บทที่ 1

หนึ่งสัปดาห์ต่อมา…

ฟลายด์เดินทางมาเชียงใหม่ด้วยกระเป๋าเป้เพียงใบเดียว เพราะว่ายังไงที่เธอมาเชียงใหม่ครั้งนี้ก็แค่มาเที่ยวเล่น ไม่ได้จะมาอยู่นาน เดี๋ยวเดียวก็กลับแล้ว เพราะฉะนั้นเอามาเท่าที่จำเป็น และอีกอย่างเพื่อน ๆ ของเธอจองโรงแรมที่มีพร้อมทุกอย่างเอาไว้ให้แล้ว

เธอก็ยังไม่รู้จุดหมายปลายทาง ว่าโรงแรมที่เพื่อนจองไว้ชื่ออะไร พอลงจากเครื่องเธอก็นั่งรอเดอะแก๊งมารับที่สนามบิน

พอไม่ได้เจอกันนานมันก็ตื่นเต้นเหมือนกันแฮะ ดีใจที่จะได้มาเจอกันในรอบหลายปี น่าจะเกือบ 5 ปีได้แล้วมั้ง จนเพื่อนแต่งงานมีลูกกันไปหมดแล้ว ทั้งแก๊งคงเหลือแค่เธอคนเดียวมั้งที่ยังไม่มีครอบครัวเหมือนคนอื่นเขา

คิดแล้วก็เศร้าเหมือนกันนะ เพื่อน ๆ คงจะมีคนคอยให้สวีท ส่วนเธอนั้นคงเป็นเพียงแค่ส่วนเกิน ที่เพื่อนรักมากจนต้องหอบหิ้วไปด้วยทุกที่ จนบางทีอยากจะบอกเพื่อนมากว่าไม่ต้องหอบกูมาดูพวกมึงสวีทกันกับผัวก็ได้นะ กูเกรงใจ

“ฟลายด์” มด เพื่อนสาวคนสวยที่ไม่ว่าจะแต่งตัวแบบไหน ก็สวยได้ทุกลุคแม้ว่าเสื้อผ้าพวกนั้นจะซื้อมือสองตามตลาดนัดคลองถมก็เถอะ เป็นคนที่เทสดีมาก

“ภาณิภัค” หน่อย สาวเหนือหุ่นดี ผิวขาว สาวสวยประจำกลุ่ม ฮอตพอ ๆ กับมด

“หมอ” ส้มชอบเรียกชื่อนี้ เพราะเธอเรียนคณะสาธารณสุขศาสตร์ แต่ไม่เคยได้ใช้วิชาที่เรียนมาให้เกิดประโยชน์ได้เลย

“ตัวเอง” แนนเพื่อนสาวตัวอวบ ผิวแทนที่ชอบพูดเสียงดังเป็นชีวิตจิตใจ

“แก” มิน เพื่อนสาวอวบเหมือนกันที่ตัวขาว แต่ชอบการแต่งตัวเป็นชีวิตจิตใจ

ดูชื่อที่พวกเขาเรียกเธอสิ ถ้าคนไม่รู้จักมักจี่กันจริง ๆ คงจะคิดว่าเพื่อน ๆ ของเธอเรียกคนละคนกันอยู่แน่ ๆ

ทุกคนวิ่งกรูกันเข้ามาสวมกอดกันอย่างดีใจ จนผู้คนที่รอบตัว ก็พลอยยิ้มตาม บางคนก็อาจจะสงสัยว่าพวกนี้มันเป็นอะไรกันหนักหนา แค่ได้เจอกันแค่นี้ ทำไมต้องเสียงดังขนาดนี้

“พวกเธอจะเสียงดังกันทำไม ดูคนอื่นเขามองเรากันใหญ่เลย” ฟลายด์เอามือป้องปากกระซิบกับเพื่อน ๆ ก่อนจะยืนเท้าเอว มองหน้าทุกคน “แล้วก็อีกอย่างนะ…พวกเธอจะเรียกชื่อที่มันเหมือน ๆ กันไม่ได้เลยหรือยังไง”

“ไม่ได้” ทุกคนตะโกนพร้อมกัน

“โอ้โห! ทีแบบนี้ตอบกันซะพร้อมเพรียง”

“มันคือซิกเนเจอร์ หมอจะได้จำได้ว่าใครเป็นคนเรียก”

“แหม! แค่เสียงเรียกก็จำได้แล้วไหม ต่อให้จะเปลี่ยนสรรพนามในการเรียกก็ยังจำเสียงได้อยู่ดี เนี่ยแหละคือซิกเนเจอร์ของจริง”

“มัวแต่คุยกันอยู่นี่ ชาตินี้จะถึงที่พักไหมถามจริง” มินเอ่ยขึ้น

“เออวะ” หน่อยตอบ

“ไปเหอะ อยากไปทิ้งตัวลงนอนบนเตียงนุ่ม ๆ ที่แสนจะน่านอน” ฟลายด์เสริมด้วยน้ำเสียงเนือย ๆ

แล้วทุกคนก็เดินทางไปโรงแรม พอรถแล่นไปตามถนนความคุ้นเคยจากเส้นทางที่เธอเคยมาพุดขึ้นมาในหัว คงจะไม่ใช่โรงแรมที่เธอเคยมาพักมั้ง พอรถเลี้ยวเข้าไปในโรงแรมเธอหันมองป้ายหน้าโรงแรมด้วยความตื่นเต้น ใช่! ต้องใช่แน่ ๆ!

