บทที่ 1.2 สงครามการไล่ล่า

           กังเปามีวิทยายุทธ์แกร่งกล้า จับดาบฟาดฟันศัตรูที่คิดทรยศต่อบ้านเมืองไปนับสิบนับร้อยนาย โลหิตสาดกระเซ็นเปื้อนหน้ากาก ราวกับเป็นเสือที่ขย้ำคอเหยื่อให้ตาย หลบทิศทางของธนูที่พุ่งเข้าใส่ได้อย่างฉวัดเฉวียน สมแล้วที่เป็นหนึ่งในใต้หล้าหาผู้ใดเทียบในการสู้รบได้

           กังเปาอยู่ในสนามรบมานับครั้งไม่ถ้วน และในทุกครั้งย่อมได้ชัยชนะกลับมา เขาจึงมีความทะนงตัวกับความเก่งกาจของตัวเองอยู่ไม่น้อย

           “บุกไปเสีย คนที่คิดขวางแผนการของพวกเรา มันต้องเจอจุดจบ” ผู้นำแคว้นหนานโฮวพูดขึ้นกับผู้ร่วมอุดมการณ์

           ผู้นำทั้งสามแคว้นที่มีความสามารถไม่ด้อยไปกว่าใคร บุกเข้าโจมตีกังเปาพร้อมกัน เสียงดาบดังสนั่นอย่างต่อเนื่อง กังเปาถูกรุมจากปลายดาบที่พุ่งเข้าใส่ หนึ่งดาบแหลมคมจี้มาที่คออย่างรวดเร็ว เขาแหงนหน้าจนหลังแทบติดกับหลังม้า เพียงแค่เสี้ยววินาทีเท่านั้นคออาจถูกเฉือดได้ง่าย ๆ

           “ได้จังหวะแล้ว!”

           แม่ทัพแห่งซีซวนพูด นั่นทำให้อีกคนหนึ่งอาศัยจังหวะเพียงเสี้ยววินาทีนี้จ้วงเข้าที่หน้าท้องของกังเปาเต็ม ๆ ปลายดาบแหลมที่ถูกทำมาอย่างดีทะลวงผ่านชุดเกราะเข้าไปได้อย่างง่ายดาย

           ดาบของกังเปาปัดดาบนั้นออกด้วยแรงที่ต้องกัดฟัน ก่อนม้วนหลังถีบม้าให้พุ่งใส่คนพวกนั้น ก่อนเหยียบลงพื้นเพื่อมาสู้กับหมาหมู่ด้วยกำลังที่มี

           ท่วงท่าเคลื่อนไหวไปอย่างรวดเร็ว ท่ามกลางเสียงปืนดังสนั่นจนแก้วหูสะเทือน พลทหารมากมายค่อย ๆ ล้มตายไปทีละคน จากเหตุที่เกิดจากการแย่งชิงปีศาจหมูที่ไม่รู้ว่าตอนนี้กำลังวิ่งหนีหลบซ่อนอยู่ที่ใด

           ทหารของราชสำนักต้องเป็นฝ่ายได้มาก่อน ไม่อย่างนั้นพวกแคว้นต่าง ๆ จะเอาจุดแข็งนี้มาต่อรองในการก่อกบฏแล้วขึ้นบัลลังก์แทน กังเปาไม่ยอมให้ราชสำนักสั่นคลอนง่าย ๆ

           “จัดการมัน!”

           ในจังหวะที่เผลอเหม่อไปครู่หนึ่ง กังเปาได้เสียหลักจนต้องเป็นฝ่ายตั้งรับคมดาบที่ฟาดลงมาไม่ยั้ง ปลายเท้าจิกลงบนดิน พลันไถลไปตามพื้นจนแนวดินขึ้น มือสะบัดเปลี่ยนท่วงท่าไม่ยอมถอย ภายใต้หน้ากากเสือมีสายตาที่มุ่งมั่นดั่งเหยี่ยว

