บทที่ 2 เขามีแฟน?

สิ้นน้ำเสียงดุดัน เอ็มเจก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดโทรหาใครสักคน

ฉันนั่งนิ่งด้วยความสับสน สรุปเมื่อกี้เขาพูดกับฉันรึเปล่านะ

นั่งขมวดคิ้ว มองหน้าเขาอย่างไม่แน่ใจนัก จนกระทั่งได้คำตอบที่กระจ่าง

ที่แท้เอ็มเจก็บ่นให้คนที่เพิ่งส่งข้อความมาหาเขานี่เอง และตอนนี้ดูเหมือนว่าคนตรงหน้ากำลังจะโทรไปเอ็ดคนปลายสายเรื่องไม่กินผัก

“ทำไมไม่กินผักครับ แล้วอย่างนี้จะโตได้ไงล่ะคนดี”

น่าแปลกที่น้ำเสียงแข็งกระด้างก่อนหน้านี้แปรเปลี่ยนเป็นนุ่มนวลขึ้นมาทันที ถ้าให้เดา เขาคงคุยกับแฟนแน่ ๆ

น้ำเสียงว่าแปลกแล้ว รอยยิ้มและแววตาที่เผยให้เห็นถึงความอ่อนโยนดูแปลกยิ่งกว่า เท่าที่รู้จักและเคยเจอกัน ฉันไม่เคยเห็นท่าทางแบบนี้ของเอ็มเจเลยสักครั้ง

เขายิ้มเป็นเหมือนกันแฮะ

“เลิกเรียนแล้วจะรีบกลับไปหานะ คิดถึงเหมือนกันครับ”

สิ้นประโยคเขาก็กดวางสาย ก่อนใบหน้าจะกลับสู่โหมดดุดันอีกครั้ง

พีทยักคิ้วให้เพื่อนสนิทของเขา ก่อนจะยิ้มน้อย ๆ คล้ายกับการแซว

“ต้องหวานขนาดนั้นเลยเหรอวะ”

“เออ”

เจ้าของใบหน้าขึงขังหันไปตอบเสียงห้วน ระหว่างที่หันกลับมาสนใจจานข้าวตัวเอง เขาก็ไม่ลืมแวะมองหน้าฉันแวบหนึ่ง

ใบหน้าเรียบนิ่งและสายตาอ่านยากที่มองกันให้ความรู้สึกคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูก หรือฉันจะเคยรู้จักเขามาก่อนนะ

“เออ! ฝันหวาน วันเสาร์นี้เอ็มเจมันจะจัดงานวันเกิด แสนดีก็ไปนะ ฝันหวานไปด้วยกันสิ”

พีทเอ่ยชวนฉันในขณะที่เจ้าของวันเกิดเอาแต่นั่งเงียบ แถมยังก้มหน้าก้มตากินข้าวโดยไม่สนใจสิ่งรอบข้าง แล้วอย่างนี้ฉันจะกล้าตอบตกลงได้ยังไง เจ้าของงานอยากให้ไปรึเปล่าก็ไม่รู้

อีกอย่างก็ได้ยินพี่ธีพูดว่าเสาร์นี้มีทำงานกลุ่มกับเพื่อน บางทีฉันอาจจะได้ไปช่วยเขาทำงานก็ได้

ตอบเป็นกลาง ๆ ไว้ก่อนละกัน

“เราไม่แน่ใจว่าจะว่างรึเปล่า เอาไว้เดี๋ยวบอกอีกทีนะ”

“โอเค แต่ถ้าว่างก็มานะ รับรองว่าสนุกแน่นอน”

พีทยิ้มกว้างก่อนจะตักข้าวเข้าปาก ส่วนฉันได้แค่ยิ้มบาง ๆ ตอบกลับ

หลังทานข้าวอิ่มพวกเราก็แยกย้ายกลับคณะ ระหว่างเดินขึ้นตึก เสียงโทรศัพท์มือถือของฉันก็ดังขึ้น

ฉันล้วงเข้าไปในกระเป๋าผ้ารักษ์โลกลวดลายธรรมชาติ หยิบเครื่องมือสื่อสารขึ้นมา ดวงตาเพ่งไปยังหน้าจอแล้วยิ้มออกมาจนแก้มปริเมื่อเห็นว่าคนที่โทรเข้ามาเป็นใคร

