Beranda / โรแมนติก / วาตะหวงรัก / ตอนที่ 10 - ตัวแค่นี้

Share

ตอนที่ 10 - ตัวแค่นี้

Penulis: Witcha~
last update Tanggal publikasi: 2026-05-19 15:12:52

จากการประกาศของโรงเรียนในครั้งนั้น ทำให้พวกเธอไม่ค่อยได้กลับบ้าน อยู่อย่างนี้จนมาถึงปิดเทอมกลางภาค แต่กว่าจะปิดก็กินเวลาไปกว่านักเรียนชั้นอื่นอยู่เกือบสองสัปดาห์ ทำให้การปิดเทอมของพวกเธอในครั้งนี้ช่างสั้นกว่าเทอมไหน ๆ

“มินได้กอดแม่แล้ว” พูดขึ้นมาขณะที่เข้าไปสวมกอดแม่แน่น ๆ ด้วยความคิดถึงที่ไม่ได้กอดกันแบบนี้เป็นเดือน

“กอดแน่นจนแม่หายใจไม่ออกแล้ว”

“ก็น้องมินคิดถึง”

“แม่ก็คิดถึง…พักอยู่ที่ห้องก่อนนะ แม่จะยกอาหารไปให้คุณเฟิร์นก่อน”

“ให้น้องมินไปช่วยนะคะ”

“ไม่ต้อง พักอยู่ที่ห้องนี่แหละ”

“ค่ะแม่จิน” เสียงพูดที่เข้มขึ้นของแม่ ทำให้เธอตอบรับทำตามอย่างว่าง่าย

หลังจากแม่เดินออกไปแล้ว เธอก็ล้มตัวลงนอนบนเตียงขนาดพอดีที่ใช้นอนกับแม่สองคน ก่อนจะรับรู้ได้ถึงโทรศัพท์ของตัวเองที่สั่นเตือน

วาตะ : ทำอะไร

จัสมินมองข้อความที่ถูกส่งเข้ามา รอยยิ้มสดใสปรากฏขึ้นมาบนใบหน้า ก่อนนิ้วเรียวจะพิมพ์ตอบกลับอีกฝ่าย

จัสมิน : มินกำลังนอนอยู่ ลมมีอะไรเหรอ?

วาตะ : เปล่า

ข้อความจากวาตะถูกส่งมาเพียงแค่นั้น ก่อนจะเงียบหายไป จัสมินก็มองด้วยความไม่เข้าใจ แต่ก็ไม่ถามอะไรต่อ เธอนอนอยู่ในห้องสักพักก็ลุกขึ้นจากเตียงนอน เดินออกจากห้องไปทางสวนหลังบ้าน

ลมเย็น ๆ พัดกระทบใบหน้าให้รู้สึกสดชื่น จนต้องหลับตาดื่มด่ำกับบรรยากาศ ก่อนจะเดินมาถึงต้นไม้ใหญ่ที่มีบ้านเล็ก ๆ อยู่ข้างบน

กำลังจะเลี่ยงเดินไปนั่งรับลมที่ศาลาที่อยู่ไม่ไกล แต่จังหวะที่เดินไป กลับสะดุดรากต้นไม้ใหญ่จนคิดว่าต้องล้มลงไปได้แผลกลับมาแน่ ๆ จึงได้หลับตาลงเตรียมรับแรงกระแทก

“ว๊ายยยย!!”

หมับ!

จัสมินหรี่ตาขึ้นมองว่าทำไมตัวเธอถึงยังไม่ถึงพื้นเสียที รับรู้ได้ว่าช่วงเอวถูกอะไรสักอย่างกอดรัดไว้ ก่อนจะได้ยินเสียงทุ้มที่ดังอยู่ข้างใบหูเล็ก

“ซุ่มซ่าม”

“…ลม” เรียกชื่อชายหนุ่มที่คุ้นเคยด้วยความดีใจ เขาเป็นคนมาช่วยเธอไว้อีกแล้ว ไม่อย่างนั้นคงได้ล้มไปกองกับพื้นได้แผลกลับมาอีกแน่

“ไหนบอกว่านอน”

“ตอนลมทักมามินนอนอยู่จริง ๆ เพิ่งจะเดินออกมา” รีบอธิบายให้ร่างสูงฟังทันที กลัวเขาจะว่าเธอโกหก

