Beranda / โรแมนติก / วาตะหวงรัก / ตอนที่ 10 - ตัวแค่นี้

Share

ตอนที่ 10 - ตัวแค่นี้

Penulis: Witcha~
last update Tanggal publikasi: 2026-05-19 15:12:52

จากการประกาศของโรงเรียนในครั้งนั้น ทำให้พวกเธอไม่ค่อยได้กลับบ้าน อยู่อย่างนี้จนมาถึงปิดเทอมกลางภาค แต่กว่าจะปิดก็กินเวลาไปกว่านักเรียนชั้นอื่นอยู่เกือบสองสัปดาห์ ทำให้การปิดเทอมของพวกเธอในครั้งนี้ช่างสั้นกว่าเทอมไหน ๆ

“มินได้กอดแม่แล้ว” พูดขึ้นมาขณะที่เข้าไปสวมกอดแม่แน่น ๆ ด้วยความคิดถึงที่ไม่ได้กอดกันแบบนี้เป็นเดือน

“กอดแน่นจนแม่หายใจไม่ออกแล้ว”

“ก็น้องมินคิดถึง”

“แม่ก็คิดถึง…พักอยู่ที่ห้องก่อนนะ แม่จะยกอาหารไปให้คุณเฟิร์นก่อน”

“ให้น้องมินไปช่วยนะคะ”

“ไม่ต้อง พักอยู่ที่ห้องนี่แหละ”

“ค่ะแม่จิน” เสียงพูดที่เข้มขึ้นของแม่ ทำให้เธอตอบรับทำตามอย่างว่าง่าย

หลังจากแม่เดินออกไปแล้ว เธอก็ล้มตัวลงนอนบนเตียงขนาดพอดีที่ใช้นอนกับแม่สองคน ก่อนจะรับรู้ได้ถึงโทรศัพท์ของตัวเองที่สั่นเตือน

วาตะ : ทำอะไร

จัสมินมองข้อความที่ถูกส่งเข้ามา รอยยิ้มสดใสปรากฏขึ้นมาบนใบหน้า ก่อนนิ้วเรียวจะพิมพ์ตอบกลับอีกฝ่าย

จัสมิน : มินกำลังนอนอยู่ ลมมีอะไรเหรอ?

วาตะ : เปล่า

ข้อความจากวาตะถูกส่งมาเพียงแค่นั้น ก่อนจะเงียบหายไป จัสมินก็มองด้วยความไม่เข้าใจ แต่ก็ไม่ถามอะไรต่อ เธอนอนอยู่ในห้องสักพักก็ลุกขึ้นจากเตียงนอน เดินออกจากห้องไปทางสวนหลังบ้าน

ลมเย็น ๆ พัดกระทบใบหน้าให้รู้สึกสดชื่น จนต้องหลับตาดื่มด่ำกับบรรยากาศ ก่อนจะเดินมาถึงต้นไม้ใหญ่ที่มีบ้านเล็ก ๆ อยู่ข้างบน

กำลังจะเลี่ยงเดินไปนั่งรับลมที่ศาลาที่อยู่ไม่ไกล แต่จังหวะที่เดินไป กลับสะดุดรากต้นไม้ใหญ่จนคิดว่าต้องล้มลงไปได้แผลกลับมาแน่ ๆ จึงได้หลับตาลงเตรียมรับแรงกระแทก

“ว๊ายยยย!!”

หมับ!

จัสมินหรี่ตาขึ้นมองว่าทำไมตัวเธอถึงยังไม่ถึงพื้นเสียที รับรู้ได้ว่าช่วงเอวถูกอะไรสักอย่างกอดรัดไว้ ก่อนจะได้ยินเสียงทุ้มที่ดังอยู่ข้างใบหูเล็ก

“ซุ่มซ่าม”

“…ลม” เรียกชื่อชายหนุ่มที่คุ้นเคยด้วยความดีใจ เขาเป็นคนมาช่วยเธอไว้อีกแล้ว ไม่อย่างนั้นคงได้ล้มไปกองกับพื้นได้แผลกลับมาอีกแน่

“ไหนบอกว่านอน”

“ตอนลมทักมามินนอนอยู่จริง ๆ เพิ่งจะเดินออกมา” รีบอธิบายให้ร่างสูงฟังทันที กลัวเขาจะว่าเธอโกหก

