจอดที่หน้าร้านสะดวกซื้อ แล้วเข้าไปซื้อเครื่องดื่มในร้านกาแฟมาสองแก้วสำหรับสองคน

เขามอบเครื่องดื่มให้แก่เธอ ซึ่งเป็นกาแฟลาเต้แก้วเล็กส่วนเขาอเมริกาโน่เย็นแก้วใหญ่

“ตกลงเราจะไปเที่ยวที่ไหนกันคะ”

“อีกแป๊บเดียวก็ถึงแล้ว”

เธอดื่มกาแฟอย่างมีความสุข โดยหารู้ไม่ว่ามียานอนหลับผสมอยู่ในกาแฟแก้วนั้นด้วย

“สงสัยจะเซอร์ไพรซ์สุด ๆ”

“ชัวร์!”

หลังจากเขาขับรถออกจากปั๊มน้ำมันมาไม่นานสักเท่าไหร่ หญิงสาวก็เอนตัวซบหัวไหล่ของเขาแล้วหลับใหลไปเพราะฤทธิ์ยา เขาเหลือบมองเธอเล็กน้อย รู้สึกเวทนาสงสารเจ้าหล่อนไม่น้อยที่ต้องมาเจอกับชะตากรรมแสนร้ายโดยไม่มีความผิดใดเลย นอกจากผิดที่ดันเป็นคนที่หมอนั่นรัก

“ป่านนี้จะรู้รึยังนะ ว่าคู่หมั้นหาย” เขาขับรถฝ่าแสงไฟบนถนนเส้นใหญ่ไปอย่างร่าเริงมีความสุข ก่อนจะเลี้ยวเข้าไปในถนนเส้นเล็ก แล้วขับฝ่าความมืดสลัวของเส้นทางอันเปล่าเปลี่ยว ซึ่งนำไปสู่จุดหมายปลายทางแห่งความหวัง

“ลา ล่า ล๊า หล่า...” เขาร้องเพลงเบาๆ ไปด้วยขณะขับรถไปอย่างมุ่งมั่น เขาใช้เวลาประมาณครึ่งชั่วโมงเศษก็ถึงบ้านร้างหลังหนึ่ง ซึ่งเป็นบ้านหลังใหญ่ ตั้งอยู่ในสวนมะพร้าวริมทะเล ไม่ไกลจากหมู่บ้านชาวประมงสักเท่าไหร่นัก

“อ่า...ถึงแล้ว” เขาหันกลับมามองหญิงสาวที่ยังคงนอนหลับไม่รู้เรื่อง เขาจ้องหน้าเธออย่างละเอียดยิบ พิจารณาเครื่องประกอบบนใบหน้าทีละส่วนอย่างเสียดาย ก่อนจะเลื่อนสายตามองเส้นผมนุ่มสลวยดุจสายไหมที่ปรกไหล่ไล้ต้นคอระหง อดไม่ได้ที่จะยื่นมือไปสัมผัสความหอมกรุ่นยวนใจ

“ชีวิต...มันก็เท่านี้เอง อย่าเสียใจเลยนะ” เขากล่าวเสียงเบาหวิว ขณะไล้นิ้วโป้งขึ้นแตะริมฝีปากอิ่มสวยอย่างอ่อนโยน ลมหายใจอุ่น ๆ ของเธอทำให้เขารู้สึกถึงการมีเลือดเนื้อและหัวใจ ลมที่หล่อเลี้ยงจิตวิญญาณให้ยังคงดำรงอยู่

“อีกไม่นาน คนที่คุณรัก ก็จะตามคุณไปเช่นกัน” ขาดคำนั้น หญิงสาวลืมตาขึ้นจากความฝันอันแสนร้าย เขาตกใจไม่น้อยที่เจ้าหล่อนรู้สึกตัวได้รวดเร็วเกินที่เขาคาดการณ์ไว้ เธอควรจะตื่นหลังจากนี้ไปราวหนึ่งชั่วโมงเศษ ซึ่งตอนนั้น เธอควรจะอยู่ในห้องใต้ท้องเรือประมงลำใหญ่ที่ลอยลำอยู่เหนือสันคลื่นไม่ไกลจากฝั่งสักเท่าไหร่นัก

“ที่รัก...” เจ้าหล่อนสวมกอดเขาทันทีที่รู้สึกตัว ซึ่งมันทำให้เขาตกใจจนตัวแข็ง เขาไม่เคยถูกกอดมาก่อน เขาไม่เคยอยู่ในอ้อมกอดของมนุษย์คนไหนทั้งนั้น “คุณไม่เป็นอะไรนะ โอว คุณไม่เป็นอะไร คุณปลอดภัยนะคะ”

เขาพยายามตั้งสติ “ผมจะเป็นอะไร ผมไม่เป็นอะไรหรอก”

“สาฝันร้ายค่ะ ฝันร้ายมาก ๆ เลย” เธอยังกลัวเรื่องในฝัน จนทำให้ใจเต้นรัว เหงื่อผุดจนตัวชื้น

“ฝันว่าอะไร”

คำถามของเขาทำให้เธอสวมกอดเขาแน่นขึ้นไปอีก จนทำให้หน้าอกบดเบียดกันจนแนบแน่น ความอบอุ่นจากกายเธอทำให้เขารู้สึกถึงหัวใจที่เต้นรัว เลือดลมที่สูบฉีดไปทั้งร่าง

“ฝันว่าคุณอยู่ในคุก ฝันว่าคุณกำลังจะถูกประหาร ฝันว่าคุณกำลังจะตาย!” ขาดคำนั้น เจ้าหล่อนก็สะอื้นไห้ด้วยความหวาดกลัว ขณะตัวเขาถึงกับนิ่งเหมือนคนไร้วิญญาณ เพราะเจ้าหล่อนเพิ่งฝันถึงตัวเขาจริงๆ ไม่ได้ฝันถึงพี่ชายฝาแฝดของเขา ซึ่งเป็นคนรักตัวจริงของเธอ

“CEOอย่างผมจะไปอยู่ในคุกได้ไง ไร้สาระ”

“แต่มันเหมือนจริงมากเลยนะคะ มันน่ากลัวมากเลย โอย ทำไมต้องฝันอะไรแบบนี้ด้วย”

นั่นสิ ทำไมเธอต้องฝันถึงเขาด้วย ในเมื่อเธอไม่ได้รู้จักเขาเสียหน่อย เขาตั้งสติแล้วผละตัวออกห่าง จับหัวไหล่ทั้งสองข้างของเธอไว้ จ้องมองใบหน้าตื่นตระหนกของเธอด้วยสายตาเย็นชาดุดันเชิงบังคับ

“ฟังผมนะ” น้ำเสียงแหบพร่าแต่จริงจัง ราวกับกำลังเป่ามนต์สะกดใส่เธอ “ความฝันของคุณมันไม่มีทางเป็นจริงหรอก คนอย่างผมจะไม่ตายในคุกแน่นอน เพราะคนอย่างผม เลือกได้ว่าจะตายยังไง”

“อะไรนะคะ?” เขาพูดผิดหรือหูเธอฝาดไปกันแน่ “เลือกได้ว่าจะตายยังไง หมายความว่าไงคะ?”

เขายิ้มเย็น อยากตอบเธอแทบขาดใจว่าเขาจะตายด้วยฝีมือของคนที่มีหน้าตาเหมือนกับเขานี่แหละ คนที่เป็นจิตวิญญาณอีกครึ่งหนึ่งของเขา

“ผมหมายถึง ตายแบบให้คนจำน่ะ”