แม่ไม่อยู่บ้าน

หลังจากเลิกเรียนภัทรพิชาก็ตรงกลับบ้าน วันนี้ต่างคนต่างก็มีธุระต่อกันหมดก็เลยไม่ได้มีใครชวนใครไปไหน แพรี่ต้องรีบกลับบ้านไปเยี่ยมคุณย่าที่แม่พึ่งโทรมาบอกว่าเข้าโรงพยาบาล และมิรินเองก็ต้องกลับไปช่วยแม่ซื้อของสำหรับเตรียมไปทำบุญวันเกิดพรุ่งนี้ ส่วนอินทุอรก็บอกกับแพรี่ว่ามีนัดทานข้าวกับชีวิน เสร็จแล้วเขาก็จะพาไปดูหนังต่อ ทำเอาทั้งมิรินและแพรี่ต่างก็พากันอิจฉาอินทุอรด้วยกันทั้งนั้น

แต่สำหรับเธอ ภัทรพิชาไม่รู้ว่าสำหรับชีวินแล้วเขาจะรู้สึกกับอินทุอรอย่างไร แต่จากที่ดูท่าทางของอินทุอรเพื่อนของเธอก็คงจะมีอาการหลงใหลได้ปลื้มชีวินอยู่ไม่น้อยเหมือนกัน สีหน้าและแววตาของอินทุอรบอกได้อย่างชัดเจนว่าเธอนั้นมีความรู้สึกดีแค่ไหนเวลาที่ได้พูดถึงชีวินให้ทุกคนฟัง ยิ่งเวลาที่ถูกแพรี่กับมิรินแกล้งแซว อินทุอรก็จะมีอาการเขินจนหน้าแดงอย่างเห็นได้ชัด ก็อย่างว่า เดือนมหาวิทยาลัยมาจีบทั้งที เป็นใครก็คงจะอดปลื้มอกปลื้มใจไม่ได้ 

ต่างจากเธอที่ถึงขนาดว่าได้สัมผัสเกือบทุกซอกส่วนในร่างกายเขาอย่างใกล้ชิดมาแล้ว แต่กลับไม่สามารถที่จะแสดงความรู้สึกอะไรใดๆออกมาได้ ทั้งๆที่เธอเอง..ก็แอบชอบเขามาแล้วตั้งนาน

พอเดินเข้าบ้าน ภัทรพิชาก็เห็นว่าแม่ของเธอและชวลิตนั้นแต่งตัวด้วยชุดสูทและชุดราตรีคล้ายกับว่าจะพากันไปออกงานกลางคืน ทั้งสองคนเดินควงแขนกันลงบันไดมาด้วยสีหน้าแช่มชื้น มองไปก็อดที่จะรู้สึกดีไม่ได้ที่เห็นว่าแม่ของเธอนั้นกำลังมีความสุข

"อ้าวยายไพน์กลับมาแล้วเหรอลูก"

"ค่ะแม่ นี่แม่กับลุงเชาว์กำลังจะไปไหนกันเหรอคะถึงได้แต่งตัวกันเสียจนสวยหล่อเชียว"

"อ้อ พอดีวันนี้เป็นวันเกิดเพื่อนสนิทลุงน่ะ ลุงก็เลยกะว่าจะพาแม่ของไพน์ออกไปเปิดหูเปิดตาเสียหน่อย" 

"ลุงเชาว์น่ารักจังเลยนะคะ ขอบคุณนะคะที่ดีกับแม่ไพน์"

"ขอบจงขอบใจอะไรกัน ลุงต่างหากที่ต้องเป็นฝ่ายขอบคุณแม่ไพน์ที่ช่วยดูแลลุง"

ภัทรพิชายิ้มให้กับคนทั้งสองและรู้สึกชื่นชมอย่างจริงใจ จะว่าไปมันก็อาจจะดีเหมือนกันที่ชวลิตแต่งงานกับแม่ของเธอ อย่างน้อยทั้งสองคนก็อาจจะเป็นเพื่อนยามเหงา คอยดูแลช่วยเหลือกันในบางคราว ต่างฝ่ายต่างก็มาช่วยเติมเต็มให้อีกฝ่ายได้ นึกไปแล้วก็อยากจะให้ชีวินได้มาเห็นอะไรแบบนี้จัง อย่างน้อยเขาก็จะได้รู้ว่าแม่ของเธอไม่ได้ตั้งใจใช้มารยาสาไถยอะไรมาหลอกล่อพ่อของเขาเลยสักนิด

"แม่ทำกับข้าวเตรียมไว้ให้แล้วไพน์กินได้เลยนะ ไม่ต้องรอแม่กับลุง คืนนี้ลุงเชาว์บอกว่าวันเกิดเพื่อนสนิททั้งที ก็เลยอยากจะไปขอปล่อยแก่สักวัน คงน่าจะกลับดึก"