“ที่นี่ใช่โรงแรม onederland ไหม?”

“ใช่ ทำไมเหรอ?” มดถาม

“เคยมาเหรอ” แนนถามต่อ

“นั่นสิ” มินแอบเสริม

“หมอ! แอบมากับใคร” ส้มเริ่มซักไซ้

“ภาณิภัค!” หน่อยเรียกเสียงเข้ม

“เปล่า แค่นึกถึงเรื่องราวเก่า ๆ ที่อยู่ดี ๆ ก็โดนด่าว่าเสือกเรื่องของชาวบ้านเขา”

ทุกหันมามองฟลายด้วความสนใจใคร่รู้ ทุกคนกรูกันเข้ามาล้อมวงให้เธออยู่ตรงกลางวงล้อมนั้น บรรยากาศช่างน่าอึดอัด

“ไหนเล่ามาสิ”

“เริ่มจากตรงไหนดี”

เสียงตะโกนเรียกชื่อผู้หญิงที่ชื่อฟ้าพร้อมเสียงเคาะประตูดังไม่หยุด

เด็กสาววัย 20 ต้น ๆ สวมแว่นหนาเต๊อะ ผมมัดรวบหางม้าไว้อย่างลวก ๆ นั่งทำงานอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์อย่างขะมักเขม้น ตาสองชั้นกลมโตจ้องมองจอสี่เหลี่ยมผืนผ้าไม่วางตา นิ้วมือเรียวยาวกำลังเคาะแป้นพิมพ์ดังไม่หยุดถึงกับต้องชะงักนิ้วมือที่กำลังกดแป้นพิมพ์อย่างเมามัน

หูทั้งสองข้างคอยเงี่ยหูฟังเสียงที่ดังแข่งแป้นพิมพ์เมื่อสักครู่ ว่าสิ่งที่เธอได้ยินเมื่อครู่ มีคนเคาะประตูจริง ไม่หรือว่าเธอหูฝาดไป แต่กลับไม่มีเสียงอะไรเล็ดลอดเข้ามาในโสตประสาทของเด็กหญิงฟลายได้เลย

’ ใช่แล้วเธอคนนี้ชื่อ ฟลาย เป็นนักหัดเขียนนิยายที่ไม่ค่อยอัพนิยายเท่าไร ชอบหาแรงบันดาลใจไปทั่ว คิดอะไรออกก็เขียนลงไป อาจจะไม่ถูกใจใครแต่ถูกใจคนเขียนแน่นอน

เธอก็วางนิ้วเรียวสวยลงบนแป้นพิมพ์ แล้วพิมพ์นิยายที่กำลังโลดแล่นอยู่ในสมองต่อไป

ในขณะเดียวกันเธอก็ได้ยินเสียงเคาะประตูดังขึ้นมาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้กลับดังรัว ๆ เหมือนคนจะพังประตูห้องเข้ามาเลย

ปัง! ปัง! ปัง! เสียงคาะประตูห้องดังขึ้นเรื่อย ๆ ไม่ยอมหยุด

ฟลายวางมือจากแป้นพิมพ์ละสายตาออกจากจอสี่เหลี่ยม มองไปยังประตู เดินไปเปิดประตูด้วยความโมโห ใบหน้าบู้บี้

“!!” ดวงตากลมโตเบิกกว้างภายใต้กรอบแว่นหนามองภาพตรงหน้า เธอเห็นแผ่นหลังของชายน่าจะดูมีอายุกว่าเธอนิดหน่อย ถัดจากชายคนนั้นไปเป็นผู้หญิงนุ่งผ้าขนหนูผืนเดียวกำลังยืนร้องไห้กุมมือชายคนนี้ไว้ เธอกำลังจะปิดประตู…แต่สายตาเจ้ากรรมดันไปสะดุดกับแผงอกขาว ๆ มีกล้ามเป็นมัดเหมือนคนออกกำลังกายวันล่ะ 10 รอบ นั่นไม่ใช่ประเด็น ประเด็นคือเขาก็นุ่งผ้าขนหนูผืนเดียว ตอนนี้ในสมองของเธอมันกำลังครุ่นคิด’ เขาต้องมีซัมติงกันมาแน่ ๆ แล้วผู้ชายคนนี้เป็นใครมายืนคุยกับเมียคนอื่นเขา’ ไม่ทันจะได้คิดเพ้อเจ้อไปไกล ผู้ชายคนนั้นสะบัดมือออกจากผู้หญิงหันกลับมานัยย์ตาแดงก่ำ

