แค่อยากทำให้ดีกว่านี้

รัญชิดาตื่นแต่เช้ามาเตรียมอาหารให้ภัควัฒน์ก่อนออกไปทำงานเหมือนเช่นทุกวัน แม้ว่าเมื่อคืนจะกลับจากงานวันเกิดของปาณัสม์เกือบเที่ยงคืนเข้าไปแล้ว แต่เธอก็ยังคงทำหน้าที่ของตัวเองได้อย่างไม่ขาดตกบกพร่อง

บนโต๊ะอาหารเช้าก็ยังคงมีแต่ความเงียบเหมือนที่เคยเป็น บรรยากาศอึดอัดที่เริ่มจะหนักขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อเวลายิ่งยาวนาน หากปล่อยให้ทุกวันยังคงมีแต่ความอึมครึมแบบนี้ต่อไป สักวันเธอกับเขาคงไม่เหลือแม้แต่คำทักทายกันอย่างแน่นอน

ก่อนที่ความสัมพันธ์ของเขาและเธอจะแย่ไปกว่านี้ รัญชิดาจึงพยายามที่จะเรียกร้องเอาความรู้สึกแบบเดิม ๆ กลับมาในครอบครัวอีกครั้ง หากไม่พูดไม่คุยก็คงจะยิ่งอึดอัดแต่ถ้าได้มีการพูดคุยกันบ้าง บางทีความห่างเหินหมางเมินที่กำลังเป็น

อาจจะหายไปและกลายเป็นเสียงหัวเราะและหยอกล้อกันเหมือนตอนที่เพิ่งแต่งงานกันใหม่ ๆ เข้ามาแทนที่ก็ได้

"ช่วงนี้ลูกค้าสั่งออเดอร์สินค้าของรัญเยอะเลยค่ะ จากเมื่อก่อนที่มีแค่ไม่กี่คนแต่ตอนนี้เกือบหนึ่งร้อยแล้วนะคะ" น้ำเสียงสดใสพูดขึ้นเพื่อทำลายความเงียบระหว่างเธอและภัควัฒน์เรื่องอะไรก็ได้ที่เธอพอจะนึกออกเพื่อยกมาเป็นหัวข้อสนทนาในการพูดคุยกับเขา จะสำคัญหรือไม่สำคัญก็ขอแค่ให้มีเรื่องได้โต้ตอบกันก็พอ

"ขายของออนไลน์จะได้เงินสักเท่าไหร่กันเชียว ออเดอร์ก็ไม่ได้มีทุกวัน ใครที่ไหนจะมาซื้อกันบ่อย ๆ ทำทั้งปีก็ยังไม่รวยเลยมั้ง"

รอยยิ้มที่ระบายอยู่บนใบหน้ากลับต้องจางหายลงไป เมื่อสิ่งที่เธอต้องการให้เป็นช่างตรงกันข้ามกับสิ่งที่เกิดขึ้นจริงอย่างฟ้ากับเหว เธอแค่อยากจะหาหัวข้อมาสนทนากับเขา แต่สำหรับคนที่ไม่ได้ทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอันเพราะวัน ๆ ต้องอยู่แต่บ้านก็พอจะมีแค่เรื่องขายของออนไลน์นี่แหละที่พอจะทำให้ดูน่าตื่นเต้นได้บ้าง และเธอก็แอบหวังว่าเขาจะยินดีกับเธอที่เธอมียอดขายที่มากขึ้น แต่สิ่งที่เขาตอบกลับมามันกลับทำให้เธอรู้ว่า เธอคงคิดผิดที่ยกเรื่องนี้ขึ้นมาพูด

"ถ้าอย่างนั้นรัญออกไปสมัครงานดีไหมคะ" ในเมื่อเขาคิดว่าการขายของออนไลน์มันทำเงินได้ไม่มาก แล้วถ้าเธอออกไปหางานบริษัททำนอกบ้าน จะพอทำให้เขาชื่นชมในความพยายามของเธอได้หรือเปล่า

