ทำให้พอใจ

ทันทีที่ถูกฉุดมาให้ลุกขึ้นนั่ง ชุดนอนกระโปรงสายเดี่ยวตัวบางถูกถอดออกจากทางศรีษะ เพียงแค่เสี้ยววินาทีที่เผลอสบตา ริมฝีปากของชีวินก็ตรงเข้ามาครอบลงบนริมฝีปากหวานทันควัน ลิ้นชื้นสอดมุดเข้าไปในโพรงปากนุ่มทันที เขาไม่มีรอจังหวะ ในขณะที่มืออีกข้างหนึ่งของเขาควานบีบคลึงไปบนเต้างามและบนสะโพกกลมกลึง ภัทรพิชายอมปล่อยให้ชีวินสัมผัสทุกอย่างบนร่างกายเธอได้ตามอย่างแต่ใจด้วยการตอบสนองเป็นท่าทางที่แสนจะเงอะงะ ปราศจากความรู้สึกต่อต้าน สองกายกอดรัดฟัดเหวี่ยงเข้าหาในขณะที่คนหนึ่งเปลือยเปล่าแล้ว หากแต่อีกคนยังคงอยู่ในชุดนักศึกษาครบชุด

"ถอดเสื้อให้ฉัน"

แม้ว่าจะรสจูบของเขาจะมีรสชาติมึนเมาจนเธอสมองเบลอ ลมหายใจคล้ายขาดห้วงจนเกือบจะหายใจหายคอไม่ทัน แต่ภัทรพิชาก็ยังคงพอมีสติหลงเหลืออยู่บ้างไม่มากก็น้อย สองมือสั่นเทารีบยกขึ้นไปแกะกระดุมเสื้อทีละเม็ดอย่างยากลำบาก เหตุผลก็เป็นเพราะว่ารสจูบที่ชักจะร้อนแรงมากขึ้นไปเรื่อยๆเมื่อชีวินตั้งใจจูบเอาแบบไม่มีความปราณียิ่งทำให้เธอสติหลุด

"กระดุมแค่ไม่กี่เม็ด เธอจะใช้เวลาแกะจนถึงพรุ่งนี้เลยไหมไพน์ ชักช้า เอามือออก งั้นกระดุมเสื้อไม่ต้องละ เปลี่ยนเป็นมาถอดเข็มขัดกับกางเกงให้ฉันแทน"

ยิ่งชีวินพูดมือภัทรพิชาก็ยิ่งสั่น เธอแกะเข็มขัดด้วยสองมือที่สั่นยุกยิกในขณะที่หัวใจของเธอขยุกขยิกยิ่งกว่าเพราะว่าไม่มีสมาธิจากการถูกต้อนปรนเปรอด้วยจูบ ไหนจะนิ้วมือของเขาที่คอยเขี่ยบี้แถวบริเวณยอดทรวงอกไปด้วย จนกระทั่งมันเต่งตูมไปทั้งสองข้าง ทำเอามือน้อยที่สั่นหงึกหงักนั้นสาละวนชนเข้ากับอะไรแข็งๆซึ่งกำลังดุนดันจนแทบจะทะลุกางเกงออกมา

"อุ๊ย ขะ ขอโทษค่ะ"

"ตกใจทำไม เดี๋ยวมันก็เข้าไปอยู่ในตัวเธออยู่ดี"

ภัทรพิชาแกะเข็มขัดและกางเกงออกจนได้ในที่สุด ยามที่กางเกงหลุดจากสะโพกแกร่งของเขาลงไป ท่อนเนื้อที่แข็งจนดันทะลุกางเกงบ็อกเซอร์ข้างในก็ถูทิ่มกับหน้าท้องของเธอจนเสียววูบวาบไปทั่ว ไหนจะหน้าอกที่ถูกดูดกินในตอนนี้ทำเอาพื้นที่ภาคส่วนด้านล่างค่อยๆเปลี่ยนเป็นฉ่ำแฉะจนกระทั่งหลุดคราง

"อื้อ คุณชิน"

ภัทรพิชาใจสั่นปากสั่น ท่าทีกล้าๆกลัวๆทำเอาชีวินเห็นแล้วก็ยิ่งอยากแกล้งเข้าไปใหญ่ เขาจับมือเล็กที่ยังคงสั่นเทานั่นข้างหนึ่งขึ้นมาแล้วลองจับซุกล้วงมันเข้าไปในบ็อกเซอร์ บังคับให้เธอกำรูดท่อนเนื้อที่กำลังผงกหัวสู้มือเอาไว้ ส่วนมือข้างที่ว่างของเขาก็เริ่มสอดมุดหายเข้าไปภายในร่องหลืบที่มีน้ำหวานไหลปริ่มออกมา

