ตอนที่ 10 - ตัวแค่นี้

จากการประกาศของโรงเรียนในครั้งนั้น ทำให้พวกเธอไม่ค่อยได้กลับบ้าน อยู่อย่างนี้จนมาถึงปิดเทอมกลางภาค แต่กว่าจะปิดก็กินเวลาไปกว่านักเรียนชั้นอื่นอยู่เกือบสองสัปดาห์ ทำให้การปิดเทอมของพวกเธอในครั้งนี้ช่างสั้นกว่าเทอมไหน ๆ

“มินได้กอดแม่แล้ว” พูดขึ้นมาขณะที่เข้าไปสวมกอดแม่แน่น ๆ ด้วยความคิดถึงที่ไม่ได้กอดกันแบบนี้เป็นเดือน

“กอดแน่นจนแม่หายใจไม่ออกแล้ว”

“ก็น้องมินคิดถึง”

“แม่ก็คิดถึง…พักอยู่ที่ห้องก่อนนะ แม่จะยกอาหารไปให้คุณเฟิร์นก่อน”

“ให้น้องมินไปช่วยนะคะ”

“ไม่ต้อง พักอยู่ที่ห้องนี่แหละ”

“ค่ะแม่จิน” เสียงพูดที่เข้มขึ้นของแม่ ทำให้เธอตอบรับทำตามอย่างว่าง่าย

หลังจากแม่เดินออกไปแล้ว เธอก็ล้มตัวลงนอนบนเตียงขนาดพอดีที่ใช้นอนกับแม่สองคน ก่อนจะรับรู้ได้ถึงโทรศัพท์ของตัวเองที่สั่นเตือน

วาตะ : ทำอะไร

จัสมินมองข้อความที่ถูกส่งเข้ามา รอยยิ้มสดใสปรากฏขึ้นมาบนใบหน้า ก่อนนิ้วเรียวจะพิมพ์ตอบกลับอีกฝ่าย

จัสมิน : มินกำลังนอนอยู่ ลมมีอะไรเหรอ?

วาตะ : เปล่า

ข้อความจากวาตะถูกส่งมาเพียงแค่นั้น ก่อนจะเงียบหายไป จัสมินก็มองด้วยความไม่เข้าใจ แต่ก็ไม่ถามอะไรต่อ เธอนอนอยู่ในห้องสักพักก็ลุกขึ้นจากเตียงนอน เดินออกจากห้องไปทางสวนหลังบ้าน

ลมเย็น ๆ พัดกระทบใบหน้าให้รู้สึกสดชื่น จนต้องหลับตาดื่มด่ำกับบรรยากาศ ก่อนจะเดินมาถึงต้นไม้ใหญ่ที่มีบ้านเล็ก ๆ อยู่ข้างบน

กำลังจะเลี่ยงเดินไปนั่งรับลมที่ศาลาที่อยู่ไม่ไกล แต่จังหวะที่เดินไป กลับสะดุดรากต้นไม้ใหญ่จนคิดว่าต้องล้มลงไปได้แผลกลับมาแน่ ๆ จึงได้หลับตาลงเตรียมรับแรงกระแทก

“ว๊ายยยย!!”

หมับ!

จัสมินหรี่ตาขึ้นมองว่าทำไมตัวเธอถึงยังไม่ถึงพื้นเสียที รับรู้ได้ว่าช่วงเอวถูกอะไรสักอย่างกอดรัดไว้ ก่อนจะได้ยินเสียงทุ้มที่ดังอยู่ข้างใบหูเล็ก

“ซุ่มซ่าม”

“…ลม” เรียกชื่อชายหนุ่มที่คุ้นเคยด้วยความดีใจ เขาเป็นคนมาช่วยเธอไว้อีกแล้ว ไม่อย่างนั้นคงได้ล้มไปกองกับพื้นได้แผลกลับมาอีกแน่

“ไหนบอกว่านอน”

“ตอนลมทักมามินนอนอยู่จริง ๆ เพิ่งจะเดินออกมา” รีบอธิบายให้ร่างสูงฟังทันที กลัวเขาจะว่าเธอโกหก

“……” ร่างเล็กที่ยังอยู่ในอ้อมกอดของเขาหันใบหน้ากลับมาหา เป็นเหตุให้ใบหน้าของเราสองคนอยู่ใกล้กันจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อน