“……” ร่างเล็กที่ยังอยู่ในอ้อมกอดของเขาหันใบหน้ากลับมาหา เป็นเหตุให้ใบหน้าของเราสองคนอยู่ใกล้กันจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อน

กลิ่นกายหอมจากตัวเธอลอยเข้ามาให้เขาสูดดม สายตาจ้องมองตากันไม่กระพริบ วาตะเหมือนกับตกอยู่ในภวังค์ขยับใบหน้าเข้าไปใกล้ จนแทบไม่เหลือช่องว่าง เพียงแค่ขยับปากก็สามารถสัมผัสกันได้

“มินพูดจริง ๆ นะ…”

เขาที่ชะงักตัวไว้ไม่ให้ปากของเราสัมผัสกัน แต่คนตัวเล็กกลับพูดจนปากเราแตะกันเบา ๆ

จัสมินเม้มริมฝีปากเข้าหากันแน่น เมื่อเธอเป็นคนทำให้ปากของเราทั้งสองคนแตะสัมผัสกัน สติที่กระเจิดกระเจิงก่อนหน้าที่กลัวว่าเขาจะโกรธ จึงรีบพูดย้ำอีกครั้งว่าตัวเองไม่ได้โกหก เป็นเหตุให้ปากเธอไปสัมผัสปากเขาเข้า

พรึ่บ!

เป็นวาตะที่ต้องรีบผละออก กลัวว่าตัวเองจะทำอะไรตามที่ใจต้องการให้เธอได้ตกใจ

“……”

“มินขอโทษ” ด้วยใบหน้าที่นิ่งเรียบ ทำให้เธอคิดว่าเขาต้องโกรธตัวเองเป็นแน่ จึงได้เอ่ยขอโทษ

“ขอโทษเรื่องอะไร”

“ที่บอกว่านอนอยู่แต่กลับมาอยู่ตรงนี้ได้ แล้วก็เรื่อง…ที่ปากมินไปโดนปากลม” ประโยคหลังเธอพูดไม่เต็มเสียงนัก

ถึงเธอจะพูดเบาจนแทบไม่ได้ยิน แต่มันไม่ใช่กับเขาที่ได้ยินทุกคำพูดของเธออย่างชัดเจน ก่อนจะนึกตลกยิ้มอยู่ในใจไม่ให้เธอเห็น

“อืม”

“ไม่โกรธมินแล้วใช่ไหม” ได้ยินเขาตอบกลับมาก็รีบเงยหน้าส่งยิ้มให้เขาทันที ก่อนจะถามย้ำอีกรอบ

“อืม”

“แล้วลมไม่ไปกินข้าว ตอนนี้มันเวลากินข้าวแล้วไม่ใช่เหรอ” เธอจำได้ว่าแม่บอกว่าจะยกอาหารไปให้คุณน้าเฟิร์น และมันก็เป็นเวลากินข้าวของบ้านแล้วด้วย แต่กลับเห็นร่างสูงยืนอยู่ตรงหน้า

“อิ่มแล้ว” กินไปได้สักพักเขาก็ขอตัวออกมา เนื่องจากไม่หิวและรำคาญเสียงแสบแก้วหูของน้องสาว

“อืม งั้นไปนั่งตรงนั้นกันไหม” ยืนคุยกันอยู่นานจึงเอ่ยชวนร่างสูงไปนั่งที่ศาลาด้วยกัน

เมื่อเห็นร่างสูงพยักใบหน้า ก็เดินไปยังศาลาในสวนที่อยู่ไม่ไกลจากบ้านต้นไม้ ด้วยความที่ซุ่มซ่ามและไม่ระวังตัวเอง ทำให้เธอสะดุดขาตัวเองจะล้ม

หมับ!

“ว๊าย! อุ้มมินทำไม”

วาตะอุ้มร่างเล็กด้วยแขนเพียงข้างเดียวพาเธอเดินไปที่ศาลา เพราะเธอเดินไม่กี่ก้าวก็จะล้มอีกแล้ว

“เธอซุ่มซ่าม มีแต่เรื่องให้เจ็บตัว”

“มะ มินเดินเองได้ ลมปล่อยมินลงนะ” ถึงปากจะบอกให้เขาปล่อย แต่มือกลับโอบกอดลำคอแกร่งเอาไว้ กลัวว่าเขาจะทำเธอหลุดมือตกพื้น

“……”

