เข้าสู่ระบบแชร์
ตอนที่ 9 - อยากรู้อะไรก็โทรมา
วันที่เผยแพร่:
2026-05-19 15:09:52ตอนที่ 9 - อยากรู้อะไรก็โทรมา
“น้องมินคิดถึงแม่จิน” เข้าไปสวมกอดแม่จากทางด้านหลังด้วยความคิดถึง “แม่ก็คิดถึง อยู่ที่โรงเรียนอย่าซนจนตัวเองเจ็บตัวนะน้องมิน” “น้องมินไม่ซนเลยค่ะ…แค่ซุ่มซ่าม” ยิ้มหัวเราะออกมาให้กับตัวเอง แม้จะระวังมากแค่ไหนก็ยังมีเรื่องให้ตัวเองเจ็บตัวและมีแผลเล็ก ๆ มาตลอด “น้องมินเจ็บ แม่ก็เจ็บ เพราะฉะนั้นอย่าทำให้ตัวเองเจ็บไม่ว่าจากอะไรก็ตาม” “ค่ะ น้องมินจะเชื่อฟังแม่จิน” “นอนเถอะ พรุ่งนี้แม่จะไปส่งที่โรงเรียนแต่เช้า” จัสมินกระชับกอดร่างแม่แน่นขึ้น ซุกใบหน้าเข้าหาความอบอุ่นจากอ้อมกอดแม่ หลับตาลงเมื่อรู้สึกถึงความปลอดภัยที่ได้อยู่ใกล้แม่ วันต่อมา… จัสมินมารอแม่อยู่ประตูรั้วบ้าน เพื่อที่จะได้ไปโรงเรียน ตอนนี้แม่ของเธอขอเข้าไปหาคุณน้าเฟิร์นอยู่ “ไปไหน” เสียงทุ้มดังขึ้น ขณะที่กำลังก้มหน้ามองปลายเท้าของตัวเองอยู่ จึงได้เงยหน้ามองเจ้าของเสียง “ลม” เห็นว่าเป็นใครเธอก็ยิ้มให้เขากว้างจนเห็นเหล็กจัดฟัน พร้อมลักยิ้มที่แก้ม “ถือกระเป๋าไปไหน” เธออยู่ในชุดนักเรียนและถือกระเป๋าใบใหญ่ในมือ จึงเกิดความสงสัย “มินจะไปโรงเรียน อันนี้ก็กระเป๋าเสื้อผ้า มินอยู่โรงเรียนประจำน่ะ จะได้กลับมาแค่เสาร์อาทิตย์เท่านั้น” รีบอธิบายให้ร่างสูงได้ฟัง เขาคงยังไม่รู้ถึงได้ถามออกมา “……” เงียบไปเพราะนึกขึ้นได้ว่าเธอเรียนโรงเรียนประจำ ด้วยความเห็นเธอถือกระเป๋าใบใหญ่เลยร้อนใจมาถามให้รู้เรื่อง โดยไม่ทันคิดให้ดีก่อน “ทำไมลมตื่นเช้าจัง” ตอนนี้มันเป็นเวลาตีห้าครึ่ง ที่คนภายในบ้านยังไม่ตื่นกัน จะมีเพียงแม่บ้านกับคุณน้าใบเฟิร์นที่ตื่นเช้า “หิว” “หิวเหรอ แล้วได้กินอะไรหรือยัง” “……” วาตะส่ายหน้าเป็นคำตอบ “เอาขนมปังของมินไปกินก่อนนะ รองท้องไว้ก่อน” หยิบขนมปังที่อยู่ในกระเป๋าของตัวเองมาให้ร่างสูง ตอนนี้เธอยังไม่หิวเลยเอาให้เขาได้ “แล้วเธอไม่กิน” “มินยังไม่หิว ลมหิวก็กินของมินไปก่อนนะ” วาตะรับขนมปังจากมือเล็กมาแกะซอง แบ่งขนมปังเป็นสองก้อนก่อนจะยื่นกลับไปให้เธอที่มองตามไม่วางตา ทั้งที่บอกว่าไม่หิวแต่กลับมองตามตลอด “ลมกินเลย มินไม่หิว” “แบ่งกัน” “มินไม่หิว…” คำพูดหยุดชะงักไป เมื่อสายตาคมดุมองจ้องเธอจนเกร็งไปหมด