บทที่ 5.2 ปีศาจที่ไม่ได้รับเชิญ

ปีศาจหมูเอื้อมมือไปบังใบหน้าของเหยี่ยนจิงไว้ พลังแห่งการพักผ่อนจึงแผ่ออกมาช่วยให้คนเจ็บได้นอนอย่างสบาย นางมองใบหน้าหล่อนั้นอย่างอ้อยอิ่ง ก่อนเดินหายออกไปจากห้องนี้

จูซินเดินเข้ามาในห้องน้ำ ถึงเวลาที่นางต้องชำระล้างตัวเองสักหน่อย เสื้อผ้าถูกผลัดออกกองลงบนพื้น ร่างอวบอั๋นเปลือยเปล่ากำลังสะท้อนอยู่ในเงากระจกทองเหลือง ก่อนแปรเปลี่ยนเป็นร่างอรชรอย่างคนทั่วไป ใบหน้าที่เคยเป็นหมูกลายเป็นหญิงงามจากมนต์ยามราตรีนั่นเอง

จูซินหย่อนกายลงในอ่างอาบน้ำ ขัดเนื้อตัวอย่างเชื่องช้า พลางนึกถึงเหตุการณ์ที่น่าระทึกจากการหลบหนีพวกทหาร นางรอดชีวิตมาได้ในครั้งนี้ ไม่ได้เป็นเครื่องการันตีเลยว่าวันข้างหน้าจะรอดอีกหรือไม่

มือทาบบนอกข้างซ้ายที่ตอนนี้ยังคงมีเส้นชีวิต หัวใจอันมีค่ายิ่งของนางกำลังเป็นอะไรกันแน่ เหตุใดถึงสั่นระรัวได้ถึงเพียงนี้

อะ...ฮู้ววว!

จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงสุนัขหอน จูซินที่อาบน้ำอยู่ต้องชะงักในทันที พร้อมหันมองไปรอบอย่างหวาดระแวง เห็นเงาเคลื่อนตัวอย่างว่องไวอยู่รอบห้อง ก่อนจะมีสายลมพัดดับเปลวไฟภายในห้องน้ำสนิทโดยพลัน

“แย่แล้ว!” ด้วยความตกใจ จูซินจึงรีบคว้าเอาเสื้อมาคลุม ทว่ากลับคว้าได้เพียงอากาศเพราะมือปริศนานั้นแย่งไปแล้ว

“เจ้าหมาขี้เรื้อนเอาเสื้อคลุมข้ามานะ”

กายของชายอย่างปีศาจจิ้งจอกปรากฏอยู่ตรงหน้า ใบหน้าและสายตาเฉี่ยวเหยียดมอง พร้อมยกยิ้มมุมปากให้เห็นเขี้ยว บนศีรษะมีหูและบั้นท้ายหางฟูอย่างสุนัขจิ้งจอก สำหรับจูซินแล้วอีกฝ่ายเป็นแค่หมาขี้เรื้อนที่ชอบรังแกนางก็เท่านั้น

“จุ๊ ๆ เจ้าพูดกับจอมมารอย่างข้าแบบนี้หรือ เจ้าคงอยากกลายเป็นหมูหันสินะ แหมข้านี่มาได้จังหวะที่ดีนักเชียว” ตาเฉี่ยวหลุบมองกายเปลือยที่งดงามของปีศาจหมู

“ท่านมันปีศาจที่น่ารังเกียจที่สุด” จูซินยกมือปิดบังตัวเองไว้

“ไม่ใช่ว่าเจ้าอยากยั่วยวนข้าดอกรึ ตำแหน่งอนุลำดับที่พันยังเป็นของเจ้าอยู่นะ”

“ข้าไม่ต้องการกลับไปซะ! จอมมารอย่างท่านจะมาสนใจอะไรกับปีศาจหมูอ้วน ๆ อย่างข้า”