กลิ่นกายหอมจากตัวเธอลอยเข้ามาให้เขาสูดดม สายตาจ้องมองตากันไม่กระพริบ วาตะเหมือนกับตกอยู่ในภวังค์ขยับใบหน้าเข้าไปใกล้ จนแทบไม่เหลือช่องว่าง เพียงแค่ขยับปากก็สามารถสัมผัสกันได้

“มินพูดจริง ๆ นะ…”

เขาที่ชะงักตัวไว้ไม่ให้ปากของเราสัมผัสกัน แต่คนตัวเล็กกลับพูดจนปากเราแตะกันเบา ๆ

จัสมินเม้มริมฝีปากเข้าหากันแน่น เมื่อเธอเป็นคนทำให้ปากของเราทั้งสองคนแตะสัมผัสกัน สติที่กระเจิดกระเจิงก่อนหน้าที่กลัวว่าเขาจะโกรธ จึงรีบพูดย้ำอีกครั้งว่าตัวเองไม่ได้โกหก เป็นเหตุให้ปากเธอไปสัมผัสปากเขาเข้า

พรึ่บ!

เป็นวาตะที่ต้องรีบผละออก กลัวว่าตัวเองจะทำอะไรตามที่ใจต้องการให้เธอได้ตกใจ

“……”

“มินขอโทษ” ด้วยใบหน้าที่นิ่งเรียบ ทำให้เธอคิดว่าเขาต้องโกรธตัวเองเป็นแน่ จึงได้เอ่ยขอโทษ

“ขอโทษเรื่องอะไร”

“ที่บอกว่านอนอยู่แต่กลับมาอยู่ตรงนี้ได้ แล้วก็เรื่อง…ที่ปากมินไปโดนปากลม” ประโยคหลังเธอพูดไม่เต็มเสียงนัก

ถึงเธอจะพูดเบาจนแทบไม่ได้ยิน แต่มันไม่ใช่กับเขาที่ได้ยินทุกคำพูดของเธออย่างชัดเจน ก่อนจะนึกตลกยิ้มอยู่ในใจไม่ให้เธอเห็น

“อืม”

“ไม่โกรธมินแล้วใช่ไหม” ได้ยินเขาตอบกลับมาก็รีบเงยหน้าส่งยิ้มให้เขาทันที ก่อนจะถามย้ำอีกรอบ

“อืม”

“แล้วลมไม่ไปกินข้าว ตอนนี้มันเวลากินข้าวแล้วไม่ใช่เหรอ” เธอจำได้ว่าแม่บอกว่าจะยกอาหารไปให้คุณน้าเฟิร์น และมันก็เป็นเวลากินข้าวของบ้านแล้วด้วย แต่กลับเห็นร่างสูงยืนอยู่ตรงหน้า

“อิ่มแล้ว” กินไปได้สักพักเขาก็ขอตัวออกมา เนื่องจากไม่หิวและรำคาญเสียงแสบแก้วหูของน้องสาว

“อืม งั้นไปนั่งตรงนั้นกันไหม” ยืนคุยกันอยู่นานจึงเอ่ยชวนร่างสูงไปนั่งที่ศาลาด้วยกัน

เมื่อเห็นร่างสูงพยักใบหน้า ก็เดินไปยังศาลาในสวนที่อยู่ไม่ไกลจากบ้านต้นไม้ ด้วยความที่ซุ่มซ่ามและไม่ระวังตัวเอง ทำให้เธอสะดุดขาตัวเองจะล้ม

หมับ!

“ว๊าย! อุ้มมินทำไม”

วาตะอุ้มร่างเล็กด้วยแขนเพียงข้างเดียวพาเธอเดินไปที่ศาลา เพราะเธอเดินไม่กี่ก้าวก็จะล้มอีกแล้ว

“เธอซุ่มซ่าม มีแต่เรื่องให้เจ็บตัว”

“มะ มินเดินเองได้ ลมปล่อยมินลงนะ” ถึงปากจะบอกให้เขาปล่อย แต่มือกลับโอบกอดลำคอแกร่งเอาไว้ กลัวว่าเขาจะทำเธอหลุดมือตกพื้น

“……”

“ไม่หนักเหรอ มินเดินเองได้จริง ๆ”

“เธอมันดื้อ”

“หื้อ~ มินไม่ได้ดื้อ มินกลัวลมหนัก”

