บทที่ 2

คำพูดนี้พลันสร้างความสั่นสะเทือนในตำหนักหลิงสุ่ยราวกับเกิดคลื่นยักษ์

ลั่วชิงอวิ๋นรู้สึกขมขื่นจนแทบหาที่สิ้นสุดไม่ได้

นางนับไม่ถ้วนแล้วว่า นี่เป็นครั้งที่เท่าไหร่ที่ได้ยินเซียวจวินโม่พูดประโยคนี้

ทุกครั้งที่เขาชนะศึกกลับมาจะยื่นข้อเสนอนี้ แต่ทั้งหมดนั้นล้วนพูดเป็นการส่วนตัว เรื่องราวที่เกิดขึ้นจึงมิได้ใหญ่โตนัก

ทว่าหนนี้ เซียวจวินโม่กลับพูดว่าจะหย่าขาดจากนางต่อหน้าทั่วทั้งแดนเซียน

แต่นางไม่อาจทำสิ่งใดและไม่อาจเอ่ยคำใดได้เลย ทำได้เพียงหลุบสายตาลง เพื่อหลบหลีกสายตาประสงค์ร้ายที่ทอดมาจากทั่วสารทิศ

ทั่วทั้งบริเวณเงียบงันไปเนิ่นนาน ไม่มีผู้ใดกล้าเอ่ยปากในยามนี้

ประมุขกับชายาประมุขเผ่าวิหคหลวนในฐานะบิดามารดาบังเกิดเกล้าของลั่วชิงอวิ๋นกับลั่วจื่ออวิ๋น สบตากันแวบหนึ่ง จากนั้นทั้งคู่จึงลุกจากที่นั่ง แล้วคุกเข่าลงไปทางทิศที่เง็กเซียนฮ่องเต้ประทับอยู่

“ฝ่าบาท ลั่วชิงอวิ๋นโง่เขลาเบาปัญญา อีกทั้งเมื่อทัณฑ์อัคคีสวรรค์มาถึงในอีกสามเดือนข้างหน้า นางย่อมต้องสิ้นชีพคาที่อย่างแน่แท้ ด้วยพรสวรรค์ของนางช่างไม่คู่ควรกับองค์รัชทายาทโดยแท้ เผ่าวิหคหลวนเหนื่อยใจกับงานมงคลนี้มาโดยตลอด ในเมื่อองค์รัชทายาทปรารถนาจะยกเลิกการสมรสนี้เช่นกัน ก็ขอกราบทูลฝ่าบาทโปรดรับสั่งอนุญาตตามความประสงค์ขององค์รัชทายาท ให้ลั่วจื่ออวิ๋นเข้าแทนที่ลั่วชิงอวิ๋นด้วยเถิด!”

ลั่วชิงอวิ๋นมองดูทั้งสองคนที่คุกเข่ากราบกรานอยู่บนพื้น รู้สึกราวกับฟ้าผ่ากลางใจ เหมือนถูกสายฟ้าฟาดใส่ร่าง

นางรู้ดีว่าบิดามารดาไม่เคยใส่ใจนางมาตั้งแต่เยาว์วัย มองนางเป็นเพียงอากาศธาตุ แม้ในใจของนางจะโศกเศร้า ทว่าก็ทำได้เพียงโทษตนเองที่ไร้พรสวรรค์

จนกระทั่งวันนี้เมื่อได้ยินวาจาเหยียดหยามที่พวกเขาเอ่ยต่อหน้าธารกำนัล ลั่วชิงอวิ๋นจึงได้ประจักษ์ว่า พวกเขาหาใช่เพียงแค่ไม่ใส่ใจนาง

พวกเขาชิงชังนางอย่างถึงที่สุดแล้วต่างหาก

เสียงหัวเราะเยาะหยันที่ดังแว่วมาจากรอบทิศทางไม่ขาดสาย ทำให้ลั่วชิงอวิ๋นราวกับถูกหมื่นเกาทัณฑ์ทิ่มแทงใจ เจ็บปวดไปทั้งร่างจนสั่นเทิ้ม

เมื่อเห็นสถานการณ์จวนจะเกินควบคุม เง็กเซียนฮ่องเต้ก็ไม่อาจแสร้งทำเป็นหูหนวกได้อีก ทรงกวาดสายตามองลงไปยังที่นั่งเบื้องล่างรอบหนึ่ง ภายในตำหนักพลันเงียบสงบลงในทันใด

“การแต่งงานของราชวงศ์สวรรค์มิใช่เรื่องล้อเล่น จวินโม่ เปลี่ยนรางวัลอื่นเถิด”

