ผู้หญิงในอุดมคติ

"เฉย ๆ "

แต่คงไม่ใช่กับเพื่อนรักของเขา ถ้าตอบมาได้โดยที่ไม่ต้องคิดแบบนี้ แล้วยังนั่งนิ่งไม่สะทกสะท้านต่อภาพที่เห็นแบบนี้แล้วล่ะก็ คงแปลความหมายได้อย่างเดียวว่าหมดรักแล้วจริง ๆ

"เออ กูเชื่อมึงแล้ว ว่ามึงไม่รักน้องรัญแล้วจริง ๆ" พูดมาทุกอย่าง พิสูจน์มาทุกทางเท่าที่จะทำได้แล้ว คงถึงเวลาที่ต้องยอมรับความเป็นจริงที่เกิดขึ้น ปาณัสม์ได้แต่ถอนหายใจอย่างหนักอก นึกสงสารรัญชิดาขึ้นมาจับใจ แต่เขาก็คงช่วยอะไรไม่ได้ ความรู้สึกของคนเป็นเรื่องเหนือธรรมชาติที่ไม่เคยมีใครบังคับได้สำเร็จ แม้กระทั่งเจ้าตัวเองก็ตาม

"แล้วมึงจะหย่ากับน้องเขาเมื่อไหร่" ปาณัสม์ถามต่อ

"กูก็ยังไม่รู้ กูก็อยากจะบอกรัญอยู่ทุกวัน แต่กูก็สงสารเขา" ตั้งแต่ที่เขามั่นใจว่าไม่ได้รักรัญชิดาอีกแล้ว เขาก็คิดจะบอกเธอมาตลอดแต่พอเห็นหน้าของหญิงสาว คำที่คิดจะพูดก็ไม่สามารถจะเอ่ยออกมาได้ รัญชิดาไม่มีความผิดจนถึงขนาดที่เขาต้องขอหย่าโดยไม่ต้องถามหาเหตุผล แต่เพราะเธอไม่ได้ทำอะไรผิดมันจึงกลายเป็นความหนักใจของเขา ทุกวันนี้เขาจึงได้แต่อยู่ไปวัน ๆ เพราะยังไม่รู้ว่าจะบอกกับหญิงสาวได้อย่างไรดี

"แต่มึงรู้ใช่ไหม ว่าการที่มึงอยู่แบบซังกะตายแบบนี้ จะยิ่งทำให้น้องรัญเขาเป็นทุกข์" ไม่ได้อยากจะยุยงให้ครอบครัวต้องพังทลาย แต่การที่ต้องอยู่กับคนไม่มีใจมันก็ไม่ต่างอะไรกับนั่งอยู่ในหลุมของความทุกข์ดี ๆ นี่เอง

"กูรู้ และกูก็พยายามทำให้รัญเขาเห็นอยู่ทุกวัน เพื่อที่เขาจะได้ชินไปเองแล้วสักวันนึงเขาก็คงจะรู้เองว่ากูต้องการอะไร"

"มึงทำยังไง"

"กูก็ทำอย่างที่มึงเห็น ไม่สนใจเขา ไม่ดูแล ไม่เอาใจ เขาก็คงจะรู้ว่าการกระทำของกูที่กำลังเป็นอยู่ทุกวัน เป็นเพราะกูหมดรักเขาแล้ว"

หลายเดือนหรืออาจจะเป็นปีแล้วก็ว่าได้ที่เขาแสดงอาการแบบนี้ต่อรัญชิดา และตอนนี้เขาก็มั่นใจว่ารัญชิดาก็คงจะรู้บ้างแล้วว่าเขาหมดรักเธอ