ก่อนจะยอมรับขนมปังมากินอย่างเลี่ยงไม่ได้ ริมฝีปากจิ้มลิ้มกัดกินคำโตด้วยรอยยิ้ม ทำให้คนตัวสูงที่เหลือบมองมาแอบยิ้มตามอยู่ในใจ นึกเอ็นดูคนที่บอกไม่หิว แต่กลับกินคำโตจนหมด “ไม่เข้าบ้านเหรอ” เห็นเขายืนกับเธออยู่นานไม่ไปไหนเสียที จึงได้เอ่ยถาม “รอเป็นเพื่อน” “เดี๋ยวแม่มินก็มาแล้ว ลมเข้าบ้านเถอะ” “จะรอ” “กะ ก็ได้” เสียงเข้มที่พูดย้ำ ทำให้เธอต้องยอมรับน้ำเสียงตะกุกตะกัก เวลาเขาเสียงเข้มใส่มันรู้สึกหนาวแปลก ๆ “……” “ลมไม่ไปโรงเรียนเหรอ” “ไป” “ลมเรียนที่ไหน มินอยากรู้ตั้งนานแล้วแต่ไม่กล้าถาม” “เซนต์” “เซนต์คือที่ไหน…มินไม่ค่อยได้ไปไหน เลยไม่รู้จัก” ส่วนใหญ่มักจะอยู่ที่ห้องกับไปห้างเพื่อซื้อหนังสือ ไม่ค่อยได้ไปไหนเองถ้าไม่มีแม่ไปด้วย “อยู่ไม่ไกลจากบ้าน ถ้าเธออยากรู้จัก ฉันจะพาไป” “หื้ม? แม่จินไม่ให้มินไปหรอก ไว้มินขอถามลมเยอะ ๆ ได้ไหม มินอยากรู้ว่ามันเป็นยังไง” “อืม ถามได้” หมับ! “ลมใจดีจัง” เข้าไปจับแขนแกร่งด้วยความดีใจ เขาเป็นคนที่ใจดีมาก ไม่เห็นเหมือนที่แม่จินบอกเลยว่าผู้ชายมีแต่คนไม่ดี หรือจะใจดีแค่ลมนะ “เอาโทรศัพท์เธอมา” “หื้ม? เอาไปทำไมเหรอ” ถึงจะถามแต่ก็ส่งโทรศัพท์ของตัวเองให้เขาไป เพราะอยากรู้เหมือนกันว่าเขาจะทำอะไร วาตะรับโทรศัพท์จัสมินมาก็ทำการโทรเข้าเบอร์ตัวเอง เพิ่มเพื่อนในแอพพลิเคชั่นสำหรับคุยแชทและบันทึกเบอร์ตัวเองในเครื่องเธอให้เสร็จสรรพ ก่อนจะส่งคืนให้เจ้าของ “อยากรู้อะไรก็โทรมา” “มินจะไม่รบกวนใช่ไหม มินกลัวจะรบกวนลม” “ไม่” “ใจดีที่สุดเลย” จัสมินยิ้มกว้างให้คนตรงหน้าจนตาปิด ทำให้ร่างสูงเผลอมองเธออยู่นาน แต่ก็ต้องรีบดึงตัวเองกลับมาเมื่อเสียงหวานดังขึ้น “ลมกลับเข้าบ้านเถอะ แม่มินมาแล้ว” “…อืม” หันไปมองทางที่เธอมอง ก็เห็นแม่ของเธอเดินมา จึงได้ยอมกลับเข้าไปในบ้าน โรงเรียนหญิงล้วน “ตั้งใจเรียนนะน้องมิน” “ค่ะแม่จิน” “เงินค่าขนมแม่โอนเข้าบัญชีให้แล้วนะ” “ค่ะแม่จิน” “น้องมิน...” “มีอะไรหรือเปล่าคะ” เลิกคิ้วขึ้นเชิงถามที่แม่เรียกเธอแล้วก็ไม่พูดอะไรออกมาเสียที “ไม่มีอะไรแล้ว ตั้งใจเรียนนะน้องมิน” “ค่ะ น้องมินไปก่อนนะคะ” เข้าไปสวมกอดบอกลาผู้เป็นแม่อีกครั้ง ก่อนจะผละออกมาแล้วเดินเข้าไปในโรงเรียน จินดามองลูกสาวจนหายลับสายตาไป