“ไม่หนักเหรอ มินเดินเองได้จริง ๆ”

“เธอมันดื้อ”

“หื้อ~ มินไม่ได้ดื้อ มินกลัวลมหนัก”

“ตัวแค่นี้เอาอะไรมาหนัก”

เดินไม่กี่ก้าวร่างสูงก็พาคนตัวเองมาถึงศาลากลางสวน ก่อนจะวางตัวเธอลงให้นั่ง ตามด้วยเขานั่งข้างเธอไม่ห่าง

“ขอบคุณนะ” หันมาทำหน้าอ้อนขอบคุณร่างสูงด้วยรอยยิ้ม

“…ทำไมถึงไม่ค่อยกลับบ้าน” ตั้งแต่ที่เธอกลับบ้านรอบนั้นก็ไม่ค่อยได้กลับบ้าน เป็นเดือนหรือนานกว่านั้นถึงจะได้กลับ จนนับครั้งได้ที่เจอหน้าเธอ

“ที่โรงเรียนมีเรียนเสริมกับติวเข้ม มินเลยไม่ค่อยได้กลับ”

“ทำไม”

“มินอยากตั้งใจ มินอยากสอบเข้ามหาลัยดี ๆ จบมาจะได้มีงานดี ๆ ทำ มาดูแลแม่จินได้” เป้าหมายชีวิตตอนนี้คือการได้เรียนที่ดี ๆ ตามที่แม่ต้องการ

“เธออยากเป็นอะไร”

“มิน…มินไม่รู้” เธอไม่มีสิ่งที่อยากจะเป็นในอนาคต เพียงเชื่อฟังแม่ว่าอยากให้ทำอะไร เธอก็จะทำ

“แล้วลมล่ะ จะเรียนคณะอะไร”

“วิศวะ”

“มันดีไหม”

“ไม่ดี ไปเรียนคณะอื่น”

“อ้าว…ไม่ดีแล้วลมจะเรียนทำไม” นึกไม่เข้าใจเขาขึ้นมา บอกว่าไม่ดีแต่ตัวเองกลับจะเรียน

“ผู้ชายเยอะ เธอไปเรียนคณะอื่น”

พยักหน้าเข้าใจในคำตอบ ถึงจะไม่เข้าใจลึกซึ้งก็เถอะ ก่อนจะคุยกันเรื่องอื่น โดยส่วนใหญ่จะเป็นเธอที่ถามด้วยความอยากรู้หลาย ๆ อย่าง อีกฝ่ายก็ตอบทุกคำถามที่เธออยากรู้ ถึงจะเป็นคำตอบที่สั้นบ้างยาวบ้าง

ช่วงปิดเทอมที่แสนสั้นก็ได้สิ้นสุดลง เธอต้องกลับไปอยู่โรงเรียนเหมือนเดิม และครั้งนี้ช่างยาวนานที่ไม่ได้กลับบ้านมากกว่าเทอมที่แล้ว แต่ผู้ปกครองก็เข้าใจโรงเรียน และสามารถมาเยี่ยมลูกหลานที่โรงเรียนได้ในวันเสาร์อาทิตย์

วาตะที่คอยมองหาร่างเล็กทุกวันหยุดสุดสัปดาห์ แต่เจ้าตัวก็ไม่ได้กลับมา หัวใจมันกระวนกระวายคิดถึงรอยยิ้มสดใส ใบหน้าขาวเนียนของเธอจนทนไม่ไหว จึงได้มาซื้อไอศกรีมร้านหน้าโรงเรียนของเธอ เผื่อจะได้เจอเจ้าตัว

ขณะที่เดินผ่าน สายตาก็เหลือบเข้าไปมองในโรงเรียนเผื่อจะได้เจอคนตัวเล็ก แต่ก็ไม่เป็นอย่างที่ใจหวัง จนข้ามถนนมาฝั่งตรงข้ามที่เป็นร้านไอศกรีม

“ลม!”

