ตอนที่ 3  รัชทายาทปีศาจ

แดนปีศาจ หรือ โหมวเจี้ย ไม่เคยรู้จักคำว่า 'สงบสุข' แม้ในช่วงที่ไม่มีการทำสงครามกับแดนสวรรค์ การต่อสู้ก็ยังคงดำเนินอยู่ตลอดเวลาเพื่อแย่งชิงอำนาจและดินแดนอันมืดมิด

ในค่ำคืนที่ท้องฟ้าถูกบดบังด้วยหมอกควันสีเทาอมดำ และมีเพียงแสงจากเปลวเพลิงสีครามที่ลุกโชนอย่างบ้าคลั่ง สมรภูมิหุบเขาอัคคี ได้กลายเป็นที่ฝังศพของเหล่าปีศาจกบฏที่คิดทรยศต่อบัลลังก์ของ มารานตี้ จักรพรรดิปีศาจ

บนยอดกองศพที่ยังไม่ทันเย็นชืด ร่างสูงสง่าของ อวิ๋นเทียนหาน รัชทายาทแห่งปีศาจ ยืนตระหง่านอยู่ เขาสวมชุดเกราะสีนิลสนิทที่กลืนไปกับความมืดมิด มีเพียงรอยแกะสลักคล้ายมังกรที่เรืองแสงสีม่วงอ่อนๆ ภายใต้แสงไฟปีศาจ ดาบปีศาจเงา ในมือของเขาถูกเก็บเข้าฝักแล้ว แต่กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งในอากาศยังคงติดอยู่

อวิ๋นเทียนหาน คือบุตรชายเพียงคนเดียวของมารานตี้ฮ่องเต้ ที่ไม่เพียงแต่สืบทอดสายเลือดปีศาจบริสุทธิ์ แต่ยังได้รับพรสวรรค์ในการควบคุมพลังแห่งความมืดที่เหนือกว่าปีศาจตนใดในแดนนี้ ด้วยความสามารถในการเรียกและควบคุมเงาให้กลายเป็นปีศาจภูติที่ไร้รูปร่าง และสามารถใช้เงามืดนั้นพันธนาการคู่ต่อสู้จนแตกสลาย เขาจึงได้รับฉายาที่น่าสะพรึงกลัวว่า “เจ้าชายเงามืด”

การปราบกบฏครั้งนี้กินเวลายาวนานกว่าสามวันสามคืน โดยมี เฮยหลง แม่ทัพใหญ่ผู้จงรักภักดีติดตามอย่างใกล้ชิด ทว่าอวิ๋นเทียนหานกลับทำลายกองทัพกบฏกว่าแสนตนลงได้ด้วยตัวคนเดียวเป็นส่วนใหญ่

ในฉากสุดท้ายของการรบ หัวหน้ากบฏตนหนึ่งที่บาดเจ็บหนักพยายามจะหลบหนี แต่เงาดำจากเท้าของอวิ๋นเทียนหานกลับพุ่งขึ้นมาอย่างรวดเร็วราวกับอสรพิษ เงาเหล่านั้นรวมตัวกันเป็นดาบที่มืดมิดและแทงทะลุร่างของหัวหน้ากบฏผู้นั้นอย่างโหดเหี้ยม

อวิ๋นเทียนหานไม่แสดงอารมณ์ใดๆ ทั้งสิ้น ดวงตาคมกริบของเขาเย็นชาไร้เมตตา ราวกับผู้ที่ถูกพันธนาการไว้ในความมืดมานับพันปี เขาไม่เคยแสดงความสงสารหรือความอ่อนแอให้ใครเห็น การตัดสินใจของเขามีเพียงเพื่อ ชัยชนะ และ อำนาจ เท่านั้น

“นายท่าน การปราบปรามเสร็จสิ้นแล้ว” เฮยหลงเดินเข้ามาค้อมกายรายงานด้วยความเคารพอย่างสูงสุด

“กวาดล้างให้สิ้น อย่าให้เหลือซาก” อวิ๋นเทียนหานสั่งเสียงเรียบ “ปีศาจที่คิดทรยศต่อแดนปีศาจ ไม่มีสิทธิ์ที่จะมีชีวิตอยู่”

คำสั่งนี้แสดงให้เห็นถึงความ โหดเหี้ยมไร้เมตตา ที่ทำให้ทุกคนในแดนปีศาจหวาดกลัวเขาเหนือกว่ามารานตี้ฮ่องเต้เสียอีก

แม้ว่าภายนอกของอวิ๋นเทียนหานจะแสดงออกถึงความโหดเหี้ยมและกระหายในอำนาจ ทว่าภายในจิตใจที่เย็นชาของเขากลับมี ความขัดแย้ง ที่รุนแรงซ่อนอยู่

