ตอนที่10 พ่อนิสัยไม่ดี

ชายหนุ่มก็เช่นเดียวกัน เขาหันมองลูกสาวที่ตื่นพอดี

            “พ่อคะ” ฮือ ๆ เด็กน้อยร้องออกมาพร้อมกับยกมือขึ้น คนเป็นพ่อรีบเข้าไปโอบกอดเอามืออังหน้าผากว่าไข้ลดหรือยัง

            “ไม่ร้องแล้ว ไม่นานก็หายแล้วนะ” เขาปลอบลูกสาว หันไปมองลูกชายที่ลืมตาตื่นทีหลัง คงเพราะได้ยินเสียงเขา

            ข้าวปั้นไม่ได้แสดงสีหน้าดีใจ เขากลับทำท่าทางเหมือนโกรธ ใบหน้าเล็กนั้นเอ่ยปาก “พ่อนิสัยไม่ดี”

            อัญญามองลูกชายก็รีบปรามเสียก่อน “พ่อทำงานนะลูก”

            ข้าวปั้นแม้ห้าขวบ แต่กลับรู้ความกว่าน้องสาว เขารับรู้ถึงความเสียใจของคนเป็นแม่ จึงเอ่ยประชดออกไป

“ข้าวปั้นไม่รักพ่อแล้ว”

            “ข้าวปั้น” คนเป็นแม่เอ่ยดุอีกรอบ แต่คนเป็นพ่อรีบส่ายหน้าห้าม ก่อนเข้ามาคุยกับลูกครู่หนึ่ง คนเป็นเด็กก็เอ่ยออกมาอย่างที่เห็น

            “พี่อีกคนยังดีกว่าอีก ทั้งพาข้าวปั้นข้าวหอมมาหาหมอ ไม่เห็นเหมือนพ่อเลย”

            พี่อีกคน? ตรีภพเงยหน้ามองภรรยาที่นั่งอยู่อีกฝั่งอย่างตั้งคำถาม อัญญาเลยบอก

“เป็นเชฟคนใหม่ค่ะ พอดีเขาบังเอิญผ่านมาตอนจังหวะที่ฉันลงจากรถกลางถนนเพราะว่าข้าวหอมชักจนหมดสติ” เธอเน้นย้ำประโยคหลัง แต่กลับได้ยินสิ่งที่ไม่คิดกลับมา

            “แล้วทำไมถึงปล่อยให้ลูกเป็นหนักขนาดนั้น ผมบอกแล้วใช่ไหมว่าให้เลิกทำร้านนั้นได้แล้ว ทำไปก็มีแต่ขาดทุน เอาเวลามาดูแลลูกจะดีกว่า”

            พวกเธอเถียงเรื่องนี้มาเป็นพันครั้งแล้ว แต่พอเกิดปัญหาเขาก็ชอบยกเรื่องนี้มาพูดตลอด อัญญาเหนื่อยที่จะเถียงเธอจึงเลือกเงียบไม่โต้ตอบเขาอย่างที่เคยเป็น

            “ไม่พอใจผมหรือยังไง ที่ผมไปก็เพื่อหาเงินมาประคับประคองร้านของคุณนั่นแหละ คุณเองต่างหากที่ทำอะไรบ้าง มีแต่สร้างเรื่อง”

            สุดท้ายก็กลายเป็นความผิดของเธออีกแล้ว หากเป็นเมื่อก่อนเธออาจจะเถียง โมโห หรือโวยวายกลับ แต่เลือกที่จะใช้คำหนึ่งออกมา

            “ผู้ช่วยของคุณไปด้วยหรือเปล่า”

            คิ้วหนาขมวดเข้าหากัน ทำสีหน้าไม่พอใจยิ่งกว่า “เอ๊ะ นี่คุณจะหาเรื่องทะเลาะใช่ไหม” เขากำลังจะขึ้นเสียงอีก แต่เห็นลูกสองคนที่มองอยู่จึงเงียบปาก สายตาบอกว่ารอให้อยู่กันสองคนก่อน

            เสียงมือถือดังขึ้นทำให้เขาออกไปด้านนอกเพื่อรับสาย

            “พ่อกับแม่ไม่ทะเลาะกันได้ไหมคะ” ข้าวหอมเอ่ยออกมา

            “ผมไม่ชอบเลยตอนพ่อกับแม่ทะเลาะกัน” ข้าวปั้นเอ่ยอย่างเห็นด้วย

            เธอมองลูกทั้งสองคนที่แม้ห้าขวบ แต่กลับรู้เรื่องทุกอย่างแม้แต่อารมณ์ของพ่อกับแม่

            “แม่กับพ่อก็ทะเลาะกันเพื่อปรับความเข้าใจนะ ไม่นานก็ดีกันแล้ว ลูก ๆ รีบหายเถอะ จะได้กลับบ้านกัน” เธอเปลี่ยนเรื่อง และหาเรื่องหลอกล่อเด็ก ซึ่งเด็กก็เป็นเด็ก ไม่นานก็ลืมเรื่องที่พูดออกมาจนหมด