ภัทรพิชายิ้มขำให้กับคำพูดของผู้เป็นแม่ที่พอพูดจบก็ถูกผู้เป็นสามีมองหน้าก่อนจะส่ายศรีษะยิ้มขำให้กับคำพูดของแม่เธอ ภัทรพิชายืนมองรถยนต์ประจำตัวของชวลิตถูกขับแล่นออกไปจนลับประตูหน้ารั้วก็เดินกลับขึ้นห้องไปเพื่ออาบน้ำแต่งตัวเปลี่ยนเสื้อผ้า เสร็จแล้วถึงจะค่อยกลับลงมากินข้าวฝีมือแม่อีกทีตอนเย็นๆ

พอได้อาบน้ำเย็นตามด้วยเปิดแอร์ฉ่ำๆ อาการง่วงนอนก็เริ่มคืบคลาน ไดร์เป่าผมตัวใหญ่ถูกใช้เป่าผมนุ่มสลวยที่ยาวสยายเต็มหลังจนแห้ง ลงไปจัดการมื้อเย็นที่แม่ทำไว้สักหน่อย แล้วจึงได้กลับขึ้นมาทิ้งตัวลงไปนอนบนที่นอนนุ่มๆของตัวเอง กระทั่งสะดุ้งตื่นขึ้นมาอีกทีเพราะเสียงของข้อความจากโทรศัพท์มือถือที่ดังขึ้นมาแจ้งเตือนอย่างต่อเนื่อง ภัทรพิชาจึงได้หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดดูด้วยงัวเงีย ก่อนจะเห็นว่าเป็นแม่ของเธอเองที่ส่งรูปถ่ายที่ยืนถ่ายคู่กับชวลิตและคนอื่นๆมา ซึ่งภัทรพิชาเดาว่าคงน่าจะเป็นเหล่าบรรดาเพื่อนๆของชวลิตและผู้ที่เป็นเจ้าของวันเกิดนั่นเอง ที่สำคัญ แม่เธอยังกดแชร์บัญชีในโซเชียลมีเดียของชวลิตที่ลงรูปถ่ายยืนคู่กับแม่เธอที่ถ่ายหน้างานมาแบบรัวๆด้วย จนภัทรพิชาเห็นแล้วก็ได้ยิ้มยินดีกับผู้เป็นแม่ในตอนแรก ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความรู้สึกบางอย่างเมื่อได้นึกไปถึงใครบางคนที่อาจจะผ่านเข้ามาเห็นเข้าแล้วกลัวว่าเขาจะเสียใจ ชีวินจะต้องเสียใจแน่ๆถ้าเกิดว่าเขาดันเข้ามาเห็นภาพถ่ายคู่กันของพ่อตัวเองและแม่ของเธอที่ถูกพ่อของเขาโพสต์ลงเอาไว้

ดั่งกับว่ามีญาณหยั่งรู้ได้ว่าเธอกำลังนึกถึงเขาอยู่ ขณะที่ภัทรพิชานึกถึงชีวินเพลินๆ อยู่ๆประตูลูกบิดห้องเธอก็ถูกเปิดออกได้ทั้งๆที่เธอกดล็อกมันแล้ว ยิ่งพอได้เห็นสีหน้าของเขา ใจเธอมันก็สั่นไหวจนแทบควบคุมไม่ได้

"คุณชิน คุณเข้ามาในห้องไพน์ได้ยังไง"

ภัทรพิชาหน้าตื่นตอนที่เห็นว่าใครคือคนที่ยืนชูลูกกุญแจห้องเธออยู่ในมือแล้วเดินก้าวเท้าเข้ามาภายในห้อง มือยืนเล็กรีบหยิบผ้าห่มขึ้นมาปิดบังเนื้อตัวทันที เธอรู้อยู่หรอกว่าชุดที่สวมใส่อยู่ตอนนี้นั้นไม่ได้ดูเรียบร้อยเท่าไหร่ จึงได้จัดการดึงเอาผ้าห่มผืนโตเข้ามากอดไว้ทันทีที่เรือนร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาหา

 "ถามอะไรอย่างนั้น นี่มันบ้านฉัน หวังว่าเธอคงยังไม่ลืมหรอกนะว่าเป็นแค่คนอาศัย"

"ไพน์ทราบค่ะว่าตัวเองเป็นใคร แต่อย่างน้อยภายในห้องนี้มันก็เป็นพื้นที่ของไพน์ รบกวนคุณช่วยออกไปด้วยค่ะ"

เพล้ง! 