"มึงเป็นผัวที่ใจร้ายที่สุดเท่าที่กูเคยเห็นมาเลยไอ้ภาคย์ ถ้ามึงจะไม่รักเขาอยากเลิกกับเขา มึงก็บอกเขาไปตรง ๆ อย่ายื้อเขาไว้ให้อยู่ในนรกที่มึงขุดไว้แบบนี้" ไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาพูดถึงจะเหมาะสมกับกระทำที่แสนจะชั่วร้ายของคนเป็นเพื่อน ยิ่งได้ฟังแบบนี้ก็ยิ่งทำให้รู้ว่ารัญชิดาต้องทนทุกข์ทรมานแค่ไหน มิน่าหน้าตาสะสวยนั้นถึงมีแต่ความเศร้าหมองฉาบเอาไว้ รูปร่างที่ซูบผอมลงส่วนหนึ่งก็คงจะมาจากความทุกข์ที่อยู่ในใจ แต่ทำไมเพื่อนของเขาถึงยังทนมองได้อย่างหน้าตาเฉย

"ให้กูบอกเลิกเขาทั้งที่เขาไม่ผิด มึงไม่สงสารเขาเหรอวะ"

"แล้วไอ้สิ่งที่มึงทำอยู่ทุกวันนี้ ไม่น่าสงสารเขากว่าเหรอ"

"แต่กู..." ประโยคที่ตั้งท่าจะโต้เถียงคนเป็นเพื่อนออกไปกลับต้องหยุดไว้แค่นั้น เมื่อคนสำคัญของเรื่องเดินกลับมาที่โต๊ะ

"พี่ภาคย์คะ รัญเอาเค้กกับผลไม้มาให้ค่ะ และเอาเบียร์เย็น ๆ มาให้ด้วย พี่ภาคย์มาเหนื่อย ๆ จิบเบียร์เย็น ๆ สักหน่อยคงสดชื่นขึ้นนะคะ" รัญชิดาพูดพลางวางจานผลไม้และแก้วเบียร์ลงตรงหน้าของภัควัฒน์

"แล้วของน้องรัญล่ะ พี่เห็นมีแต่ของไอ้ภาคย์" ปาณัสม์ถามขึ้นเมื่อไม่เห็นจานอาหารของหญิงสาวที่ถือกลับมาที่โต๊ะก็เห็นแต่ของไอ้เพื่อนตัวดีของเขาทั้งนั้น

"เดี๋ยวรัญไปตักใหม่ค่ะ เอามาให้พี่ภาคย์ก่อน กลัวจะหิวเพราะเลยเวลาอาหารมานานแล้ว" ขนาดเพื่อนของเขาใจร้ายกับเธอขนาดนี้ แต่ทุกลมหายใจของรัญชิดาก็ยังมีแต่ความห่วงใยให้ภัควัฒน์อยู่เสมอ ไม่ใช่แค่ภัควัฒน์เสียเมื่อไหร่ที่ยังไม่ได้ทานอาหาร เธอเองก็คงจะยังไม่มีอะไรตกถึงท้องเหมือนกัน แต่ก็ยังนึกถึงเพื่อนของเขาก่อนตัวเองเสียอีก

ปาณัสม์เหลือบมองเพื่อนรักที่ยกแก้วเบียร์ขึ้นดื่มอย่างหน้าตาเฉย รัญชิดาพูดขนาดนี้แล้วแต่เพื่อนของเขาก็ยังนั่งนิ่งเป็นหุ่นปั้นไม่รู้สึกรู้สาอยู่ได้อีก ต้องใจดำแค่ไหนถึงจะมั่นหน้าได้แบบนี้

"น้องรัญนั่งเถอะจ้ะ เดี๋ยวพี่ไปตักมาให้" ว่าจบปาณัสม์ก็ลุกออกจากโต๊ะและตรงไปตักอาหารมาบริการให้หญิงสาว เขาไม่ใช่คนใจไม้ไส้ระกำเหมือนภัควัฒน์ความเป็นมนุษย์ของเขายังมีอยู่เต็มตัวไม่เหมือนกับเพื่อนของเขาที่ตอนนี้คงไม่เหลือคุณค่าของความเป็นคนในตัวของมันอีกแล้ว