เสียงเรียกสดใสคุ้นหู หันไปมองพบเป็นคนที่เขาอยากเจอ กำลังเดินออกจากร้านไอศกรีมสวนกับเขาที่เข้ามา

“ลมมาทำอะไร” จำได้ว่าเขาเคยบอกว่าโรงเรียนที่เขาเรียนอยู่ไม่ไกลจากบ้าน แต่ที่เขาอยู่ตรงนี้มันไกลจากบ้านเขามาก จึงได้ถามด้วยความสงสัย

“มาซื้อไอศกรีมให้เฟย์ริน”

“หื้อ~ มินคิดถึงลมจัง…”

“……”

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • วาตะหวงรัก   ตอนพิเศษ 5

    “มินเป็นยังไงบ้าง” หมุนตัวไปรอบ ๆ อย่างอวดให้เขาเห็นชุดที่เธอสวมใส่“สวย” พูดไปตามความจริง มันดูสวยเข้ากับเธอเป็นอย่างมาก แต่ไม่ว่าเธอจะใส่อะไรหรือไม่ใส่เลยยิ่งดี มันก็ดูสวยในสายตาเขาไปหมด“มินซื้อไปฝากหนูเฟย์ด้วยนะ”“อืม”จัสมินเดินกลับมาหาแม่ค้าเพื่อจะจ่ายเงินกับชุดที่ตัวเองเลือก ก่อนสายตาจะไปเห็นชุดจากถุงที่พิงค์เป็นคนเอามา“ขอซื้อได้ไหมคะ”“ได้เจ้า เอากี่ตัวดีเจ้า”“เอาหมดเลยค่ะ”แม่ค้ารีบนำไปใส่ถุงให้คนตัวเล็กอย่างดี ก่อนจะนำมาให้เธอพร้อมกับขอบคุณวาตะก็มองเธอที่ซื้อหลายชุดด้วยสายตานิ่ง ๆ อย่างไม่คิดอะไร เพียงแค่เธอชอบก็ไม่คิดจะทักท้วงอะไร ก่อนจะเข้ามารับถุงจากเธอและจับมือพาเดินกลับไปที่รถตุบ!หญิงสาวคนหนึ่งกำลังเดินผ่านเธอไปก็ได้ทำของหล่นลงตรงหน้า จัสมินจึงก้มลงไปช่วยเก็บมาให้ ก่อนจะเห็นหญิงสาวคนนั้นที่ถือของเต็มมือเต็มแขนไปหมด“ขอบคุณค่ะ” “ให้ช่วยถือไปส่งไหมคะ” เพราะของที่อยู่ในมืออีกฝ่ายก็ถือจนจะหลุดมืออีกรอบอยู่แล้ว เธอจึงเอ่ยขอช่วยถือไปส่งให้“…รบกวนหน่อยนะคะ” แม้จะเกรงใจแต่ด้วยสภาพตัวเองตอนนี้ก็ถือไม่ไหวจริง ๆวาตะแย่งของมาถือไว้เองและเดินไปส่งไว้ยังที่ผู้หญิงคนนั้นเดินนำ

  • วาตะหวงรัก   ตอนพิเศษ 4

    วาตะจับมือจัสมินพาเดินออกมาหน้าสนามบิน เมื่อพวกเขาทั้งสองตัดสินใจมาเที่ยวดอยตามความต้องการของคนตัวเล็กเดินไปยังรถที่เช่าไว้เพื่อความสะดวก แต่การขึ้นดอยก็ต้องอาศัยคนขับที่เชี่ยวชาญพาไป เขาจึงจะขับรถไปจอดไว้แล้วนั่งรถพาเธอขึ้นไป“แวะตลาดได้ไหม” เธอมองเห็นตลาดจากไกล ๆ ด้วยความหิวจึงเอ่ยกับร่างสูงที่ทำหน้าที่ขับรถ“อืม” เขาตอบเพียงสั้น ๆ ก่อนจะเลี้ยวไปยังตลาดจัสมินเดินไปตามร้านต่าง ๆ ด้วยความตื่นเต้น เพราะของขายที่นี่ไม่เหมือนกับที่กรุงเทพในหลาย ๆ อย่าง ทำให้เธอสนใจจนแวะทุกร้านที่ไม่เคยเห็นมาก่อนวาตะก็คอยจับมือคนตัวเล็กเอาไว้ กลัวว่าเธอจะหลงหายไปและซุ่มซ่ามจนได้แผลกลับมาอีก มืออีกข้างของเขาก็เต็มไปด้วยของที่เธอซื้อเพราะความไม่เคยเห็นมาก่อน“ลม เสื้อน่ารักจัง มินขอซื้อนะ” เดินมาถึงร้านขายเสื้อพื้นเมืองหรือที่เข้าใจก็เสื้อดอย มันน่ารักถูกใจเธอมากจนหยุดเดินและเข้าไปภายในร้าน“อืม”“ชุดนี้เป็นยังไงบ้าง” หยิบชุดสีน้ำเงินตรงบริเวณอกมีลวดลายสีแดงกับสีขาวผสมกัน มันดูสะดุดตาเธอจนต้องหยิบมาทาบกับตัวแล้วหันมาขอความคิดเห็นจากวาตะ“สวย”“มินขอไปลองก่อนนะ”หมับ!มือหนาจับข้อมือเล็กเอาไว้ก่อนที่เธอจะ