“……” ร่างเล็กที่ยังอยู่ในอ้อมกอดของเขาหันใบหน้ากลับมาหา เป็นเหตุให้ใบหน้าของเราสองคนอยู่ใกล้กันจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อน

กลิ่นกายหอมจากตัวเธอลอยเข้ามาให้เขาสูดดม สายตาจ้องมองตากันไม่กระพริบ วาตะเหมือนกับตกอยู่ในภวังค์ขยับใบหน้าเข้าไปใกล้ จนแทบไม่เหลือช่องว่าง เพียงแค่ขยับปากก็สามารถสัมผัสกันได้

“มินพูดจริง ๆ นะ…”

เขาที่ชะงักตัวไว้ไม่ให้ปากของเราสัมผัสกัน แต่คนตัวเล็กกลับพูดจนปากเราแตะกันเบา ๆ

จัสมินเม้มริมฝีปากเข้าหากันแน่น เมื่อเธอเป็นคนทำให้ปากของเราทั้งสองคนแตะสัมผัสกัน สติที่กระเจิดกระเจิงก่อนหน้าที่กลัวว่าเขาจะโกรธ จึงรีบพูดย้ำอีกครั้งว่าตัวเองไม่ได้โกหก เป็นเหตุให้ปากเธอไปสัมผัสปากเขาเข้า

พรึ่บ!

เป็นวาตะที่ต้องรีบผละออก กลัวว่าตัวเองจะทำอะไรตามที่ใจต้องการให้เธอได้ตกใจ

“……”

“มินขอโทษ” ด้วยใบหน้าที่นิ่งเรียบ ทำให้เธอคิดว่าเขาต้องโกรธตัวเองเป็นแน่ จึงได้เอ่ยขอโทษ

“ขอโทษเรื่องอะไร”

“ที่บอกว่านอนอยู่แต่กลับมาอยู่ตรงนี้ได้ แล้วก็เรื่อง…ที่ปากมินไปโดนปากลม” ประโยคหลังเธอพูดไม่เต็มเสียงนัก

ถึงเธอจะพูดเบาจนแทบไม่ได้ยิน แต่มันไม่ใช่กับเขาที่ได้ยินทุกคำพูดของเธออย่างชัดเจน ก่อนจะนึกตลกยิ้มอยู่ในใจไม่ให้เธอเห็น

“อืม”

“ไม่โกรธมินแล้วใช่ไหม” ได้ยินเขาตอบกลับมาก็รีบเงยหน้าส่งยิ้มให้เขาทันที ก่อนจะถามย้ำอีกรอบ

“อืม”

“แล้วลมไม่ไปกินข้าว ตอนนี้มันเวลากินข้าวแล้วไม่ใช่เหรอ” เธอจำได้ว่าแม่บอกว่าจะยกอาหารไปให้คุณน้าเฟิร์น และมันก็เป็นเวลากินข้าวของบ้านแล้วด้วย แต่กลับเห็นร่างสูงยืนอยู่ตรงหน้า

“อิ่มแล้ว” กินไปได้สักพักเขาก็ขอตัวออกมา เนื่องจากไม่หิวและรำคาญเสียงแสบแก้วหูของน้องสาว

“อืม งั้นไปนั่งตรงนั้นกันไหม” ยืนคุยกันอยู่นานจึงเอ่ยชวนร่างสูงไปนั่งที่ศาลาด้วยกัน

เมื่อเห็นร่างสูงพยักใบหน้า ก็เดินไปยังศาลาในสวนที่อยู่ไม่ไกลจากบ้านต้นไม้ ด้วยความที่ซุ่มซ่ามและไม่ระวังตัวเอง ทำให้เธอสะดุดขาตัวเองจะล้ม

หมับ!

“ว๊าย! อุ้มมินทำไม”

วาตะอุ้มร่างเล็กด้วยแขนเพียงข้างเดียวพาเธอเดินไปที่ศาลา เพราะเธอเดินไม่กี่ก้าวก็จะล้มอีกแล้ว

“เธอซุ่มซ่าม มีแต่เรื่องให้เจ็บตัว”

“มะ มินเดินเองได้ ลมปล่อยมินลงนะ” ถึงปากจะบอกให้เขาปล่อย แต่มือกลับโอบกอดลำคอแกร่งเอาไว้ กลัวว่าเขาจะทำเธอหลุดมือตกพื้น

“……”

“ไม่หนักเหรอ มินเดินเองได้จริง ๆ”

