Mag-log inShare
บทที่ 7
Pinakabagong kabanata
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 690
ตอนที่จี้หานอีเดินออกมาจากห้องหนังสือ นางก็หันกลับไปมองเสิ่นซื่ออีกครั้งร่างสูงใหญ่สวมชุดสีดำกลับมาดูเย็นชาและห่างเหินตามเดิม ช่างต่างจากตอนที่ให้นางนั่งตักเมื่อครู่นี้ลิบลับจี้หานอีรู้สึกว่าแม้ตนเองจะได้ใช้ชีวิตอยู่ร่วมกับเสิ่นซื่อมาระยะหนึ่งแล้ว แต่นางกลับมองเขาไม่ออกอย่างแท้จริง บางทีอาจเป็นเพราะนางยังไม่เข้าใจเขาดีพอก็เป็นได้ แต่ก็ไม่อาจปฏิเสธว่าเสิ่นซื่อเป็นคนดียิ่งนักแม้บางเรื่องเขาจะเงียบขรึมเกินไปและไม่ค่อยเอาใจใส่อยู่บ้าง แต่นางก็คิดว่ามีเหตุผลที่พอจะให้อภัย เพราะเสิ่นซื่อมีราชกิจที่ต้องจัดการมากมาย ส่วนตัวนางเป็นเพียงสตรีในเรือนหลัง จึงไม่ได้วุ่นวายเท่าเขาเมื่อแม่นมฟางผู้อยู่ด้านนอกเห็นจี้หานอีถือชามเปล่าเดินออกมา ก็รีบเข้ามาช่วยรับไปจากมือของจี้หานอี ก่อนกระซิบด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย “เมื่อก่อนท่านโหวไม่ชอบดื่มน้ำแกงบำรุงใด ๆ เลยเจ้าค่ะ หาได้ยากนักที่ท่านโหวจะยอมดื่มจนหมดเช่นนี้”จี้หานอีเห็นเสิ่นซื่อดื่มหมดอย่างรวดเร็วเมื่อครู่ จึงเข้าใจว่าเขาชื่นชอบเสียอีกกอปรกับหวนนึกถึงถ้อยคำของแม่สามีก่อนหน้านี้ และคิดว่าช่วงนี้เสิ่นซื่อมีงานรัดตัว ต่อให้ร่างกายแข็งแรงปาน
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 689
จี้หานอีรับฟังจนตกตะลึง ก่อนถามเสียงแผ่ว “แต่ราชสำนักมีกฎไม่ใช่หรือเจ้าคะว่า ดอกเบี้ยห้ามเกินสามส่วนต่อเดือน?”เสิ่นซื่อหลุบตาลง “โรงแลกเงินในเมืองหลวงล้วนใช้การหักลดเก้าห้า กล่าวคือหากกู้ยืมหนึ่งร้อยตำลึงจะมอบให้เจ้าเก้าสิบห้าตำลึง ทว่าในสัญญากู้ยืมจะเขียนว่าหนึ่งร้อยตำลึง ดอกเบี้ยคิดคำนวณเป็นรายเดือน จากนั้นก็ทบต้นทบดอกต่อไป จึงถือว่าไม่ได้ละเมิดกฎหมายบ้านเมือง”“แต่โรงแลกเงินของหย่งชิงโหวกลับปล่อยกู้ในลักษณะหักลดแปดสาม มุ่งเน้นปล่อยกู้ให้แก่ขุนนางท้องถิ่นที่เพิ่งได้รับการแต่งตั้งใหม่โดยเฉพาะ พวกเขาอยากรีบไปรับตำแหน่ง แต่เงินสินบนตามธรรมเนียมที่ต้องมอบให้บรรดาผู้หลักผู้ใหญ่ก็จะขาดไม่ได้”“ยิ่งกว่านั้นโรงแลกเงินแห่งนี้มีหย่งชิงโหวกับไทเฮาคอยหนุนหลัง ทั้งยังข่มขู่และใช้ผลประโยชน์ล่อลวง จนผู้คนจำต้องลงนามในหนังสือสัญญากู้ยืม ซ้ำยังส่งคนคอยตามติดขุนนางเหล่านั้นไปจนถึงสถานที่รับตำแหน่ง เพื่อคอยทวงเงินในทุก ๆ วัน”“นายอำเภอในคดีนี้ถูกบีบคั้นจนหาเงินมาจ่ายคืนไม่ได้ สุดท้ายจึงผูกคอตาย”จี้หานอีฟังแล้วก็อกสั่นขวัญผวา นึกไม่ถึงเลยว่าภายใต้ฝ่าพระบาทของฮ่องเต้ จะยังมีเรื่องราวเช่นนี้เกิดขึ้
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 688