  • วาตะหวงรัก   ตอนพิเศษ 3

    หลังจากขอบคุณพ่อแม่เสร็จ วาตะก็จับมือจัสมินพาเดินมายังโต๊ะอาหารที่มีเพื่อนของเขาและเฟย์รินนั่งอยู่“ลุง! ลุงดิน!” เสียงเฟย์รินเอ่ยเรียกคนที่นั่งฝั่งตรงข้ามกับตัวเอง“ใคร เรียกใครลุง” ดินที่ได้ยินเสียงเล็กเอ่ยเรียกชื่อตัวเองก็มองหน้าเธอ ก่อนจะหันมองซ้ายมองขวาว่าใครคือลุง“ก็ลุงนั่นแหละ หนูเรียกลุงดิน”“เห้ย! มาเรียกพี่ลุงได้ไง อายุห่างกันแค่สามปีเอง” ดินร้องโวยวายขึ้นมาที่คนตัวเล็กตรงข้ามเรียกเขาว่าลุง ทั้งที่เขาเป็นเพื่อนพี่ชายเธอและห่างกับเธอเพียงแค่สามปี“ก็ดูสภาพสิ ไว้หนวดไว้เคราแถมย้อมผมสีนี้อีก อย่างกับลุงข้างบ้านเลย” เฟย์รินก็บอกถึงลักษณะของคนตัวสูงที่ไม่เจอกันเป็นปี แต่กลับมาเจอเขาอีกครั้งก็ได้เปลี่ยนไปขนาดนี้“เฟย์ริน!” “ก็มันจริง!”วาตะกับจัสมินเดินมาถึงโต๊ะก็ได้ยินเสียงเฟย์รินและดินต่อปากต่อคำกันจนทุกคนที่นั่งอยู่ถึงกับส่ายหน้าอย่างเอือมระอา“หนูเฟย์เป็นอะไร” จัสมินเอ่ยถามน้องสาวคนสนิทเมื่อเห็นเธอเสียงดังและมองตาเขม็งไปยังดินเพื่อนสนิทของวาตะ“ลุงดินมาขึ้นเสียงใส่หนูก่อนค่ะ”“ลุง?” ถามย้ำด้วยความไม่เข้าใจ“พี่มินก็ดูสิคะ สภาพพี่ดินอย่างกับลุงข้างบ้านเราเลย” เธอหันไปมองตามท

  • วาตะหวงรัก   ตอนพิเศษ 2

    หลายวันต่อมา…ภายในห้องมีร่างเล็กของหญิงสาวคนหนึ่งนั่งนิ่งหลับตาลง ใบหน้ากำลังถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางโดยน้องสาวคนสนิท“ส่องกระจกดูสิคะ” เฟย์รินเอ่ยกับพี่สาวคนสนิทเมื่อเธอได้ทำการแต่งหน้าให้เสร็จเรียบร้อยแล้วจัสมินที่ได้ยินอย่างนั้นก็ลืมตาขึ้นมามองตัวเองในกระจกบานใหญ่ตรงหน้า ก่อนรอยยิ้มสดใสจะเผยขึ้น“พี่มินดูเป็นยังไงบ้างหนูเฟย์” เอ่ยกับคนตรงหน้าเมื่อได้เห็นใบหน้าของตัวเอง เป็นที่น่าพอใจมากสำหรับเธอ แต่ไม่รู้ว่าสำหรับคนอื่นจะเป็นอย่างไร“สวยค่ะ พี่มินสวยมาก!”“……” จัสมินเงียบไปด้วยความเขินที่ถูกชมเสียงดัง ฟังชัดขนาดนี้“ไปเปลี่ยนชุดเถอะค่ะ เดี๋ยวจะถึงเวลาแล้ว” เฟย์รินเข้าไปหยิบชุดสีชมพูอ่อนที่เธอเป็นคนออกแบบเองกับมือให้พี่สาวคนสนิทได้ไปเปลี่ยนมือเล็กของจัสมินรับชุดมาก่อนจะเดินเข้าไปเปลี่ยนในห้องน้ำ ไม่นานเธอก็เดินออกมาด้วยรอยยิ้ม แต่ภายในห้องกลับไม่ได้มีแค่เฟย์รินเหมือนอย่างเคย แต่กลับมีแม่จินและแม่ใบเฟิร์นที่มองมายังจัสมินด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม“สวยมากเลยน้องมิน” จินดาเอ่ยกับลูกสาวพร้อมเข้ามาจับมือเล็กเบา ๆ “นี่แค่งานหมั้นยังขนาดนี้ ถ้าแต่งแม่ว่าต้องเป็นเจ้าสาวที่สวยมากแน่” ใบเฟิ