“เธอมันดื้อ”

“หื้อ~ มินไม่ได้ดื้อ มินกลัวลมหนัก”

“ตัวแค่นี้เอาอะไรมาหนัก”

เดินไม่กี่ก้าวร่างสูงก็พาคนตัวเองมาถึงศาลากลางสวน ก่อนจะวางตัวเธอลงให้นั่ง ตามด้วยเขานั่งข้างเธอไม่ห่าง

“ขอบคุณนะ” หันมาทำหน้าอ้อนขอบคุณร่างสูงด้วยรอยยิ้ม

“…ทำไมถึงไม่ค่อยกลับบ้าน” ตั้งแต่ที่เธอกลับบ้านรอบนั้นก็ไม่ค่อยได้กลับบ้าน เป็นเดือนหรือนานกว่านั้นถึงจะได้กลับ จนนับครั้งได้ที่เจอหน้าเธอ

“ที่โรงเรียนมีเรียนเสริมกับติวเข้ม มินเลยไม่ค่อยได้กลับ”

“ทำไม”

“มินอยากตั้งใจ มินอยากสอบเข้ามหาลัยดี ๆ จบมาจะได้มีงานดี ๆ ทำ มาดูแลแม่จินได้” เป้าหมายชีวิตตอนนี้คือการได้เรียนที่ดี ๆ ตามที่แม่ต้องการ

“เธออยากเป็นอะไร”

“มิน…มินไม่รู้” เธอไม่มีสิ่งที่อยากจะเป็นในอนาคต เพียงเชื่อฟังแม่ว่าอยากให้ทำอะไร เธอก็จะทำ

“แล้วลมล่ะ จะเรียนคณะอะไร”

“วิศวะ”

“มันดีไหม”

“ไม่ดี ไปเรียนคณะอื่น”

“อ้าว…ไม่ดีแล้วลมจะเรียนทำไม” นึกไม่เข้าใจเขาขึ้นมา บอกว่าไม่ดีแต่ตัวเองกลับจะเรียน

“ผู้ชายเยอะ เธอไปเรียนคณะอื่น”

พยักหน้าเข้าใจในคำตอบ ถึงจะไม่เข้าใจลึกซึ้งก็เถอะ ก่อนจะคุยกันเรื่องอื่น โดยส่วนใหญ่จะเป็นเธอที่ถามด้วยความอยากรู้หลาย ๆ อย่าง อีกฝ่ายก็ตอบทุกคำถามที่เธออยากรู้ ถึงจะเป็นคำตอบที่สั้นบ้างยาวบ้าง

ช่วงปิดเทอมที่แสนสั้นก็ได้สิ้นสุดลง เธอต้องกลับไปอยู่โรงเรียนเหมือนเดิม และครั้งนี้ช่างยาวนานที่ไม่ได้กลับบ้านมากกว่าเทอมที่แล้ว แต่ผู้ปกครองก็เข้าใจโรงเรียน และสามารถมาเยี่ยมลูกหลานที่โรงเรียนได้ในวันเสาร์อาทิตย์

วาตะที่คอยมองหาร่างเล็กทุกวันหยุดสุดสัปดาห์ แต่เจ้าตัวก็ไม่ได้กลับมา หัวใจมันกระวนกระวายคิดถึงรอยยิ้มสดใส ใบหน้าขาวเนียนของเธอจนทนไม่ไหว จึงได้มาซื้อไอศกรีมร้านหน้าโรงเรียนของเธอ เผื่อจะได้เจอเจ้าตัว

ขณะที่เดินผ่าน สายตาก็เหลือบเข้าไปมองในโรงเรียนเผื่อจะได้เจอคนตัวเล็ก แต่ก็ไม่เป็นอย่างที่ใจหวัง จนข้ามถนนมาฝั่งตรงข้ามที่เป็นร้านไอศกรีม

“ลม!”