ก่อนรอยยิ้มที่ประดับใบหน้าจะค่อย ๆ หุบลง เธอเห็นจัสมินยืนคุยกับลูกชายของคุณเฟิร์น ความกลัวกัดกินหัวใจที่เคยบอบช้ำจากผู้ชาย มันกลัวว่าจะมีผู้ชายมาทำร้ายลูกสาวเธอเหมือนกับที่เธอเคยโดนทำร้ายมาก่อน จัสมินเข้ามาในโรงเรียนก็ขึ้นไปบนหอพักเพื่อเก็บเสื้อผ้าของตัวเอง ก่อนจะเห็นพิงค์ที่นั่งอยู่ในห้องอยู่ก่อนแล้ว “พิงค์มาถึงเร็วจัง” “พิงค์เบื่อ ๆ เลยรีบมาน่ะ” “เป็นอะไรหรือเปล่า” เข้าไปนั่งข้างเพื่อนสาว เธอเห็นสีหน้าไม่ค่อยดีของพิงค์ จึงเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง “ไม่ได้เป็นอะไร เราลงไปหาอะไรกินกันเถอะ” พิงค์ยิ้มกว้างก่อนจะเอ่ยชวนจัสมินลงไปข้างล่าง “ไป! มินหิวแล้ว” ทั้งสองลงมาหาอะไรกินกันก่อนจะไปรอเข้าแถวอย่างประจำ เมื่อจบการเข้าแถว ทางคุณครูก็เรียกรวมนักเรียนชั้นมัธยมที่หก เพื่อจะคุยเรื่องสำคัญ “อย่างที่รู้กันว่าพวกเราอยู่มอหกกันแล้ว อีกประมาณหกเดือนก็ต้องสอบเข้ามหาวิทยาลัย ดังนั้นครูเลยอยากจะแจ้งว่า นักเรียนอาจจะไม่ได้กลับบ้านทุกสัปดาห์เหมือนเมื่อก่อน อาจจะเป็นสองสัปดาห์ครั้งหรือนานกว่านั้น เพราะทางโรงเรียนอยากให้นักเรียนทุกคนเรียนเสริม และติวข้อสอบ” เสียงของผู้อำนวยการโรงเรียนเอ่ยกับนักเรียนหญิงชั้นมอหกให้เข้าใจตรงกัน เพราะมันก็เป็นแบบนี้มานานหลายรุ่น ชื่อเสียงของโรงเรียนที่มีนักเรียนสอบเข้ามหาวิทยาลัยชื่อดังได้เยอะที่สุด เพราะก่อนสอบจะผ่านการเรียนเสริมและติวเข้มอย่างหนัก โรงเรียนนี้ถึงแม้จะเป็นโรงเรียนประจำและมีค่าเทอมค่อนข้างสูง แต่ก็มีผู้คนอยากส่งลูกหลานเข้ามาเรียนเพื่ออนาคตของเด็ก ๆ แต่ไม่ใช่ว่ามีเงินก็จะเข้าได้ ตัวนักเรียนเองก็ต้องมีความสามารถในการสอบเข้าเช่นกัน
บทล่าสุด
วาตะหวงรัก ตอนพิเศษ 5
“มินเป็นยังไงบ้าง” หมุนตัวไปรอบ ๆ อย่างอวดให้เขาเห็นชุดที่เธอสวมใส่“สวย” พูดไปตามความจริง มันดูสวยเข้ากับเธอเป็นอย่างมาก แต่ไม่ว่าเธอจะใส่อะไรหรือไม่ใส่เลยยิ่งดี มันก็ดูสวยในสายตาเขาไปหมด“มินซื้อไปฝากหนูเฟย์ด้วยนะ”“อืม”จัสมินเดินกลับมาหาแม่ค้าเพื่อจะจ่ายเงินกับชุดที่ตัวเองเลือก ก่อนสายตาจะไปเห็นชุดจากถุงที่พิงค์เป็นคนเอามา“ขอซื้อได้ไหมคะ”“ได้เจ้า เอากี่ตัวดีเจ้า”“เอาหมดเลยค่ะ”แม่ค้ารีบนำไปใส่ถุงให้คนตัวเล็กอย่างดี ก่อนจะนำมาให้เธอพร้อมกับขอบคุณวาตะก็มองเธอที่ซื้อหลายชุดด้วยสายตานิ่ง ๆ อย่างไม่คิดอะไร เพียงแค่เธอชอบก็ไม่คิดจะทักท้วงอะไร ก่อนจะเข้ามารับถุงจากเธอและจับมือพาเดินกลับไปที่รถตุบ!