  • วาตะหวงรัก   ตอนพิเศษ 1

    “ลมรอมินแป๊บหนึ่งนะ” จัสมินเอ่ยกับร่างสูงที่มาส่งเธอที่หน้าคณะ เพื่อจะส่งงานชิ้นสุดท้ายก่อนจะปิดภาคเรียน“อืม” วาตะตอบเพียงสั้น ๆ ก่อนจะเข้ามานั่งยังเก้าอี้ใต้ต้นไม้ที่ประจำที่เขามารอเธอบ่อยครั้งจัสมินเดินเข้าไปส่งงานไม่นานเธอก็เดินออกมา รอยยิ้มสดใสในแบบของเธอประดับใบหน้าตลอดเวลาที่เดินกลับมาหาร่างสูง“ลมรอนานหรือเปล่า” มาถึงตัวเขาก็เอ่ยถามประโยคนี้ เธอไม่อยากให้เขามารอแต่เขาก็ยังยืนยันที่จะรอ“ไม่” เขาลุกขึ้นเดินมาจับมือเล็กพาเดินไปที่รถทันทีรถคันหรูขับไปตามถนนในเส้นทางที่ไม่คุ้นเคย ก่อนจะเลี้ยวเข้าไปยังร้านแห่งหนึ่ง จนจัสมินที่นั่งอยู่ด้านข้างเกิดความสงสัย จึงหันไปหาวาตะที่เป็นคนขับ“จะพามินไปไหน?”“ดูแหวน” “ดูแหวนทำไม? จะซื้อเป็นของขวัญให้ใครเหรอ?” เธอถามอย่างสงสัยเข้าไปอีก มานั่งคิดดูแล้วก็ไม่ได้มีวันสำคัญของใครในเร็ว ๆ นี้ ทำไมถึงต้องไปดูแหวนด้วย“หมั้นเธอ”“…หมั้นมิน…ต้องใช้แหวนด้วยเหรอ?” เธอเงียบไปสักพักด้วยความเขิน ก่อนจะเอ่ยถามด้วยความไม่เข้าใจอีกรอบ จำได้ว่าเขาเคยบอกว่าขออนุญาตแม่จินเพื่อหมั้นกับเธอ แต่ก็ไม่รู้ว่าการหมั้นมันต้องทำอะไรบ้าง“ใช้ ต้องจัดงานด้วย”“จัดเหมือนงา

