มาเฟียเคลียร์กัน

อาลัล/แกรนด์เดร์/พ่อของอแมนด้า ถูกเชิญตัวให้เข้าพบจากเจ้าถิ่น โดยอนุญาตให้ลูกน้องของเขามาคุ้มกันเพียงคนเดียวเท่านั้น ที่เหลือมันให้อยู่ข้างนอกคฤหาสน์นั้น แกรนด์เดร์กวาดสายตาไปทั่วบริเวณ เพื่อสังเกตการณ์ ที่นี่มีคนไม่มากอย่างที่คิดแฮะ หรือว่ามันจะดักซุ่มอยู่อย่างนั้น ชายหนุ่มหันมามองหน้าบิดาของเขาเพื่ออ่านความในใจ อาลัลพยักหน้าเป็นเชิงบอกใบ้ให้เฉยๆ เข้าไว้ ภายในห้องโถงนั้น มีชายวัยกลางคนผิวสีแทน นั่งรออยู่แล้ว โดยมีสมุนรออยู่รายล้มประมาณ สี่ห้าคน ดวงตาของมันมองเขาอย่างเอาเรื่อง แต่ยังคงรักษาเชิงอยู่อย่างนั้น

"สวัสดีครับแกรนด์เดร์สันกรุ๊ป คฤหาสน์บลูโน่ ยินดีต้อนรับทุกคน"

"สวัสดีครับ มิสเตอร์บลูโน่ "อาลัลเดินเข้าไปยังโซฟารับแขกหรูตัวใหญ่นั้น แล้วกล่าวทักทายด้วยสีหน้าเงียบขรึม เขามีสีหน้าที่เรียบและนิ่ง ซึ่งต่างจากเจ้าของบ้านที่ดูเหมือนจะอารมณ์ดีจนเกินเหตุ

"มาหาผมถึงนี่มีอะไรให้ผมรับใช้หรือครับ" มิสเตอร์บลูโน่เอ่ยถามพรางยกคิ้วสูง

"ผมขอเข้าเรื่องเลยแล้วกัน" อาลัลเอ่ยเสียงเรียบ โดยสีหน้าอาการไม่ได้แสดงออกมามากมายเพียงใด ฝั่งตรงข้ามผายมือประมาณว่าให้เขาว่ามาตามความต้องการ

"ผมต้องการให้คุณเลิกยุ่งกับโครงการของผม เพราะผมไม่ว่างพอที่จะมานั่งเคลียร์ปัญหาไร้สาระไปวันๆ " คำนั้นทำให้บลูโน่หน้าชา เขาปรับสีหน้าให้เรียบลงเล็กน้อย

"ผมไปวุ่นวายอะไรกับคุณไม่ทราบ" มิสเตอร์บลูโน่เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเริ่มฉุน

"อย่าบอกนะว่าโครงการสร้างโรงแรมของผมที่ล่าช้าทุกวันนี้ไม่ใช่คุณ แล้วไอ้ที่ส่งคนไปข่มขู่เจ้าของที่ๆ ขายที่ตรงนั้นให้ผมหนะไม่ใช่คุณ แล้วไอ้ที่ดักซุ่มยิงระหว่างทางก็ไม่ใช่คุณอีก" อาลัลกล่าวเสียงเรียบ ดวงตาคมดุจพญาเสือโคร่งจ้องมองใบหน้าเหี้ยมของมันอย่างเอาเรื่อง

"ถ้าจะบอกว่าเป็นผมแล้วจะทำไม" บลูโน่เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันมองหน้าอาลัลนิ่ง

"ถ้าอย่างนั้นเราก็ต้องปิดศึกกันตั้งแต่วันนี้นะซิ"..... ปึง!!! สิ้นเสียงพูดของอาลัล คือเสียงของเขาที่วางปืนคู่ใจไว้บนโต๊ะรับแขกนั้นอย่างแรง โดยลูกน้องของบลูโน่ชักปืนออกมาจ่อพวกเขาทั้งสามคน แกรนด์เดร์ซึ่งระวังตัวอยู่แล้วก็จ้องกระบอกปืนไปที่หัวใจบลูโน่ด้วยความรวดเร็วเช่นกัน หากเขาลั่นไกลนิดเดียวกระสุนก็จะเจาะอกข้างซ้ายของบลูโน่เลยทีเดียว ส่วนลูกน้องของอาลัลก็ยกปืนจ่อไปยังลูกน้องของบลูโน่อีก

บลูโน่ยกมือส่งสัญญาณให้ลูกน้องของมันเก็บปืน ทุกคนทำตามคำสั่งอย่างว่าง่าย มันจ้องหน้าอาลัลนิ่ง สันกรามเขียวเข้มขบเข้าหากันแน่นจนเป็นสัน ในใจนึกหวั่นถึงตะกูลแกรนด์เดร์สันกรุ๊ปเช่นกัน แต่มันก็ต้องวางท่าทีเล็กน้อย