หญิงสาวคนหนึ่งกำลังเดินผ่านเธอไปก็ได้ทำของหล่นลงตรงหน้า จัสมินจึงก้มลงไปช่วยเก็บมาให้ ก่อนจะเห็นหญิงสาวคนนั้นที่ถือของเต็มมือเต็มแขนไปหมด“ขอบคุณค่ะ” “ให้ช่วยถือไปส่งไหมคะ” เพราะของที่อยู่ในมืออีกฝ่ายก็ถือจนจะหลุดมืออีกรอบอยู่แล้ว เธอจึงเอ่ยขอช่วยถือไปส่งให้“…รบกวนหน่อยนะคะ” แม้จะเกรงใจแต่ด้วยสภาพตัวเองตอนนี้ก็ถือไม่ไหวจริง ๆวาตะแย่งของมาถือไว้เองและเดินไปส่งไว้ยังที่ผู้หญิงคนนั้นเดินนำ
วาตะหวงรัก ตอนพิเศษ 4
วาตะจับมือจัสมินพาเดินออกมาหน้าสนามบิน เมื่อพวกเขาทั้งสองตัดสินใจมาเที่ยวดอยตามความต้องการของคนตัวเล็กเดินไปยังรถที่เช่าไว้เพื่อความสะดวก แต่การขึ้นดอยก็ต้องอาศัยคนขับที่เชี่ยวชาญพาไป เขาจึงจะขับรถไปจอดไว้แล้วนั่งรถพาเธอขึ้นไป“แวะตลาดได้ไหม” เธอมองเห็นตลาดจากไกล ๆ ด้วยความหิวจึงเอ่ยกับร่างสูงที่ทำหน้าที่ขับรถ“อืม” เขาตอบเพียงสั้น ๆ ก่อนจะเลี้ยวไปยังตลาดจัสมินเดินไปตามร้านต่าง ๆ ด้วยความตื่นเต้น เพราะของขายที่นี่ไม่เหมือนกับที่กรุงเทพในหลาย ๆ อย่าง ทำให้เธอสนใจจนแวะทุกร้านที่ไม่เคยเห็นมาก่อนวาตะก็คอยจับมือคนตัวเล็กเอาไว้ กลัวว่าเธอจะหลงหายไปและซุ่มซ่ามจนได้แผลกลับมาอีก มืออีกข้างของเขาก็เต็มไปด้วยของที่เธอซื้อเพราะความไม่เคยเห็นมาก่อน“ลม เสื้อน่ารักจัง มินขอซื้อนะ” เดินมาถึงร้านขายเสื้อพื้นเมืองหรือที่เข้าใจก็เสื้อดอย มันน่ารักถูกใจเธอมากจนหยุดเดินและเข้าไปภายในร้าน“อืม”“ชุดนี้เป็นยังไงบ้าง” หยิบชุดสีน้ำเงินตรงบริเวณอกมีลวดลายสีแดงกับสีขาวผสมกัน มันดูสะดุดตาเธอจนต้องหยิบมาทาบกับตัวแล้วหันมาขอความคิดเห็นจากวาตะ“สวย”“มินขอไปลองก่อนนะ”หมับ!มือหนาจับข้อมือเล็กเอาไว้ก่อนที่เธอจะ
วาตะหวงรัก ตอนพิเศษ 3
