บทที่ 3 สั่งสอน

@Nebula pup

เสียงเพลงจังหวะครื้นเครงดังกระหึ่มไปทั่วผับหรูใจกลางเมือง แสงไฟสีสันฉูดฉาดส่องวูบวาบเข้ากับบรรยากาศของค่ำคืนแห่งความสนุกสนาน

ไอ้พีทมันชวนผมมานั่งแดกเหล้าในผับของรุ่นพี่ที่รู้จัก ผับนี้ค่อนข้างหรูและเลือกคนเข้ามาใช้บริการ นอกจากมีเงินแล้วหน้าตาต้องดีด้วยถึงเข้าได้

ไม่รู้ไอ้เจ้าของผับมันไปเอาหลักเกณฑ์แบบนี้มาจากไหน แต่คนเข้ามาเที่ยวเสือกเยอะฉิบหาย

ผมเอนหลังพิงพนักโซฟา สูบบุหรี่พ่นควันสีขาวออกเป็นสาย แม้ที่นี่จะห้ามสูบบุหรี่ในผับ และมีจุด Smoking area ไว้คอยบริการอยู่ด้านนอก แต่สำหรับห้องวีไอพีเป็นข้อยกเว้น

ก็ขนาดไอ้เจ้าของผับมันยังสูบในนี้ได้ ทำไมผมจะสูบบ้างไม่ได้ล่ะ

“แค่หลานไม่ยอมกินผัก ถึงกับต้องรีบไปหาเลยเหรอวะ ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่า”

ไอ้พีทมันแซวไม่เลิกตั้งแต่ในคาบเรียนแล้ว แถมมันยังเอามาเล่าต่อในวงเหล้าอีกต่างหาก เรื่องที่เมื่อเช้าพี่สาวผมส่งข้อความมาบอกว่าน้องเจ้าขา หลานสาวสุดที่รักไม่ยอมกินผัก เด็กน้อยพูดเพียงแค่ว่ารอให้น้าเจป้อนถึงจะยอมกิน ในฐานะคุณน้าที่แสนดีผมเลยต้องรีบไปหาหลานสาวก็แค่นั้น ไม่รู้ว่าเรื่องนี้ไปหนักส่วนไหนของหัวมัน แม่งแซวอยู่ได้

ผมนิ่วหน้าอย่างไม่สบอารมณ์ใส่ไอ้พีทและไอ้พี่ ‘เสือ’ เจ้าของผับจอมเสือก เลือกกระดกเหล้าลงคอดีกว่าพูดกับพวกมัน

“ใครจะคิดว่าไอ้ผู้ชายน่าโหดแบบมึง จะมีมุมมุ้งมิ้งเวลาอยู่กับหลานวะ”

ไอ้พี่เสือพูดผสมโรงพร้อมกับหัวเราะลั่น อารมณ์ดีเกินเหตุราวกับคนเล่นยา

ดูท่าแล้วคงอัปมาเต็มคาราเบล

ผมส่ายหน้าพลางยกแก้วเหล้าขึ้นมาอีกครั้ง นั่งแดกเงียบ ๆ ดีกว่า

ขณะผมกำลังนั่งนิ่งทิ้งความสนใจจากทุกสิ่งไปที่โทรศัพท์มือถือ เพิ่งจะเปิดหน้าจอยังไม่ทันไร ไอ้พีทที่ยืนอยู่ตรงผนังกระจกก็พูดโพล่งขึ้นมา

“ไอ้เจ มึงมาดูนี่”

เพื่อนซี้กวักมือไว ๆ ก่อนจะชี้นิ้วไปยังโต๊ะด้านล่างซึ่งตรงนั้นมีเหล่านักท่องราตรียืนเบียดเสียดแน่นขนัด

ผมมองมันอย่างไม่ได้ใส่ใจนัก แต่ไอ้เพื่อนรักก็กวักมือไม่หยุด สุดท้ายจึงต้องลุกจากโซฟาแล้วเดินไปหามันจนได้

“มีไรวะ”

ถามมันแล้วมองไปยังด้านล่างตรงจุดที่ไอ้พีทชี้บอก ก่อนสายตาจะหยุดตรงคนกลุ่มหนึ่ง ซึ่งหนึ่งในนั้นเป็นคนที่ผมรู้จักเป็นอย่างดี

‘ไอ้ธีรัช’

มันกำลังยืนโอบเอวผู้หญิงคนหนึ่ง มืออีกข้างยกแก้วเหล้าขึ้นมาจิบ ใบหน้ากวนโมโหนั่นเต็มไปด้วยรอยยิ้มอารมณ์ดี สาวสวยคนนั้นยืนแนบกับมันจนแทบจะสิงร่างกันอยู่แล้ว

