บทที่ 1.1 สงครามการไล่ล่า

           กลางลานแห้งแร้งแห่งสมรภูมิรบทั้งสามเหล่าแคว้น ซึ่งประกอบไปด้วย แคว้น หนานโฮว ตงฉี และซีซวน บุกกำลังมารุกแนวหน้าของเขตเมืองหลวงในการปกครองราชวงศ์ เซี่ย

ในพื้นที่เต็มไปด้วยเหล่ากองกำลังรบ ทั้งทหารม้าที่ยืนอยู่เป็นกองหน้า ถือธงหลากสีให้สัญลักษณ์แต่ละแคว้นโบกสะบัดราวกับประกาศเกรี้ยวในการเปิดศึกในครั้งนี้อย่างไม่มีถอย

พลธนูเพลิงอีกนับสิบแถวเตรียมตั้งท่ายกแขนให้ตั้งฉาก จับคันธนูอาบเชื้อเพลิงชี้เป้าไปยังทิศศัตรู นักรบชุดเกราะนับหมื่นนายยืนเรียงพร้อมด้วยดาบในมือรอเพียงคำสั่งจากท่านผู้นำก็พร้อมกระโจนเข้าใส่ พร้อมเสริมทัพด้วยพลปืนใหญ่ที่ตั้งรับอยู่แนวหลัง

           อุณหภูมิที่เดือดระอุอย่างไม่มีผู้ใครคิดเริ่ม เอาแต่จ้องหน้าซึ่งกันอย่างไม่คิดเกรงกลัว ผู้นำทัพสวมชุดเกราะ และปิดบังใบหน้าด้วยหน้ากากโครงเหล็กที่ถูกสลักเป็นหน้าเสือดำ ดุดัน น่าเกรงขาม แห่งเมืองหลวงตีขาหลังของม้าด้วยเท้าของตนให้ขยับมาอยู่เบื้องหน้าเหล่ากบฏ

           “พวกเจ้าคิดจะก่อการกบฏกับราชสำนักงั้นรึ” เสียงทุ้มทรงอำนาจ ก้องดังกังวานทั่วลาน

เขามีนามที่ใครต่างเรียกขานว่า กังเปา ซึ่งเป็นฉายา ส่วนชื่อจริงนั้นไม่มีใครรู้ เพราะแม้แต่หน้าตาที่ซ่อนในหน้ากากเสือดำทมิฬนั้นยังไม่เคยมีผู้ใดได้เห็น

           “พวกข้าไม่ได้คิดเช่นนั้นเลย ข้าเพียงแค่จะไล่ล่าปีศาจหมูที่มาหลบอยู่ในดินแดนแห่งนี้” ผู้นำแห่งแคว้นหนานโฮว ผู้ซึ่งมีผมหงอกสีขาวอยู่เต็มศีรษะสวมชุดเกราะลูกโซ่สีเขียวพูดขึ้น

           “ท่านแม่ทัพก็รู้ดีนี่ว่า ปีศาจหมูมีคุณค่าต่อฝ่าบาทมากเพียงใด พวกข้าก็แค่รวมตัวกันเพื่อจับมันไปถวายองค์ฮ่องเต้ ท่านคิดขัดขวางก็ถือว่าขัดต่อคำสั่งไม่ใช่รึ” ผู้นำอยู่บนหลังม้าที่มีธงสีแดงพร้อมด้วยสัญลักษณ์แคว้นตงฉีพูดเสริม

           “บ้านเมืองเรามีกฎ ข้าปล่อยให้พวกเจ้ายกทหารเข้ามาบุกในพื้นที่ที่มีประชาชนในปกครองของฮ่องเต้ได้อย่างไรทางที่ดีพวกท่านจงกลับไปเสีย”

           “เดี๋ยวสิ ไม่ใช่ว่าท่านแม่ทัพคิดจะอยากได้บำเหน็จเพียงผู้เดียวหรือ” แม่ทัพผู้ซึ่งเป็นตัวแทนแห่งแคว้นซีซวนพูดขึ้นบ้าง

           “ข้าไม่ได้มีความคิดเช่นนั้น”

           “หรือว่าท่าน อยากครอบครองหัวใจของปีศาจหมูแต่เพียงผู้เดียว เพื่อความเป็นนิรันดร์ของท่านกันแน่”

           “นั่นก็ไม่ใช่ ข้าเพียงทำตามคำสั่งฝ่าบาทเท่านั้น”

           “ข้าคงถอยทัพกลับไปไม่ได้ ที่แคว้นของข้ากำลังเกิดโรคระบาด ข้าจะต้องจับปีศาจหมูมาเป็นยารักษาคนในแคว้นของข้าให้ได้” ผู้นำแคว้นหนานโฮวพูดขึ้น พร้อมชักดาบออกจากฝัก แหลมคมของมันสะท้อนแสงแยงตาฝั่งตรงข้าม

           ก่อนหันไปพยักหน้ากับบุคคลผู้สมรู้ร่วมคิด ฟาดเท้าลงไปที่หลังม้าพลันชูดาบขึ้น ส่งเสียงตะโกนดังเปิดศึกในทันที

           “บุก!”

           เหล่าทหารนับหมื่นนายของฝั่งตรงข้ามกรูกันเข้ามาหาฝั่งของแม่ทัพกังเปา บุรุษกายกำยำสวมชุดเกราะพร้อมทั้งหน้ากากเสือดำคำรามสู้โดยพลัน จับดาบคู่กายมั่นบุกเข้าไปในวงล้อมที่เต็มไปด้วยอันตรายจากรอบทิศทาง ทั้งธนูเพลิงที่พุ่งใส่ราวกับเป็นฝนดาวตก ระเบิดดินปืนที่ตกลงมาอย่างรวดเร็วและผลาญทุกสิ่งให้พังพินาศไปชั่วพริบตา

           เหล่าพลทหารกระเด็นกระดอนไปตามแรงมหาศาลของมวลระเบิด บ้างก็ถูกฟันด้วยดาบตัดเส้นเลือดพุ่งกระฉูดกระจายอยู่เต็มสนามรบ กับศรของธนูที่ปักอกและเผาไหม้ร่างและพื้นที่บริเวณนั้นให้กลายเป็นเพลิงนรก