ความจริงจี้หานอีเองก็ไม่เข้าใจ ทั้งที่นางกับเสิ่นซื่อมีสัมพันธ์ทางกายลึกซึ้งต่อกันแล้ว แต่ก็ยังรู้สึกว่าเสิ่นซื่ออยู่ห่างไกลจากนางเหลือเกิน เช่นเดียวกับที่รู้สึกว่าเสิ่นซื่อเป็นบุคคลผู้อยู่สูงเกินเอื้อมถึงพูดตามตรง ยามนี้จี้หานอีไม่อยากพบหน้าเสิ่นซื่อสักเท่าใด เหตุผลหลักคือสีหน้าของเขาคล้ายไม่เคยมีความอ่อนโยนให้เห็น ดั่งเช่นในเวลานี้ นัยน์ตาที่ทอดมองนางอย่างราบเรียบ คล้ายกำลังไม่สบอารมณ์เล็กน้อยที่นางยกน้ำแกงบำรุงเข้ามา ทว่าเขากลับไม่พูดคำใด ปล่อยให้ผู้อื่นต้องคาดเดาความคิดในใจของเขาไปเองจี้หานอีวางชามน้ำแกงในมือลงบนโต๊ะของเสิ่นซื่อ หลังวางเสร็จก็ปรายตามองม้วนคดีหนาเตอะข้างมือเขา พลางคิดว่าเขาคงกำลังยุ่ง จึงกล่าว “ยามนี้น้ำแกงอุ่นกำลังดี ท่านโหวดื่มก่อนเถิดเจ้าค่ะ”เสิ่นซื่อจ้องมองจี้หานอีในชุดตัวในสีขาวนวลตา กลิ่นหอมสะอาดจากกายของคนที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จช่างชวนดมนัก เรือนผมยาวสยายไม่ได้ถูกจัดแต่งอย่างเรียบร้อยและเคร่งครัดเช่นในยามกลางวัน ด้วยตอนนี้ปล่อยให้ทิ้งตัวลงมาครึ่งหนึ่ง ชายหนุ่มตวัดสายตามองไปที่ศีรษะของจี้หานอี และก็เป็นปิ่นเงินที่ดูไม่ค่อยงดงามอันนั้นอีกแล้วดูท่าคงไม่ได้เก
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 687
เสิ่นซื่อตวัดสายตากลับมามองที่จี้หานอีอีกครั้งเมื่อเห็นใบหน้าของจี้หานอีซีดเผือดลงเล็กน้อยภายใต้แสงตะเกียง นัยน์ตาแฝงไว้ด้วยความรู้สึกผิดอย่างทำอะไรไม่ถูก ไม่ต่างจากลูกกระต่ายน้อยที่ยืนนิ่งไม่กล้าขยับตัวด้วยความตกใจกลัวท่าทีเช่นนี้ช่างดูคล้ายนางในวัยเยาว์นัก ตอนนางเผลอทำภาพวาดที่เขาสะสมไว้เสียหายโดยไม่ได้ตั้งใจ นางก็ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นพลางกล่าวขอโทษตะกุกตะกักเช่นเดียวกันนี้บนใบหน้าของเสิ่นซื่อไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึก เพียงเรียกสาวใช้ที่อยู่นอกม่านให้เข้ามาเก็บกวาด ก่อนจะบอกให้จี้หานอีออกไปเปลี่ยนรองเท้าเมื่อจี้หานอีก้มมองดู ถึงได้รู้ว่ารองเท้าของตนก็เปียกชุ่มเช่นกันจี้หานอีขยับริมฝีปาก ก่อนถามเสิ่นซื่อเสียงแผ่ว "แล้วท่านโหวล่ะเจ้าคะ"เสิ่นซื่อไม่ได้ปรายตามองจี้หานอีอีก เขาหันกลับไปจดจ่อกับม้วนคดีตรงหน้า พลางตอบเสียงเรียบ "เจ้าไม่ต้องสนใจข้าหรอก"ถ้อยคำอันแสนเย็นชานั้น ทำเอาหัวใจของจี้หานอีบีบรัด นางได้แต่หมุนตัวเดินออกไปด้านนอกอย่างเงียบงันเมื่อออกมาจัดการตนเองด้านนอกเรียบร้อยแล้ว จี้หานอีก็ตรงไปอาบน้ำก่อนทันที หลังอาบน้ำเสร็จนางก็นั่งลงบนขอบเตียง โดยมีหรงชุนนั่งย่อกายอยู่บ
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 686