ผู้ชายคนนั้นเดินจากไปผู้หญิงคนนั้น ก็หันมามองเธอสายตาบ่งบอกว่า ‘เสือกอะไรเรื่องของชาวบ้าน’ แล้วก็ปิดประตู

ฉันมองตามพวกเขาด้วยความฉงน ในสมองมีคำถามมากมายอยู่ในใจเป็นหมื่นล้านคำ แต่ก็ช่างเถอะกลับไปทำงานของตัวเองดีกว่า เดี๋ยวเขาจะหาว่าเรา‘เผือก‘เรื่องชาวบ้านอย่างที่เขาด่าด้วยสายตา

“เรื่องราวมันก็มีประมาณนี้เนี่ยแหละ ทุกวันนี้ยังงง ๆ อยู่เลยว่าเราไปทำอะไรให้เขาไม่พอใจหรือเปล่า แต่แทนที่เราจะต้องเป็นฝ่ายด่าพวกเขามากกว่าที่มาทำเสียงดังรบกวนคนอื่น แต่สุดท้ายกลายเป็นเค้าที่โดนด่าด้วยสายตาซะงั้น” ฟลายด์ร่ายยาวถึงความอัดอั้นตันใจที่เธอเองก็ยังไม่เข้าใจเรื่องที่เกิดขึ้น พร้อมกับถอนหายใจยาว ๆ

ส้มตบไหล่เธอเบา ๆ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงกระเช้าเย้าแหย่ “สงสัยไปมองผัวเขา เขาเลยจิกด้วยสายตาดีกว่าด่าด้วยคำพูด ประมาณว่าผัวกู กูดูได้คนเดียวแบบนี้หรือเปล่า”

“ส้มมึงนี่ก็เดาไปเรื่อย กูว่าเขาอาจจะชวนกันมาสวิงกันก็ได้นะ” แนนพูดแทรกขึ้นอย่างขบขัน

“ไอ้แนน!!” ทุกไปมองเพื่อนแล้วตะโกนเรียกชื่ออย่างพร้อมเพรียง

“พอแล้ว เลิกพูดถึงเรื่องนั้นดีกว่า เราไปเช็คอินเข้าห้องกันก่อนเถอะ” ฟลายด์เสนอ

หน่อยเป็นคนเข้าไปเช็คอินเข้าห้องพักแล้วเอากุญแจห้องมาให้ฟลายด์ เพราะคนอื่นเช็คอินเข้าห้องพักกันหมดทุกคนแล้ว

“นี่กุญแจห้องพักเหลือแค่ห้องเดียวที่จองไว้ เพราะห้องอื่นทุกคนจองกันไปหมดแล้ว”

ฟลายด์รับกุญแจห้องมามองเบอร์ห้องที่ได้ เธอถึงกับจ้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจ กุญแจล่วงลงพื้น นี่มันอะไรกัน ทำไม? ถึงได้อยู่ห้องเดิมที่เคยมาอยู่ด้วย ห้องนี้มันมีอาถรรพ์อะไรเนี่ย หรือว่าห้องเลือกคน

“เราเปลี่ยนโรงแรมกันไหม” ฟลายด์ถามเพื่อน ๆ อย่างร้อนรน

“เป็นอะไรอีก มีความหลังอะไรกับที่นี่”

“ไม่มี แต่แค่อยากลองไปพักที่โรงแรมอื่นดูบ้าง”

“ไปไม่ได้ เสียค่าห้องไปแล้ว”

“งั้นเปลี่ยนห้องกัน กับใครก็ได้”

“เค้าไม่ได้ แนนก็ไม่ได้ มดก็ไม่ได้เพราะมีเด็ก ๆ ขนของลำบาก” หน่อยตอบ

“งั้นก็สุพัตราเราแลกห้องกัน”

“หมอเอ็งก็รู้ว่าแฟนเค้าเป็นยังไง”

“ไม่มีใครอยากเปลี่ยนเลยเหรอ” ฟลายด์ถามด้วยน้ำเสียงอ้อยอิ่ง ทุกคนกลับพร้อมใจกันพยักหน้า

ทุกคนก็เดินขึ้นห้องมาพร้อมกับฟลายด์ และยังใจดีเดินมาส่งเธอที่ห้องด้วย ถึงแม่จะอยู่ชั้นเดียวกัน แต่ห้องของฟลายด์กลับอยู่ถัดจากเพื่อน ๆ ไปอีกสองสามห้อง

“เก็บแรงเอาไว้ไปเที่ยวคืนนี้กันดีกว่า”

“ก็ได้ งั้นของีบก่อนนะ คืนนี้จะได้มีแรงไปออกสเตป”