"เอาหละผมจะสั่งให้ลูกน้องของผมเลิกยุ่งกับพวกคุณ แต่ผมก็จะควบคุมได้แต่บางคนเท่านั้น เพราะนายทุนลูกน้องผมที่ต้องการที่ดินแปลงที่เป็นปัญหานี้มีหลายคน" บลูโน่เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบ ซึ่งความจริงแล้วเขาแทบไม่รู้เรื่องเลยด้วยซ้ำว่าลูกน้องหรือคนของเขาไปทำเรื่องไว้

"ถ้าอย่างนั้นผมก็ขอบคุณ ถือว่าเราคุยกันรู้เรื่องต่างคนต่างเดิน หากมีคนของผมไปทับเส้นผมอนุญาตให้จัดการได้เลย แต่หากว่าคนของคุณมาล้ำเส้นผม ผมขอไม่เอามันไว้แล้วกัน" อาลัลเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา จ้องหน้าบลูโน่นิ่ง

"ดี ผมชอบคุยกันอย่างลูกผู้ชาย บลูโน่เอ่ยขึ้นพร้อมกับยื่นมือมายังอาลัล แสดงความเป็นมิตร"

"ผมหวังว่าเราคุยกันชัดเจนนะ" อาลัลพูดพร้อมยื่นมือไปจับกับบลูโน่เช่นกันแต่ใบหน้าเขายังคงเรียบนิ่งอยู่อย่างนั้น

หลังจากที่คุยกันได้อีกสองสามประโยค อาลัลและพวกก็พากันตรงบึ่งออกมาจากคฤหาสน์ของบลูโน่ทันที ซึ่งสายตาคมของบลูโน่ก็ยืนมองขบวนรถของอาลัลด้วยสายตาที่เรียบนิ่งเช่นกัน เขาเคยได้ยินกิตติศัพท์ของมาเฟียตระกูลแกรนด์เดร์สัน มาบ้างแล้ว เขาส่งต่อความเด็ดขาด โหด เลือดเย็น มารุ่นต่อรุ่นจริงๆ ถึงโหดแต่พวกเขาก็ไม่เคยระรานใคร แล้วทุกอย่างต้องเคลียร์กันก่อน ยังดีนะที่แกรนด์เดร์สันบุกมาที่นี่ ไม่เช่นนั้นเขาจะไม่รู้เรื่องอะไรเลย เรื่องระยำของลูกน้องเขาที่ไปทำเรื่องไว้มากมายนั้นอีก นึกแล้วก็เรียกนานทุนในสังกัดเขาทั้งหมดเข้าพบ

ทางด้านของอาลัลแกรนด์เดร์แล้วก็ทุกๆ คนนั้น ระวังตัวแจตั้งแต่ออกมาจากคฤหาสน์บลูโน่แล้ว สายตาคมมองไปรอบๆ เพื่อดูท่าที และสังเกตการณ์ อีกใจต้องคอยระวังตัวกลัวมันจะลอบกัด อีกใจก็เบาใจเมื่อเข้ามาคุยแล้วแต่จะคุยกันรู้เรื่องหรือเปล่านั้นต้องรอดู แกรนด์เดร์หันมามองใบหน้าเข้มของบิดาของเขา สายตาแด็ดดี๊นี่ดุยังกับเสือของแท้ ความเงียบ นิ่ง นั้นทำให้ทุกคนอ่านใจเขาไม่ออก เขารู้แล้วว่าทำไมทุกคนถึงเกรงแด็ดดี๊เขานัก ชายหนุ่มมองผู้เป็นพ่ออย่างภูมิใจ

หลังจากที่ขบวนรถนับสิบมุ่งหน้าสู่ที่พักของแกรนด์เดร์สันกรุ๊ปนั้น ทำให้หญิงสาวที่ยืนรออยู่นั้นรู้สึกโล่งอก ทุกคนกลับมาอย่างปลอดภัย เจ้าหล่อนและลูกน้องของเขาอีกสี่ห้าคนออกไปรับหน้า

"อแมนด้าดีใจนะคะที่ทุกคนกลับมาอย่างปลอดภัย" เสียงหวานรีบเข้าไปหาบิดาของหล่อนแล้วสายตาเจ้าหล่อนก็เหลือบไปเห็นอาลัลและแกรนด์เดร์

"สวัสดีคะคุณอาปลอดภัยกันดีนะคะ" น้ำเสียงหวานแกมดีใจนั้นทำให้อาลัลยิ้มให้อย่างเอ็นดู

"จ้าหลานอแมนด้า พวกเราทุกคนปลอดภัยดี"

อาลัลพูดพร้อมกับยิ้มให้ แล้วจากนั้นเขาก็หันไปสั่งการลูกน้องเขาที่ออกมายืนเรียงหน้ากันอยู่นั้น ส่วนแกรนด์เดร์เขาไม่ได้สนใจหญิงสาวตรงหน้ามากนัก เขามองแต่มือถือเครื่องหรูของเขาที่มีใบหน้าแฟนสาวสวยยิ้มอยู่หน้าจอนี้เท่านั้น ทำเอาอแมนด้าเหลือบมองแล้วก็ต้องเบะปากอย่างหมั่นไส้ แต่หญิงสาวก็ต้องปรับสีหน้าให้เป็นปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

