ผู้หญิงในอุดมคติ

"กูจะหย่ากับรัญ"

"ไอ้ภาคย์!" ปาณัสม์หันไปตะคอกใส่หน้าของคนเป็นเพื่อนด้วยความโมโห เพิ่งจะยกประโยคเปรียบเปรยไปไม่ถึงหนึ่งนาที มันก็พูดประโยคนี้ขึ้นมาเสียแล้ว หรือว่าสมองของมันจะมีแต่ขี้เลื่อยจนไม่เข้าใจในคำพูดของเขา

"กูตัดสินใจดีแล้ว"

"ไอ้ควาย" ถ้าเปรียบเปรยไม่ชัดก็เอามันตรง ๆ ไปเลยแล้วกัน ยิ่งพูดก็ยิ่งแสดงความโง่ของตัวเองออกมา

"เออ กูโง่ กูยอมรับ กูรู้ว่ารัญเขาเป็นผู้หญิงที่ดี แต่มึงจะให้กูทำยังไงวะ ก็กูไม่ได้รักเขาแล้ว"

ไม่ใช่ว่าเขาไม่รู้ว่ารัญชิดาคือผู้หญิงที่ดีมากคนหนึ่ง คือภรรยาที่สมบูรณ์แบบที่ผู้ชายทุกคนอยากมีอยากได้ แต่ในเมื่อเขาไม่ได้รู้สึกอยากมีเธอเป็นภรรยาอีกแล้ว ต่อให้ดีเลิศประเสริฐศรีอย่างไรเขาก็ไม่เห็นว่ามันจะน่าเสียดายตรงไหน

หลังจากนั่งจ้องหน้าเพื่อนรักอยู่หลายนาที จนความโมโหเริ่มจางลง ปาณัสม์จึงพูดขึ้น

"งั้นกูถามมึงคำนึง"

"ว่า"

"ถ้าผู้หญิงดี ๆ อย่างน้องรัญยังทำให้มึงเบื่อได้ แล้วผู้หญิงแบบไหนที่มึงต้องการและมึงคิดว่าจะอยู่กับเขาไปได้ตลอดชีวิต"

ผู้ชายทุกคนไม่ว่าใครและไม่เว้นแม้กระทั่งตัวของเขาเองต่างมีความคิดที่ตรงกันคือ หากจะมีเมียสักคนก็อยากได้ผู้หญิงที่นิสัยดี ๆ กันทั้งนั้น แต่เพื่อนของเขาที่มีของดีอยู่ในมือกลับทำเหมือนเป็นของไร้ค่าที่อยากเขวี้ยงทิ้งเสียอย่างนั้น

รัญชิดาเป็นผู้หญิงเพียงคนเดียวและคนแรกที่ปาณัสม์คิดว่าสมบูรณ์พร้อมไปด้วยความดี ทั้งอุปนิสัยและจิตใจ สวย ขยัน อดทน และไม่เคยเลยสักครั้งที่จะทำให้ภัควัฒน์ต้องหนักใจ งานบ้านงานเรือนก็ไม่เคยขาดตกบกพร่อง ขนาดภัควัฒน์ไม่ให้ทำงานก็ยังยอมลาออก แต่ก็ยังขยันหาอาชีพเสริมมาทำเพื่อสร้างรายได้ ทั้งที่หากจะนั่งกินนอนกินแบมือขอเงินจากสามีอย่างเดียวก็ยังได้

หลายปีที่รู้จักกับทั้งภัควัฒน์และรัญชิดามา ปาณัสม์ก็รู้และเห็นความเป็นไปของทั้งคู่ทุกอย่าง เพิ่งจะมีเรื่องที่ภัควัฒน์เบื่อเมียนี่แหละที่เขาไม่รู้ เห็นอยู่กันเงียบ ๆ นึกว่ายังรักกันดีที่ไหนได้อยู่เพื่อรอวันหย่าเสียอย่างนั้น