           ทว่าคนเดียวจะไปสู้คนนับสิบมารุมล้อมได้อย่างไร ปลายเท้าที่จิกอยู่นั้น รั้งไว้ที่ขอบหน้าผาสูง หากตกลงไปในเหวลึกนั้น ต่อให้มีวิทยายุทธ์แกร่งกล้าเพียงใด ก็ไม่มีผู้ใดรอดตายไปได้ เพราะหน้าผาแห่งนี้คือผานรกชันที่มีแนวหินแหลมคมขึ้นทั่วบริเวณ ตกลงไปก็เหมือนกระโดดลงสู่หนามเหล็กนับหมื่นที่รอเสียบร่างให้กลายเป็นหมูหันดี ๆ นี่เอง

           “หึ นึกว่าจะเก่งกาจสักแค่ไหน ท่านก็ยังอ่อนหัดอยู่นะ” หยางโฮวผู้นำแคว้นหนานโฮวพูดขึ้น มองกังเปาที่บาดเจ็บจนต้องพยุงตัวเองด้วยดาบ

           “เจ้า! ไปเอาพละกำลังมาจากไหน” กังเปามองคนชราอย่างไม่เชื่อ

           “หึ ข้าจะบอกให้เอาบุญนะ ข้าเคยได้ดื่มเศษผงของหัวใจปีศาจหมู แม้จะเท่าเม็ดทรายก็ทำให้ข้าแข็งแกร่งได้ถึงขนาดนี้ ท่านไม่สงสัยหรือว่าข้าที่อายุขนาดนี้ทำไมถึงออกรบได้”

           กังเปาเม้มปากแน่นด้วยความโกรธ

           “หากท่านกังเปายินดีร่วมมือกับพวกข้า ข้าจะยอมแบ่งหัวใจปีศาจให้ท่านสักหนึ่งห้องเลยก็ย่อมได้” หยางโฮวจี้ดาบบนคอกังเปาโดยพลัน “หากไม่ข้าจะปั่นหัวท่านให้อีแร้งมันกินในสนามรบนี้ หึ ผู้ที่ออกรบไม่เคยแพ้ใครคงไม่ยอมให้ข้าปั่นหัวง่าย ๆ”

           “ข้ายอมตาย ดีกว่ายอมทรยศต่อแผ่นดิน” กังเปากัดฟันกรอด ก่อนฟาดดาบสู้อย่างสุดกำลัง

           แรงที่มีไม่มาก จากการเสียเลือดมาก ทำให้ทุกการขยับเจ็บทรมานอย่างน่าหงุดหงิด กังเปาสู้ขาดใจกับพวกคิดกบฏ แต่สุดท้ายก็พลาดท่าให้พวกมันอยู่ดี ปลายดาบแม่นยำนั้นบาดมาที่คอของเขาจนเลือดกระฉูด ร่างถูกผลักให้ม้วนไปในอากาศอย่างรวดเร็ว

           สายเชือกของหน้ากากถูกดาบคมเกี่ยวให้หลุดออก ร่วงหล่นอยู่บนพื้น ส่วนร่างกายนั้นผลัดตกลงเหวนรกชันไปต่อหน้าต่อตาผู้คน โดยไม่มีใครเห็นใบหน้าที่ถูกปิดด้วยแขนเสื้อนั้นเลย

           “มันตกลงไปในเหวแล้ว” แม่ทัพซีซวนยิ้ม พลางชะโงกหน้าไปดูด้วยใจหวาดเสียว

           “ไม่ใช่เวลามาดีใจ เรายังต้องตามหาปีศาจหมู รีบไปเร็ว” หยางโฮวพูดขึ้น สิ่งที่เขาต้องการตอนนี้ไม่ใช่การชื่นชมผลงานของตัวเองที่กำจัดกังเปาไปได้ เขายังต้องการครอบครองหัวใจของปีศาจหมูอยู่ และคงตามหาได้ไม่ยากนักจากเบาะแสที่ได้มา

           “ขอรับ” แม่ทัพแห่งซีซวนรีบหยิบหน้ากากเสือนั้นใส่สาบเสื้อ เพื่อนำไปเป็นหลักฐานต่อราชสำนักในการต่อรอง

กังเปาที่เป็นเหมือนกำแพงของวังหลวงได้ตายไปแล้ว ราชสำนักย่อมสั่นคลอนไม่น้อย หากไม่ได้ครอบครองหัวใจปีศาจหมู ก็เหมือนตกเป็นเบี้ยล่างไม่ต่างอะไรกับทาสดี ๆ นี่เอง