บทที่ 5.1 ปีศาจที่ไม่ได้รับเชิญ

ผ้าที่ซักจนสะอาดถูกสะบัดให้น้ำกระเด็นก่อนตากไว้บนราวไม้ไผ่จนเสร็จ จูซินรีบเดินขากะเผลกขึ้นไปหาคนเจ็บบนชั้นสองที่รออยู่ เท้าก้าวข้ามธรณีประตูโดยไม่ต้องเปิด เพราะบานประตูยังกองอยู่บนพื้น มือล้วงเอาของสำคัญในสาบเสื้อยื่นให้เหยี่ยนจิงที่ยังนั่งพิงพนักเตียงอยู่ท่าเดิม

           “นี่ของท่าน”

           “มันคืออะไร เจ้าบอกข้าให้เห็นภาพได้หรือไม่”

มือใหญ่รับของสำคัญมาคลำ เขารู้ว่าในมือเป็นสร้อยคอที่ถูกแกะสลักเป็นมังกร ส่วนตราประจำตระกูลนั้นแกะแซ่ไว้ให้นูนขึ้น เขาจึงรู้ว่าตัวเองแซ่ เซี่ย คนสูญเสียความทรงจำจึงรู้นามตระกูลตนเอง

           “ข้าไม่รู้หนังสือ รู้แต่เพียงว่าสร้อยของท่านมีจี้เป็นมังกรคาบแก้ว สีของมันเป็นสีเขียวอมคราม ส่วนตราเหมือนแท่งหยกนี่ข้าก็อ่านไม่ออก”

           “ไม่เป็นไร แค่นี้ก็เพียงพอ ขอเพียงข้ามีสิ่งนี้อยู่ ญาติของข้าคงตามเจอ”

           “ข้าก็หวังว่าอย่างนั้น” จูซินยิ้มจาง ๆ มองดวงตาที่ถูกพันแผลไว้

ในยามที่เหยี่ยนจิงหายดีนางจะพาเขาออกไปจากแดนปีศาจโดยทันที หลังจากนั้นตัดขาดกันให้สิ้น นึกดีใจอยู่บ้างที่เขาไม่รู้ถึงที่มาของตัวเองนางจะได้ไม่ต้องระแวงว่าจะถูกเขาฆ่า

“ข้าซ่อมประตูให้ท่านก่อนดีกว่า” จูซินกระตือรือร้นลุกขึ้นโดยพลัน หมุนตัวอย่างไม่ทันระวังตัวจึงทำให้ขาไปชนกับขอบเตียงเข้า

“โอ๊ย!” นางลืมไปเสียสนิทว่าที่ขาโดนธนู เลือดที่แห้งติดเนื้อผ้าซึมออกมาอีกครั้ง ย้ำเตือนความเจ็บปวดได้เป็นอย่างดี

“ซินซินเจ้าเป็นอะไร”

“ไม่เป็นอะไรข้าแค่เดินชนขอบเตียง”

ปีศาจหมูโกหกคำโต นางยืนนิ่งสะกดจิตตัวเองไว้ ก่อนเอื้อมมือไปที่แผลนั้นเพื่อปล่อยพลังรักษามาชโลมบาดแผลให้หายดี เพียงไม่ถึงนาทีความเจ็บปวดก็เบาบางลงไป แต่นางจะใช้พลังทั้งหมดไม่ได้ เพราะยังมีอีกหนึ่งชีวิตที่แสนสาหัสรอการรักษาจากนาง

จูซินจึงปล่อยให้แผลแห้งไว้อย่างนั้น คงอีกไม่กี่วันก็จะสมานและหายได้เอง นางจึงเดินไปหาค้อนตะปูมาซ่อมประตูโดยทันที

“ให้ข้าช่วยเจ้าบ้างเถิด” เหยี่ยนจิงไม่อยากให้หญิงต้องลำบากทำเรื่องที่ชายถนัดมากนัก เขาเกรงใจและไม่อยากอยู่อย่างไร้ประโยชน์

“ท่านอยู่เฉย ๆ เถิด แค่ลุกเดินยังไม่ไหวเลยกระดูกขาของท่านยังหักอยู่นะ”

“ข้าใช้ไม้เท้าได้”

“จริงสิ ข้ายังไม่ได้ตัดไม้มาทำไม้เท้าให้ท่านเลย เช่นนั้นตอนนี้จงนอนอยู่เฉย ๆ เสียก่อน”

ริมฝีปากบางคว่ำลงเล็กน้อย เหยี่ยนจิงหงุดหงิดตัวเองที่ช่วยงานผู้มีพระคุณไม่ได้เลย ขณะที่จูซินหยุดมองใบหน้าหล่อเหลานั่นครู่หนึ่ง พอมองอย่างนี้แล้วหัวใจของปีศาจหมูก็เต้นโครมครามเสียเหลือเกิน

เสียงตอกประตูตามมาท่ามกลางความเงียบของทั้งสอง ปีศาจหมูยกบานประตูด้วยมือราวกับว่ามันเป็นเพียงปุยนุ่นในหมอน ด้วยความที่บ้านหลังนี้อยู่มาหลายรุ่นแล้วมันจึงเก่าและผุพังบ้างเป็นธรรมดา นางจึงทำมันให้พออยู่ได้ชั่วคราวเท่านั้น

“ประตูของท่านข้าทำให้เรียบร้อยแล้ว ท่านก็นอนพักผ่อนเถิด อย่าฝืนตัวเองเลย” ปีศาจหมูปาดเหงื่อพร้อมเช็ดมือตัวเอง

“ข้าไม่อยากนอนอยู่เฉย ๆ”

“ข้ารู้ว่าท่านคงไม่ชอบร่างกายที่อ่อนแอในตอนนี้ แต่ทนเอาหน่อยเถิดร่างกายของท่านต้องการพักฟื้น” จูซินเห็นใจ เหยี่ยนจิงคงเป็นชายที่ออกแรงทำงานอย่างขยันขันแข็ง พอมาอยู่ในสภาพนี้ย่อมรับไม่ได้

“มาข้าช่วย” นางจึงช่วยประคองขยับตัวคนเจ็บให้นอนลงตามเดิม ด้วยน้ำหนักมือที่อ่อนโยนลง

“ข้าจะปลุกท่านดื่มยาเป็นระยะ ระหว่างนี้ก็ให้ข้าดูแลเถิด”