บทที่ 10

มุมมองของโรซาลี

บ่ายวันนั้นฉันทำความสะอาดห้องพักไปทั้งหมดเจ็ดห้อง โดยที่จำไม่ได้เลยสักนิดว่าพวกมันมีหน้าตาเป็นยังไง

สองมือของฉันทำงานไปตามสัญชาตญาณ ถอดผ้าปูที่นอนเก่าออกแล้วเปลี่ยนใหม่ด้วยผ้าปูที่นอนผืนสะอาด พับมุมเตียงตึงเปรี๊ยะเรียบกริบเหมือนซองจดหมายตามที่คุณเกรเกอร์เคยสอนไว้ตอนอบรม เช็ดทำความสะอาดพื้นผิวในห้องน้ำ ขัดถูชักโครกและอ่างอาบน้ำ เช็ดกระจกเงาจนกระทั่งภาพสะท้อนของตัวเองจ้องมองกลับมา... ใบหน้าซีดเซียวและเหน็ดเหนื่อย สวมชุดยูนิฟอร์มที่ไม่ใช่ตัวตนของฉันจริงๆ ดึงเครื่องดูดฝุ่นไปตามพื้นพรมเป็นเส้นตรง วางขวดแชมพู ครมนวดผม และโลชันขวดเล็กๆ แทนที่ของเดิมที่แขกใช้ไปแค่นิดเดียวแล้วทิ้งไว้ครึ่งค่อนขวด

สองมือของฉันทำงานไปเรื่อยๆ ในขณะที่ความคิดล่องลอยไปที่อื่น

เขาต้องการอะไรกันแน่?

คำถามนั้นติดตามฉันไปทุกหนทุกแห่ง ไม่ว่าฉันจะพยายามตั้งสติแค่ไหนก็ตาม

บอกว่าเขาอยากทำความรู้จักกับลูซี บอกว่าไม่ได้พยายามจะพรากแกไปจากฉัน

แต่เขาก็พูดถึงเรื่องปรึกษาทนายความด้วยเหมือนกัน นั่นไม่ใช่พฤติกรรมของผู้ชายที่กำลังมองหาการเจรจาอย่างสงบเลยสักนิด แต่มันคือพฤติกรรมของผู้ชายที่กำลังเตรียมพร้อมสำหรับการรบต่างหาก

เขามีเงินมากพอที่จะฟ้องร้องแย่งชิงกับฉันไหมน่ะเหรอ? ฉันรู้อยู่เต็มอกตั้งแต่วินาทีแรกที่เห็นเขาในห้องประชุมนั่นแล้ว ทั้งชุดสูทและนาฬิกาเรือนนั้น

เอเดน คิง เป็นคนที่มีความมุ่งมั่นตั้งใจอันหาได้ยากมาโดยตลอด เป็นความมุ่งมั่นประเภทที่เกิดจากความล้มเหลวและปฏิเสธที่จะสัมผัสกับมันอีกเป็นครั้งที่สอง เจ็ดปีในกองทัพ การลงทุนที่ชาญฉลาด และพระเจ้าเท่านั้นที่รู้ว่ามีอะไรอีกบ้าง ซึ่งทั้งหมดนั้นสร้างผลตอบแทนให้เขาอย่างมหาศาล

เขามีเงินทองมากมาย ในขณะที่ฉันเป็นเพียงครูสอนศิลปะโรงเรียนประถมที่ต้องมาทำความสะอาดห้องพักในโรงแรมช่วงวันหยุดเสาร์-อาทิตย์เพื่อหาเงินจ่ายค่าเช่าอพาร์ตเมนต์

ฉันจินตนาการถึงภาพผู้พิพากษากำลังจ้องมองเราสองคนในชั้นศาล นึกภาพสิ่งที่คุณศาลจะมองเห็น... ฝั่งหนึ่งคือนายทหารหน่วยซีลประดับเหรียญตราผู้ผันตัวมาเป็นนักธุรกิจประสบความสำเร็จ ส่วนอีกฝั่งคือผู้หญิงที่ทำงานสองอย่างแต่ก็ยังได้รับหนังสือแจ้งเตือนขับไล่ให้ออกจากอพาร์ตเมนต์

ผู้ชายที่สามารถมอบความมั่นคง ความปลอดภัย และโอกาสในชีวิตให้กับเด็กคนหนึ่งได้ กับผู้หญิงที่ถ้าขาดรายได้ไปแค่งวดเดียวก็ต้องพาลูกไปนอนข้างถนน