เสียงเรียกสดใสคุ้นหู หันไปมองพบเป็นคนที่เขาอยากเจอ กำลังเดินออกจากร้านไอศกรีมสวนกับเขาที่เข้ามา

“ลมมาทำอะไร” จำได้ว่าเขาเคยบอกว่าโรงเรียนที่เขาเรียนอยู่ไม่ไกลจากบ้าน แต่ที่เขาอยู่ตรงนี้มันไกลจากบ้านเขามาก จึงได้ถามด้วยความสงสัย

“มาซื้อไอศกรีมให้เฟย์ริน”

“หื้อ~ มินคิดถึงลมจัง…”

“……”

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • วาตะหวงรัก   ตอนที่ 38 - ลมอาละวาด (2/2)

    ด้านวาตะ เขาพยายามโทรหาคนตัวเล็กหลังจากที่มาถึงยังที่หมาย แต่โทรไปเท่าไรอีกฝ่ายกลับไม่รับสายของเขาเลย อีกทั้งส่งข้อความไปก็ไม่มีอะไรตอบกลับมา ก่อนจะติดต่อเธอไม่ได้อีกเลยจนกระทั่งผ่านไปสามวันเขาก็กลับมา เมื่อมาถึงเขาก็ตรงไปหาเธอที่หอพักทันที เพราะก่อนเขาจะไปได้มาส่งเธอที่นี่ แต่ทุกอย่างกลับว่างเปล่าไม่มีร่างเล็ก ไม่มีแม้แต่ลมเย็นของเครื่องปรับอากาศ เหมือนกับมันไม่ได้เปิดใช้งานมานานแล้วก่อนเขาจะตามไปดูที่คอนโดของเขาก็ไม่พบเจอตัวเธอเช่นกัน “ไปไหนวะจัสมิน!!” เขาพูดออกมาเสียงดังลั่นตามอารมณ์ของตัวเอง ก่อนมือจะคว้าแจกันที่อยู่ใกล้มาระบายลงบนพื้นจนแตกละเอียด ก่อนจะคว้าอีกอันมาทำแบบเดิม แต่มันก็ไม่ได้ช่วยให้เขาใจเย็นลงไปได้เลยสักนิดเขาเดินไปนั่งบนโซฟาก่อนจะหยิบโทรศัพท์ออกมาโทรหาเธออีกครั้ง ครั้งนี้มันโทรติดแต่รออยู่นานมันก็ไม่ถูกกดรับเสียที แต่ในที่สุดมันก็ถูกกดรับ(……) “รับแล้วทำไมไม่พูด” เขาถามคนปลายสายที่กดรับแต่กลับไม่ยอมพูดอะไรออกมาด้วยน้ำเสียงเข้ม(…คือมินไม่ได้ตั้งใจจะรับ) เธอเผลอกดรับทั้งที่จะกดวางสายแล้วปิดเครื่อง แต่พอกดรับแล้วเธอจึงนำโทรศัพท์มาแนบหูเพราะอยากได้ยินเสียงของเขา แ

  • วาตะหวงรัก   ตอนที่ 38 - ลมอาละวาด (1/2)

    “มิน…” เสียงเรียกของใครบางคนทำให้เธอหลุดจากภวังค์ หันไปมองบุคคลที่เรียกก่อนจะยิ้มออกมาให้กับเพื่อนสาว“ขอพิงค์คุยกับมินสักแป๊บนะคะแม่จิน” พิงค์หันไปขอแม่ของเพื่อนสาว เธอพอจะรับรู้ถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นแล้ว“แม่ไปรอข้างล่างนะ น้องมินรีบตามแม่มาล่ะ”“ค่ะแม่จิน” เธอหันไปตอบกลับแม่ด้วยรอยยิ้ม มองตามหลังของแม่ไปจนหายไปจากสายตา“เข้ามาคุยกับพิงค์ก่อน” พิงค์จับข้อมือเล็กพาเดินเข้ามาภายในห้องของเธอ ปิดล็อกประตูเอาไว้อย่างแน่นหนา“พิงค์มีอะไร” เอ่ยถามคนตรงหน้าที่ให้เธอเข้ามาคุยด้วย“แม่จินรู้เรื่องแล้วใช่ไหม” เธอตรงเข้าประเด็นที่อยากจะรู้ในทันที“……” จัสมินทำเพียงพยักหน้าเท่านั้นพิงค์มองใบหน้าของจัสมินที่แววตาเริ่มเปลี่ยนเป็นเศร้า ตั้งแต่คบกันเป็นเพื่อนมาเธอเพิ่งจะเคยเห็นจัสมินแสดงสีหน้าแบบนี้ออกมา“แล้วจะทำยังไงกับวาตะ”“…มินต้องเลิกยุ่งกับลมตามที่แม่จินบอก”“วาตะจะยอมเหรอ…มินรู้ใช่ไหมว่าวาตะชอบมินมาก” ทุกคนมองออกว่าวาตะชอบจัสมินมาก ๆ และจัสมินเองก็ดูชอบวาตะด้วยเช่นกัน แต่ไม่เคยจะพูดออกมาให้ใครได้ยิน“มินรู้ว่าลมชอบมิน…มินเอง…ก็ชอบลมมากเหมือนกัน” “แล้วทำไม…” พิงค์หยุดคำถามไว้เมื่อจัสมินหั