"อ๊า"

 ภัทรพิชาส่งเสียงตอบโต้อะไรไม่ได้มาก ในเมื่อปากยังคงถูกชีวินตามไล้จูบปล้ำ นิ้วยาวของเขาสอดเข้าไปลึกขึ้นเรื่อยๆ ส่วนมือข้างที่จับกุมบังคับมือของเธอเอาไว้ก็ชักนำพาให้เธอขยับ จนคราวนี้เป็นชีวินเองที่เป็นฝ่ายหลุดเสียงครางบ้าง 

"อื้มไพน์ เสียวว่ะ"

ใบหน้าหล่อเงยหน้าขึ้นหลับตาพริ้มคล้ายกำลังจะต้องการบอกว่าเขากำลังมีความสุข น้ำเสียงซู้ดปากที่ดังซี๊ดซ๊าด พาลทำให้ภัทรพิชาเกิดความหมั่นไส้คนตรงหน้าขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ จนกระทั่งถูกผลักให้นอนหงายลงไปบนฟูกที่นอนผืนใหญ่อีกครั้ง เรียวขางามสองข้างของเธอถึงได้ถูกเขาแหวกอ้าออก ก่อนที่ชีวินจะพาตัวตนของตัวเองแทรกเข้ามาอยู่ตรงกลาง 

ภัทรพิชาจำเป็นต้องกระถดสะโพกถอยหนีทันทีที่รู้สึกได้ว่ากำลังมีบางอย่างที่มันไม่ถูกต้อง หลังจากที่ชีวินแทรกเข้ามานั่งตรงกลาง ชีวินก็จับท่อนกายแข็งแกร่งถูไถส่วนหัวตรงปลายของมันไปกับร่องเนื้อของเธอที่เริ่มฉ่ำเยิ้มโดยปราศจากอุปกรณ์การป้องกัน

"คุณชิน!"

 ถึงแม้ว่าครั้งที่แล้วมันจะเป็นเพียงแค่ครั้งเดียวที่ได้สัมผัสแก่นกายของเขาอย่างลึกซึ้ง แต่ภัทรพิชาก็คิดว่าเธอจำผิวสัมผัสของมันได้ ตอนนั้นเนื้อสัมผัสส่วนนั้นของมันไม่ใช่แบบนี้เสียหน่อย อย่าบอกนะว่าชีวินกำลังคิดจะทำอะไรบ้าๆโดยไม่ยอมใส่ถุงยางอนามัย 

"อะไร"

"ถะ ถุงละคะ"

"อยู่นี่ไงในกระเป๋ากางเกง ไม่ต้องกลัวหรอก ตั้งแต่เกิดมาฉันยังไม่เคยมีเซ็กซ์โดยที่ไม่ป้องกันเลยสักครั้ง"

"แต่ว่าเมื่อกี้ คุณเอาไอ้นั่นของคุณมาถูไพน์"

"ก็แค่ลองถูนิดเดียว ฉันแค่อยากจะรู้ว่าถ้าเนื้อชนเนื้อแล้วมันจะรู้สึกยังไง ต่างจากตอนที่ต้องใส่ถุงมากไหม ฉันเห็นว่าเธอยังบริสุทธิ์หรอกนะถึงได้ลองแหกกฎเหล็กของตัวเองดู ไม่อย่างนั้นอย่าหวังว่าจะเคยมีใครได้สัมผัสน้องชายฉันได้ เธอนี่ระแวงมากจัง ถุงยางก็ใส่เสร็จแล้ว ทีนี้ก็อ้าขาออกให้ฉันกว้างๆเลยไพน์"

"คุณมันไร้ซึ่งความโรแมนติกสิ้นดี"

"ขอโทษที ความโรแมนติกฉันเก็บเอาไว้ใช้กับหวานใจเท่านั้น ส่วนเธอก็แค่เครื่องมือที่ฉันมีเอาไว้ใช้เอาคืนแม่เธอ เห็นฉันเข้ามานอนด้วยแบบนี้ก็ไม่ต้องไปคิดเป็นอย่างอื่นล่ะ"

