บทที่ 4 หรือไม่เคยรักกันเลย

ฉันทิ้งกายลงบนเตียงขนาดเล็กภายในห้องนอน หลังจากพยายามโทรหาพี่ธีอยู่หลายรอบ นอกจากอีกฝ่ายจะไม่ยอมรับสายเขายังไม่ตอบกลับข้อความที่ฉันส่งไปราว ๆ สิบข้อความได้

        ความจริงพี่ธีก็บอกไว้แล้วล่ะว่าวันนี้มีนัดทำงานกลุ่มกับเพื่อน อาจไม่มีเวลาตอบแชตหรือรับโทรศัพท์ แต่ฉันก็อดเป็นห่วงไม่ได้อยู่ดี กลัวว่าเขาจะทำงานจนไม่มีเวลาได้พัก

        ช่วงนี้พี่ธีทำงานหนักจนพวกเราไม่มีเวลาได้คุยกัน วันเสาร์ที่จะถึงนี้ ฉันกะว่าจะชวนพี่ธีทำอาหารกินที่ห้องตามประสาคนเป็นแฟน

        พอคิดขึ้นมาก็พานให้ยิ้มจนแก้มปริ ฉันหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาพิมพ์ข้อความ ‘ฝันดีนะคะ’ ไปให้เขา จากนั้นก็ปิดเครื่องมือสื่อสารแล้ววางมันไว้ข้างเตียงนอน ก่อนจะเอื้อมมือไปปิดสวิตช์โคมไฟแล้วทิ้งศีรษะหนุนหมอน หวังว่าคืนนี้ฉันจะนอนหลับฝันดีเหมือนอย่างที่เพิ่งอวยพรอีกคนไป

        วันต่อมา

        วันนี้ฉันตื่นแต่เช้ามาทำข้าวผัดกะเพราหมูสับสองกล่อง กล่องหนึ่งตั้งใจเอาไปฝากแสนดี รายนั้นได้กินทีไรก็ชมทุกทีว่าฝีมือทำอาหารของฉันเยี่ยมยอดที่สุด ส่วนอีกกล่องตั้งใจเอาไว้ว่าจะเอาไปฝากพี่ธีที่คณะ

        พี่ธีกับฉันเรียนคนละคณะกัน ฉันเรียนอยู่คณะบริหาร ส่วนพี่ธีเรียนอยู่คณะวิทยาศาสตร์ แม้ตึกเรียนจะอยู่ไกลกันแต่มันไม่ใช่อุปสรรคเลย ทุกครั้งที่พี่ธีไหว้วานให้ช่วยซื้อของสำหรับทำงานไปให้ ฉันใช้เวลาแป๊บเดียวก็เดินถึงคณะของเขาแล้ว

        เดินอารมณ์ดีเข้าไปยังตึกเรียนของคณะวิทยาศาสตร์ จากนั้นก็กวาดตามองหาแฟนตัวเอง ในขณะที่พยายามกดโทรหาเขาไปด้วย

        ‘ไม่มีสัญญาณตอบรับจากหมายเลขที่ท่านเรียก’

        ทำไมปิดเครื่องล่ะ

        “ฝันหวาน!!”

        เสียงเข้มคุ้นเคยเอ่ยเรียกชื่อฉันจากทางด้านหลัง ฉันกลับหลังหันอย่างรวดเร็วพร้อมแสดงรอยยิ้มอย่างดีใจ ทว่าต้องรีบหุบยิ้มทันทีที่เห็นว่าคนตรงหน้าเดินควงแขนมากับผู้หญิงคนหนึ่ง

        “มาทำไม”

        พี่ธีถามเสียงดุ สีหน้าและแววตาแสดงออกชัดเจนว่าไม่สบอารมณ์ที่เห็นหน้าฉัน

        แต่ยังไม่ทันจะได้ตอบอะไร เขาก็ลากฉันไปตรงใต้ต้นไม้ใหญ่

        “มาทำไม เคยบอกแล้วใช่ไหม ว่าถ้าพี่ไม่ได้สั่งก็ไม่ต้องมาที่นี่”

        “ฝันแค่จะเอาข้าวมาให้พี่ค่ะ”

        “เอาข้าวมาให้หรือจะมาทวงเงินกันแน่”

        “ฝันไม่ได้จะมาทวงเงินนะคะ ฝันแค่จะแวะเอาข้าวมาให้พี่จริง ๆ นี่ไงคะ”

        ฉันยกกล่องข้าวขึ้นมาเพื่อยืนยัน ทว่าเพียงเสี้ยววินาที มันก็ร่วงลงพื้นเมื่อถูกคนตรงหน้าปัดทิ้งอย่างไม่ไยดี

        “พี่พูดว่าอยากกินเหรอ แล้วจำเอาไว้ด้วยนะ อย่ามาหาพี่ที่นี่โดยพลการอีก พี่ไม่ชอบ”

        สิ้นประโยคพี่ธีก็เดินเข้าไปในตึกโดยไม่สนใจว่าฉันจะรู้สึกอย่างไร

        ฉันยืนนิ่ง มองกล่องข้าวที่หล่นกระจัดกระจายอยู่บนพื้นด้วยความรู้สึกชาไปทั้งร่าง

        นักศึกษาที่เดินผ่านไปผ่านมาพากันซุบซิบแล้วเปล่งเสียงหัวเราะคิกคักราวกับเห็นฉันเป็นตัวตลก ตอนนี้หัวใจเหมือนถูกบีบแน่นจนเจ็บไปหมด