  • วาตะหวงรัก   ตอนที่ 37 - เลิกยุ่งกับลม(2/2)

    หอพักจัสมินถูกวาตะอุ้มมาส่งถึงหน้าห้อง เพราะเขาเห็นขาเธอสั่นจนจะก้าวไม่ออก“ปล่อยมินลงได้แล้ว” เมื่อถึงหน้าห้องเธอก็บอกให้เขาปล่อยตัวเองลงวาตะยอมปล่อยร่างเล็กให้เธอยืนด้วยตัวเอง ก่อนเขาจะมองใบหน้าจิ้มลิ้มที่มองมายังเขาด้วยรอยยิ้มในแบบของเธอ“ขับรถดี ๆ นะ มินเป็นห่วง”“อืม จะรีบกลับ”“มินรออยู่ที่ห้องนี่แหละ”“อืม” เขาดึงคนตัวเล็กเข้ามากอดแน่น ๆ ก่อนจะหอมแก้มเธอและจูบปากจิ้มลิ้มหนัก ๆ จัสมินมองร่างสูงเดินไปจนสุดสายตา ก่อนเธอจะเดินไปที่ระเบียงเพื่อรอดูเขาขึ้นรถและขับออกไป เมื่อเห็นเขามองขึ้นมาเธอก็โบกมือให้เขาพร้อมรอยยิ้มสดใสของตัวเอง จนรถของเขาขับออกไปโดยการกระทำของทั้งสองตกอยู่ในสายตาของหญิงคนหนึ่ง ที่เธอได้ยินเสียงแวว ๆ อยู่หน้าประตูก็ได้เปิดแง้มออกมาดู เจอเข้ากับร่างเล็กของลูกสาวเธอกอดและจูบกับชายหนุ่มคนหนึ่งที่เธอก็รู้จักจัสมินเดินกลับมาหน้าห้องของตัวเอง เธอใช้กุญแจพร้อมคีย์การ์ดเปิดประตูเข้าไป ก่อนจะต้องชะงักเมื่อภายในห้องมีแสงสว่างจากไฟ“มะ…แม่จิน” เธอเรียกผู้เป็นแม่ที่นั่งนิ่งอยู่บนเตียง สายตามองมายังเธอด้วยความเจ็บปวด จนหัวใจของเธอกระตุกหน่วง“……” จินดามองลูกสาวเพียงคนเดีย

  • วาตะหวงรัก   ตอนที่ 37 - เลิกยุ่งกับลม (1/2)

    ร่างเล็กของจัสมินนอนหายใจหอบเหนื่อยบนร่างสูงของวาตะที่มือของเขากอดเอวคอดของเธอไว้แน่น มืออีกข้างของเขาลูบกลุ่มผมหอมนุ่มเบา ๆ ก่อนจะก้มลงมากดจูบอย่างรักใคร่“อือ…พอแล้วนะ มินหิวข้าว” เงยหน้าจากการซบอกแกร่งของเขามาบอกคนใต้ร่างที่ให้เธอนอนทับด้วยสายตาอ้อน“อืม” เขาตอบรับในลำคอเบา ๆ มองใบหน้าขาวเนียนที่ขึ้นดีแดงด้วยความเหนื่อยจากการที่โดนเขากระแทกไปเมื่อสักครู่จัสมินก็ยิ้มออกมากว้างให้เขาที่ยอมเธอ ก่อนจะเข้าไปหอมแก้มเขาเบา ๆ เพื่อให้เป็นการให้รางวัล “ทำแบบนี้อยากโดนอีกหรือไง”“อ๊ะ! มะ…ไม่เอาแล้ว” ร้องเสียงหลงเมื่อถูกมือหนาดันสะโพกเธอไปกระแทกใส่ท่อนเอ็นของเขา“หึ!” นึกเอ็นดูคนตัวเล็กจนต้องก้มลงไปจูบปากสีอมชมพูนั่นแรง ๆ “จุ๊บแรงจัง” “เธอมันน่าทำแรง ๆ…ทุกส่วน”“ทำแรงมินเจ็บนะ ขามินสั่นอีกด้วย”“ก็เธอดื้อ”“แค่…ซุ่มซ่ามนิดหน่อยเอง” เธอพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน “มันทำให้เธอเจ็บตัว” ถึงเธอจะพูดเบามากแค่ไหน แต่เขาก็ยังได้ยินชัดอยู่ดี“มินจะพยายามไม่ให้ตัวเองเจ็บ” พูดจบเธอก็ซบลงไปยังอกแกร่งของเขาอย่างออดอ้อนวาตะกอดกระชับร่างเล็กแนบชิดกันมากขึ้น เขารักและเป็นห่วงเธอมาก กลัววันไหนท