“ค่ะพี่ธี”

[ฝันยุ่งอยู่รึเปล่าครับ พอดีพี่มีเรื่องอยากรบกวนฝันสักหน่อย]

“ฝันกำลังจะไปเรียนค่ะ พี่ธีมีเรื่องอะไรคะ”

[ฝันพอมีเงินให้พี่ยืมสักหมื่นห้าก่อนไหม พอดีไอแพดพี่พัง แล้วพี่ก็จำเป็นต้องใช้ทำงานกลุ่มด้วย ก็เลยว่าจะซื้อใหม่ แต่เงินไม่พอยังขาดอีกหมื่นห้า บัตรเครดิตที่พ่อให้มาก็รูดจ่ายค่าซ่อมรถจนเต็มวงเงินแล้วด้วย]

เท้าที่กำลังจะก้าวขึ้นบันไดหยุดชะงักราวกับมีบางอย่างมาฉุดรั้งเอาไว้ หมื่นห้าไม่ใช่เงินน้อย ๆ เลยนะ

“เอ่อ...”

ฉันอึกอักเล็กน้อย กำกระชับสายกระเป๋าแน่นขึ้น

“พี่ธีต้องใช้ด่วนเลยเหรอคะ”

[ใช่ พี่จำเป็นต้องใช้จริง ๆ ถ้าฝันให้พี่ยืมก่อน พี่สัญญาว่าจะรีบหาเงินมาคืนให้เร็วที่สุดเลย]

ริมฝีปากเม้มแน่นขณะครุ่นคิดอย่างหนัก เงินเก็บของฉันมีพอให้ยืมก็จริง แต่นั่นเป็นเงินที่พ่อแม่ส่งให้สำหรับจ่ายค่าเทอม ถ้าฉันให้พี่ธีไปก่อน แล้วจะเอาเงินที่ไหนจ่าย

“คือว่า... ฝันมีอยู่ค่ะ แต่...”

[งั้นโอนเข้าพร้อมเพย์พี่เลยนะ ขอบคุณมากนะครับ ฝันน่ารักที่สุดเลย]

ยังไม่ทันจะได้พูดอะไรต่อ เขาก็เอ่ยขอบคุณเสร็จสรรพและวางสายไปโดยไม่รอฟังคำตอบของฉันเลย

ฉันยืนค้างอยู่ตรงบันได ขณะมือยังจับโทรศัพท์ค้างอยู่แบบนั้น

น่ารักที่สุดงั้นเหรอ? เวลามีเรื่องให้ช่วยเขาก็พูดแบบนี้ทุกที

“เฮ่อ!”

ฉันถอนหายใจแผ่วเบา

พี่ธีเป็นคนใช้เงินเก่ง เขาเลี้ยงเพื่อนบ่อย ซื้อของแพง ๆ ตามใจตัวเองตลอด แต่ฉันก็ไม่เคยคิดจะปฏิเสธเวลาที่เขาขอความช่วยเหลือ

ก็เพราะเป็นแฟนกัน เลยอยากช่วยเขาเท่าที่จะทำได้ แม้บางครั้งจะรู้สึกว่ามันมากเกินไปก็ตาม

ฉันก้มมองหลักฐานการโอนเงินบนหน้าจอโทรศัพท์มือถือแล้วถอนหายใจอีกครั้ง จากนั้นก็เดินขึ้นตึกเรียน ทว่าความรู้สึกหนักอึ้งกลับไม่ยอมจางหายไปจากอกเลยแม้แต่นิดเดียว สีหน้าเคร่งเครียดที่ปิดไม่มิดทำให้แสนดีที่นั่งรออยู่ก่อนหน้าเกิดความสงสัย

“ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ เมื่อเช้ายังดี ๆ อยู่เลย”

ฉันเงยหน้าขึ้นสบตากับเพื่อนสนิทที่มองมาด้วยความเป็นห่วง ก่อนจะรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติแล้วพยายามฝืนยิ้ม

“เปล่านี่”

แต่ยิ่งฝืนกลับยิ่งดูมีพิรุธ เหมือนว่าแสนดีจะไม่เชื่อในสิ่งที่ฉันพูดเลยสักนิด

“ไม่จริงอะ ฝันดูเครียด ๆ นะ มีเรื่องอะไรรึเปล่า”