ฉันลงแรงขัดอ่างอาบน้ำหนักมากเสียจนไหล่ปวดระบมไปหมดในเวลาต่อมา

ตอนเวลา 15:15 น. ฉันตอกบัตรเลิกงานแล้วเดินเป็นเวลาสี่สิบนาทีเพื่อไปรับลูซีที่โรงเรียน ไอความร้อนยามบ่ายยังคงแผดเผาอย่างไม่ปรานี เท้าของฉันปวดระบม และฉันก็ใช้เวลาตลอดการเดินนึกถึงแต่เรื่องของเอเดน

พอเดินไปถึงหน้าประตูโรงเรียน สันกรามของฉันก็ปวดเกร็งจากการกัดฟันแน่นมาตลอดทาง

ลูซีเดินออกมาพร้อมกับฝูงเด็กๆ กระเป๋าเป้ของแกเด้งไปเด้งมาอยู่ด้านหลัง ผมดกดำเป็นลอนหลุดลุ่ยออกจากเปียที่ฉันบรรจงถักให้เมื่อเช้า

ทันทีที่แกเห็นฉัน แกก็ออกวิ่งตรงเข้ามาหา ฉันอ้าแขนรับและสวมกอดแกไว้นานเกินไปหน่อย

ฉันรู้ว่ามันนานเกินไป เพราะหลังจากผ่านไปประมาณสี่วินาที แกก็เริ่มดิ้นกุกกักและส่งเสียงง้องแง้งเล็กๆ อย่างแสนงอน ซึ่งเป็นเสียงประจำเวลาที่รู้ตัวว่ากำลังถูกกอดแน่นเกินไป

"หม่ามี้คะ กอดแน่นจนหนูจะแบนแล้ว"

"แม่ขอโทษจ๊ะลูกรัก" ฉันคลายอ้อมกอดลงแต่ไม่ได้ปล่อยมือเสียทีเดียว ฉันผละออกเล็กน้อยพอที่จะมองหน้าแกได้ถนัด

บางครั้งฉันก็ชอบทำแบบนี้... พยายามทำอย่างแนบเนียน ฉันจะเฝ้าสังเกตและพิจารณาแก เหมือนเวลาที่ผู้คนเฝ้ามองบางสิ่งที่กำลังพยายามทำความเข้าใจ

แกมีจมูกเหมือนฉัน มีผมเหมือนฉัน และมีรูปปากเหมือนฉันยามที่ส่งยิ้ม แต่ดวงตาของแกไม่ใช่ดวงตาของฉัน... ไม่เคยใช่เลยสักครั้ง มันเป็นดวงตาสีเข้ม ลึกซึ้ง และตรงไปตรงมา ดวงตาประเภทที่จ้องมองมาแล้วทำให้รู้สึกเหมือนกำลังถูกตรวจตราอย่างถี่ถ้วน

ฉันรู้ดีว่าดวงตาคู่นั้นเป็นของใคร... รู้อยู่แก่ใจมาตั้งแต่วันที่แกเกิด พยาบาลวางแกร่างน้อยๆ ไว้บนอกของฉัน และวินาทีที่ฉันก้มลงมองแก หัวใจของฉันก็แตกออกเป็นสองเสี้ยว

แกมีดวงตาของเอเดน... และเป็นแบบนั้นเสมอมา

"ทำไมหม่ามี้มองหนูแบบนั้นล่ะคะ?" ลูซีเอ่ยถาม

"แม่คิดถึงหนูจ๊ะ" ฉันตอบ

"แต่หม่ามี้ก็เจอหนูทุกวันนี่คะ"

"แม่รู้จ๊ะ... แต่แม่ก็ยังคิดถึงหนูอยู่ดี"

แกครุ่นคิดคำพูดนั้นด้วยความจริงจัง ราวกับเป็นข้อมูลที่ยังไม่แน่ใจว่าจะเชื่อดีหรือไม่

จากนั้นแกก็กุมมือฉันแล้วเริ่มออกแรงดึงพาเดินตรงไปทางประตูโรงเรียน และเปลี่ยนไปพูดเรื่องถัดไปทันที

"วันนี้พวกเราปั้นสัตว์ด้วยดินน้ำมันด้วยค่ะ" แกประกาศ "หนูปั้นม้า แต่การ์กัสบอกว่ามันเหมือนหมา หนูก็เลยบอกว่ามันไม่ใช่สักหน่อย แล้วครูพาร์ริชก็บอกว่ามันเป็นการตีความที่สร้างสรรค์มากทั้งคู่เลย"

"ครูพาร์ริชพูดจาประนีประนอมดีมากเลยนะจ๊ะ"

"ประนีประนอมแปลว่าอะไรเหรอคะ?"

"แปลว่าครูพูดจารักษาน้ำใจในตอนที่มาร์คัสเป็นฝ่ายผิดไงจ๊ะ"

ลูซีพยักหน้ารับอย่างพึงพอใจ "หนูก็คิดแบบนั้นเหมือนกันเลยค่ะ"