            เธอมองข้อความในมือถือ

“ผมมีธุระด่วนต้องออกไปก่อน ดึก ๆ จะเข้ามาอีกรอบ”

            มาแล้วก็ไปไม่ได้ช่วยอะไรเธอเลยสักนิด อัญญาเหนื่อยใจจนน้ำตาคลอขอบตา จะร้องก็ร้องไม่ออกจึงเลือกที่จะปิดมือถือเลิกสนใจมันอีก

            ปิดมือถือได้ไม่นานประตูก็เปิดออก เธอหันมองพบว่าเป็นกวิน เขามาพร้อมกับอาหารเย็น และขนม นมสำหรับเด็ก

            “ผมกลัวพี่หิวเลยขอพี่พลอยเอาข้าวกับขนมมาส่ง” เขาวางไว้ที่โต๊ะอาหาร และยืนหันหลังให้เธออยู่ “พี่จะเอาอะไรอีกไหม ผมจะได้ไปซื้อให้ก่อนกลับ”

            อัญญามองแผ่นหลังเขา “นายมาตั้งแต่เมื่อไหร่”

            กวินไหล่ขยับเคลื่อนไหวแล้วหันมามองเธอ “เจอที่หน้าลิฟต์น่ะ เลยรออยู่ด้านนอกก่อน”

            อ้อ...เขามานานแล้ว อยู่ด้านนอกไม่รู้ว่าได้ยินสิ่งที่พวกเธอพูดกันหรือเปล่า อัญญากังวล แต่ก็ไม่อยากถามเขา จึงเลือกเปลี่ยนเรื่อง

            “ขอบคุณมาก นายกลับไปได้แล้ว ที่ร้านขาดคนไม่ดี”

            “ครับ” เขาว่าง่ายอีกแล้ว ไม่งอแง ไม่บ่นสักคำ

            ตอนนี้กลับมาเหลือเพียงเธอ และลูกอีกครั้ง เธอรอจนลูกหลับจึงค่อยไปที่โต๊ะอาหาร เมื่อเปิดข้าวกล่องออกมาก็มือสั่นเล็กน้อย อาหารพวกนี้ล้วนเป็นอาหารที่เธอชอบทั้งหมด ผ่านมาเจ็ดปีแล้วเขายังจำได้

            หญิงสาวอดเปรียบเทียบกับอีกคนไม่ได้ จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าไม่ควรเอามาเปรียบกันจึงพยายามปัดความคิดออกไป แล้วนั่งลงกินอาหารที่ไม่สามารถรับรู้รสได้ว่าเป็นแบบไหน มันคงอร่อยมากแน่ ๆ

            ตกดึก ก่อนจะล้มตัวนอนเธอก็หยิบมือถือที่ปิดไว้ตั้งแต่ตอนเย็นขึ้นมาเปิด ก็พบข้อความที่เขาส่งมา แต่ไม่มีสายที่ไม่ได้รับ

            “ผมคงเข้าไปพรุ่งนี้เช้าเลย”

            ถ้าไม่คาดหวังก็ไม่ผิดหวัง ซึ่งเธอไม่ได้หวังอะไรเลยว่าสามีเธอจะกลับมาอย่างที่บอกในตอนแรก อัญญาหลับตานอน แต่เธอกลับนอนไม่หลับ นอนขยับไปมาไม่นานก็ลุกขึ้นมากินยานอนหลับเพิ่มอีกหนึ่งเม็ดจากปกติสองเม็ดถึงจะหลับ เธอแค่หวังเพื่อให้ตัวเองได้นอนสักงีบเท่านั้น อัญญาผล็อยหลับไป

            ประตูห้องผู้ป่วยเปิดออกตอนตีสอง กวินเข้ามาพร้อมกับอาหารมื้อเช้า เขาวางไว้บนโต๊ะในห้องที่มืด มีเพียงแสงจากไฟห้องน้ำที่ส่องสว่างเพียงนิด เขาหันมองคนที่นอนอยู่บนโซฟายาวจึงย่อตัวลงพอเห็นผ้าห่มสีขาวผืนบางก็หยิบขึ้นมาห่มให้

            “เขาทำกับพี่แบบนี้มานานหรือยัง แล้วทำไมพี่ต้องทนด้วย” เขาขยับลุกขึ้นหันหลังจะจากไปแล้ว แต่กลับเลือกหันมาอีกครั้งพร้อมกับโน้มตัวลงไปจูบตรงหน้าผาก

            “ถ้าเลือกได้อีกครั้ง พี่จะเลือกผมไหม ถ้าพี่เลือกผม ผมสัญญาว่าจะดูแลพี่อย่างดี”

            เสียงประตูเปิดแล้วปิด คนที่หลับไปลืมตาขึ้น เธอไม่ได้หลับแม้จะกินยานอนหลับ แต่สมองก็ยังรับรู้ได้ทุกอย่าง คำพูดเขาวนเวียนอยู่ในหัวไม่อาจสลัดหลุดไปได้