“กูแม่งโคตรสงสารฝันหวานเลยว่ะ ทำไมคนดี ๆ เรียบร้อย น่ารักอย่างฝันหวานต้องมาเจอผู้ชายเหี้_ย ๆ อย่างไอ้ธีด้วยวะ”

สิ้นคำพูดไอ้พีทก็ส่ายหน้าไปมา หลายครั้งที่พวกผมเห็นไอ้ธีมากินเหล้ากับผู้หญิง มาทุกครั้งก็ชอบทำตัวโชว์ป๋าอวดรวย ทั้งที่ความจริงครอบครัวของมันแทบไม่มีจะแดกอยู่แล้ว

ถามว่าผมรู้ได้ยังไงน่ะเหรอ

ไม่มีเรื่องไหนที่ผมอยากรู้แล้วไม่ได้รู้

พ่อของไอ้ธีรัชเป็นพนักงานบริษัท ทำงานได้เงินเดือนแค่ไม่กี่หมื่นบาท อุตส่าห์ทำงานหาเงินส่งลูกเรียนมหาวิทยาลัยดี ๆ ซื้อรถยนต์ให้ขับขี่ไปไหนมาไหนได้สะดวก แถมยังเช่าคอนโดให้อยู่อีกต่างหาก แทนที่มันจะสำนึก กลับเอาเงินพ่อแม่มาผลาญเล่น เห็นแล้วเหนื่อยใจแทน

เหนื่อยใจแทนยัยนั่นด้วย

“เอาไงดีวะ มึงว่าเราโทรไปบอกฝันหวานดีป้ะ”

ไอ้พีทถามความเห็น ผมยืนนิ่งใช้ความคิดครู่หนึ่ง แต่ยังไม่ทันจะได้เอ่ยปาก ไอ้พี่เสือจอมเสือกก็พูดแทรกขึ้นมาเสียก่อน

“จะบอกทำไม แฟนเขาทะเลาะกันเดี๋ยวเดียวก็คืนดีแล้ว ทีนี้พวกมึงก็กลายเป็นหมา”

ฟังแป๊บเดียวเสือกรู้เรื่องซะด้วย สมแล้วกับฉายาเสือจอมเสือก

ผมเลือกที่จะไม่แสดงความคิดเห็นใด ๆ แล้วเดินกลับมานั่งที่โซฟาตามเดิม ระหว่างนั้นผมเห็นไอ้พีทมันยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมาถ่ายรูปไอ้ธีเก็บไว้

ความจริงพวกผมรู้เรื่องเลวระยำของไอ้ธีรัชหมดทุกอย่าง ดูท่าแล้วมันคงไม่ได้จริงจังกับยัยนั่นสักเท่าไหร่ เหมือนจะหลอกใช้ไปวัน ๆ มากกว่า

ไม่ใช่ว่าพวกผมไม่อยากบอกเรื่องนี้ให้ยัยนั่นรู้นะ แต่หลายครั้งที่ไอ้พีทพยายามจะพูด ทว่าดูเหมือนคุณเธอจะหลงแฟนจนแทบโงหัวไม่ขึ้น ขืนพูดไปมีแต่จะได้แดกอาหารหมาอย่างที่ไอ้พี่เสือว่า

คนมันรักจนไม่ลืมหูลืมตาอันนี้ก็พอเข้าใจได้แหละ

ผมมองไปที่ไอ้พีทซึ่งกำลังหลุดเสียงหัวเราะเบา ๆ สายตายังคงจับจ้องคนที่ทำตัวเป็นพวกสายเปย์ท่ามกลางสาว ๆ ด้วยความสมเพช

“กูว่าพวกเราไปหาอะไรสนุก ๆ ทำดีกว่าว่ะ”

เพื่อนซี้เสนอขณะหันมายักคิ้วแล้วยิ้มให้ผม แค่มองตาก็รู้ทันทีว่าใจมันกำลังคิดเรื่องไม่ดีอยู่

ผมยักยิ้มแล้วพยักหน้าตอบรับอย่างทันควัน เรื่องเลว ๆ อะงานถนัดเลย

        “เฮ้ย ๆ พวกมึงจะทำเชี่ยอะไรกัน ก็อย่าให้มีปัญหามาถึงกูนะเว้ย”

        ไอ้เจ้าของผับรีบพูดดักคอ คงเพราะไม่อยากให้มีปัญหาหรือเรื่องวุ่นวายเกิดขึ้นในผับของตัวเอง เดี๋ยวกระทบกับชื่อเสียงของร้าน

