บทที่ 3

นับจากค่ำคืนนั้นเป็นต้นมา ลั่วชิงอวิ๋นก็ไม่ได้พบหน้าเซียวจวินโม่ภายในวังสวรรค์อีกเลยเป็นเวลานาน

นางกำนัลเซียนที่ปรนนิบัติรับใช้ใกล้ชิดเอ่ยว่า ช่วงนี้องค์รัชทายาทพำนักอยู่ที่ตำหนักฮ่วนอิ๋งเพื่ออยู่เป็นเพื่อนลั่วจื่ออวิ๋นโดยตลอด ทั้งสองคนแทบจะตัวติดกันเป็นเงาตามตัว

ยามที่ทัณฑ์อัคคีสวรรค์ใกล้เข้ามา เซียวจวินโม่ต้องการให้ลั่วจื่ออวิ๋นข้ามผ่านทัณฑ์สวรรค์อย่างปลอดภัย ถึงกับยอมเดินทางไปหาหลิงเป่าเทียนจุนเพื่อนำเขี้ยวอสูรมารไปแลกอาภรณ์ไหมทองคำมา หลังจากนั้นยังพานางไปพบเต้าหลิงเซียนจวินเพื่อเสาะหาโอสถทิพย์อีกสามสิบขนาน และยอมสูญเสียตบะบำเพ็ญเพียรหนึ่งพันปีเพื่อหลอมรวมแก่นพลังภายในให้นางใหม่

เหล่านางกำนัลเซียนต่างพากันกล่าวว่า องค์รัชทายาทยอมโอนอ่อนผ่อนตามองค์หญิงจื่ออวิ๋นทุกสิ่งอย่าง ไม่ว่าสิ่งใดก็ล้วนตอบรับ

ลั่วชิงอวิ๋นสะเทือนใจเป็นล้นพ้นยามที่ได้ยินคำซุบซิบเหล่านี้

ทว่านางถูกเซียวจวินโม่กักบริเวณ ซ้ำร้ายยังไม่อาจย่างกรายไปที่ใดได้ ทำได้เพียงพากเพียรบำเพ็ญตบะอย่างหนัก

ห้องที่ใช้บำเพ็ญตบะตั้งอยู่ภายในตำหนักข้างหลังหนึ่ง ที่นี่ไร้ผู้คนเหยียบย่าง ด้วยเหตุนี้จึงไม่มีใครสังเกตเห็นว่าหลังจากลั่วชิงอวิ๋นปิดกั้นจิตรับรู้ ทั่วทั้งร่างกลับปรากฏประกายแสงสีทองเรืองรองจางๆ ออกมา

ในช่วงสองวันมานี้ยามบำเพ็ญตบะ ลั่วชิงอวิ๋นมักรู้สึกว่าลมปราณเซียนในร่างคล้ายจะปั่นป่วนจนสูญเสียการควบคุมไปบ้าง นางคิดว่าเป็นเพราะจิตใจตัวเองไม่นิ่ง จึงได้ทูลขอยาสงบจิตจากเง็กเซียนฮ่องเต้มาชุดหนึ่ง

หลังจากกลืนโอสถลงไป นางก็มีสมาธิจดจ่อมากกว่าแต่ก่อนเล็กน้อย แม้กระทั่งแก่นพลังภายในก็ยังทอประกายงดงามตระการตาหาใดเปรียบ

นางรวบรวมไอเซียนภายในตำหนักมาควบแน่นไว้บนฝ่ามือ หมายจะหลอมสร้างขนนกทองคำเส้นแรกขึ้นมา

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความอุตสาหะหลายปีในที่สุดก็สัมฤทธิ์ผล หรือเป็นเพราะบังเอิญไปเจอเคล็ดลับสำคัญเข้า การหลอมสร้างของลั่วชิงอวิ๋นในครานี้กลับราบรื่นไร้ซึ่งอุปสรรคใดๆ อย่างเหนือความคาดหมาย!

นางสัมผัสได้ถึงกระแสพลังศักดิ์สิทธิ์ที่ไหลเวียนอยู่เหนืออุ้งมือ ความยินดีเอ่อล้นขึ้นมาทันที

ครั้นสิ้นสุดการบำเพ็ญตบะ นางก็ลืมตาขึ้นทันใด ทว่าภาพเหตุการณ์ตรงหน้ากลับทำให้นางตระหนกตกใจเป็นล้นพ้น!

ขนนกทองคำบนฝ่ามือทอประกายเจิดจรัสระยิบระยับ ยามขยับเข้าไปเพ่งมองอย่างละเอียด ก็สามารถเห็นไอเซียนเจ็ดสีหลั่งไหลหมุนเวียนอยู่ด้านบน

เหล่าวิหคน้อยและกระเรียนเซียนที่เลี้ยงไว้ในวังสวรรค์ต่างถูกขนนกทองคำเส้นนี้ดึงดูดให้บินมารวมตัวกัน พวกมันพากันแหงนหน้าขับขานบทเพลง และเริงระบำพลิ้วไหวอยู่รอบตำหนักข้าง

ลั่วจื่ออวิ๋นซึ่งอยู่ห่างออกไป ณ ตำหนักฮ่วนอิ๋งก็เป็นคนของเผ่าปักษาเช่นกัน นางก็สามารถสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของขนนกทองคำที่อบอวลไปทั่วสวรรค์เก้าชั้นฟ้าเช่นเดียวกัน

