บทที่ 11

มุมมองของโรซาลี

ฉันฟังแกพูดคุยตลอดทางเดินกลับบ้าน

แกเล่าเรื่องม้ารูปปั้นดินน้ำมัน เรื่องการตัดสินอันเฮงซวยของมาร์คัส และเรื่องเด็กผู้หญิงที่ชื่อปรียา ซึ่งเพิ่งจะได้กล่องข้าวใบใหม่ และดูเหมือนจะปักใจเชื่อว่า มักกะโรนีเหลือเมื่อสองคืนก่อนคือตัวเลือกอาหารกลางวันที่ยอมรับไม่ได้อย่างยิ่ง ตามคำบอกเล่าของลูซี ปรียากำลังพิจารณาจะยื่นเรื่องร้องเรียนอย่างเป็นทางการในเรื่องนี้อยู่

ฉันตั้งใจฟังทุกคำพูด พยายามดึงตัวเองให้อยู่กับปัจจุบันอย่างเต็มที่ตลอดสี่สิบนาทีของการเดิน มากกว่าจะปล่อยให้จิตใจจมหายไปในห้องประชุมที่ลอยอยู่ในความคิด แม้ส่วนใหญ่จะล้มเหลว... แต่ฉันก็พยายาม

เย็นวันนั้น หลังจากมื้ออาหารเย็น เวลาอาบน้ำ นิทานสองบทจากหนังสือเล่มโปรดเล่มปัจจุบันของแก และการเจรจาต่อรองอันยาวนานว่าแกจำเป็นต้องดื่มน้ำกี่แก้วกันแน่ก่อนนอน ในที่สุดทุกอย่างก็สงบลง

ลูซีหลับสนิทแล้ว เสียงหายใจของแกช้าและเป็นจังหวะสม่ำเสมอ

ฉันนั่งลงที่โต๊ะกินข้าวในครัว แล้วคว้ากระดาษหนึ่งแผ่นกับปากกาหนึ่งด้ามขึ้นมา

ตรงหัวกระดาษ ฉันเขียนว่า: สิ่งที่ฉันต้องจัดการ

จากนั้นฉันก็เอานั่งจ้องมันอยู่อย่างนั้น

ฉันต้องการทนายความ... นั่นคือสิ่งแรกและชัดเจนที่สุด หากเอเดนเริ่มปรึกษาทนายความด้านครอบครัวแล้ว ฉันคงไม่สามารถเดินเข้าสู่สิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้ได้โดยไม่มีใครสักคนที่เข้าใจว่าการศึกฟ้องร้องประเภทนี้ทำงานอย่างไร

คลินิกช่วยเหลือทางกฎหมายแถวใจกลางเมืองรับดูแลคดีความด้านครอบครัว ฉันเคยเดินผ่านที่นั่นมาเป็นสิบๆ ครั้ง แต่ไม่เคยเดินเข้าไปข้างในเลยสักครั้ง เพราะฉันไม่เคยมีความจำเป็นต้องใช้บริการ

กลยุทธ์ของฉันมาโดยตลอดจนถึงตอนนี้มันแสนง่ายดาย นั่นคือการใช้ชีวิตในแบบที่ไม่ต้องพึ่งพาการคุ้มครองทางกฎหมายใดๆ แต่กลยุทธ์นั้นได้สิ้นสุดลงแล้ว

ถัดลงมาด้านล่าง ฉันเขียนว่า: เงินสำหรับจ้างทนาย

ฉันจ้องมองข้อความนั้นอยู่พักใหญ่

ฉันมีเงินอยู่ในบัญชีออมทรัพย์อยู่แค่เจ็ดพันหกสิบสองบาท ฉันคำนวณตัวเลขไปเรียบร้อยแล้วเมื่อเช้านี้ ถ้าฉันรับกะเพิ่มที่โรงแรมอีกสองกะในสัปดาห์นี้ เงินก็ยังแทบจะไม่พอโป๊บค่าเช่าอพาร์ตเมนต์ที่ขาดอยู่เลย

ไม่มีเงินส่วนเกินเหลืออยู่เลย... และไม่มีมานานแสนนานแล้ว

ฉันเขียนต่อว่า: คุยกับใครสักคน

แล้วฉันก็หยุดเขียน จ้องมองคำเหล่านั้นนานกว่าสิ่งอื่นใดบนหน้ากระดาษ

คุยกับใครสักคน... แต่จะเป็นใครล่ะ? ชีวิตเดิมของฉันดับสูญไปแล้ว ฉันเก็บมันใส่กระเป๋าเมื่อเจ็ดปีก่อนแล้วละทิ้งมันไปพร้อมกับทุกสิ่งทุกอย่าง พ่อและพี่ชายของฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฉันอยู่ที่ไหน