“ไม่มีอะไรหรอก ก็แค่…”

เม้มปากอย่างลังเลว่าจะเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้แสนดีฟังดีไหม ถ้ายัยเพื่อนซี้รู้เข้าต้องโวยวายขึ้นมาแน่

ฉันถอนหายใจแรง แต่สุดท้ายก็ตัดสินใจเล่าจนได้

“พี่ธีโทรมายืมเงินน่ะ”

“อะไรนะ! ยืมเงินอีกแล้วเหรอ คราวก่อนที่ยืมไปห้าพันยังไม่ได้คืนไม่ใช่รึไง แล้วไหนจะครั้งนู้นอีก รวม ๆ แล้วตอนนี้ไม่เกือบสองหมื่นแล้วเหรอฝัน”

คิดไว้ไม่มีผิดว่าแสนดีต้องโวยวาย แต่ถ้าไม่เล่าให้ฟัง เธอก็ต้องคาดคั้นเอาคำตอบจนได้ ฉันก้มหน้างุดไม่กล้าพูดอะไรต่อ

“แล้วรอบนี้ยืมเท่าไหร่”

“หมื่นห้า”

“หา! หมื่นห้าเลยเหรอ”

ดวงตารีเรียวของสาวไทยเชื้อสายจีนเบิกกว้างขึ้นทันที แสนดีคงตกใจมากเพราะเงินหมื่นห้ามันไม่ใช่น้อย ๆ

ฉันพยักหน้าเบา ๆ

“แล้วฝันก็ให้ยืมเนี่ยนะ”

ฉันไม่ตอบ แต่ก้มลงมองโทรศัพท์ในมือแทน แม้ไม่ได้พูดอะไรออกไป แต่แสนดีก็คงพอเดาคำตอบได้จากท่าทางที่แสดงออก

“ฝันไม่คิดบ้างเหรอว่ามันเกินไป”

“พี่ธีจำเป็นต้องใช้น่ะ พี่เขาบอกว่าต้องซื้อไอแพด แล้วเงินไม่พอ”

“แล้วฝันคิดว่าเป็นเรื่องจริงเหรอ พี่ธีใช้เงินเปลืองจะตายฝันก็รู้ ทั้งเลี้ยงเพื่อน ซื้อของแพง ๆ เอาแต่ใช้เงินโดยไม่คิด แล้วสุดท้ายก็มาขอยืมฝันตลอด ฝันไม่เหนื่อยรึไง”

ฉันเงียบไปเพราะไม่รู้จะตอบยังไงดี ยอมรับว่าลึก ๆ ในใจก็คิดแบบเดียวกันกับที่แสนดีพูด แต่ฉันเป็นแฟนพี่ธีนี่นา ถ้าฉันไม่ช่วยเขาแล้วใครจะช่วย

“ไม่ใช่ว่าเราไม่อยากให้ฝันช่วยนะ แต่นี่มันไม่ใช่ครั้งแรก และดูท่าแล้วก็คงไม่ใช่ครั้งสุดท้ายด้วย ถ้าฝันยังให้พี่ธียืมเงินง่าย ๆ แบบนี้ ต่อไปก็คงจะยืมอีกเรื่อย ๆ”

ฉันเงยหน้ามองเพื่อนสนิทที่กำลังพูดด้วยสีหน้าจริงจัง ก่อนจะหลุบตาลงต่ำอีกครั้ง

“เราแค่…”

พึมพำออกมาแผ่วเบา แค่ไม่อยากให้พี่ธีลำบาก แค่ไม่อยากให้เขาต้องเดือดร้อน ฉันคิดแค่นั้น

“เออ ๆ เราไม่พูดแล้วก็ได้”

แสนดีถอนหายใจ ก่อนจะยกมือลูบแขนฉันเบา ๆ เพื่อปลอบประโลมคงเพราะไม่อยากให้ฉันคิดมาก

ฉันไม่ได้ตอบอะไร เพียงแค่พยักหน้า ก่อนที่ความเงียบจะโรยตัวล้อมรอบเราสองคนไปครู่หนึ่ง และเป็นจังหวะที่อาจารย์เดินเข้ามาในห้องเรียนพอดี บทสนทนาของเราจึงจบลงเพียงเท่านั้น