หลังจากขอบคุณพ่อแม่เสร็จ วาตะก็จับมือจัสมินพาเดินมายังโต๊ะอาหารที่มีเพื่อนของเขาและเฟย์รินนั่งอยู่“ลุง! ลุงดิน!” เสียงเฟย์รินเอ่ยเรียกคนที่นั่งฝั่งตรงข้ามกับตัวเอง“ใคร เรียกใครลุง” ดินที่ได้ยินเสียงเล็กเอ่ยเรียกชื่อตัวเองก็มองหน้าเธอ ก่อนจะหันมองซ้ายมองขวาว่าใครคือลุง“ก็ลุงนั่นแหละ หนูเรียกลุงดิน”“เห้ย! มาเรียกพี่ลุงได้ไง อายุห่างกันแค่สามปีเอง” ดินร้องโวยวายขึ้นมาที่คนตัวเล็กตรงข้ามเรียกเขาว่าลุง ทั้งที่เขาเป็นเพื่อนพี่ชายเธอและห่างกับเธอเพียงแค่สามปี“ก็ดูสภาพสิ ไว้หนวดไว้เคราแถมย้อมผมสีนี้อีก อย่างกับลุงข้างบ้านเลย” เฟย์รินก็บอกถึงลักษณะของคนตัวสูงที่ไม่เจอกันเป็นปี แต่กลับมาเจอเขาอีกครั้งก็ได้เปลี่ยนไปขนาดนี้“เฟย์ริน!” “ก็มันจริง!”วาตะกับจัสมินเดินมาถึงโต๊ะก็ได้ยินเสียงเฟย์รินและดินต่อปากต่อคำกันจนทุกคนที่นั่งอยู่ถึงกับส่ายหน้าอย่างเอือมระอา“หนูเฟย์เป็นอะไร” จัสมินเอ่ยถามน้องสาวคนสนิทเมื่อเห็นเธอเสียงดังและมองตาเขม็งไปยังดินเพื่อนสนิทของวาตะ“ลุงดินมาขึ้นเสียงใส่หนูก่อนค่ะ”“ลุง?” ถามย้ำด้วยความไม่เข้าใจ“พี่มินก็ดูสิคะ สภาพพี่ดินอย่างกับลุงข้างบ้านเราเลย” เธอหันไปมองตามท
วาตะหวงรัก ตอนพิเศษ 2
หลายวันต่อมา…ภายในห้องมีร่างเล็กของหญิงสาวคนหนึ่งนั่งนิ่งหลับตาลง ใบหน้ากำลังถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางโดยน้องสาวคนสนิท“ส่องกระจกดูสิคะ” เฟย์รินเอ่ยกับพี่สาวคนสนิทเมื่อเธอได้ทำการแต่งหน้าให้เสร็จเรียบร้อยแล้วจัสมินที่ได้ยินอย่างนั้นก็ลืมตาขึ้นมามองตัวเองในกระจกบานใหญ่ตรงหน้า ก่อนรอยยิ้มสดใสจะเผยขึ้น“พี่มินดูเป็นยังไงบ้างหนูเฟย์” เอ่ยกับคนตรงหน้าเมื่อได้เห็นใบหน้าของตัวเอง เป็นที่น่าพอใจมากสำหรับเธอ แต่ไม่รู้ว่าสำหรับคนอื่นจะเป็นอย่างไร“สวยค่ะ พี่มินสวยมาก!”“……” จัสมินเงียบไปด้วยความเขินที่ถูกชมเสียงดัง ฟังชัดขนาดนี้“ไปเปลี่ยนชุดเถอะค่ะ เดี๋ยวจะถึงเวลาแล้ว” เฟย์รินเข้าไปหยิบชุดสีชมพูอ่อนที่เธอเป็นคนออกแบบเองกับมือให้พี่สาวคนสนิทได้ไปเปลี่ยนมือเล็กของจัสมินรับชุดมาก่อนจะเดินเข้าไปเปลี่ยนในห้องน้ำ ไม่นานเธอก็เดินออกมาด้วยรอยยิ้ม แต่ภายในห้องกลับไม่ได้มีแค่เฟย์รินเหมือนอย่างเคย แต่กลับมีแม่จินและแม่ใบเฟิร์นที่มองมายังจัสมินด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม“สวยมากเลยน้องมิน” จินดาเอ่ยกับลูกสาวพร้อมเข้ามาจับมือเล็กเบา ๆ “นี่แค่งานหมั้นยังขนาดนี้ ถ้าแต่งแม่ว่าต้องเป็นเจ้าสาวที่สวยมากแน่” ใบเฟิ
วาตะหวงรัก ตอนพิเศษ 1