        ฉันกะพริบตาถี่ ๆ ไล่ความรู้สึกร้อนผ่าวที่กำลังเอ่อคลอในดวงตา แล้วก้มลงเก็บกล่องข้าวที่พี่ธีปัดทิ้ง มือสั่นเทาพยายามตะกุยเศษข้าวที่หกบนพื้นใส่ถุงพลาสติกอย่างลวก ๆ

        “เธอเป็นอะไรหรือเปล่า”

        เสียงทุ้มดังขึ้นใกล้ ๆ ฉันเงยหน้าขึ้นมอง เห็นเป็นผู้ชายคนหนึ่งที่ยืนอยู่ไม่ไกลมากนัก ดวงตาที่มองมาดูเป็นห่วง

        ฉันรีบส่ายหน้า ส่งยิ้มบาง ๆ ไปให้ ทั้งที่รู้ดีว่ามันคงดูไม่เหมือนรอยยิ้มสักเท่าไหร่

        “ไม่เป็นไรค่ะ”

        ตอบเสียงเบาแล้วรีบลุกขึ้นยืน มือกำถุงข้าวที่เลอะเทอะไว้แน่น ก่อนจะเดินออกมาจากตรงนั้นด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง ก้อนสะอื้นจุกอยู่ลำคอ พยายามบอกตัวเองว่าอย่าร้องไห้ อย่าอ่อนแอ แต่ขาทั้งสองข้างกลับสั่นจนแทบพยุงตัวเองไม่ไหว

        ระหว่างนั้นก็ตั้งคำถามมากมายเอาไว้ในใจ ทำไมพี่ธีถึงพูดแบบนั้น ทำไมเขาต้องตะคอกเหมือนรำคาญ ทำไมต้องปัดกล่องข้าวของฉันทิ้ง หรือฉันทำอะไรให้เขาโกรธ หรือเขาโกรธที่ฉันฝ่าฝืนคำสั่ง มาหาเขาที่คณะโดยพลการ หรือความจริงแล้ว...เขาไม่ได้รักฉันกันแน่

        ฉันหอบหิ้วร่างกายอ่อนแรงเดินกลับคณะ ก่อนจะทรุดตัวลงบนม้านั่งหินอ่อนหน้าตึก ทั้งที่ในใจเจ็บปวดแต่ร่างกายกลับรู้สึกชาวาบไปทุกส่วน เหมือนน้ำตาจะไหลแต่มันก็ไม่ไหล

        “ฝันหวาน”

        เสียงแสนดีตะโกนเรียกฉันมาแต่ไกล เธอยิ้มนำมาก่อนพร้อมกับโบกไม้โบกมือให้ ฉันยิ้มตอบกลับ ระหว่างนั้นก็พยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติ เพราะไม่อยากให้แสนดีรู้เรื่องที่เกิดขึ้น

        “กินข้าวมารึยัง เราทำข้าวกล่องมาเผื่อด้วยนะ”

        พูดขึ้นพร้อมกับยื่นกล่องข้าวไปวางไว้ตรงหน้าเพื่อนสนิท แสนดีเปิดฝากล่องสูดดมกลิ่นหอมของผัดกะเพราที่ฉันตั้งใจผัดมาอย่างสุดฝีมือ เพื่อนสาวยิ้มจนตาหยีด้วยความดีใจ

        ต่างจากอีกคน

        “หอมมากเลย ขอบคุณนะเพื่อนรัก”

        พูดจบแสนดีก็ตักข้าวเข้าปากแล้วเคี้ยวตุ้ย ๆ สงสัยจะชอบมาก

        เธอกินไปพูดไปฉันกลัวว่าข้าวจะติดคอเลยเปิดขวดน้ำที่เพิ่งซื้อมาส่งให้เพื่อน

        “ค่อย ๆ กินหน่อยเดี๋ยวก็ติดคอหรอก”

        “ขอบคุณนะ ฝันใจดีที่หนึ่งเลย”

        แสนดียกขวดน้ำกระดกดื่ม ก่อนจะพูดขึ้นว่า

        “เอ้อ! พรุ่งนี้เอ็มเจจะจัดงานวันเกิดที่ผับ มันบอกให้เราชวนฝันไปด้วยนะ”

        “เอ็มเจเป็นคนบอกให้ชวนเหรอ”

        “อือฮึ”

        ตอนอยู่ต่อหน้าไม่เห็นเขาจะพูดอะไรเลย เอ็มเจเป็นคนชวนจริง ๆ หรือความจริงแล้วฉันกำลังจะโดนแสนดีหลอกให้ไปเป็นเพื่อนเนี่ย

        ฉันนั่งเท้าคางกับโต๊ะทำท่าทางลังเล

        “ไปด้วยกันนะ ๆ ๆ”

        เดิมทีพรุ่งนี้ฉันตั้งใจจะชวนพี่ธีทำอาหารกินที่ห้อง พอเกิดเหตุการณ์เมื่อเช้าสงสัยคงต้องล้มเลิกความคิด แล้วเปลี่ยนใจไปร่วมงานวันเกิดเอ็มเจแทนซะแล้ว

        “ไปก็ได้”

        เพื่อนสนิทยิ้มดีใจ ขยับมานั่งเบียดเสียดพร้อมกับกอดฉันยกใหญ่ อะไรจะดีใจปานนั้น

        ฉันหัวเราะให้กับท่าทางของแสนดี จนลืมเรื่องเครียด ๆ ที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ไปเสียสนิท