เสียงลูกกุญแจถูกโยนลงไปบนพื้นจนตกกระทบกับอะไรบางอย่างเสียงดังหากแต่ภัทรพิชายังไม่ทันที่จะได้หันไปมอง แต่กลับถูกคนตรงหน้าตรงเข้ามากระชากผ้าห่มที่เธอกอดเอาไว้ไปโยนกองลงข้างๆ ชีวินตรงเข้าไปกระชากแขนเล็กของภัทรพิชาแล้วออกแรงดึงให้ร่างเล็กลอยปลิวเข้ามาปะทะกับหน้าอก แล้วจึงตวัดแขนแกร่งเข้ามากอดในขณะที่ภัทรพิชาหน้าเครียด

"คุณชิน นี่คุณปล่อยไพน์นะคะ"

"ปล่อยทำไม อุตส่าห์มีโอกาสได้อยู่กันสองต่อสอง คืนนี้วันเกิดคุณลุงสมชาย พ่อฉันคงจะกลับดึกแน่ๆ ฉันว่าเรามาหาอะไรสนุกๆทำลับหลังแม่ของเธอที่ป่านนี้คงจะยืนยิ้มหน้าระรื่นอยู่ข้างๆพ่อของฉันกันดีกว่า"

เพียงแค่นั้นใบหน้าของชีวินก็ตรงเข้ามาซุกไซ้ลงไปที่ข้างลำคอขาวผ่องของภัทรพิชาทันที ด้วยความตกใจเธอจึงได้ดิ้นสุดแรงและใช้กำปั้นทุบตีลงไปบนไหล่ใหญ่ แต่ว่าก็ไม่เป็นผล จนในที่สุดเธอก็ถูกผลักให้นอนล้มหงายลงไปบนเตียงฟูกขนาดใหญ่แล้วถูกชีวินกดทาบทับตามลงมา

"ปล่อยไพน์นะคุณชิน คุณไม่ชอบไพน์แล้วทำไมถึงได้ทำแบบนี้กับไพน์อีก ไม่กลัวว่าไพน์จะเอาเรื่องนี้ไปบอกอินทุอรหรือไงว่าคุณทำอะไรกับไพน์ไว้บ้าง"

"หึ กล้าหรือเปล่าล่ะ กล้าเอาไปโพนทะนาว่าเธอถูกฉันทำอะไรต่อมิอะไรไปถึงไหนต่อไหนให้พวกเพื่อนๆเธอฟังหรือเปล่า"

ภัทรพิชาอึกอักเพราะว่าตัวเองก็คงจะไม่กล้าทำอย่างที่พูดเอาไว้จริงๆ จะให้เธออยู่ดีๆเดินไปบอกอินทุอรว่าผู้ชายที่เพื่อนคบอยู่นั้นมีอะไรกับตัวเองก็ดูจะเลวทรามยังไงก็ไม่รู้ พอเห็นว่าเธอเอาแต่เม้มปากเงียบพูดไม่ออก ชีวินก็ยิ่งได้ใจจนต้องยิ้มเยาะเธอออกมา

"หึ ถ้าไม่กล้าก็เงียบปากไว้ ฉันก็แค่อยากทำอะไรสนุกๆลับหลังแม่เธอเท่านั้น ถ้าเธอรักแม่มากก็แลกกันสิ ยอมให้ฉันทำอะไรกับเธอ เพื่อที่แม่เธอจะได้เอาพ่อของฉันไปควงได้อย่างสบายๆ เอาหรือเปล่า"

"ถ้าไพน์ยอมทำ คุณก็จะยอมให้แม่ของไพน์ได้ใช้ชีวิตกับพ่อคุณได้เหรอคะ"

"ก็ขึ้นอยู่กับว่าเธอทำให้ฉันพอใจได้แค่ไหน ปิดปากให้เงียบ แล้วก็ห้ามบอกเรื่องนี้ให้ใครรู้เด็ดขาด โดยเฉพาะอินทุอร"

"แต่ไพน์กับอินเป็นเพื่อนกัน คุณทำแบบนี้มันเท่ากับว่าบังคับให้ไพน์แทงข้างหลังเพื่อน"

"ช่วยไม่ได้ เรื่องเธอกับอินเป็นเพื่อนกันมันไม่เกี่ยวกับฉัน แต่เรื่องที่ฉันจะเอาเธอ มันเป็นเพราะว่าเธอเป็นลูกของผู้หญิงคนนั้น ถ้าอยากจะให้แม่ตัวเองได้อยู่ในบ้านหลังนี้อย่างสุขสบาย เธอก็ต้องยอม เพื่อเป็นการรับผิดชอบต่อความรู้สึกฉันในสิ่งที่แม่เธอทำลงไป"

"คุณมันบ้าไปแล้ว เห็นแก่ตัว"

"ฉันบ้าได้มากกว่านี้อีกแน่ถ้าขืนเธอยังคุยไม่รู้เรื่อง"

"นานแค่ไหน ที่ไพน์ต้องยอมทำอะไรแบบนี้"

"ก็จนกว่าฉันจะเบื่อ แต่เธอไม่ต้องกลัวหรอก สดๆซิงๆแบบเธอฉันให้เต็มที่ก็แค่สองเดือน ทั้งจืดทั้งซืดไม่มีความตื่นเต้น บอกตามตรง ฉันไม่ถนัด"

"สัญญาได้ไหมคะถ้าไพน์ยอมคุณ คุณจะต้องปล่อยให้พ่อของคุณกับแม่ของไพน์ท่านได้ใช้ชีวิตกันอย่างสงบสุข รับปากมาค่ะ"

"ฉันรับปาก ทีนี้ก็แก้ผ้าออกแล้วมานอนอ้าขาให้ฉันลงทัณฑ์เธอเสียดีๆ"