12 สันเนินทรายนูนสูง

12 สันเนินทรายนูนสูง

ทะเลทรายยามค่ำคืนอันตรายอย่างที่เขาบอก ดังนั้นเธอจึงจะตามใจเขาไปก่อน รอจังหวะแล้วค่อยคิดหนีอีกครั้ง โดยหวังว่าทุกอย่างคงไม่สายเกินไป

ผิดไปจากซัลมาน แผงอกเขากระเพื่อมลอบสูดความหอมเข้านาสิก ทรวงอกหน่วงด้วยความต้องการครอบครอง

ของต้องห้ามมักหวานล้ำ... หญิงงามกล้าหาญฉลาดเฉลียว

ซัลมานยกยิ้มยามนึกถึงใบหน้าคมสันของชีคดำคล้ำด้วยไฟโทสะท่วมท้น

แล้วหลังจากนั้นไม่นานนัก ขอบฟ้าก็ถูกยกขึ้นนั่งบนหลังม้าตัวเดิม โดยมีร่างใหญ่โตโหนตัวเองขึ้นซ้อนหลัง ซัลมานอ้อมลำแขนรั้งสายบังเหียนม้ามาด้านหน้า

ร่างระหงโยกเยกบนหลังม้าคล้ายเปลไกว ความหนาวเย็นของทะเลทรายทำให้เธอเบียดแผ่นหลังชิดอกร้อน เสาะหาไออุ่น

ทำไมฉันถึงไม่เกลียดเขาได้เต็มหัวใจ... ทำไมยังรู้สึกปลอดภัยเวลาที่เขาอยู่ใกล้

ขอบฟ้าทอดถอนใจพิงตัวเองบนอกแกร่ง ในเมื่อเวลานี้เธอทำอะไรไม่ได้ นอกจากเพ่งมองความมืดมิดที่มีเพียงดวงดาวนับล้านส่องแสงระยิบระยับกระจายทั่วผืนฟ้า เธอก็ขอเก็บแรงเอาไว้ก่อนและใช้อกเขาเป็นหมอนแล้วกัน

พวกเราเดินทางผ่านเนินสูงลูกแล้วลูกเล่าลดหลั่นกันไปสุดลูกหูลูกตาราวกับว่าจะไม่มีวันสิ้นสุด เสียงฝีเท้าม้าบนพื้นทรายราวเสียงดนตรีขับขานกล่อมนิทราในยามราตรี สม่ำเสมอ นุ่มนวล

แรงเต้นของหัวใจของเราทั้งคู่ตรงกัน โลดแรงอย่างห้ามไม่ได้ จะด้วยเหตุผลใด ๆ ก็ตาม พวกเขาตัดสินใจปล่อยมันเป็นไปก่อนตามแต่สายลมจะพัดพา

ความเงียบสงบพาให้คนทั้งคู่หวนกลับไประลึกถึงคืนวันนั้นอีกครั้ง

อือ... ซัลมาน...

ในขณะที่เธอยังถูกตรึงด้วยนัยน์ตาล้ำลึกดั่งอำพัน

เสียงหวานใสหยุดชะงักเมื่อเขาดันสะโพกกระแทกเข้าสู่ปลอกนุ่มรัดรึง เขาส่งสายตาล้ำลึก จ้องเธอคล้ายต้องการจดจำ ประทับเธอแน่นลงข้างในจิตใจ

ความรู้สึกผิดดั่งเข็มทิ่มแทงจนตัวเขาชาด้าน ทว่าความต้องการดิบเถื่อนเป็นแรงขับให้เขาเร่งการครอบครอง

กายแกร่งถอนออกแล้วดันอีกสอดเข้าร่องเนื้อนิ่ม ประสานเสียงครางของเราสองคนด้วยการขยับเขยื้อนเชื่องช้า

เขาไร้คำเอื้อนเอ่ย ข้างในเริงร้อนด้วยไฟรักลามเลีย ทำได้เพียงมอบความสุขอย่างที่เธอต้องการ ขยับสะโพกสอบเร็วขึ้นจนกลายเป็นกระแทกกระทั้น

“อ่า ซัลมาน อือ”

ดวงหน้าหวานแหงนขึ้นให้เขาจูบปลายคาง เรื่อยลงลำคอให้เขาดูดดุนเนื้ออ่อน เร่งความเร็วจนถี่รัวพร้อมลมหายใจที่หอบกระชั้น

ซัลมานยืดร่างขึ้นดันท่อนขาเธออ้าออก คร่อมเธอไว้ส่งตัวเองเข้าใส่โพรงสวาทอย่างหนักหน่วง

“ขอบฟ้า คุณสวยงาม...”

ภาษาถิ่นเก่าแก่เปล่งแผ่วเบาจากปากหนา ดวงตาหวานหรี่ปรือมองเผยรอยยิ้มบางเบาที่กระชากเอาหัวใจเขาหล่นวูบ ส่งแรงกระชั้นเร็วขึ้น มือกอบกุมเคล้นคลึงหน้าอก พยายามสะกดกลั้นอาการสุขสม

“อือ ซัลมาน”

เธอครางกระเส่าร้อนเร่าอย่างที่ไม่เคยคิดว่าตัวเองจะเป็นเช่นนี้ ร่างเคลื่อนไหวกระเพื่อม เขาโถมตอกย้ำในตัวเธอหนักแน่น พาให้ร่างเธอกระดอนลอยขึ้นจากฟูก ตาเธอเริ่มพร่าเลือนมองทุกอย่างสั่นไหว เอื้อมไขว่คว้ามือเขากำแน่น

“ซัลมาน...”