  • วาตะหวงรัก   ตอนที่ 45 - กลับมาอยู่ด้วยกัน THE END

    จัสมินคอยมองไปทางประตูห้องตลอด รอว่าทั้งสองที่ไปคุยกันเมื่อไรจะกลับมาสักที จนกระทั่งประตูห้องเปิดออกพร้อมร่างของแม่เธอเธอพยายามมองไปทางข้างหลังเผื่อว่าจะเห็นร่างสูง แต่กลับไม่มีอย่างที่คิด“ไปหาสิน้องมิน” จินดาเอ่ยกับลูกสาวที่มองไปด้านหลังเพื่อหาใครสักคน“น้องมินไปได้เหรอคะ” ถามย้ำอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ“อืม ไปเถอะ ไปหาวาตะ”จัสมินพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม เธอเข้าไปสวมกอดแม่ด้วยความดีใจ ก่อนจะผละออกและเดินไปยังในบ้านหลังใหญ่ที่มีห้องหนึ่งที่ทั้งมืดและเย็นจนหนาวสั่นก๊อก ๆ ก๊อก ๆยืนเคาะประตูอยู่นานก็ไม่มีคนมาเปิดให้ มือเล็กจึงลองเปิดดูก็พบว่ามันไม่ได้ล็อก เธอจึงถือวิสาสะเข้าไปภายในห้องทั้งมืดและเย็นจนเธอหนาว พยายามปรับสายตาให้เข้ากับความมืด ก่อนจะหันหลังไปกดเปิดไฟให้ความสว่างแก่ตัวเอง“ว๊าย! ลม!” ร้องตกใจเมื่อร่างของเธอถูกอุ้มขึ้นพาเดินไปที่เตียงนอนขนาดใหญ่วาตะจับคนตัวเล็กนั่งบนตักแกร่งของเขา โอบกอดเธอไว้แน่นอย่างกลัวว่าเธอจะหายไป“คิดถึงมินไหม” เมื่อตั้งสติได้ เธอก็หันหน้าเข้าหาร่างสูงพร้อมเอ่ยถามเขาด้วยรอยยิ้มสดใส“คิดถึง…มาก ๆ”“มินก็คิดถึงลมมาก ๆ เหมือนกันนะ” พูดจบก็เข้าไปสวมกอดพร้อ

  • วาตะหวงรัก   ตอนที่ 9 - อยากรู้อะไรก็โทรมา

    ตอนที่ 9 - อยากรู้อะไรก็โทรมา“น้องมินคิดถึงแม่จิน” เข้าไปสวมกอดแม่จากทางด้านหลังด้วยความคิดถึง“แม่ก็คิดถึง อยู่ที่โรงเรียนอย่าซนจนตัวเองเจ็บตัวนะน้องมิน”“น้องมินไม่ซนเลยค่ะ…แค่ซุ่มซ่าม” ยิ้มหัวเราะออกมาให้กับตัวเอง แม้จะระวังมากแค่ไหนก็ยังมีเรื่องให้ตัวเองเจ็บตัวและมีแผลเล็ก ๆ มาตลอด“น้องมินเจ็

  • วาตะหวงรัก   ตอนที่ 8 - ซุ่มซ่าม

    ร่างสูงกลับมาพร้อมอุปกรณ์ทำแผล เข้ามานั่งย่อตัวอยู่ตรงหน้าร่างเล็ก มองบาดแผลของเธอที่เลือดยังซึมออกมาอยู่“มินทำเองก็ได้”“……” ความเงียบเป็นคำตอบของการปฏิเสธ จัสมินจึงนั่งตัวเกร็งให้เขาทำแผลให้ ยามที่สำลีแตะโดนแผลเธอก็สะดุ้งตัวทุกครั้ง มันแสบมากจนต้องบีบมือเข้าหากันแน่นวาตะสังเกตเห็นมือเล็กบีบเข้

  • วาตะหวงรัก   ตอนที่ 7 - ลูกสาวแม่บ้าน

    ตั้งแต่เปิดเทอมมาได้เกือบหนึ่งเดือน เธอก็ไม่ได้กลับไปหาแม่ที่บ้านคุณน้าเฟิร์นเลย เพราะที่โรงเรียนมีกิจกรรมและต้องเตรียมตัวกับการสอบเข้ามหาวิทยาลัยอย่างหนัก“น้องมินคิดถึงแม่จินจังเลยค่ะ”“แม่ก็มาหาแล้วนี่ไง น้องมินต้องตั้งใจเรียนนะ” เป็นเพราะจัสมินไม่ได้กลับไปหาเธอเกือบเดือนได้ จึงได้มาหาลูกวันนี้ด

  • วาตะหวงรัก   ตอนที่ 6 - ชื่อเหมือนกัน

    สองเดือนต่อมา…“พรุ่งนี้พี่มินก็เปิดเทอมแล้ว กว่าจะได้เจอพี่มินก็ต้องรอวันเสาร์อีก” เฟย์รินพูดอย่างงอแงที่จะไม่ได้เจอและเล่นกับพี่สาวตรงหน้า“ไม่เป็นไรนะ เรานาน ๆ เจอกันจะได้มีเรื่องให้คุยเล่นกันเยอะ ๆ ไง อีกอย่างไปโรงเรียนหนูเฟย์ก็มีเพื่อนนะ”โรงเรียนของจัสมินจะเปิดเทอมในวันพรุ่งนี้ ซึ่งเปิดก่อนโร

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status