เขาคือบุตรชายของ มารานตี้ จักรพรรดิปีศาจ ผู้ซึ่งมีความปรารถนาในการทำสงครามกับแดนสวรรค์อย่างไม่สิ้นสุด มารานตี้เชื่อว่าการทำลายสวรรค์คือหนทางเดียวที่แดนปีศาจจะสามารถครอบครองสามภพและนำความยิ่งใหญ่มาสู่ปีศาจได้

อวิ๋นเทียนหานได้รับมอบหมายให้เป็นผู้นำทัพในการทำสงครามกับสวรรค์หลายครั้ง และเขาก็ทำหน้าที่อย่างดีเยี่ยม แต่ในทุกครั้งที่ได้รับชัยชนะ ความรู้สึกว่างเปล่ากลับเข้ามาแทนที่ความปิติ

เขามองเห็นแล้วว่า สงคราม ไม่ได้นำมาซึ่งความรุ่งโรจน์อย่างแท้จริง มันนำมาซึ่งการสูญเสีย ความแค้น และการทำลายล้างที่ไม่สิ้นสุด ปีศาจที่ตายในสนามรบก็ไม่ต่างจากเซียนที่ตายในสงคราม ทั้งหมดล้วนเป็นเพียง เครื่องมือ ในการสนองความกระหายอำนาจของผู้ปกครอง

"บิดาของข้า... ใฝ่หาแต่ความยิ่งใหญ่ในนามของสงคราม แต่สุดท้ายแล้ว ปีศาจก็ต้องมาฆ่ากันเองเพื่อความอยู่รอด" เขาคิดในใจอย่างขมขื่น

ความขัดแย้งระหว่างเขากับมารานตี้จึงไม่เคยจางหายไป อวิ๋นเทียนหานไม่ปรารถนาสงครามที่ไม่สิ้นสุด เขารู้สึกเบื่อหน่ายกับวัฏจักรแห่งความแค้นนี้ แต่ในฐานะรัชทายาท เขาไม่มีทางเลือกนอกจากทำตามพระประสงค์ของบิดาเพื่อความอยู่รอดของตนเอง

ในคืนนั้น เมื่อเขากลับเข้าสู่ปราสาทที่มืดมิดของตนเอง อวิ๋นเทียนหานเดินไปที่หน้าต่างบานใหญ่ที่ทำจากหินอัคนี มองออกไปยังฟากฟ้าที่ถูกบดบังด้วยความมืด

“เฮยหลง เจ้าคิดว่าสงครามนี้จะจบลงเมื่อใด?” อวิ๋นเทียนหานเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่ผิดปกติจากความเย็นชาของเขา

เฮยหลงยืนอยู่ด้านหลังเขาอย่างเงียบๆ “ตราบใดที่สวรรค์ยังคงถือว่าตนเป็นผู้บริสุทธิ์และปีศาจยังเป็นผู้ถูกกวาดล้าง สงครามก็จะไม่มีวันจบสิ้นพ่ะย่ะค่ะ มีเพียงท่านเท่านั้นที่สามารถยุติมันได้ด้วยการทำลายสวรรค์ให้สิ้นซาก”

อวิ๋นเทียนหานหันกลับมามองเฮยหลง ดวงตาของเขามืดมิดราวกับหลุมดำ “ทำลาย? แล้วหลังจากนั้นล่ะ? แดนปีศาจจะสงบสุขจริงหรือ? หรือจะเกิดสงครามแย่งชิงอำนาจภายในอีกครั้ง เพราะไม่มีศัตรูภายนอกให้รวมใจเป็นหนึ่ง?”

เฮยหลงไม่กล้าตอบคำถามนั้น เพราะนั่นคือความจริงที่ทุกคนในแดนปีศาจรู้ดี การรวมเป็นหนึ่งเดียวของปีศาจเกิดจากความเกลียดชังที่มีต่อสวรรค์

“สิ่งที่ข้าต้องการไม่ใช่เพียงชัยชนะ… แต่คือ ความสงบ ที่แท้จริง” อวิ๋นเทียนหานกล่าวอย่างแผ่วเบา เป็นคำพูดที่ไม่เคยมีปีศาจตนใดเคยได้ยินจากเขามาก่อน

ในขณะที่อวิ๋นเทียนหานยืนอยู่ท่ามกลางความมืดมิด จิตวิญญาณของเขาก็พลันสัมผัสได้ถึงความรู้สึกบางอย่างที่ คุ้นเคย และ ดึงดูดใจ มันคือพลังที่บริสุทธิ์และเยือกเย็นราวกับหิมะ แต่มันกลับเชื่อมโยงกับความมืดในตัวเขาได้อย่างแนบแน่น

