บทที่ 6

บทที่ 6

เวลาล่วงเลยผ่านไปถึงสี่ปี...

ณ เมืองริมน้ำแห่งเจียงหนานอันอุดมสมบูรณ์ ที่ห่างไกลจากเมืองหลวงนับพันลี้

สายฝนโปรยปรายลงมากระทบกระเบื้องหลังคา ซูเหมยนั่งอยู่ริมหน้าต่างบานเล็ก กลิ่นหมึกและกระดาษหอมฟุ้งอยู่รอบตัว ปลายพู่กันในมือเรียวบรรจงเขียนตัวอักษรลงบนกระดาษอย่างประณีต

การรับจ้างคัดลอกตำราหายากให้กับหอตำราใหญ่ กลายเป็นอาชีพหลักของนางตลอดหลายปีที่ผ่านมา ด้วยลายมือที่อ่อนช้อยงดงามและมีความรู้ความเข้าใจในเนื้อหาเป็นอย่างดี ค่าตอบแทนที่ได้รับจึงมากพอให้นางสร้างบ้านไม้หลังเล็กและดูแลคนในครอบครัวได้อย่างไม่ขัดสน

ซูเหมยชะงักปลายพู่กันชั่วครู่ เงยหน้ามองสายฝนด้านนอก ความเงียบสงบชวนให้นึกย้อนกลับไปสู่อดีตที่ผ่านพ้นมานาน

ภาพจำในวันแรกที่ชีวิตต้องเข้าไปพัวพันกับจ้าวเฟยหลงยังคงชัดเจน ตอนนั้นมารดาป่วยหนักจนแทบสิ้นใจ ซูเหมยที่ยังเป็นเพียงสาวรุ่นและไร้หนทาง จึงจำต้องคลุมผ้าซ่อนใบหน้า แอบออกไปรับจ้างเป็นนางรำในงานเลี้ยงเพื่อหาเงินประทังชีวิต และที่นั่นเองที่นางได้พบกับบุรุษผู้มีอำนาจล้นฟ้า

เขาถูกใจท่วงท่าร่ายรำและกลิ่นอายที่ซ่อนอยู่ใต้ผืนผ้า จึงใช้อำนาจและเงินตราซื้อตัวนางไป ความสัมพันธ์ไร้ตัวตนในฐานะหญิงอุ่นเตียงจึงเริ่มต้นขึ้นนับแต่นั้น

ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มจางๆ ยามดึงสติกลับคืนสู่ปัจจุบัน ทุกอย่างกลายเป็นเพียงอดีตที่ผ่านไปแล้ว เมื่อปีก่อนมารดาของนางจากไปอย่างสงบโดยไม่ทรมาน แม้จะเสียใจ แต่นางก็ทำใจยอมรับได้ เพราะในบั้นปลายชีวิต มารดามีรอยยิ้มและได้สัมผัสความสุขอย่างแท้จริง

เสียงพลิกตัวของเด็กน้อยบนเตียงนอนมุมห้อง ดึงสายตาของซูเหมยให้ทอประกายอ่อนโยน นางวางพู่กันลง เดินไปดึงผ้าขึ้นห่มให้ ‘เป่าอัน’ ก้อนแป้งน้อยวัยสามขวบผู้เป็นแก้วตาดวงใจ โครงหน้ากระจ่างใสและคิ้วเข้มที่เริ่มฉายแววคมคายเหมือนใครบางคน ทำให้หัวใจคนเป็นแม่ทั้งรักทั้งหวงแหน การได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขและเฝ้าดูลูกเติบโต คือความสุขที่สุดในชีวิตของนางแล้ว

ป่านนี้ชินอ๋องจ้าวเฟยหลงคงใช้ชีวิตคู่กับหลินอวี้เหยา มีทายาทสืบสกุลที่คู่ควร และลืมเลือนลูกอนุไร้ค่าเช่นนางไปจนหมดสิ้น เมืองเจียงหนานแห่งนี้อยู่ห่างไกลนัก ผู้สูงศักดิ์เช่นเขาคงไม่มีวันมาเหยียบเมืองการค้าแห่งนี้

‘เราสองคนแม่ลูกจะอยู่ที่นี่อย่างสงบสุขตลอดไป...’ ซูเหมยพึมพำบอกตัวเองด้วยรอยยิ้ม

เช้าวันใหม่มาเยือนพร้อมแสงแดดอบอุ่น

ถนนสายหลักของเมืองคึกคักไปด้วยผู้คน ซูเหมยในชุดผ้าฝ้ายสีเรียบสะอาดตาก้าวเดินพลางจูงมือลูกชายตัวน้อย โดยมีชิงชิงคอยช่วยถือกล่องไม้ใส่ตำราเพื่อนำไปส่งที่หอตำรา

“ท่านแม่ ดูผีเสื้อตรงนั้นสิขอรับ” เสียงใสแจ๋วของเป่าอันชี้ชวนให้ดูแผงของเล่นข้างทาง ซูเหมยยิ้มรับพลางกระชับมือเล็กไว้อย่างอบอุ่น

แต่ความสุขสงบกลับถูกทำลายลงด้วยเสียงฝีเท้าม้าศึกหลายสิบตัวที่ควบตะบึงเข้ามา เสียงทหารตะโกนสั่งให้ฝูงชนหลีกทางดังลั่นถนน ตามมาด้วยขบวนรถม้าคันใหญ่โตหรูหรา ลวดลายไม้แกะสลักรูป ‘พยัคฆ์เหิน’ สีทองอร่ามบนตัวรถ บ่งบอกถึงตราสัญลักษณ์ของแม่ทัพผู้กุมอำนาจสูงสุดแห่งราชสำนัก

ผู้คนริมถนนต่างพากันแตกตื่นถอยร่น ซูเหมยใจหายวาบเมื่อเห็นตรานั้น ชั่วขณะที่รถม้าเคลื่อนผ่าน สายลมวูบหนึ่งพัดเอาชายม่านหน้าต่างเปิดออกเพียงชั่วพริบตา

สายตาของนางสบเข้ากับเสี้ยวหน้าคมคายดุดันของคนที่นั่งอยู่หลังม่านอย่างจัง... จ้าวเฟยหลง!

ลมหายใจของนางสะดุดกึก ร่างกายชาวาบตั้งแต่หัวจรดเท้า ความหวาดกลัวที่ฝังลึกระเบิดขึ้นมาในอก แต่ก่อนที่เด็กน้อยข้างกายจะทันแหงนหน้ามองตามเสียง สัญชาตญาณความเป็นแม่สั่งให้นางดึงตัวเป่าอันเข้ามากอดแนบอกอย่างรวดเร็ว พร้อมกับหันหลังบังตัวลูกไว้ แล้วก้มหน้าลงต่ำจนคางชิดอก

สองมือกอดลูกน้อยไว้แน่นจนตัวสั่น หัวใจเต้นรัวกระหน่ำจนแทบทะลุออกมานอกอก

เสียงล้อรถม้าค่อยๆ เคลื่อนผ่านหลังนางไปอย่างช้าๆ ทิ้งไว้เพียงกลิ่นอายอันตรายอันคุ้นเคย สี่ปีที่หนีมาไกลถึงเพียงนี้... ความปลอดภัยและชีวิตอันสงบสุขที่พยายามสร้างขึ้น กลับพังทลายลงในพริบตาเดียว เพียงเพราะการปรากฏตัวของเขา