บทที่ 2(1)

เสียงจอแจของผู้คนที่กำลังยืดเบียดเสียดอัดกันอยู่ตามโต๊ะต่าง ๆ ในสถานบันเทิงที่ขึ้นชื่อของจังหวัดเชียงใหม่…แสงไฟหลากสีสาดส่องไปทั่วสถานบันเทิงแห่งนี้ เสียงดนตรีดังกระหึ่มเหมือนหัวใจกำลังเต้นแรงขึ้น

นักท่องเที่ยวจำนวนมากหลั่งไหลกันเข้ามาอย่างไม่ขาดสาย พนักงานที่มารอรับลูกค้ากำลังพาทุกคนไปนั่งตามโต๊ะที่ตัวเองได้จองไว้ล่วงหน้าเรียบร้อยแล้ว

เสียงดนตรีที่ดังเกินกว่ากฎหมายกำหนดในสถานที่แห่งนี้ มันทำให้เธอพูดคุยกับเพื่อน ๆ ไม่รู้เรื่องเลยสักนิดเดียว พอทุกคนได้รับปริมาณแอลกอฮอล์กันพอประมาณก็พากันออกมาโชว์ลวดลายอันพริ้วไหวอย่างไม่มีใครยอมใคร

“ฟลายด์ มาลุกขึ้นเต้นด้วยกันมาเที่ยวทั้งที เราก็ต้องไปให้สุด”

“พวกเธอเต้นกันก่อนเลย” ปริมาณแอลกอฮอล์ในกายเธอยังไม่ได้ออกฤทธิ์ถึงขนาดจะใจกล้าหน้าทนออกไปโชว์สเตปขนาดนั้น

“ไม่ไปเต้นกับพวกเขาเหรอสุพัตรา”

เธอรู้ดีว่าสามีของส้มไม่ค่อยชอบออกมาสังสรรค์แบบนี้เท่าไร และไม่ค่อยเข้ากับเพื่อน ๆ ในแก๊งค์มากเท่าไรนัก ออกจะไปทางหยิ่ง ๆ จนบางทีเพื่อน ๆ ก็ไม่ค่อยอยากจะยุ่งด้วยสักเท่าไร ซึ่งต่างจากเพื่อนเธอที่ชอบความสนุกสนานเฮฮา กลับต้องมานั่งดูเพื่อน ๆ ออกไปสนุกกัน

“มาชนแก้ว” จู่ ๆ ความทรงจำในวันวานก็ผุดขึ้นมาในหัวเธออีกครั้ง เมื่อแอลกอฮอล์เริ่มออกฤทธิ์ ในตอนที่เธอยังเป็นยัยเฉิ่ม ไม่ชอบการแต่งตัว ไม่ได้ดูแลตัวเอง ปล่อยให้ตัวเองทั้งอ้วน ทั้งโทรม

“หมดแก้ว”

“ฟลายด์ เธอดูผู้ชายคนนั้นสิที่กำลังนั่งกินเหล้าอยู่คนเดียว ทำไมเขาดูน่าสงสารจัง” ป้าหน่อยที่เมาแล้ว เริ่มจะยืนไม่ไหวกำลังชี้นิ้วไปที่ชายกล้ามโต กำลังนั่งซดเหล้าอยู่คนเดียว ก่อนจะยกขวดขึ้นกระดก

“หนาย โคน หนาย” ฟลายด์ถามเสียงยานคาง ซึ่งเมาไม่ต่างจากป้าหน่อยเท่าไรนัก

“ก็ โคน น้าน งาย” ป้าหน่อยพยายามชี้นิ้วไปที่ชายคนนั้น แต่เธอมองยังไงก็ไม่เห็นชายที่ว่าเลยสักคน เห็นแต่ชายอ้วนหน้าแก่ ๆ ยิ้มแป้นให้เธออยู่

“ป้า หน๊อย ชอบ เหย๋อ”

“ชอบ แต่ ตืด อย่าง เดียว คือ…มี ปัว แล้ว”