ความรู้สึกนี้เริ่มรุนแรงขึ้นตั้งแต่คืนที่ดวงจันทร์เริ่มมีรอยร้าว และรุนแรงที่สุดเมื่อเขาได้สัมผัสกับ ความฝัน ขององค์หญิงสวรรค์ในคืนที่ผ่านมา

อวิ๋นเทียนหานก้าวไปที่หน้าต่างอีกครั้ง เขาใช้พลังปีศาจของตนเองดึงม่านเมฆหนาทึบออกไป เพื่อเผยให้เห็นท้องฟ้าด้านนอก

บนฟากฟ้าที่ห่างไกล ดวงจันทร์สีเงินยังคงปรากฏ รอยร้าว สีดำสนิทพาดผ่านกลางดวงอย่างเห็นได้ชัด แสงจันทร์ที่รอดผ่านรอยร้าวนั้นดูหม่นหมอง แต่กลับมี พลังดึงดูด อย่างรุนแรง

อวิ๋นเทียนหานเงยหน้ามองดวงจันทร์ รอยร้าวบนฟากฟ้าสะท้อนอยู่ในดวงตาคมเย็นยะเยือกของเขาอย่างชัดเจน ราวกับรอยร้าวนั้นได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของชะตากรรมเขาไปแล้ว

“บุตรแห่งจันทร์…”

เขานึกถึงพลังที่บริสุทธิ์และอ่อนโยนที่สัมผัสได้ในความฝัน มันช่างแตกต่างจากความมืดมิดที่เขาเติบโตมา แต่พลังนั้นกลับกระตุ้นสัญชาตญาณปีศาจในตัวเขาให้ อยากครอบครอง

แต่ในขณะเดียวกัน การสัมผัสกับความบริสุทธิ์นั้น ก็ทำให้ความรู้สึก เบื่อหน่าย ในตัวเขาถูกปลุกให้ตื่นขึ้นด้วย พลังแห่งจันทราของนางทำให้เขาตระหนักว่าโลกนี้มีความหวังและสิ่งที่สวยงามที่มากกว่าการทำสงคราม

เขาต้องการพลังแห่งจันทราของนาง เพื่อใช้ในการทำลายล้างสวรรค์และยุติสงครามตามที่มารานตี้ต้องการ

แต่เขากลับรู้สึกเหมือนถูกลิขิตให้ปกป้องพลังนั้น เพราะมันคือแสงสว่างเดียวที่สามารถนำความสงบสุขที่แท้จริงมาสู่สามภพได้ หากพลังนั้นสลายไป โลกนี้ก็จะดำดิ่งสู่ความมืดมิดตลอดกาล และสงครามก็จะไม่มีวันจบสิ้น

อวิ๋นเทียนหานยกมือข้างหนึ่งขึ้นช้าๆ เงาดำจากปลายนิ้วของเขาก่อตัวเป็นกลุ่มหมอกเล็กๆ พยายามยื่นขึ้นไปสัมผัสกับแสงจันทร์ที่ร้าวรานนั้น

“พันธะที่ต้องห้าม”

นี่คือคำที่เขาได้ยินจากพลังแห่งจันทรา เขาไม่รู้ว่าพันธะนี้หมายถึงอะไร แต่เขารู้สึกเหมือน โชคชะตา บางอย่างกำลังเชื่อมโยงเขากับองค์หญิงสวรรค์ผู้นั้นอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ไม่ว่าความผูกพันนี้จะเป็นไปในรูปแบบใด... มันจะต้องเป็นจุดเริ่มต้นของมหาสงครามครั้งสุดท้ายของสามภพอย่างแน่นอน

เขาคือความมืดที่ต้องกลืนกินแสงสว่าง และนางคือแสงสว่างที่ต้องทำให้ความมืดสงบลง

อวิ๋นเทียนหานลดมือลงอย่างช้าๆ รอยยิ้มเย็นชาปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลาของเขา เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความมั่นใจในอำนาจและสงครามที่กำลังจะมาถึง

“เฮยหลง… สั่งการทัพ เตรียมพร้อมภายในหนึ่งเดือน ข้าจะนำทัพบุกแดนสวรรค์ด้วยตัวเอง คราวนี้… เราจะไม่เพียงแต่ขับไล่เซียน แต่จะไป นำตัว สิ่งที่สวรรค์หวงแหนที่สุดกลับมา”

นั่นคือคำประกาศของรัชทายาทปีศาจ ที่จะนำพาตัวเองเข้าไปพัวพันกับชะตากรรมของ บุตรแห่งจันทร์ ตามคำพยากรณ์ที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้