เมื่อดูจากสีหน้าของเง็กเซียนฮ่องเต้ เซียวจวินโม่ก็คาดการณ์ถึงผลลัพธ์นี้ไว้แล้ว

เขาเหลือบมองลั่วชิงอวิ๋นแวบหนึ่งอย่างเย็นชา จากนั้นจึงเดินไปนั่งลงข้างกายลั่วจื่ออวิ๋น

สิ่งที่เซียวจวินโม่ทูลขอไม่สัมฤทธิ์ผล ทว่าภายในใจของลั่วชิงอวิ๋นกลับไม่มีความยินดีเลยแม้แต่น้อย

นางมองดูเซียวจวินโม่ที่คอยดูแลเอาใจใส่และห่วงใยลั่วจื่ออวิ๋นเป็นล้นพ้นอยู่บนที่นั่งชั้นบน ความเจ็บปวดตรงทรวงอกพลันเริ่มแผ่ซ่านไปทั่วร่าง

ยามกลางดึกสงัด ภายในตำหนักฝูอวิ๋นเงียบเชียบไร้สำเนียงใด

ลั่วชิงอวิ๋นเปลี่ยนมาสวมชุดผ้าโปร่งเมฆาพิรุณที่ส่งมาจากภายในวังสวรรค์ ก่อนจะย่างเท้าแผ่วเบาเข้ามาด้านใน

เซียวจวินโม่กำลังผลัดเปลี่ยนอาภรณ์อยู่ จึงมิได้สังเกตเห็นความผิดปกติรอบกาย

เมื่อเห็นแสงเทียนที่กำลังลุกโชนอยู่ด้านข้าง ลั่วชิงอวิ๋นก็เม้มริมฝีปาก รวบรวมความกล้าเอื้อมมือไปโอบกอดเอวเขาจากทางด้านหลัง

ไออุ่นที่แนบชิดทำเอาเซียวจวินโม่ได้สติคืนมาในทันใด บนใบหน้าของเขาพลันผุดร่องรอยโทสะ ก่อนจะสะบัดตัวผลักนางจนล้มลงไปอย่างแรง

เขาผูกสายรัดเอวเรียบร้อย พอหันกลับมาเห็นลั่วชิงอวิ๋นในอาภรณ์บางเบาแนบเนื้อกำลังนอนอยู่บนพื้น ก็บังเกิดความเดือดดาลจนไม่อาจระงับ

“ลั่วชิงอวิ๋น! เจ้าสะกดคำว่ายางอายเป็นหรือไม่!”

“การแต่งงานระหว่างเจ้ากับข้าเป็นเพราะเสด็จพ่อทรงตัดสินพระทัย หาใช่ความยินยอมพร้อมใจของข้าไม่ ตอนแต่งงานข้าเคยบอกเจ้าแล้วว่าเราต้องแยกห้องกันนอน และเจ้าไม่มีสิทธิ์ย่างกรายเข้าห้องของข้าแม้แต่ก้าวเดียว!”

“สามพันปีมานี้เจ้านั่งเสวยสุขชุบตัวอยู่กับไอเซียนฟ้าดินของแดนสวรรค์ แต่กลับหลอมสร้างขนนกทองคำไม่ได้สักเส้น กลายเป็นตัวตลกของทั่วทั้งสวรรค์ก็ช่างเถอะ ทว่ายามนี้แม้แต่คำพูดที่ข้าเคยเอ่ยเจ้าก็ยังลืมเลือน เห็นได้ชัดว่าวันๆ เจ้าไม่เคยสำนึกตนหรือคิดก้าวหน้าเลยสักนิด!”

ภายในใจของลั่วชิงอวิ๋นเจ็บปวดรวดร้าว นางเอ่ยแก้ตัวอย่างยากลำบาก “จวินโม่ เป็นเสด็จพ่อที่ทรงเร่งรัดข้า บอกว่าพวกเราแต่งงานกันมานานแล้ว จำเป็นต้องมีทายาทสักคน...”

แต่งงานกันมาสามพันปี เขาไม่เคยแตะต้องนางเลยแม้แต่ครั้งเดียว

ทายาทคนนี้ นางจะมีได้อย่างไรกัน

พอเซียวจวินโม่ได้ยินนางยกเง็กเซียนฮ่องเต้ขึ้นมาอ้าง แววตาก็ฉายประกายเย็นเยียบถึงขีดสุด

“เจ้าก็ดีแต่จะเอาเสด็จพ่อมาข่มข้าเท่านั้น! ลั่วชิงอวิ๋น อย่างไรเจ้าก็เป็นถึงองค์หญิงรองแห่งเผ่าวิหคหลวน เหตุใดจึงได้ไร้ยางอายแล่นมาเสนอตัวถึงเตียงเช่นนี้!”