ป้าหน่อยชอบผู้ชายแบบนี้เหรอ ไม่ใช่มั้ง ไม่ใช่สเปคป้าสักหน่อย ป้าเมาจนสติเลอะเลือนไปแล้วแน่ ๆ ที่ไปชอบชายแก่ ๆ อ้วน ๆ ลงพุงแบบนั้น

“อาว เบอร์ โทร ม้าย”

“อาว”

“เดียว เพื่อน คนนี้ จาจัดกานให้”

ฟลายด์เดินโซซัด โซเซไปที่โต๊ะของชายแก่คนนั้น กำลังจะเดินไปขอเบอร์ให้เพื่อน ทว่าเธอต้องเปลี่ยนเป้าหมายใหม่ ชายกล้ามโตที่อยู่โต๊ะด้านหลังชายแก่ที่ยืนบังเขาเอาไว้นั้น ทั้งหล่อ ทั้งขาว ทั้งเซ็กซี่ เวลาที่กระดกเหล้าลงไปแล้วน้ำมันหกไหลลงมาตามลำคอ ค่อย ๆ ไหลไปที่หน้าอกของเขาจนเสื้อเปียกชุ่ม จนเนื้อผ้าแนบชิดไปกับกล้ามเนื้อแกร่ง

ฟลายด์ยืนมองภาพตรงหน้าอย่างกับพระเอกในซีรี่ส์ ลอบกลืนน้ำลายลงคอ แววตาหวานฉ่ำ ค่อย ๆ เดินเข้าไปหาชายหนุ่มคนนั้น ก่อนจะเตะสะดุดขาโต๊ะหน้าขม้ำจูบหน้าผากของเขา หัวใจเธอเต้นโครมครามไม่หยุด

แบงค์เหมือนจะขาดอากาศหายใจ อีกทั้งยังตกใจที่มีก้อนนุ่ม ๆ มาปิดจมูกเขาโดยไม่ทันได้ตั้งตัว แต่ทำไมก้อนนุ่ม ๆ ที่ปิดจมูกเขาอยู่มันถึงมีกลิ่นหอมน่าดึงดูดขนาดนี้ มือแกร่งจับก้อนนุ่ม ๆ นั้นออกจากใบหน้าของเขา ถึงกับสะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจกับเสียงกรี้ดที่แสบแก้วหู

ฟลายด์สะดุ้งเฮือกเมื่อมีมือหนามาบีบหน้าอกของเธอ ร้องกรี้ดด้วยความตกใจ หน้าตาก็ดี ไม่น่าเป็นพวกโรคจิตเลย

“ไอ้โรคจิต! กล้าดียังไงมาจับหน้าอกคนอื่นเขาแบบนี้ หน้าไม่อายจริง ๆ”

เหอะ! ผู้หญิงมันก็เหมือนกันหมดนั่นแหละ ทำเป็นรักนวลสงวนตัว แต่แท้จริงแล้ว มันก็มั่วไม่เลือกเหมือนกันหมดนั่นแหละ ไม่มีคนดีสักคน

“ใครกันแน่ที่โรคจิต ไม่มีผู้หญิงดี ๆ ที่ไหน เขาเอาหน้าอกตัวเองมาปิดหน้าคนอื่นเขาแบบนี้หรอก มีแต่ผู้หญิงที่ไม่รู้จักพอ ชอบยั่ว ชอบอ่อยผู้ชายไปทั่วเท่านั้นแหละถึงกล้าทำแบบนี้”

“ใครเขาอยากอ่อยคนแก่ ๆ แบบนี้กัน ไม่อยากอ่อยให้เสียเวลาหรอก ไม่ได้ชอบคนแก่ ๆ ที่ปากเสียแบบนี้ด้วย”

“คำก็แก่ สองคำก็แก่ อยากรู้ไหมว่าคนแก่คนนี้มันทำให้เด็กอ้วน ๆ อย่างเธอหุบปากไม่ได้”