"ไม่รู้ว่ะ กูก็ยังบอกไม่ได้เหมือนกัน แต่กูคิดว่าถ้าได้ผู้หญิงเก่ง ๆ เด่น ๆ สวย ๆ กูคงจะอยู่กับเขาได้ว่ะ" ภัควัฒน์พูดพลางวาดฝันภาพของหญิงสาวในอุดมคติขึ้นในอากาศ สายตาและสีหน้าระรื่นในตอนที่วาดฝันทำให้ผู้เป็นเพื่อนอย่างปาณัสม์เกิดความหมั่นไส้ขึ้นมาตงิด ๆ อยากจะถีบให้ตกเก้าอี้เสียจริง ๆ

"กูบอกอะไรมึงให้นะไอ้ภาคย์ ผู้หญิงในจินตการที่มึงกำลังวาดภาพในอากาศอยู่ตอนนี้ ตรงกับผู้หญิงคนหนึ่งทุกอย่าง" ปาณัสม์พูดแล้วหยุดลงแค่นั้น ประโยคที่ไม่สมบูรณ์ของเขาจึงทำให้คนฟังสงสัยจนต้องเอ่ยถาม

"ใคร?"

"นั่นไง" ปาณัสม์หันหลังและชี้นิ้วไปยังหญิงสาวร่างบางที่ดูผอมลงถนัดตา แต่เค้าความสวยยังไม่เลือนหายไปจากใบหน้า และคงจะถูกใจของผู้ชายคนที่กำลังยืนยิ้มและพยายามชวนเธอคุยอยู่ตรงบริเวณที่วางอาหารและเครื่องดื่ม

ภัควัฒน์หันไปมองตามการชี้นำของคนเป็นเพื่อน สายตาของเขาที่มองไปยังเรือนร่างของรัญชิดาไม่ได้ทำให้เขารู้สึกชื่นชมเลยแม้แต่น้อย ผู้หญิงที่เขาเห็นอยู่ทุกวันที่กลับมาถึงบ้าน ใบหน้าไม่ได้สวยน่ามองอย่างที่เขาอยากเห็น ไม่โดดเด่นในสายตาของเขา และไม่มีความเก่งเท่ากับที่เขาคิด รัญชิดาก็เป็นเพียงแค่ผู้หญิงธรรมดา ๆ คนนึง ที่มองแล้วก็ไม่ได้มีความรู้สึกอะไรให้น่าตื่นเต้นเลยสักนิดเดียว

"น้องรัญ คือผู้หญิงที่ตรงกับที่มึงต้องการทุกอย่าง" ปาณัสม์สำทับขึ้นอีกครั้ง ไม่ว่าเวลาจะผ่านมาสักกี่ปี ไม่ว่าในตอนนี้รัญชิดาอาจจะดูไม่สดสวยเหมือนสมัยที่ยังเรียนมหาวิทยาลัย แต่สำหรับเขารัญชิดาคือผู้หญิงที่ตรงกับทุกเงื่อนไขที่ภัควัฒน์พูดมา

"แต่กูไม่คิดอย่างนั้น" ภัควัฒน์พูดแย้งก่อนจะละสายตาจากรัญชิดาแล้วหมุนตัวกลับมาเหมือนเดิม ไม่ว่าจะมองอย่างไรหรือมุมไหน รัญชิดาก็ไม่ได้เข้าใกล้กับผู้หญิงในอุดมคติของเขาเลยแม้แต่นิดเดียว

"มึงรู้สึกยังไงที่เห็นว่ามีคนเข้ามาจีบเมียของมึง" ปาณัสม์พยายามถามต่อ คนที่เป็นสามีหากเห็นว่าผู้ชายคนอื่นเข้ามาจีบเมียของตัวเองก็จะต้องมีความรู้สึกไม่พอใจหรืออาจจะเดินเข้าไปตะบันหน้าคนที่กล้ามายุ่งกับคนของตัวเอง ถ้า...ยังมีความรู้สึกรักและหวงแหนในตัวของภรรยาอยู่

"เฉย ๆ "