  • วาตะหวงรัก   ตอนที่ 36 - แม่จินมาหา (2/2)

    คอนโดวาตะเข้ามาในห้องคอนโดได้ วาตะก็ดึงร่างเล็กเข้ามาให้ห้องนอนก่อนจะกดจูบปากเล็กอย่างดูดดื่ม“อะ…อื้ม!” ริมฝีปากเล็กถูกจูบจากร่างสูงโดยไม่ทันได้ตั้งตัวมือหนาจับเสื้อที่จัสมินสวมใส่ถอดออกไปให้พ้นจากตัวเธอ เผยหน้าอกขาวอวบเบียดชิดกันภายในเสื้อชั้นในสีครีม เขาไม่รอช้ารีบถอดทุกอย่างบนร่างกายเธอและเขาออกไปจนหมดตุบ!“ดะ…เดี๋ยวก่อนลม” ห้ามร่างสูงเอาไว้ก่อนที่เขาจะเข้ามาจูบเธออีกครั้ง“ทำไม” อารมณ์พลุ่งพล่านจนฉุดไม่อยู่ ไม่ใช่เพราะเครื่องดื่มที่เขาดื่มมา แต่เป็นความต้องการของเขาเองเสียมากกว่า เครื่องดื่มนั่นมันก็ช่วยกระตุ้นเพียงนิด“เพิ่งจะห้าโมงเย็นเองนะ” มองไปยังนาฬิกาที่บ่งบอกเวลา“แล้วไง” “มินยังไม่ได้กินข้าวเย็นเลย” พูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา เธอยังไม่ได้กินข้าวก็ถูกเขาจับถอดเสื้อผ้ากดลงเตียงเสียแล้ว “เอาเสร็จเดี๋ยวพาไปกิน”“กว่าจะเสร็จนานมากเลยนะ” เขาทำเธอแต่ละครั้งมันไม่เคยเร็วเลย เพราะเขาชอบต่อหลายรอบจนเธอแทบหมดเรี่ยวแรง“ไม่นาน…หนึ่งชั่วโมง” พยายามหลอกล่อคนตัวเล็กให้คล้อยตามจะได้รีบทำเร็ว ๆ แต่มันจะหนึ่งชั่วโมงอย่างที่เขาพูดหรือเปล่าก็ไม่แน่ใจ“จริงนะ”“อืม”เมื่อเห็นคนตัวเล็กพยักหน

  • วาตะหวงรัก   ตอนที่ 36 - แม่จินมาหา (1/2)