ริมฝีปากของเขาประกบริมฝีปากของเธออย่างรวดเร็ว เบิกตากลมโตเบิกกว้าง ยืนตัวแข็งทื่อ ปลายลิ้นร้อนสอดผ่านริมฝีปากเธอเข้าไปพันเกี้ยวลิ้นเธออย่างไม่เกรงใจ ความหวาบหวามแล่นผ่านร่างกาย ใบหน้าร้อนวูบวาบ ร่างกายอ่อนระทวยแทบจะทรงตัวไว้ไม่อยู่

นี่มันอะไรกัน ทำไมเธอต้องไปเผลอตัวให้เขาร่วงล้ำเข้ามาสัมผัสกับร่างกายของเธอได้ แล้วทำไมเธอถึงไม่ขัดขืนเขา

ฟลายด์เดินใจลอยออกจากสภานบันเทิงแห่งนั้นไป ปล่อยให้แบงค์นั่งจมอยู่กับความคิดของตัวเอง กว่าเขาจะรู้สึกตัว ฟลายด์ก็หายไปจากตรงนี้แล้ว

ฟลายด์สะดุ้งเล็กน้อเมื่อโดนเพื่อนสะกิด ทำให้เธอหลุดออกจากภวังค์ ความทรงจำในครั้งเก่า

“ฟลายด์! ฟลายด์! เป็นอะไรนั่งเหม่อลอยอยู่นั่นแหละ เอ้ายก หมดแก้ว”

“ไม่มีอะไร แค่คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยน่ะ มาหมดแก้ว”

ฟลายด์กำลังยกแก้วขึ้นมากระดกน้ำเก๊กฮวยเย็น ๆ เข้าปาก สายตาเหลือบไปเห็นใครบางคนที่คุ้นเคย กำลังเดินผ่านโต๊ะของเธอไป น้ำเก๊กฮวยเย็น ๆ ในปากพุ่งออกมาหกเลอะเทอะจนต้องรีบเอาทิชชู่มาซับเอาไว้

ส้มที่ชำเลืองมองชายที่เดินผ่านไปเมื่อกี้อย่างสนใจ ก่อนจะได้ยินเสียงเพื่อนสำลักน้ำจึงเอ่ยแซว

“เห็นผู้ชายกล้ามปู ถึงกับสำลักความล้ำบึกของเขาเลยเหรอ”

กลุ่มของแบงค์เดินเข้ามาในสถานบันเทิงแห่งนี้ เดินตรงไปยังโต๊ะที่เพื่อน ๆ นั่งรออยู่ โดยที่เขาไม่รู้เลยว่า…วันนี้โปเต้กับโบว์ก็มาเที่ยวที่นี่ด้วย แถมยังนั่งโต๊ะเดียวกับเขาอีก

“ดิว ทำไมถึงมีไอ้โปเต้กับเมียมันมาด้วย”

“ไม่รู้สิพี่ ไม่เห็นมีใครบอกผมเหมือนกัน ถ้าพี่ไม่โอเค เราไปนั่งโต๊ะอื่นกันไหม”

“ไม่เป็นไร ก็ดีเหมือนกันจะได้ดูใจตัวเอง ว่าลืมแฟนเก่าได้ไหม”

โปเต้เห็นแบงค์กำลังเดินเข้ามาก็สวมกอดโบว์โชว์แบงค์ เขาจะดูสิ ว่าอดีตเพื่อนรักของเขาเนี่ย จะทนดูเมียเก่าตัวเองกับเพื่อนรักสวีทกันได้ไหม ตั้งแต่มันเลิกกับโบว์ แบงค์มันก็ไม่เคยมีแฟนอีกเลย หรือว่ามันจะรอให้เขาเบื่อโบว์ก่อน แล้วค่อยมากินของต่อจากเขา

นี่ถ้าไม่ติดว่าโบว์ท้องลูกของเขาก่อน บางทีเขาอาจจะยอมคืนเมียเพื่อนไปให้กับเพื่อนรักของเขาก็ได้นะ