        “เออน่า! ไม่มีปัญหาแน่นอน”

        “มึงน่ะไม่เท่าไหร่หรอกไอ้พีท แต่ไอ้นั่นน่ะดิ กูแม่งไม่ค่อยไว้ใจมันเลย”

        พี่เสือตวัดสายตาพลางบุ้ยปากมาทางผม ทำอย่างกับว่าผมเป็นพวกชอบหาเรื่องคนอื่นอย่างไรอย่างนั้น

        “ทุกทีผมก็อยู่ของผมดี ๆ ไม่เคยไปหาเรื่องใครก่อน”

        “มึงไม่ไปหาเรื่องใครก่อน แต่หน้ามึงโคตรอ้อนตีนเลยไอ้สัสเจ”

        “เออ! ไม่มีเรื่องหรอกน่า ไว้ใจพวกผมได้”

        ไอ้พีทพูดตัดบท พี่เสือพยักหน้าเออออตามน้ำ เหมือนขี้เกียจพูดกับคนมึน ๆ อย่างพวกผม แถมยังยอมร่วมมือสั่งให้ลูกน้องเคลียร์โต๊ะข้าง ๆ โต๊ะไอ้ธีให้ว่าง

        ไม่นานพวกผมก็เดินออกมาจากห้องวีไอพี แล้วลงไปยังชั้นล่าง ดวงตาสองคู่เพ่งเล็งไปยังโต๊ะเป้าหมายทันที

        มาถึงไอ้พีทก็สั่งเหล้าราคาแพงที่สุดในร้าน พร้อมกับขนมขบเคี้ยวหลายอย่าง กระดกเหล้าลงคอได้ไม่เท่าไหร่เพื่อนผมก็ส่งสายตาเจ้าชู้ไปให้ผู้หญิงของไอ้ธี

        แล้วฝ่ายนั้นก็เสือกเล่นด้วยซะด้วยสิ

        รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นตรงมุมปากของไอ้พีททันทีที่ผู้หญิงคนนั้นเริ่มมีปฏิกิริยาตอบสนอง ดวงตาหวานฉ่ำของเธอฉายแววสนใจไม่น้อย ปากอิ่มสีแดงสดยกยิ้มบาง ๆ ขณะจิบเหล้าก็ปรายตามองเพื่อนผมเป็นระยะ ก่อนที่จู่ ๆ แม่สาวเจ้าเสน่ห์จะหันมาทางผม

        “ดูท่าเธอจะสนใจมึงมากกว่ากูว่ะ มึงต้องแสดงฝีมือแล้วล่ะเพื่อน”

        ไอ้พีทกระซิบเสียงเบา ในขณะที่ผมยกยิ้มมุมปาก ดวงตาเพ่งมองไปยังคนที่กำลังทอดสะพานมาให้ ทั้งที่มีวงแขนของไอ้ธีโอบเอวเธออยู่

        เหอะ! สันดานเหมือนกันทั้งคู่ ความจริงก็เหมาะสมกันอยู่นะ

        ถ้าไม่ติดว่าต้องเอาคืนแทนยัยนั่น ผมคงจะปล่อยให้ทั้งคู่ได้กันจนสาสมใจ

        ผมโปรยยิ้มให้หญิงสาว ในขณะที่ไอ้ธีเริ่มหันมาทางพวกผม สีหน้ามันฉายแววไม่พอใจนิด ๆ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร สงสัยมันจำพวกผมไม่ได้มั้ง

        ก็แหงสิ มันไม่เคยใส่ใจแฟนตัวเองเลยนี่นา ถ้าจะจำเพื่อนแฟนไม่ได้ก็คงไม่แปลก

        เริ่มดึกบรรยากาศเริ่มครึกครื้น สาว ๆ เริ่มออกสเต็ปให้ท่า จังหวะที่ไอ้ธีเผลอผมจึงยกแก้วขอชนกับพวกเธอ รวมถึงแม่สาวเจ้าเสน่ห์ข้างกายมันด้วย

        แน่นอนว่าฝ่ายหญิงก็ยอมเล่นด้วย เธอคลี่ยิ้มแล้วค่อย ๆ ยกแก้วของตัวเองขึ้นตอบรับ

        ผมเห็นไอ้ธีชักสีหน้าไม่พอใจ มันทำหน้าดุใส่ผู้หญิงของตัวเอง ก่อนจะขยับตัวประชิดกับเธอแนบแน่นกว่าเดิมเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ แต่สายตาของสาวเจ้ากลับมองมาที่ผมอย่างไม่ลดละ