"ไม่ทำงานมากี่ปีแล้ว ตอนนี้โลกเขาไปถึงไหนกันแล้ว ระบบคอมพิวเตอร์เป็นยังไง รัญยังจำได้อยู่เหรอ ไปสมัครตอนนี้ก็รังแต่จะเป็นภาระของบริษัทเขาเปล่า ๆ" หากเป็นเมื่อก่อนเขาคงจะตอบว่า ไม่อยากให้เธอไปลำบากทำงานให้เหนื่อย แต่ตอนนี้เขากลับพูดเหมือนกับว่าเธอเป็นคนไร้ค่าที่ไม่สามารถจะทำอะไรได้ ไม่ว่าจะเรื่องไหนที่เธออยากจะพูด และไม่ว่าจะพยายามทำอะไรก็คงไม่สามารถทำให้เขาพอใจในตัวเธอได้อยู่ดี

"พี่อิ่มแล้ว" ภัควัฒน์ผุดลุกออกจากเก้าอี้ด้วยสีหน้าบึ้งตึงอย่างคนไม่สบอารมณ์ บทสนทนาบนโต๊ะอาหารที่ตั้งใจจะทำให้ความสัมพันธ์ของเขาและเธอดีขึ้น คงกลายเป็นการทำลายให้ยิ่งแย่ลงไปกว่าเดิม

"วันนี้พี่ภาคย์จะกลับดึกไหมคะ" เขาไม่บอก เธอเลยต้องถามเพราะหากเขากลับไม่ตรงเวลาแล้วเธอรอเขากลับมาทานข้าวด้วยก็อาจจะทำให้เขาไม่พอใจเหมือนครั้งที่แล้วอีก

"ไม่ต้องรอ" คำตอบที่ภัควัฒน์ตอบกลับมามันไม่ได้หมายความว่าเขาจะกลับบ้านดึก แต่มันหมายถึงไม่ว่าเขาจะกลับตอนไหน เธอก็ไม่ต้องรอเขาอีกต่อไปเพราะเขาไม่ได้อยากร่วมโต๊ะอาหารกับเธอ

บริษัทที่กำลังเติบโตส่งผลให้มีงานเข้ามาอย่างไม่ขาดสาย จากพนักงานแค่ไม่กี่คนที่เคยทำงานกันได้อย่างคล่องตัวก็เริ่มที่จะไม่เพียงพอต่อปริมาณของงานที่เพิ่มเข้ามา และด้วยปริมาณของงานที่มีมากกว่ากำลังคน จึงจำเป็นต้องรับพนักงานใหม่ และคนใหม่ที่เพิ่งเข้ามาก็ดูจะเป็นที่ถูกตาถูกใจของหนุ่ม ๆ ในบริษัท

เสียงฮือฮาของพนักงานในบริษัทที่ดังเข้ามาให้ได้ยินตั้งแต่ภัควัฒน์เดินผ่านประตู ทำให้ชายหนุ่มนึกอยากจะรู้ว่าเช้านี้มีเรื่องอะไรน่าตื่นเต้นนักหนา พนักงานของเขาถึงได้กระดี๊กระด๊ากันขนาดนั้น

"ใครถูกหวยเหรอ" เสียงถามของภัควัฒน์ทำให้หนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่ที่กำลังพูดคุยกันอย่างเมามันต้องหยุดการสนทนาลงและหันมามองทางต้นเสียง

บริษัทของภัควัฒน์เพิ่งจะเริ่มใหญ่โตขึ้นได้ไม่นาน พนักงานส่วนใหญ่จึงเป็นคนที่ร่วมงานกันมาตั้งแต่ตอนที่เพิ่งก่อตั้งใหม่ ๆ ความสนิทสนมระหว่างเจ้านายและลูกน้องจึงเป็นในลักษณะของคนในครอบครัว พูดคุยหยอกเล่นกันได้ตามประสาเพื่อน ประกอบกับเป็นบริษัทด้านวิศวกรรมจึงมีพนักงานที่เป็นผู้ชายเสียส่วนใหญ่ การปฏิบัติตัวจึงค่อนไปทางเพื่อนที่รู้ใจกันมากกว่า