“ไม่เจอกันนานสบายดีนะแบงค์” โปเต้กล่าวทักทายอดีตเพื่อนรัก พลางโอบไหล่โบว์เอาไว้

“สบายดี” เขาตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

ตั้งแต่เลิกกับแบงค์ไป โบว์ที่คิดว่าตัวเองเลือกถูก ทว่ากลับไม่ใช่อย่างที่เธอคิด โปเต้ไม่ได้สุภาพ อ่อนโยน เอาใจใส่เหมือนแบงค์ ตั้งแต่มาอยู่กับโปเต้ เธอก็ต้องทนทำงานบ้าน เลี้ยงลูก ทนดูเขาไปกับผู้หญิงคนอื่น บางทีถ้าเธอไปเจอว่าเขาเอาผู้หญิงคนอื่นเข้าบ้านพอเธอโวยวาย เขาก็จะทำร้ายร่างกายเธอ เธอสงสารลูกที่มีพ่อแบบนี้ ต้องให้ลูกมาทนดูแม่โดนพ่อตบตีแบบนี้

จนวันนี้ที่เธอได้กลับมาเจอกับแบงค์อีกครั้ง เขายังไม่มีใคร ยังไม่ได้แต่งงาน และยังมีฐานะมั่นคงพอที่เธอกับลูกจะอยู่ได้สบาย ๆ โดยไม่ต้องลำบากแบบทุกวันนี้ที่เป็นอยู่

ที่เธอยอมมากับโปเต้ในวันนี้ก็เพราะอยากเจอกับแบงค์ เธอคิดว่าแบงค์คงยังตัดใจจากเธอไม่ได้เลยไม่ยอมมีคนอื่นสักที อย่างน้อยเธอก็ยังมีความหวังว่าเขาจะกลับมาหาเธอได้ในเร็ววัน

“แบงค์สบายดีใช่ไหม”

“อืม”

“มา ๆ ในเมื่อทุกคนมากันครบแล้ว พวกเราก็มาชนแก้วกันสักหน่อย”

โบว์มองแบงค์ไม่ยอมละสายตา พยายามหาโอกาส เพื่อจะได้เข้าใกล้แบงค์ งัดเอาร้อยเล่ห์มารยาที่มีในตัวออกมาใช้ แต่เขาก็ยังไม่ยอมสนใจเธอ จนโปเต้เกือบจะจับได้

แบงค์นั่งดื่มเครื่องดื่มมึนเมาอยู่เงียบ ๆ เขาพยายามไม่สนใจที่โบว์พยายามจะอ่อยเขา ถึงแม้ว่าโบว์พยายามจะใช้เท้าลูบไล้ขาเขาอยู่ใต้โต๊ะอย่างจงใจ ทว่าตอนนี้เขากลับสนใจผู้หญิงที่มองมาที่โต๊ะเขาอย่างสนใจ

ผู้หญิงคนนี้น่าสนใจดี

ท่าทางจะซนไม่ใช่น้อย

แบงค์นั่งอมยิ้มอยู่คนเดียวสายตา ทอดมองไปยังหน้าเวลา แต่แอบปรายตามองสาวน้อยผิวขาว ผมยาว ดวงตากลมโตอยู่เป็นระยะ

“แบงค์ พอจะมีเวลาคุยกับโบว์สักสิบนาทีไหมคะ” โบว์พูดกับแบงค์เสียงอ่อนเสียงหวาน

“โบว์มีอะไรจะคุย ก็คุยตรงนี้เลยก็ได้ แบงค์ไม่สะดวกออกไปคุยกันสองต่อสอง” แบงค์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย็นชา พลางยกแก้วขึ้นมาดื่ม

โบว์เอื้อมมือไปจับแก้วของแบงค์ที่แบงค์ยังไม่ได้ปล่อยมือออกจากแก้ว โบว์ลูบนิ้วชายหนุ่มเบา ๆ อย่างยั่วยวน ทว่ากลับไม่ได้ผล แบงค์ชักมือออกจากแก้วน้ำ

“โบว์ขอเวลาแค่สองนาทีก็ได้”