เมื่อได้ยินคำหยามหยันอย่างตรงไปตรงมานี้ ใบหน้าของลั่วชิงอวิ๋นก็พลันแดงก่ำ

เซียวจวินโม่เห็นนางยังคงนอนนิ่งไม่ยอมไสหัวไป โทสะในใจก็ยิ่งทวีความรุนแรง เขาจึงร่ายเวทปิดประตูตำหนักลงทันที

“ในเมื่อเจ้าอยากได้ ข้าก็จะสนองความต้องการให้!”

สิ้นคำ เซียวจวินโม่ก็กระชากเรียวแขนอันบอบบางคู่นั้น กดร่างนางลงไปกับเตียงอย่างแรง

เสียงผ้าขาดดังแควก อาภรณ์ขนนกที่บางเบาราวปีกจักจั่นพลันฉีกขาดร่วงหล่นเต็มพื้น

แสงเทียนวูบไหวสลัวราง ยามเมื่อนกเตือนยามนอกหน้าต่างส่งเสียงร้องเป็นคราที่สาม ประตูที่ปิดสนิทก็เปิดออกอีกครั้ง

เซียวจวินโม่เปลี่ยนเป็นอาภรณ์ชุดใหม่ ก่อนจะสาวเท้าเดินออกไปด้านนอกโดยไม่แม้แต่จะเหลียวหลังกลับมามอง

ลั่วชิงอวิ๋นทอดกายอันบอบช้ำยับเยินอยู่บนเตียง ภายในสมองมึนงงพร่าเลือน ข้างใบหูยังคงแว่วสะท้อนถ้อยคำที่เซียวจวินโม่ทิ้งไว้ก่อนจากไปไม่ขาดสาย

“ยังดีที่เหลือเวลาอีกเพียงสามเดือน”

ลั่วชิงอวิ๋นรู้ดีว่า สิ่งที่เซียวจวินโม่เอ่ยถึงคือสิ่งใด

อีกสามเดือนให้หลัง ทัณฑ์อัคคีสวรรค์จะมาถึง ด้วยตบะเซียนของนางในยามนี้ย่อมไม่อาจต้านทานอัคคีสวรรค์เก้าสิบเก้าชั้นฟ้าได้อย่างสิ้นเชิง และต้องสิ้นชีพลงอย่างแน่แท้

ที่แท้ทุกคนต่างก็เฝ้ารอให้นางตายตกไปเสียทีสินะ!

น้ำตาของลั่วชิงอวิ๋นไหลทะลักออกมาอย่างสุดจะกลั้น นางแหงนหน้าทอดสายตามองมุ้งผ้าโปร่งสีขาวบริสุทธิ์ พลันหวนนึกถึงเรื่องราวในอดีตขึ้นมา

ยามศึกสงครามระหว่างเซียนและมารเมื่อสามพันปีก่อน เซียวจวินโม่ประสบเคราะห์ได้รับบาดเจ็บจนต้องหนีซมซานมายังหุบเขาอินซู่ และเป็นลั่วชิงอวิ๋นที่ยื่นมือเข้าช่วยชีวิตเขาเอาไว้

นางสละตบะบารมีไปกว่าครึ่งค่อนร่างถึงช่วยให้เขารอดชีวิตได้ ยามนั้นเขาเอ่ยว่าบุญคุณช่วยชีวิตใหญ่หลวงไร้สิ่งใดทดแทนได้ จึงขอมอบกายใจเพื่อตอบแทน

นางหลงเชื่อถ้อยคำของเขา จึงแต่งเข้าสู่วังสวรรค์ด้วยหัวใจที่เปี่ยมสุข ทว่ากลับพบความจริงว่าเซียวจวินโม่กลับมีจิตปฏิพัทธ์รักมั่นต่อลั่วจื่ออวิ๋นเพียงผู้เดียว

ลั่วชิงอวิ๋นตระหนักดีว่าพรสวรรค์ของตนไม่อาจเทียบเคียงลั่วจื่ออวิ๋นได้ และถูกลิขิตให้ไม่อาจนิพพานแล้วจุติใหม่เป็นพญาหงส์ได้

ด้วยเหตุนี้ นางจึงมีเพียงความปรารถนาอันเล็กจ้อยเพียงหนึ่งเดียว นั่นคือการได้รับความรักอย่างลึกซึ้งจากใครสักคนดูสักครา

ทว่าความปรารถนานี้กลับหลุดลอยกลายเป็นเพียงความว่างเปล่า

นางไม่เข้าใจเลย

ชัดเจนว่าเป็นเขาที่เอ่ยปากว่าซาบซึ้งในพระคุณของนาง เป็นเขาเองที่บอกว่าจะมอบกายใจเพื่อตอบแทน

เหตุใดสุดท้ายแม้กระทั่งเขา ก็ยังแปรพักตร์หันไปหาลั่วจื่ออวิ๋น