“ลมรอมินแป๊บหนึ่งนะ” จัสมินเอ่ยกับร่างสูงที่มาส่งเธอที่หน้าคณะ เพื่อจะส่งงานชิ้นสุดท้ายก่อนจะปิดภาคเรียน“อืม” วาตะตอบเพียงสั้น ๆ ก่อนจะเข้ามานั่งยังเก้าอี้ใต้ต้นไม้ที่ประจำที่เขามารอเธอบ่อยครั้งจัสมินเดินเข้าไปส่งงานไม่นานเธอก็เดินออกมา รอยยิ้มสดใสในแบบของเธอประดับใบหน้าตลอดเวลาที่เดินกลับมาหาร่างสูง“ลมรอนานหรือเปล่า” มาถึงตัวเขาก็เอ่ยถามประโยคนี้ เธอไม่อยากให้เขามารอแต่เขาก็ยังยืนยันที่จะรอ“ไม่” เขาลุกขึ้นเดินมาจับมือเล็กพาเดินไปที่รถทันทีรถคันหรูขับไปตามถนนในเส้นทางที่ไม่คุ้นเคย ก่อนจะเลี้ยวเข้าไปยังร้านแห่งหนึ่ง จนจัสมินที่นั่งอยู่ด้านข้างเกิดความสงสัย จึงหันไปหาวาตะที่เป็นคนขับ“จะพามินไปไหน?”“ดูแหวน” “ดูแหวนทำไม? จะซื้อเป็นของขวัญให้ใครเหรอ?” เธอถามอย่างสงสัยเข้าไปอีก มานั่งคิดดูแล้วก็ไม่ได้มีวันสำคัญของใครในเร็ว ๆ นี้ ทำไมถึงต้องไปดูแหวนด้วย“หมั้นเธอ”“…หมั้นมิน…ต้องใช้แหวนด้วยเหรอ?” เธอเงียบไปสักพักด้วยความเขิน ก่อนจะเอ่ยถามด้วยความไม่เข้าใจอีกรอบ จำได้ว่าเขาเคยบอกว่าขออนุญาตแม่จินเพื่อหมั้นกับเธอ แต่ก็ไม่รู้ว่าการหมั้นมันต้องทำอะไรบ้าง“ใช้ ต้องจัดงานด้วย”“จัดเหมือนงา
วาตะหวงรัก ตอนที่ 45 - กลับมาอยู่ด้วยกัน THE END
จัสมินคอยมองไปทางประตูห้องตลอด รอว่าทั้งสองที่ไปคุยกันเมื่อไรจะกลับมาสักที จนกระทั่งประตูห้องเปิดออกพร้อมร่างของแม่เธอเธอพยายามมองไปทางข้างหลังเผื่อว่าจะเห็นร่างสูง แต่กลับไม่มีอย่างที่คิด“ไปหาสิน้องมิน” จินดาเอ่ยกับลูกสาวที่มองไปด้านหลังเพื่อหาใครสักคน“น้องมินไปได้เหรอคะ” ถามย้ำอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ“อืม ไปเถอะ ไปหาวาตะ”จัสมินพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม เธอเข้าไปสวมกอดแม่ด้วยความดีใจ ก่อนจะผละออกและเดินไปยังในบ้านหลังใหญ่ที่มีห้องหนึ่งที่ทั้งมืดและเย็นจนหนาวสั่นก๊อก ๆ ก๊อก ๆยืนเคาะประตูอยู่นานก็ไม่มีคนมาเปิดให้ มือเล็กจึงลองเปิดดูก็พบว่ามันไม่ได้ล็อก เธอจึงถือวิสาสะเข้าไปภายในห้องทั้งมืดและเย็นจนเธอหนาว พยายามปรับสายตาให้เข้ากับความมืด ก่อนจะหันหลังไปกดเปิดไฟให้ความสว่างแก่ตัวเอง“ว๊าย! ลม!” ร้องตกใจเมื่อร่างของเธอถูกอุ้มขึ้นพาเดินไปที่เตียงนอนขนาดใหญ่วาตะจับคนตัวเล็กนั่งบนตักแกร่งของเขา โอบกอดเธอไว้แน่นอย่างกลัวว่าเธอจะหายไป“คิดถึงมินไหม” เมื่อตั้งสติได้ เธอก็หันหน้าเข้าหาร่างสูงพร้อมเอ่ยถามเขาด้วยรอยยิ้มสดใส“คิดถึง…มาก ๆ”“มินก็คิดถึงลมมาก ๆ เหมือนกันนะ” พูดจบก็เข้าไปสวมกอดพร้อ