“ตัวแค่นี้เอาอะไรมาหนัก”

เดินไม่กี่ก้าวร่างสูงก็พาคนตัวเองมาถึงศาลากลางสวน ก่อนจะวางตัวเธอลงให้นั่ง ตามด้วยเขานั่งข้างเธอไม่ห่าง

“ขอบคุณนะ” หันมาทำหน้าอ้อนขอบคุณร่างสูงด้วยรอยยิ้ม

“…ทำไมถึงไม่ค่อยกลับบ้าน” ตั้งแต่ที่เธอกลับบ้านรอบนั้นก็ไม่ค่อยได้กลับบ้าน เป็นเดือนหรือนานกว่านั้นถึงจะได้กลับ จนนับครั้งได้ที่เจอหน้าเธอ

“ที่โรงเรียนมีเรียนเสริมกับติวเข้ม มินเลยไม่ค่อยได้กลับ”

“ทำไม”

“มินอยากตั้งใจ มินอยากสอบเข้ามหาลัยดี ๆ จบมาจะได้มีงานดี ๆ ทำ มาดูแลแม่จินได้” เป้าหมายชีวิตตอนนี้คือการได้เรียนที่ดี ๆ ตามที่แม่ต้องการ

“เธออยากเป็นอะไร”

“มิน…มินไม่รู้” เธอไม่มีสิ่งที่อยากจะเป็นในอนาคต เพียงเชื่อฟังแม่ว่าอยากให้ทำอะไร เธอก็จะทำ

“แล้วลมล่ะ จะเรียนคณะอะไร”

“วิศวะ”

“มันดีไหม”

“ไม่ดี ไปเรียนคณะอื่น”

“อ้าว…ไม่ดีแล้วลมจะเรียนทำไม” นึกไม่เข้าใจเขาขึ้นมา บอกว่าไม่ดีแต่ตัวเองกลับจะเรียน

“ผู้ชายเยอะ เธอไปเรียนคณะอื่น”

พยักหน้าเข้าใจในคำตอบ ถึงจะไม่เข้าใจลึกซึ้งก็เถอะ ก่อนจะคุยกันเรื่องอื่น โดยส่วนใหญ่จะเป็นเธอที่ถามด้วยความอยากรู้หลาย ๆ อย่าง อีกฝ่ายก็ตอบทุกคำถามที่เธออยากรู้ ถึงจะเป็นคำตอบที่สั้นบ้างยาวบ้าง

ช่วงปิดเทอมที่แสนสั้นก็ได้สิ้นสุดลง เธอต้องกลับไปอยู่โรงเรียนเหมือนเดิม และครั้งนี้ช่างยาวนานที่ไม่ได้กลับบ้านมากกว่าเทอมที่แล้ว แต่ผู้ปกครองก็เข้าใจโรงเรียน และสามารถมาเยี่ยมลูกหลานที่โรงเรียนได้ในวันเสาร์อาทิตย์

วาตะที่คอยมองหาร่างเล็กทุกวันหยุดสุดสัปดาห์ แต่เจ้าตัวก็ไม่ได้กลับมา หัวใจมันกระวนกระวายคิดถึงรอยยิ้มสดใส ใบหน้าขาวเนียนของเธอจนทนไม่ไหว จึงได้มาซื้อไอศกรีมร้านหน้าโรงเรียนของเธอ เผื่อจะได้เจอเจ้าตัว

ขณะที่เดินผ่าน สายตาก็เหลือบเข้าไปมองในโรงเรียนเผื่อจะได้เจอคนตัวเล็ก แต่ก็ไม่เป็นอย่างที่ใจหวัง จนข้ามถนนมาฝั่งตรงข้ามที่เป็นร้านไอศกรีม

“ลม!”

เสียงเรียกสดใสคุ้นหู หันไปมองพบเป็นคนที่เขาอยากเจอ กำลังเดินออกจากร้านไอศกรีมสวนกับเขาที่เข้ามา

“ลมมาทำอะไร” จำได้ว่าเขาเคยบอกว่าโรงเรียนที่เขาเรียนอยู่ไม่ไกลจากบ้าน แต่ที่เขาอยู่ตรงนี้มันไกลจากบ้านเขามาก จึงได้ถามด้วยความสงสัย

“มาซื้อไอศกรีมให้เฟย์ริน”

“หื้อ~ มินคิดถึงลมจัง…”

“……”