บทที่ 9

มุมมองของโรซาลี

มันรู้สึกเหมือนพื้นดินกำลังทรุดและสั่นไหวอยู่ใต้ฝ่าเท้า มุมมองภายในห้องดูเอียงบิดเบี้ยวไปเล็กน้อย จนฉันต้องตั้งสติและพยุงตัวเองไว้ไม่ให้ล้มลง การเผชิญหน้าในครั้งนี้เป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้มาโดยตลอด

ลึกลงไปข้างใน... ในซอกมุมที่ฉันเก็บซ่อนความจริงที่ไม่เคยกล้าหันไปมองตรงๆ ฉันรู้อยู่เสมอว่าวันนี้จะต้องมาถึง วันที่เขาหาเราเจอ วันที่เขารู้ความจริงทั้งหมด

ฉันแค่ไม่เคยยินยอมให้ตัวเองเชื่อว่า... เขาจะทำมันสำเร็จจริงๆ

"ไม่ค่ะ คุณทำแบบนี้ไม่ได้"

การบังคับน้ำเสียงตัวเองให้คงที่เริ่มต้องใช้พละกำลังอย่างหนักหน่วง

"ฉันไม่ได้พยายามจะทำร้ายเธอนะ"

เขาโน้มตัวมาข้างหน้า สีหน้าของเขาสุขุมและตรงไปตรงมา และฉันก็เกลียดตัวเองเหลือเกินที่ยังคงจำแววตาคู่เดิมของเขาได้แม่นยำ... ดวงตาสีน้ำตาลเข้มอันอบอุ่นคู่นั้นที่ลูซีได้รับสืบทอดไป

"ฉันไม่ได้พยายามจะพรากแกไปจากเธอ ฉันไม่ได้พยายามจะเข้ามาทำให้ชีวิตของเธอต้องพลิกผันวุ่นวาย ฉันแค่ต้องการทำความรู้จักกับลูกสาวของฉัน..."

"แต่แกไม่ได้ต้องการคุณค่ะ!"

"อาจจะใช่... แต่แกสมควรได้รับโอกาสในการตัดสินใจเรื่องนั้นด้วยตัวของแกเอง"

"แกอายุแค่หกขวบนะคะ! แกยังตัดสินใจเรื่องแบบนั้นเองไม่ได้หรอก นั่นมันเป็นหน้าที่ของฉัน"

ฉันเดินอ้อมโต๊ะมา เพราะการยืนอยู่อีกฝั่งที่ห่างไกลจากเขา รังแต่จะทำให้รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถอยหนี ฉันหยุดห่างจากเขาเพียงไม่กี่ฟุต

"ลูซีมีความสุขดี แกปลอดภัย มีคนรักแกมากมาย แกไม่เคยขาดแคลนสิ่งใดที่มีความหมายต่อชีวิตเลยสักอย่าง ฉันทำหน้าที่ตรงนั้นอย่างถี่ถ้วนในทุกๆ วันตลอดหกปีที่ผ่านมา"

เสียงของฉันสั่นเครือตรงคำสุดท้าย

"แกไม่ได้ต้องการผู้ชายที่โผล่หน้ามาเพียงเพราะคนที่เขาจ้างตามหาตัวเราเจอหรอกค่ะ แกไม่ได้ต้องการพ่อประเภทที่ต้องให้คนอื่นไปลากตัวมา"

เขาลุกขึ้นยืน เขาสูงใหญ่กว่าฉันมาก... และเป็นแบบนั้นเสมอมา ฉันลืมไปแล้วเสียด้วยซ้ำว่าตัวเขายึดครองพื้นที่ได้มากขนาดไหนเพียงแค่ยืนอยู่ตรงนั้น

"เธอพูดถูก... ถูกทุกอย่างเลย" เขาเอ่ยขึ้น

ความสับสนฉายวูบเข้ามาในความคิดของฉัน

"แต่ฉันจะไม่ไปไหนทั้งนั้น และฉันก็จะไม่ยอมถอยไปไหนด้วย ไม่ใช่ตอนนี้... และไม่มีวัน"

ฉันจ้องมองเขา เขายืนอยู่ตรงนั้นในชุดสูทราคาแพง สันกรามเกร็งแน่น และสายตามั่นคงไม่สั่นคลอน

แล้วบางอย่างก็เคลื่อนผ่านเข้ามาในอก... มันไม่ใช่ความโกรธหรือความเศร้าโศก แต่มันคือบางสิ่งที่ฉันไม่อาจตั้งชื่อให้มันได้