อาลัลสั่งทุกคนพักผ่อน โดยจัดเวรยามกันตามปกติ แต่ก็เพิ่มคนให้มากหน่อย เขายังไม่เชื่อใจคนอย่างบลูโน่มากนัก โดยเขาขอตัวบุตรชายเข้านอนพักผ่อนสักครู่ ส่วนแกรนด์เดร์หลังจากทานข้าวเย็นแล้วเขาก็ขอตัวอาบน้ำอาบท่าเพื่อเตรียมโทรหาหวานใจของเขา ส่วนอแมนด้าและพ่อของเธอก็ต่างคนต่างเข้านอนตามปกติ แต่ไอ้ที่ไม่ปกติ คืออารมณ์พุล่งพล่านของเจ้าหล่อนที่อยากจะเข้าไปคุยกับแกรนด์เดร์นัก โยเจ้าหล่อนเดินวนไปวนมาอยู่หน้าห้องชายหนุ่มอยู่พักหนึ่ง

ก๊อก ก๊อก ก๊อก!!! เสียงนั้นทำให้ชายหนุ่มที่นุ่งผ้าขนหนูพันกายออกมาจากห้องน้ำนั้นสงสัยว่าใครมาเยือน ในใจนึกเพียงว่าเป็นลูกน้องเขาแน่เลย บิดาของเขาอาจให้มาตามก็ว่าได้ ชายหนุ่มเดินไปเปิดประตูโดยไม่ได้มองตาแมวก่อน

"เอ้าอแมนด้า เอ่อๆ มีธุระอะไรหรือเปล่า" แกรนด์เดร์เอ่ยถามหญิงสาวที่วันนี้แต่ตัวมิดชิดมาหาเขา ในใจนึกช่างใจอยู่ว่าจะออกปากไล่นางไปดีไหม หรือเชิญนางเข้ามาก่อน เผื่อมีธุระ

"คะ อแมนด้าเอง ขอคุยด้วยหน่อยได้ไหมคะ เรื่องงานวันนี้" หญิงสาวเปิดประเด็นให้ชายหนุ่ม จนเขาอยากจะรู้

"ได้ครับเชิญ" แกรนด์เดร์ผายมือให้หญิงสาวเดินเข้ามาอย่างง่ายๆ

"ผมขอแต่งตัวก่อนได้ไหม" เขาพูดพรางมองกายแกร่งของตัวเองด้วยกิริยาเขินๆ

"ได้คะ ตามสบาย อแมนด้าทำเป็นไม่สนใจที่ชายหนุ่มเปิดแผงอก แต่ในใจหล่อนอยากสัมผัสชายหนุ่มเสียจนตัวสั่น จากนั้นแกรนด์เดร์ก็หายสักพักก่อนจะออกมาในชุดสบายๆ

"มีเรื่องอะไรเหรอครับ"

"ก็วันนี้นะสิคะ คุณพ่อไม่เล่าอะไรให้อแมนด้าฟังเลยคะ" อแมนด้าจะได้ระวังตัวเองถูก

"อ๋อ คือเรื่องมันมีอยู่ว่า......หลังจากนั้นแกรนด์เดร์ก็เล่าเรื่องทุกอย่างให้หญิงสาวฟัง โดยที่เขาก็เล่าในอาการปกติ แต่หญิงสาวที่นั่งฟังอยู่นี่สิ ไม่ได้ฟังเขาเท่าไรนักหรอก มัวแต่มองหน้าเขาแล้วก็ส่งสายตาหวานให้กับเขาอยู่เป็นระรอกๆ ในใจหล่อนคิดเพียงแต่จะหาวิธีจับชายหนุ่มให้ได้โดยเร็ว

"เรื่องมันก็เป็นอย่างนี้แหละครับ อแมนด้าระวังตัวเองด้วยนะครับ" แกรนด์เดร์เล่าทุกอย่างให้จบอย่างรวดเร็ว เพราะเขามองดูนาฬิกาแล้วเกรงว่าจะโทรหาที่รักของเขาไม่ทัน อแมนด้าซึ่งนั่งมองปฎิกิรียาอยู่นั้นก็เบะปากอย่างไม่รู้ตัว

"เอ่อ อแมนด้าครับผมขอตัวโทรศัพท์หาคู่หมั้นผมก่อนนะครับ พรุ่งนี้ค่อยเจอกัน" คำนั้นทำให้เจ้าหล่อนหน้าชาแล้วหุบยิ้มทันที หญิงสาวแสร้งเป็นพยักหน้าแล้วก็โบกมือบาย โดยทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ในใจมีแต่ความริษยา เจ้าหล่อนเดินออกมาด้วยแววตาเฉี่ยวและฉุน หล่อนยังนึกตลอดทางเลยว่าจะทำยังไงดีเพื่อจะได้ชายหนุ่มมาครอบครอง...>>>>>><

ไรท์เริ่มจะเกลียดอแมนด้าแหละ..55555 (ตามต่อกันคะ)