บทที่ 6 เสียงหมูมาจากที่ใด

เสียงดังโครมครามจากชั้นล่างทำให้คนหลับสะดุ้งตื่น เหยี่ยนจิงนึกห่วงซินซินขึ้นมา เขาที่มีดวงตามืดบอดจึงพยายามมองหาและยันตัวเองขึ้น

           “ท่าน! จะขยับตัวไปไย”

           จูซินเดินเข้ามาพร้อมยาต้มสมุนไพร ก็ต้องรีบวางของในมือแล้วช่วยประคองคนเจ็บ

           “ข้าได้ยินเสียงดัง เจ้าไม่เป็นอะไรใช่ไหม”

           “ข้าไม่เป็นกระไร” ใบหน้านางมีรอยยิ้ม ดีใจที่อีกฝ่ายนึกเป็นห่วง

           “เกิดอะไรขึ้น”

           “หมาป่าน่ะ มันเข้ามาจะกินอาหารในครัว ข้าก็เลยเอาไม้ฟาดมันไป”

           “อย่างนี้นี่เอง” เหยี่ยนจิงได้ยินเสียงสุนัขอย่างที่นางพูด จึงเป็นคำที่เชื่อได้ เขาจึงไม่ถามต่อ

           “ท่านตื่นก็ดีแล้วข้าต้มยามาให้ท่าน” ว่าแล้วจูซินก็ยกถ้วยยามาให้ดื่ม

           เหยี่ยนจิงทำตามอย่างว่าง่าย มือใหญ่ของเขาคอยประคองมือของนางไว้ด้วย สัมผัสแผ่วเบาที่จับบนมือนุ่มทำให้ใจของปีศาจหมูหวั่นไหวทุกครา ทั้งที่อีกฝ่ายไม่ได้คิดอะไรเลย

           “ท่านพักผ่อนเถิด คืนนี้หนาวเย็นยิ่งนัก ข้าจะนำเตาผิงไฟมาให้ท่าน”

           จูซินจัดการช่วยประคองคนเจ็บให้นอนลงตามเดิม พร้อมดึงผ้าห่มคลุมกายให้ ส่วนนางได้ลุกเดินไปหยิบเตามาก่อฟืนไว้ให้ข้างเตียง คนเจ็บที่ต้องได้รับการดูแลอย่างใกล้ชิด นางจึงเลือกนอนบนผ้าที่นำมาปูใกล้เตาผิง และหลับตาลงด้วยความอ่อนล้าไม่มีเวลาคิดถึงเรื่องกวนใจเลยสักนิด

           อู๊ด... อู๊ด...

           เสียงกรนแผ่วเบาดังขึ้น จูซินในตอนหลับได้กลายเป็นหมูนอนคุดคู้อยู่ที่เดิม เหยี่ยนจิงที่นอนไม่หลับ ยังลืมตาในความมืดบอดของตัวเองได้ยินเสียงนั้น

           “เสียงหมู นางเลี้ยงหมูด้วยรึ” คิ้วหนาย่นเข้าหากัน เขาไม่ได้ขยับตัวไปไหน แม้จะอยากมองดวงจันทร์ในยามราตรีก็ไม่เห็น เขาจึงเหม่ออยู่อย่างนั้นจนค่อย ๆ หลับไป

          

           ในขณะที่จวนบนภูเขาที่มีหิมะปกคลุมซึ่งเป็นที่อยู่ของปีศาจจิ้งจอก หูลี่จิงกำเสื้อคลุมของหญิงสาวติดมือมา สองเท้าก้าวไปอย่างกระฉับกระเฉงเข้าห้องนอนของตน โดยไม่สนใจแวะเข้าห้องของอนุคนโปรดคนไหน เพราะเขาได้สิ่งที่ดูต่างหน้ามาชื่นชมแล้วในคืนนี้

           มือใหญ่สะบัดชายเสื้อตัวเองก่อนหย่อนกายลงนั่งบนเตียง มือทาบบนต้นคอที่ถูกฟาดจากพลังของปีศาจหมู

“มือหนักใช้ได้เลย”

หูลี่จิงได้รับบาดเจ็บไปถึงลมปราณ ใบหน้าเหี้ยมกลับยกยิ้มที่การเจ็บตัวในครานี้ไม่สูญเปล่า

ดวงตาเฉี่ยวมองผ้าคลุมปัดลายดอกไม้ แม้ไม่ได้โน้มจมูกเข้าไปใกล้ กลิ่นหอมของน้ำปรุงนั้นได้โชยมาแตะจมูก มันเป็นความหอมที่เหมือนดอกไม้ป่าในยามรุ่งอรุณ

           “เจ้าจะต้องมาเป็นอนุคนที่พันของข้า”

เสียงแหบพร่าพูดขึ้น พร้อมซุกหน้าลงบนเนื้อผ้าที่นุ่มเหมือนผิวของนาง มือพลันลูบส่วนแข็งแกร่งใต้อาภรณ์ด้วยแรงปรารถนา หูลี่จิงคิดถึงภาพของจูซินในยามเปลือยอยู่ในอ่างน้ำ จินตนาการให้แตกซ่านพลันยกยิ้มอย่างง่ายดาย เอนกายลงนอนปลดเปลื้องความเป็นชาย ให้สนองไปกับตัณหาที่มากล้น ไปพร้อมกับห่มด้วยเสื้อคลุมของปีศาจหมู กล่าวสัตย์ไว้ในใจว่าหากมีครั้งหน้าเขาจะครอบครองนางให้ได้ทั้งตัวและหัวใจ