"ยิ่งกว่าถูกหวยอีกพี่ภาคย์" หนึ่งในหนุ่มที่อยู่ในวงสนทนาพูดตอบภัควัฒน์ด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น อีกทั้งท่าทางของคนอื่น ๆ ที่พยักหน้าเห็นด้วยจึงยิ่งทำให้ภัควัฒน์อยากรู้มากขึ้นว่าที่บริษัทของเขากำลังมีเรื่องอะไรที่ทำให้พวกหนุ่ม ๆ ดีใจขนาดนั้น

"แล้วมีเรื่องอะไรกัน"

"พนักงานคนใหม่พี่ สุดยอด" อีกคนพูดเสริมขึ้นพร้อมทั้งยกนิ้วโป้งชูเป็นสัญลักษณ์ว่าสุดยอดอย่างที่พูดจริง ๆ

"ยังไง" ภัควัฒน์ยังคงตั้งคำถามต่อ เขารู้แค่ว่าวันนี้จะมีพนักงานใหม่เข้ามาเริ่มงานเพราะเขาได้มอบหมายให้ลูกน้องอีกคนเป็นคนรับสมัครเข้ามา แต่เขาไม่รู้ว่าแบบไหนที่เรียกว่าสุดยอดจนทำให้ทุกคนต้องฮือฮากันได้ถึงขนาดนี้

"สวยพี่ สวยมาก เท่สุด ๆ"

"สวยเหรอ ผู้หญิงเหรอ" แค่คำแรกก็บ่งบอกเพศของพนักงานใหม่ได้แล้วและนับว่าเป็นเรื่องที่ทำให้เขาแปลกใจได้มากทีเดียว ปกติถ้าจะรับคนใหม่ก็จะมีแต่ผู้ชายทำไมถึงได้ผู้หญิงมา

"ผู้หญิงสิครับพี่แต่เก่งมาก ทำงานบริษัทใหญ่ ๆ มาตั้งหลายที่ เก่งกว่าพวกผมบางคนอีกครับ" สรรพคุณที่ลูกน้องพูดมาทำให้ภัควัฒน์ชักอยากจะเห็นเสียแล้วว่าที่สวยและเก่งมากจะขนาดไหน

"แล้วตอนนี้อยู่ไหน"

"ไปติดต่อบุคคลอยู่ครับ"

"ถ้ากลับมาก็บอกให้เข้าไปพบพี่ด้วยแล้วกัน"

"ครับผม" ออกคำสั่งเสร็จภัควัฒน์ก็เดินเข้าห้องทำงานของตัวเองไป พลางส่ายหน้าให้กับพวกลูกน้องที่เริ่มสนทนาด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นกันต่อ พนักงานคนใหม่คงจะไม่ธรรมดาไม่อย่างนั้นคงไม่ทำให้พวกหนุ่ม ๆ ฮือฮาได้ขนาดนี้

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

"เชิญครับ" ภัควัฒน์ขานอนุญาตเมื่อได้ยินเสียงเคาะประตูห้อง แต่สายตาก็ยังจับจ้องอยู่บนแบบร่างของโปรเจกต์ชิ้นใหม่ที่เพิ่งจะเป็นรูปเป็นร่าง

"สวัสดีค่ะ แอมค่ะ เป็นพนักงานใหม่" เสียงหวานหูที่ไม่เคยได้ยินมาก่อนเรียกให้ภัควัฒน์เงยหน้าขึ้นจากแบบร่างที่กำลังสนใจ

หญิงสาวรูปร่างสูงโปร่ง ใบหน้าสวยใสดูเก๋ บุคลิกดูเท่อย่างสาวมั่น เก่ง น่าค้นหา และน่ามอง หลายคำนิยามที่ผุดขึ้นในความคิดของภควัฒน์เพียงแค่วินาทีแรกที่ทอดสายตามองไปยังหญิงสาวที่เขาเพิ่งเคยเจอเป็นครั้งแรก หากจะเรียกว่าเธอคนนี้ตรงกับผู้หญิงในอุดมคติของเขาก็คงจะไม่ผิด

"สวัสดีครับ ผมภาคย์เป็นเจ้าของบริษัท"