ภัทรพิชาก้มหน้าก้มตารองรับแรงกระแทกกระทั้นของชีวินที่ใส่เข้ามาอย่างหนักหน่วง โดยที่ไม่สามารถจำแนกแยกแยะได้ว่าตัวเองกำลังรู้สึกอย่างไรกับสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นกันแน่ เสี้ยวหนึ่งเธอเกิดรู้สึกเหมือนได้เติมเต็มขึ้นมา การได้กอดเขา สัมผัสเนื้อตัวของเขาได้อย่างที่ใจปรารถนานั้นมันคือสิ่งที่เธอโหยหาอยู่ภายในลึกๆ 

แต่เพียงแค่เสี้ยววินาทีเดียวเท่านั้น ถ้อยคำร้ายๆที่พึ่งถูกถ่ายทอดออกมาจากคนที่เธอหวั่นไหวก็ดังก้องขึ้นมาในหัว สิ่งที่ชีวินกำลังทำอยู่สามารถบอกเธอได้อย่างชัดเจนว่าเขาเพียงแค่ต้องการทำลายเธอเพราะแม่ของเธอเท่านั้น เขาไม่ได้มีความรู้สึกที่ดีใดๆให้เธอเลยและก็คงจะไม่เคยแคร์ด้วยซ้ำ

"คุณชิน นั่นมันเสียงรถของพ่อคุณนี่นา"

ภัทรพิชาหน้าตาตื่นในขณะที่ชีวินยังคงยุ่มย่ามกับร่างกายเธอไม่ห่าง ดูท่าทางชีวินไม่ได้มีความตกใจเลยแม้แต่น้อย หากแต่เป็นเธอที่กลัวที่สุดว่าจะมีใครที่รู้สึกผิดสังเกตว่าวันนี้ทำไมชีวินถึงได้กลับมาที่บ้าน ในขณะที่ร่างกายของทั้งสองคนที่ยังคงสอดประสานเป็นหนึ่งเดียวกันนั้นมันช่างมีความยากเย็นเหลือเกินที่จะผลักไสเขาออกไป

"แล้วไง"

"ก็คุณก็ต้องหยุดทำแล้วรีบกลับไปห้องนอนของตัวเองเดี๋ยวนี้ไงคะ ไพน์กลัวว่าจะมีใครรู้ว่าคุณมาอยู่ในห้องของไพน์"

"ไม่มีใครเข้ามาได้หรอก ประตูห้องเธอฉันก็กดล็อกเอาไว้ตั้งแต่ตอนที่เข้ามาแล้ว อีกอย่างคืนนี้ฉันจะไม่กลับออกไปง่ายๆ ตราบใดที่เธอยังไม่ทำให้ฉันพอใจ"

"คุณชิน"

ภัทรพิชาได้แต่ร้องครางเสียงอ่อนตอนที่ถูกชีวินจับกดใบหน้าลงมาจูบและกดสะโพกแกร่งเข้าหาตัวเธอซ้ำๆ จนเธอต้องยกมือขึ้นโอบรอบลำคอของเขาเอาไว้จนแน่นแล้วพยายามกลั้นเสียงของตัวเองไว้ไม่ให้หลุดรอดออกมา ภัทรพิชาได้ยินเสียงแม่ตัวเองคุยกับพ่อของชีวินอยู่ข้างนอกแว่วๆ ก่อนที่ทุกอย่างจะเงียบไป ท่านทั้งสองคงจะกลับเข้าห้องไปพักผ่อนกันแล้ว โดยที่ไม่รู้เลยว่าอีกฝั่งหนึ่งของบ้านมีลูกสาวกับลูกชายตัวเองนอนอยู่ในห้องเดียวกัน

บ้านของชีวินเป็นบันไดขึ้นสองด้าน เลี้ยวขวาจะเป็นทางเดินเชื่อมเพื่อไปยังห้องที่แม่ของเธออยู่ แต่ถ้าเลี้ยวซ้ายก็จะเป็นห้องของชีวินซึ่งช่วงหลังๆมานี้เขาไม่ได้เข้ามาอยู่ หลังจากที่แม่เธอแต่งงานกับชวลิตแล้ว ท่านจึงบอกให้เธอย้ายขึ้นมาอยู่ห้องถัดไปที่อยู่เลยห้องของชีวินไป นั่นหมายความว่าถ้าหากชีวินจะเดินเข้าออกจากห้องของเธอและกลับเข้าห้องของตัวเองไปมันก็จะง่ายแสนง่าย เล่นอยู่กันคนละโซนแบบนี้จ้างให้ก็คงไม่มีใครสังเกตเห็นถ้าไม่เดินอ้อมมาดูจริงๆ