เสียงหวานเปล่งลอดไรฟัน รู้สึกถึงกล้ามเนื้อตัวเองกำลังเกร็งและหน่วงร้าวทั่วหน้าท้อง เผยอปากครางลึกจากนั้นบางสิ่งพลันระเบิดออก ร่องเนื้อเธอกระตุกหลั่งน้ำอย่างน่าอาย ซ่านจนต้องการงอตัว

ส่วนลึกของร่างกายสัมผัสลำท่อนเบียดขยายมิดโคน เขาถอนออก สอดใส่เข้าไปอีกครั้งและอีกครั้ง

ซัลมานเกร็งกล้ามเนื้อสะโพกจนขึ้นรอย สะกดกลั้นอาการจวนเจียนหลายรอบ กระทั่งเนินสวาทรัดตึง ร่องสวาทลื่นไหลจากน้ำหวานหลั่งริน เขาจึงเร่งตัวเองตามเธอไปติด ๆ

ความแน่นหนึบดูดดึงลำร้อนสีเข้มที่เคลื่อนไหวถี่รัว อกแกร่งอัดแน่นด้วยความรู้สึกบางอย่างที่เขาไม่ชอบเลยสักนิด แต่ไม่อาจห้ามได้

ซัลมานหอบหายใจกระชั้นถี่ ดันตัวเองจมลงโพรงรักในคราวสุดท้าย

“อ่า ขอบฟ้า อืม...”

เขาครางยาวกดตัวเองแน่นชิดโพรงรักพวยพุ่งน้ำรักคาวสวาทในถ้ำเปียก กระตุกถี่จนหน้าท้องรวดร้าว ซ่านเสียวรุนแรงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน และจ้องเธอด้วยนัยน์ตาพยัคฆ์สีทอง

“ผมจะไม่มีวันปล่อยคุณขอบฟ้า... ไม่มีวัน”

ถ้อยคำภาษาดั้งเดิมถูกเปล่งออกมาอีกครั้งต่ำจนแหบแห้งทั้งสั่นพร่า วูบโหวงยามที่เห็นพวงแก้มแดงซ่าน

เขาโน้มตัวลงแล้วเคลื่อนไหวต่อเนื่องทั้งที่เพิ่งเสร็จสม ประกบปากจูบเธออย่างที่ใจอัดแน่น ก้อนความรู้สึกผิดหน่วงรั้งข้างใน ด้วยหน้าที่รับผิดชอบต่อดินแดนเกิด ทำให้เขาจำใจต้องทำเช่นนี้ หลังจากนั้นจึงผ่อนร่างให้ช้าลงกระทั่งหยุดนิ่ง

เกิดความเงียบงันขึ้นชั่วขณะหลังจากที่ทุกอย่างจบสิ้น เธอรู้สึกถึงความชื้นแฉะเอ่อล้น อาการปวดตุบภายใน พวงแก้มเธอยังเห่อร้อนจากการไหลรวมของโลหิตยามสุขสม

ในค่ำคืนนั้น ความบ้าคลั่งของเธอและเขาไม่จบสิ้นเพียงหนึ่งครั้ง ขอบฟ้าเอนหน้าซุกลงแผ่นอกแก้มเห่อร้อนขึ้น เป็นคืนที่เธอปล่อยกายใจ

ม้าพาพวกเราเดินทางต่อไปเรื่อย ๆ และด้วยความอ่อนเพลีย ในที่สุดความง่วงงุนก็เข้ามาเยือน เธอเอนศีรษะไปด้านหลังใช้แผงอกเขาแทนหมอนมาสักพักแล้วเริ่มทิ้งน้ำหนัก ขยับเปลือกตาปิดลงจนหลับไปในที่สุด

ปล่อยให้ชายหนุ่มในความทรงจำ พาเธอไปยังที่ที่เขาต้องการ บนสันเนินทรายนูนสูงที่ม้าตัวใหญ่ขยับไหวเคลื่อนกาย ห่างไกลเมืองออกไปเรื่อย ๆ กลืนหายไปกับรัตติกาลของรอมาลซาฮารา

ผิดไปจากซัลมาน ที่กำลังสั่นสะท้านจากความอ่อนนุ่มหอมหวานของร่างข้างหน้า ลำแขนเขารัดร่างเธอแน่นอย่างไม่รู้ตัว พร้อมจะปกป้องอันตรายทุกอย่างที่ทำร้ายเธอ

เขาตัดสินใจแล้วไม่เคยลังเล ทว่าในเวลานี้ขณะที่ก้มลงมองดวงหน้างดงาม อารมณ์หลากหลายปั่นป่วนในช่องท้อง

แม้ว่าเราเป็นเพียงเม็ดทรายในสายลม แล้วแต่โชคชะตาจะพาเราไปหล่นยังแห่งใด

ทว่าเขาได้เลือกแล้ว... แม้ว่าเธอเป็นเพียงหมากในกระดาน

หลักประกันที่เขาต้องได้

หากพระองค์อยากจะได้เธอกลับไป

คงเหลือแค่สิ่งของใช้แล้ว... ไม่ว่าทางใดเขาต้องได้ตัวเธอ