“เนื้อเจ้ามันแน่นไปเสียทุกส่วนดีนี่ มันน่าจับมาขย่ำฉีกทึ้งเนื้อไขมันหอมหวานนั่นดี หัวใจของเจ้าก็น่าอร่อยใช่เล่น” มือใหญ่ที่มีเล็บแหลมคมสีดำลูบพวงแก้มของปีศาจหมู พร้อมแลบลิ้นเลียลิ้มฝีปากตัวเอง

จูซินปัดมือแกร่งนั้นออก “ข้าไม่ยอมให้ท่านกินข้า”

“งั้นก็ลองดูสิ!” หูลี่จิงกระโจนเข้าใส่รวดเร็วปานสายลม กรงเล็บจิกไปยังคอระหงแน่นจนเส้นเลือดที่หลังมือปูด

“ปล่อยข้านะ” จูซินพยายามขัดขืน และใช้วิทยายุทธ์เข้าสู้ มือต่างปัดตั้งรับกันพัลวัน ก่อนที่ใบหน้าของปีศาจจิ้งจอกจะโน้มเข้ามาใกล้ต้นคอ

“กลิ่นสาบคน เจ้าไปเอากลิ่นนี้มาจากไหน!” สูดดมเพียงเล็กน้อย ตะคอกใส่อย่างโกรธเคือง จ้องไปยังปีศาจหมูที่เขาหมายปองมานาน

“ข้าถูกไล่ล่ามา ย่อมมีกลิ่นนี้ติดตัว ปล่อยข้า!”

“งั้นข้าจะลบกลิ่นนั้นให้เจ้าเอง”

“อื้อ!”

หูลี่จิงประกบปากอวบอิ่มตรงหน้าทันที มือยังคงบีบคอไว้บังคับให้นางยอมเปิดปากออก ทว่าเมื่อคิดจะชิมความหวาน ลิ้นของเขาได้ถูกปีศาจหมูกัด

“เจ้ากล้ากัดลิ้นข้า!” เลือดซึมกลั้วอยู่ในปาก ยิ่งทำให้ปีศาจโมโห พร้อมยิ้มมุมปากร้ายพอใจที่ได้รับความดื้อรั้นจากนาง

“อย่ามายุ่งกับข้าไอ้จิ้งจอกเฒ่า”

จูซินโมโหไม่ต่างกัน นางเสียจูบแรกให้ปีศาจจิ้งจอกช่างเป็นเรื่องที่เลวร้ายสิ้นดีจึงผลักคนฉวยโอกาสออก

“หึ ครั้งนี้ข้าจะไว้ชีวิตเจ้า แต่ผ้าผืนนี้ข้าจะขอเก็บไว้” หูลี่จิงยังคงยึดเสื้อคลุมนางไว้

“เอาของข้าคืนมานะ!”

 นางจึงยื้อแย่งต่อสู้กับจอมมารจิ้งจอกโดยที่ยังแช่อยู่ในน้ำ ด้วยเหตุที่นางขยับร่างกายไปมากกว่านี้ไม่ได้ ฝั่งจิ้งจอกจึงได้เปรียบ จูซินจึงแปลงกายกลับไปเป็นปีศาจหมูที่มีน้ำหนักถึงสองร้อยชั่ง แล้วฟาดวงแขนใหญ่ด้วยพลังลมปราณหนักหน่วงที่ก้านคอของหูลี่จิง

เอ๊ง!

หูลี่จิงกระเด็นทะลุผนังห้องน้ำออกไปในทันที กายอย่างจิ้งจอกม้วนตัวเป็นลูกแตงโม ปากคาบเสื้อคลุมไว้ก่อนหายตัวไปในความมืด

“เสื้อคลุมข้า!”

สุดท้ายจูซินก็ไม่ได้เสื้อคลุมคืนอยู่ดี นางจึงรีบขึ้นจากน้ำแล้วสวมเสื้อผ้าอย่างลวก ๆ เพื่อรีบไปเตรียมยา