นางเดินตามกลิ่นอายตรงไปยังตำหนักฝูอวิ๋น ยามมองดูตำหนักข้างที่ถูกปักษานานาชนิดรุมล้อม ภายในใจก็บังเกิดความเคลือบแคลงสงสัยผุดขึ้นทีละชั้น

นางร่ายเวทสะบัดประตูให้เปิดออก เพียงแรกเห็น สายตาก็ถูกขนนกทองคำอันงดงามตระการตาเส้นนั้นสะกดไว้แน่น

ลั่วจื่ออวิ๋นหน้าเปลี่ยนสีไปในทันใด นัยน์ตาทั้งคู่ฉายแววโทสะยามตวัดมองลั่วชิงอวิ๋น น้ำเสียงเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

“นี่คือขนนกทองคำที่เจ้าหลอมสร้างขึ้นมาอย่างนั้นหรือ?”

เป็นไปได้อย่างไรกัน?!

ลั่วชิงอวิ๋นที่กำลังดื่มด่ำกับความสุข พลันต้องสะดุ้งสุดตัวเมื่อเสียงหนึ่งดังขึ้น พอเงยหน้าก็พบว่าเข็มปักษาวิญญาณอันก่อเกิดจากพลังเวทเล่มหนึ่งพุ่งจู่โจมเข้ามาพอดี

นางรีบร้อนโคจรลมปราณด้วยความตื่นตระหนก กางข่ายอาคมป้องกันขึ้นชั้นหนึ่งเพื่อปกป้องตนเองไว้ได้อย่างหวุดหวิด

ทว่าลั่วจื่ออวิ๋นกลับไม่ยอมเลิกรา ระดมซัดเข็มปักษาวิญญาณเข้าใส่เป็นห่าฝน ลั่วชิงอวิ๋นหลบหลีกไม่พ้นจนล้มกระแทกพื้น

นิมิตมงคลปักษานานาชนิดรวมกับเสียงต่อสู้กัน ได้สั่นสะเทือนผู้คนไปกว่าครึ่งวังสวรรค์อย่างรวดเร็ว

ด้านนอกตำหนักฝูอวิ๋น พลันมีเซียนหลายสิบองค์มาเนืองแน่นในเวลาอันสั้น

ผู้ที่รุดมาถึงเป็นกลุ่มแรกคือประมุขกับชายาประมุขเผ่าวิหคหลวนที่รับรู้ถึงความเคลื่อนไหวผิดปกติได้ก่อนก้าวหนึ่ง

พวกเขามองดูขนนกทองคำในมือของลั่วชิงอวิ๋นด้วยความตกใจจนหน้าถอดสี สีหน้าเปลี่ยนไปฉับพลัน น้ำเสียงเปี่ยมไปด้วยความตื่นเต้นยินดีสุดขีด

“ขนนกหลอมสวรรค์! จื่ออวิ๋น นี่คือสิ่งที่เจ้าเพิ่งจะบำเพ็ญตบะสร้างขึ้นมาใช่หรือไม่?”

ลั่วจื่ออวิ๋นเหลือบมองลั่วชิงอวิ๋นที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสแวบหนึ่ง ก่อนจะผงกศีรษะรับคำอย่างหน้าตาเฉยโดยไม่รู้สึกละอายใจสักนิด

ทั้งประมุขกับชายาประมุขเผ่าวิหคหลวนต่างพากันสูดหายใจเข้าลึกด้วยความตกตะลึง

มิใช่เพราะเหตุอื่นใด แต่เป็นเพราะขนนกหลอมสวรรค์เส้นนี้โดยแท้

ตามตำนานเล่าขานว่า เศษเสี้ยวอัคคีที่หลงเหลือจากการที่พระแม่หนี่ว์วาซ่อมนภา ถูกเผ่าหงสาคาบกลับมา ช่วยหนุนเสริมให้พวกเขาสามารถหลอมสร้างขนนกทองคำทั่วร่างสำเร็จ จนสามารถปลิดชีพจอมมารลงได้

แม้จอมมารจะดับสูญ ทว่าเผ่าหงสาก็แทบจะสูญสิ้นเผ่าพันธุ์ไปด้วย ในวาระสุดท้าย ประมุขเผ่าหงสาได้สละตบะบำเพ็ญเพียรทั่วร่างจนหมดสิ้น แปรเปลี่ยนเป็นทัณฑ์อัคคีสวรรค์เพื่อใช้บททดสอบปักษานานาพันธุ์

ปักษาใดที่ข้ามผ่านทัณฑ์สวรรค์สำเร็จ จะได้รับพลังเทพแห่งบรรพกาล กลายเป็นเทพประมุขหงสาผู้กุมต้นกำเนิดอัคคีแห่งสามภพและขึ้นเป็นใหญ่เหนือวิหคทั้งปวง

นับแต่โบราณกาลเนิ่นนานมา มีเทพประมุขหงสาถือกำเนิดขึ้นมาเพียงสององค์ และล้วนแต่ต้องสิ้นชีพลงเพื่อปราบปรามเผ่ามารให้สงบราบคาบทั้งสิ้น

ในเมื่อขนนกหลอมสวรรค์ปรากฏขึ้นมาแล้ว เช่นนั้นพญาหงส์ย่อมต้องจุติสู่โลกหล้าเป็นแน่!

ชะรอยว่าเผ่าวิหคหลวนของพวกเขา กำลังจะได้ก้าวกระโดดขึ้นสู่จุดสูงสุดในชั่วข้ามคืนเป็นแน่แท้!