วาตะหวงรัก ตอนที่ 5 - ลูกสาวของเจ้านายแม่
ตุบ!!“โอ๊ย! กระโดดก็บ่อย ยังจะล้มอีก” เสียงหวานโวยวายที่ตัวเองกระโดดลงจากต้นไม้มาก็ล้มลงไปที่พื้น“เป็นอะไรหรือเปล่าคะ” จัสมินรีบเข้าไปช่วยพยุงเด็กสาว ที่เธอล้มลงอยู่ที่พื้นตรงหน้าของเธอ“หื้ม?…” เฟย์รินมองใบหน้าเนียนใส เวลาพูดตรงแก้มของเธอจะมีรอยบุ๋มของลักยิ้ม ช่างน่ารักจนเธอยิ้มออกมากว้าง“พี่เป
วาตะหวงรัก ตอนที่ 4 - งานใหม่ของแม่จิน
หลังจากกินข้าวเสร็จ จัสมินก็ได้เข้าไปอาบน้ำทันที ออกมาจากห้องน้ำได้สายตาของเธอก็มองหาผู้เป็นแม่ จนเห็นว่าแม่ไปนั่งอยู่ตรงระเบียงห้องด้วยความเหม่อลอยเหมือนกับคนที่มีเรื่องอะไรให้คิดหมับแขนเล็กโอบกอดร่างแม่จากทางด้านหลัง ซบใบหน้าถูไถกับแผ่นหลังด้วยความออดอ้อน จนคนที่ถูกกอดจากลูกสาวเพียงคนเดียวหลุดอ
วาตะหวงรัก ตอนที่ 3 - ที่มาของชื่อลม
“ลม!” เอ่ยเรียกร่างสูงตรงหน้าเสียงดัง ก่อนรอยยิ้มสดใสจะถูกส่งไปให้ยังเขา“รู้จักกันเหรอมิน” พิงค์ที่เห็นเพื่อนสาวเอ่ยทักชายหนุ่มในชุดนักเรียนเหมือนกันขึ้น จึงเอ่ยถามด้วยความสงสัย“รู้จัก มินเคยซื้อไอติมให้เขาลองชิมดู”“……” พิงค์ทำเพียงพยักหน้าเข้าใจเท่านั้น ก่อนเธอจะเข้าไปรับไอศกรีมที่สั่งมาไว้ในมื
วาตะหวงรัก ตอนที่ 2 - น้องมิน
(แม่ไปรับช้าหน่อยนะน้องมิน แม่ยังไม่เสร็จงานเลย)“ไม่เป็นไรค่ะ น้องมินกลับเองก็ได้นะคะแม่จิน”(กลับเองได้เหรอน้องมิน) เพราะไม่เคยที่จะให้ลูกสาวเพียงคนเดียวได้ไปไหนเอง ทำให้เธอเป็นห่วงและหวงลูกมาก“น้องมินกลับได้ค่ะ เดี๋ยวกลับกับพิงค์ค่ะ”(……)“น้องมินทำได้ค่ะแม่จิน ไม่ต้องห่วงนะคะ น้องมินจะร
บางทีคุณอาจจะชอบ
รอยร้าวรัก
Sitha75.8K viewsนางบำเรอ BAD GUY
ลำเจียก69.6K viewsรวมเรื่องสั้นสุดสยิว SS2 (NC25+)
Chocolate lily 179.2K viewsบ่วงวิวาห์ ภรรยาตราบาป พันธะร้าย เจ้าสาวสีดำ
เด็กลำดับที่สิบหก451.2K viewsใต้อาณัติแฝดมาเฟีย (3P)
Selenex187 viewsเมียสุดเขต
สามินี605 viewsMUSE ยั่วรักพี่ชายตัวร้าย
Somruthai rakD176 viewsวิวาห์ลวงเหนือบัลลังก์
Ladyporn75 views