ภายในจวนสกุลเสิ่น จี้หานอีกำลังร่วมรับประทานอาหารค่ำกับเสิ่นซื่อแม้จี้หานอีมีนิสัยเนิบนาบอ่อนโยน ทั้งยังค่อนข้างเงียบขรึมและเก็บเนื้อเก็บตัว แต่ก็ไม่ได้เงียบงันจนดูไร้ชีวิตชีวาเช่นเสิ่นซื่อแน่นอนช่วงเวลาที่ทั้งสองได้รับประทานอาหารค่ำร่วมกันนั้นมีไม่มาก เดิมทีคิดว่าเสิ่นซื่อจะไม่กลับมา อาหารค่ำจากโรงครัววันนี้จึงมีแต่จานโปรดของจี้หานอีทั้งสิ้น ไม่ว่าจะเป็นจานที่มีรสเปรี้ยวอมหวาน รสหวานนำ รสเปรี้ยวจัด แล้วก็ยังมีปลาหลีฮื้อทอดรสเผ็ดเล็กน้อยอีกหนึ่งจานบนโต๊ะอาหารทั้งสองต่างไร้ซึ่งวาจา เสิ่นซื่อยิ่งเงียบงันไม่ยอมพูดคุยแม้ครึ่งคำ เขาเพียงคอยคีบอาหารให้จี้หานอีเป็นระยะเช่นเดิมเท่านั้นจี้หานอีเห็นเสิ่นซื่อคล้ายแทบไม่แตะต้องอาหาร สุดท้ายจึงถามด้วยความลังเลใจว่า “หรือจะให้โรงครัวทำมาให้ใหม่ดีไหมเจ้าคะ?”นั่นเอง เสิ่นซื่อถึงค่อยเงยหน้าขึ้นมองจี้หานอี แววตานั้นราวคนที่ถูกละเลยมาเนิ่นนาน แฝงไว้ด้วยความแง่งอนระคนตัดพ้อประหนึ่งว่าในที่สุดนางก็นึกถึงเขาเสียทีจี้หานอีเองก็ไม่ทราบเช่นกันว่าเหตุใดตนจึงสัมผัสได้ถึงห้วงอารมณ์เช่นนี้ของเสิ่นซื่อ ทั้งที่ใบหน้าของเขายังคงราบเรียบเย็นชา ซ้ำยังคงไว้ซ
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 685
"อีกสองเดือนข้าก็จะอายุครบยี่สิบห้า ข้ารอต่อไปไม่ไหวแล้วจริง ๆ มิเช่นนั้นท่านพ่อคงได้เฆี่ยนข้าจนเนื้อปริแน่ หรือเจ้าต้องการให้ข้าป่าวประกาศเรื่องนี้ต่อหน้าผู้คนสกุลชุยในเวลานั้นเล่า?"ชุยจาวอวิ๋นรู้สึกตีบตันในลำคอ ชัดเจนว่าชุยจิ่นจวินกำลังพูดข่มขู่ บีบให้นางจำต้องตอบตกลงแผงอกอันแข็งแกร่งดุจผนังทองแดงกำแพงเหล็กของชุยจิ่นจวินกดทับลงมาจนชุยจาวอวิ๋นแทบหายใจไม่ออก ท่วงท่าของทั้งสองยามนี้ช่างดูคลุมเครือชวนให้คิดลึก แม้ภายในรถม้าจะกว้างขวาง แต่ชุยจาวอวิ๋นกลับถูกชุยจิ่นจวินโอบกอดและกดทับไว้ใต้ร่าง ตรึงไว้ตรงมุมหนึ่งจนไม่อาจขยับเขยื้อนลมหายใจร้อนระอุเป่ารดลงมาที่ตัวนาง ตลอดหลายปีนี้ แม้กล่าวว่าชุยจิ่นจวินมักบีบบังคับนาง มักบุกรุกเข้ามาในห้องนอนนางโดยไม่บอกล่วงหน้า ทว่าเขาก็ยังรู้จักหักห้ามใจตนเอง ไม่เคยกระทำการใดเกินงาม ซ้ำมือของเขาก็ไม่เคยลูบคลำบนกายนางสะเปะสะปะ แม้นางจะสัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่างจากตัวเขา แต่เขาก็เพียงประทับจูบนางสองสามหน แล้วก็รีบผละจากไปอย่างรวดเร็วทันทีแต่เวลานี้แววตาของชุยจิ่นจวินกลับไม่เหมือนเดิม แลดูมืดทะมึนน่าหวาดกลัว แฝงไว้ด้วยกลิ่นอายแห่งการรุกล้ำน่าครั่นค
Maaari mong magustuhan
ซูเม่ย พระชายาเซียนแพทย์
Little_Hua เสี่ยวฮวา29.6K viewsยอดหญิงแกร่งของเฟิงอ๋อง
หูเทียนเสี่ยว342.0K viewsทะลุมิติทั้งทีดันมีสามีเป็นผู้พิการ
ฤดูหนาวที่เงียบเหงา24.8K viewsทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง
จี้เวยเวย673.4K viewsหงส์ร้างรักแห่งตำหนักจี้เห่อ
ญาดาวดี ณ รัตติกาล187 viewsจวนอ๋องร้อนราคะ สุดเร่าร้อน 4P,3P,2P NC25+
ซีไซต์1.3K viewsภรรยาวิปลาส
เมลณีย์/ต้าจี๋ต้าลี่329 viewsทะลุมิติมาเป็นภรรยาที่สามีหนีไปรบ
ภัสสพิชชา3.6K views