เพื่อนร่วมงานของฉันเป็นมิตรดี เราคุยกันเรื่องนักเรียน เรื่องผู้ปกครองที่รับมือยาก และเรื่องร้านกาแฟที่ดีที่สุดในเมือง

อย่างไรก็ตาม เราไม่เคยคุยกันเรื่องความจริงเลย ไม่ใช่เรื่องที่ว่าทำไมฉันถึงวิ่งหนีมาตอนอายุสิบเก้าปี เปลี่ยนนามสกุล และใช้เวลาเจ็ดปีในการหลบซ่อนตัว

ป้าวิลโลว์ เพื่อนบ้านของฉัน รู้เรื่องมากกว่าคนส่วนใหญ่ แกรู้ว่าฉันอยู่ตัวคนเดียว รู้ว่าพ่อของลูซีไม่อยู่ตรงนี้

บางครั้งแกก็เอาอาหารมาให้โดยไม่เคยร้องขอ แกคอยช่วยเลี้ยงลูซีให้ฟรีๆ โดยไม่เคยหวังสิ่งตอบแทน แกไม่เคยเซ้าซี้เค้นถามข้อมูลที่ฉันยังไม่พร้อมจะเล่าเลยสักครั้ง ในวัยเจ็ดสิบสามปี แกคือคนที่โอบอ้อมอารีที่สุดเท่าที่ฉันเคยพบเจอนับตั้งแต่จากบ้านมา แต่แกไม่สามารถช่วยฉันฟ้องร้องแย่งชิงสิทธิ์เลี้ยงดูบุตรกับผู้ชายที่มีกองทัพทนายความหนุนหลังอยู่ได้หรอก

ฉันอยู่ตัวคนเดียว... นั่นคือความจริง

มันถูกเขียนไว้อย่างแจ่มแจ้งบนกระดาษแผ่นหนึ่งตอนสี่ทุ่มตรงในห้องครัวของฉันเอง

ฉันสร้างชีวิตทั้งชีวิตขึ้นมารอบๆ ความโดดเดี่ยว เพราะการอยู่คนเดียวหมายถึงความปลอดภัย การอยู่คนเดียวหมายถึงการไร้ตัวตน การอยู่คนเดียวหมายถึงจะไม่มีใครสามารถใช้อดีตมาทำร้ายฉันได้

แต่การอยู่คนเดียว ก็หมายถึงการไม่มีใครให้โทรหาด้วยเช่นกัน

โทรศัพท์ของฉันสั่นครืนๆ อยู่บนโต๊ะ มันเป็นเบอร์แปลกที่ไม่รู้จัก

ฉันจ้องมองมันผ่านการสั่นอีกสองครั้ง

จากนั้นฉันก็กดรับสาย

"ฉันเองนะ... เอเดน"

ฉันไม่ได้พูดอะไรตอบกลับไป

"ฉันรู้ว่าเธอฟังอยู่" น้ำเสียงของเขานุ่มนวลกว่าตอนที่อยู่ในห้องประชุมสี่เหลี่ยมนั้น

"ฉันแค่ต้องการจะถามเธอสักเรื่องหนึ่ง"

ฉันเงียบรอให้เขาพูดต่อ

"พรุ่งนี้เรามาเจอกันหน่อยได้ไหม? ไม่ใช่ที่โรงแรมนะ ที่ไหนก็ได้ที่เธอต้องการ... ที่ที่เป็นกลาง"

ฉันไม่ได้ตอบคำถามนั้น

"ฉันคิดว่าเราควรจะคุยกันจริงๆ เสียที... แบบไม่มีการดักซุ่มโจมตี"

คำว่า 'ดักซุ่มโจมตี' ทำเอาฉันชะงักไป ราวกับว่าเขาเข้าใจดีว่าสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้มันคืออะไร

ฉันก้มลงมองรายการที่ตัวเองเขียนไว้: ทนายความ, เงินสำหรับจ้างทนาย, คุยกับใครสักคน

เขาคือปัญหาของฉัน... และในวินาทีนี้ เขาก็เป็นเพียงคนเดียวที่รู้ความจริงทั้งหมด มันมีบางอย่างที่ตลกร้ายอย่างลึกซึ้งในเรื่องนี้

ฉันกดปุ่มวางสาย แล้ววางโทรศัพท์คว่ำหน้าลงบนโต๊ะ

จากนั้นฉันก็นั่งอยู่คนเดียวในห้องครัวอันเงียบสงบ ฟังเสียงลมหายใจของลูกสาวผ่านเครื่องเฝ้าดูเด็ก

พยายามคิดหาทางว่าจะปกป้องแกอย่างไร... จากผู้ชายที่เป็นคนให้กำเนิดแกขึ้นมาบนโลกใบนี้