    สองวันต่อมา…วาตะพาจัสมินมาผับที่เขาลงทุนกับเพื่อน ตอนนี้สร้างเสร็จแล้ว จะเหลือภายในที่ต้องตกแต่งและระบบต่าง ๆ รวมไปถึงสูตรเครื่องดื่มที่พวกเขาทุกคนจะเป็นคนทดลองเอง“ใหญ่มากเลย” จัสมินมองไปรอบ ๆ ด้วยความตกตะลึง ถึงเมื่อวานจะได้มาแล้วแต่เธอก็ยังตะลึงไม่หาย มันดูใหญ่โตกว่าผับที่วาตะเคยพาไปอยู่มาก“แบ่งหลายโซน” วาตะตอบคนตัวเล็กที่ยังมองไปรอบ ๆ อย่างตื่นเต้น ทั้งที่เมื่อวานเขาก็พาเธอมาแล้ว แต่เจ้าตัวก็ยังคงดูตื่นตาตื่นใจ“มีโซนอะไรบ้าง มินรู้ได้ไหม?” ถามด้วยความอยากรู้ เมื่อวานที่มาก็รีบเข้าไปในห้องห้องหนึ่งของชั้นสี่ ซึ่งน่าจะเป็นห้องทำงาน เลยไม่ได้มาเดินดูรอบ ๆ เหมือนกับวันนี้มากนัก“อืม…ชั้นแรกที่เพิ่งเดินผ่านมาก็โซนบาร์ ชั้นสองก็วีไอพี สามก็วีวีไอพี” เขาตอบร่างเล็กเพียงเท่านั้น ไม่อยากให้เธอรู้อะไรที่มันลึกไปมากกว่านี้ “ชั้นสี่เป็นห้องทำงานเหรอ?” ถามขึ้นขณะที่มาถึงยังชั้นสี่ชั้นสุดท้ายของสถานที่แห่งนี้ ก่อนสายตาของเธอจะมองไปเห็นประตูบานใหญ่“อืม”“แล้วห้องนี้ไว้ทำอะไร” ชี้ไปยังบานประตูที่เพิ่งจะเดินผ่าน“…ห้องจัดเลี้ยง” เขาเงียบไปสักพักเมื่อถูกถามถึงห้องหนึ่งที่เป็นสถานที่ลับ ก่อนจะเ

  • วาตะหวงรัก   ตอนที่ 5 - ลูกสาวของเจ้านายแม่

    ตุบ!!“โอ๊ย! กระโดดก็บ่อย ยังจะล้มอีก” เสียงหวานโวยวายที่ตัวเองกระโดดลงจากต้นไม้มาก็ล้มลงไปที่พื้น“เป็นอะไรหรือเปล่าคะ” จัสมินรีบเข้าไปช่วยพยุงเด็กสาว ที่เธอล้มลงอยู่ที่พื้นตรงหน้าของเธอ“หื้ม?…” เฟย์รินมองใบหน้าเนียนใส เวลาพูดตรงแก้มของเธอจะมีรอยบุ๋มของลักยิ้ม ช่างน่ารักจนเธอยิ้มออกมากว้าง“พี่เป

  • วาตะหวงรัก   ตอนที่ 4 - งานใหม่ของแม่จิน

    หลังจากกินข้าวเสร็จ จัสมินก็ได้เข้าไปอาบน้ำทันที ออกมาจากห้องน้ำได้สายตาของเธอก็มองหาผู้เป็นแม่ จนเห็นว่าแม่ไปนั่งอยู่ตรงระเบียงห้องด้วยความเหม่อลอยเหมือนกับคนที่มีเรื่องอะไรให้คิดหมับแขนเล็กโอบกอดร่างแม่จากทางด้านหลัง ซบใบหน้าถูไถกับแผ่นหลังด้วยความออดอ้อน จนคนที่ถูกกอดจากลูกสาวเพียงคนเดียวหลุดอ

  • วาตะหวงรัก   ตอนที่ 3 - ที่มาของชื่อลม

    “ลม!” เอ่ยเรียกร่างสูงตรงหน้าเสียงดัง ก่อนรอยยิ้มสดใสจะถูกส่งไปให้ยังเขา“รู้จักกันเหรอมิน” พิงค์ที่เห็นเพื่อนสาวเอ่ยทักชายหนุ่มในชุดนักเรียนเหมือนกันขึ้น จึงเอ่ยถามด้วยความสงสัย“รู้จัก มินเคยซื้อไอติมให้เขาลองชิมดู”“……” พิงค์ทำเพียงพยักหน้าเข้าใจเท่านั้น ก่อนเธอจะเข้าไปรับไอศกรีมที่สั่งมาไว้ในมื

  • วาตะหวงรัก   ตอนที่ 2 - น้องมิน

    (แม่ไปรับช้าหน่อยนะน้องมิน แม่ยังไม่เสร็จงานเลย)“ไม่เป็นไรค่ะ น้องมินกลับเองก็ได้นะคะแม่จิน”(กลับเองได้เหรอน้องมิน) เพราะไม่เคยที่จะให้ลูกสาวเพียงคนเดียวได้ไปไหนเอง ทำให้เธอเป็นห่วงและหวงลูกมาก“น้องมินกลับได้ค่ะ เดี๋ยวกลับกับพิงค์ค่ะ”(……)“น้องมินทำได้ค่ะแม่จิน ไม่ต้องห่วงนะคะ น้องมินจะร

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status