ฉันหมุนตัวหันหลังแล้วเดินออกจากห้องไปโดยไม่พูดอะไรอีกสักคำ

ตรงสุดโถงทางเดิน ถัดจากลิฟต์ มีห้องเก็บของเล็กๆ ซุกซ่อนอยู่ข้างระเบียงขนส่งสินค้า มันเป็นสถานที่ที่พนักงานโรงแรมไม่ควรมาเพ่นพ่าน แต่ไม่รู้ทำไม ยามที่ไม่รู้จะไปที่ไหน ทุกคนก็มักจะมาจบลงที่นี่เสมอ

ฉันผลักประตูห้องเก็บของเข้าไป มันกระแทกปิดตามหลังทันที ความมืดมิดเข้ากลืนกินฉันในพริบตา

ล้อมรอบไปด้วยชั้นวางเหล็ก อุปกรณ์ทำความสะอาด และกองผ้าเช็ดตัวที่ซ้อนกันเป็นตับ อากาศภายในห้องทั้งแคบและเย็นชืดจนแทบหายใจไม่ออก ชั่วขณะหนึ่งฉันได้แต่ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ราวกับร่างกายยังไม่ทันรับรู้ว่าตอนนี้ฉันอยู่ตัวคนเดียวแล้ว

แล้วเรี่ยวแรงที่มีก็พังทลายลง

ฉันทรุดตัวไถลลงตามชั้นวางของ แล้วจมลงไปกองกับพื้น จากนั้นฉันก็ร้องไห้ออกมา... ไม่ใช่การสะอื้นไห้ที่ควบคุมได้หรือน้ำตาไหลรินเงียบๆ แต่มันคือความรู้สึกดิบๆ และกระเซอะกระเซิง มันเป็นบางสิ่งที่กรีดแหวกอกของฉันออกโดยไม่ขออนุญาต

ไหล่ของฉันสั่นสะท้านอย่างรุนแรง ฉันสำลักและหายใจไม่ทัน ฉันเอามือกดปิดเสียงสะอื้นครั้งแล้วครั้งเล่า ราวกับว่าจะสามารถกักเก็บสิ่งที่พรั่งพรูออกมาจากข้างในไว้ได้

ฉันร้องไห้ให้แก่เด็กสาววัยสิบเก้าปีที่เคยรักเขา... เด็กสาวที่เคยไร้เดียงสาพอที่จะเชื่อว่าความรักนั้นมีความหมาย

ฉันร้องไห้ให้แก่ช่วงเวลาหลายปีที่ผ่านมา... ปีอันแสนยากลำบาก ปีที่ต้องหาเงินจ่ายค่าเช่าอพาร์ตเมนต์ ห่อข้าวกล่อง และคอยดูแลให้แน่ใจว่าลูกสาวจะไม่เคยได้เห็นว่าฉันกำลังหวาดกลัวมากแค่ไหน

ฉันร้องไห้เพราะเขาอยู่ที่นี่... เพราะเขาจะไม่ยอมจากไปไหน... เพราะฉันไม่รู้เลยว่าสิ่งนี้จะหมายถึงอะไรต่อชีวิตที่ฉันใช้เวลาสร้างมันมานานแสนนาน

และฉันก็ร้องไห้... เพราะตอนที่เขาลุกขึ้นยืนแล้วพูดว่า "ฉันจะไม่ยอมไปไหนทั้งนั้น ไม่ใช่ตอนนี้... และไม่มีวัน"

หัวใจส่วนที่ทรยศของฉัน... ส่วนเล็กๆ ที่ถูกฝังลึกซึ่งฉันคิดว่าได้ทำลายมันไปเมื่อหลายปีก่อนแล้ว กลับรู้สึกถึงบางสิ่งที่ไม่ได้เลวร้ายไปเสียทั้งหมด

ฉันเกลียดหัวใจส่วนนั้นของตัวเองเหลือเกิน

หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง ฉันก็ใช้ฝ่ามือกดเข้าที่ดวงตาแล้วสูดลมหายใจเข้าลึกๆ จากนั้นก็ลุกขึ้นนั่ง ใช้หลังมือเช็ดหน้าเช็ดตา และจัดแจงชุดยูนิฟอร์มพนักงานทำความสะอาดให้เรียบร้อย ฉันยังเหลือห้องที่ต้องทำความสะอาดอีกสี่ห้องก่อนจะหมดกะการทำงาน

หลังจากนั้น ฉันต้องไปรับลูซีที่โรงเรียน แล้วก็ต้องทำอาหารเย็น อ่านนิทานให้ฟัง อาบน้ำให้แก และพาแกเข้านอน

ฉันไม่มีเวลาสำหรับเรื่องพวกนี้หรอก... ฉันไม่ได้มีชีวิตที่หรูหราพอจะมานั่งสติแตกแหลกสลายได้

ดังนั้น ฉันจึงเดินไปลากรถเข็นทำความสะอาดจากโถงทางเดิน แล้วกลับไปทำงานต่อ