        เหยื่อติดกับแล้ว คราวนี้ก็เหลือแค่รอดูคู่รักทะเลาะกัน

        “ไอ้ธีเริ่มออกอาการแล้วว่ะ”

        เพื่อนซี้เอียงหน้ามากระซิบ ผมยกยิ้มก่อนจะหันไปทางหญิงสาว ส่งยิ้มโปรยเสน่ห์ปิดจ๊อบ เธอยิ้มตอบทันทีโดยไม่สนใจท่าทางเดือดดาลของไอ้ธี

        “เมื่อกี้ทำอะไร ยิ้มให้มันเหรอ”

        ไอ้ธีเปล่งคำพูดอย่างไม่พอใจ เสียงดังมากจนผู้คนรอบข้างหันไปมองมันด้วยความสงสัย

         “ยิ้มอะไร หนูไม่ได้ยิ้มสักหน่อย”

        “อย่ามาตอแหล เมื่อกี้กูเห็นอยู่ว่ามึงยิ้มให้มัน”

        นอกจากจะพ่นคำพูดหยาบคายออกมา มันยังบีบต้นแขนเรียวเล็กของเธอแน่น ดวงตาคมฉายแววโทสะแรงกล้า ผู้หญิงคนนั้นเบ้หน้าเจ็บปวดขณะพยายามแกะมือหนา ๆ นั่นออก

        จังหวะนี้แหละ ที่พระเอกขี่ม้าขาวอย่างผมจะได้แสดงตัว

        “เฮ้ย! มึงกำลังทำผู้หญิงเจ็บนะ”

        พยายามพูดเสียงนุ่มทุ้มอย่างผู้ชายอ่อนโยนแต่หน้าเสือกไม่ให้

        ไอ้ธียอมปล่อยมือจากผู้หญิง ผมจึงอาศัยจังหวะนี้คว้าตัวเธอมาไว้ด้านหลัง ประจันหน้ากับมันเพื่อปกป้องสตรี

        “นอกจากชอบยุ่งกับเมียคนอื่น มึงยังชอบเสือกด้วยสินะ”

        คนตรงหน้าเอ่ยเต็มปากเต็มคำว่าผู้หญิงคนนี้เป็นเมียมัน แล้วยัยนั่นเป็นอะไรวะ

        จังหวะนี้ผมไม่สนห่าเหวอะไรแล้ว เปิดก่อนแม่งเลยดีกว่า

        ผลัวะ!!! ผลัวะ!!!

        ผมซัดหน้าไอ้ธีไปสองหมัดจนมันหน้าหงายล้มไปกองกับพื้น พอมันทำท่าจะตั้งหลักได้ ไอ้พีทก็กระทืบมันต่ออีกสองสามครั้ง

        ผมกะว่าจะเข้าไปกระทืบซ้ำอีกสักหน่อย แต่ไอ้พี่เสือเสือกปล่อยให้การ์ดของผับเข้ามาแยกไวจัด

        ไอ้ธีถูกลากตัวออกไปด้านนอก ส่วนเด็กเส้นอย่างพวกผมลอยตัว

        หลังเอาคืนแทนยัยนั่นได้สำเร็จผมก็หันไปแปะมือกับไอ้พีท ตั้งท่าจะเดินกลับไปยังห้องวีไอพีเพื่อฉลอง แต่ถูกสาวสวยที่ผมแกล้งช่วยชีวิตคว้าข้อมือไว้

        เธอส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มชนิดที่ผู้ชายคนไหนเห็นเป็นต้องใจสั่น

        “ขอบคุณนะคะ ถ้าไม่ได้พี่ช่วยไว้เนเน่คงแย่”

        “ไม่เป็นไรครับ”

        “ไม่เป็นไรไม่ได้ค่ะ ยังไงเนเน่ต้องตอบแทนพี่ คืนนี้เนเน่ขอไปกับพี่ได้ไหมคะ”

        ผมยกยิ้มมุมปาก ใช้มือเกลี่ยไล้ปอยผมของเธออย่างอ่อนโยน โน้มใบหน้าเข้าใกล้ใบหูเล็ก จากนั้นก็กระซิบบอกเธอไปว่า

        “ผมก็อยากนะ แต่ผมไม่ชอบกินของเน่าว่ะ”

        พูดจบก็เดินตามหลังไอ้พีทซึ่งเดินนำหน้าทิ้งห่างไปไกลแล้ว โดยไม่ได้หันไปสนใจว่าผู้หญิงที่เรียกแทนตัวเองว่าเนเน่มีท่าทียังไง

        ก็อย่างที่บอกแหละ ผมไม่ชอบกินของเน่า ๆ ไง