ตอนที่ 2 - น้องมิน

(แม่ไปรับช้าหน่อยนะน้องมิน แม่ยังไม่เสร็จงานเลย)

“ไม่เป็นไรค่ะ น้องมินกลับเองก็ได้นะคะแม่จิน”

(กลับเองได้เหรอน้องมิน)

เพราะไม่เคยที่จะให้ลูกสาวเพียงคนเดียวได้ไปไหนเอง ทำให้เธอเป็นห่วงและหวงลูกมาก

“น้องมินกลับได้ค่ะ เดี๋ยวกลับกับพิงค์ค่ะ”

(……)

“น้องมินทำได้ค่ะแม่จิน ไม่ต้องห่วงนะคะ น้องมินจะรีบกลับให้ถึงบ้าน แล้วโทรรายงานแม่จินนะคะ” แม่ที่เงียบไป เธอจึงเอ่ยย้ำให้ผู้เป็นแม่ได้คลายความกังวลใจ

(…ก็ได้ แล้วแม่จะรีบกลับนะ)

“ค่ะแม่จิน”

หลังจากวางสายจากแม่แล้ว เธอก็มองออกไปด้านหน้า ที่ภายในโรงเรียนประจำแห่งนี้เริ่มที่จะไม่มีคน ทุกวันศุกร์คือวันที่ให้นักเรียนกลับบ้านได้ ทำให้เธอได้กลับไปอยู่กับแม่ได้เฉพาะเย็นวันศุกร์ถึงวันอาทิตย์เท่านั้น ส่วนวันอื่น ๆ เธอต้องอยู่ที่โรงเรียน

“แม่มินมารับไม่ได้เหรอ” พิงค์ที่นั่งอยู่ด้านข้างเพื่อนสาวเพื่อรอแม่ของเธอมารับ ก็ได้เอ่ยถามขึ้น

“ใช่ แม่จินติดงานน่ะพิงค์”

“งั้นกลับกับพิงค์ไหม”

“มินรบกวนพิงค์ด้วยนะ” ยิ้มให้กับเพื่อนสาวด้วยความเกรงใจ

เพราะเธอไม่เคยได้ไปไหนมาไหนเองคนเดียว จะต้องคอยมีแม่พาไปตลอด ทำให้เธอจะต้องรบกวนเพื่อนสนิทให้ช่วยไปส่ง และไม่อยากให้แม่ต้องเป็นห่วงด้วย

“ไม่เป็นไร พิงค์กลับเองจนชินแล้ว…” ประโยคหลังเธอพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่เหมือนไม่ได้คิดอะไร แต่ภายในใจกลับรู้สึกน้อยใจครอบครัวเป็นที่สุด

“ไม่เป็นไรนะ” จัสมินยิ้มให้กับเพื่อนด้วยใบหน้าสดใส เพื่อไม่อยากให้คนตรงหน้าต้องเศร้า

“ไปกันเถอะ เดี๋ยวจะถึงบ้านค่ำแล้วแม่มินจะเป็นห่วงเอา”

สองสาวพากันเดินออกมาจากโรงเรียนหญิงล้วนและเป็นโรงเรียนประจำแห่งนี้มายังด้านหน้า แต่ก่อนจะได้ไปรอรถ จัสมินกลับหยุดเดินแล้วหันมามองหน้าพิงค์

“เอ่อ…”

“ทำไมเหรอ?” เหมือนจัสมินมีเรื่องอะไรที่ไม่ยอมพูดออกมา เธอจึงได้ถามด้วยความสงสัย

“…ขอมินแวะซื้อไอติมหน่อยได้ไหม”

“โอ๊ย! พิงค์ก็นึกว่าเรื่องอะไร…ได้สิ พิงค์ก็อยากกินเหมือนกัน”

จัสมินยิ้มออกมาด้วยความดีใจ เพราะปกติแล้วเธอมักจะแอบมาซื้อกินได้แค่วันจันทร์ถึงวันพฤหัสบดี เนื่องจากวันอื่น ๆ เธอต้องกลับไปอยู่ที่บ้าน

“พี่มะนาว! มินเอารสชาติออกใหม่กับเหมือนเดิมค่ะ” มาถึงร้านได้เธอก็ไม่คิดจะรอช้า รีบเอ่ยสั่งออเดอร์ทันทีด้วยท่าทางดีใจและใบหน้าเปื้อนยิ้มตลอดเวลา

“วันนี้มาซื้อได้ด้วยเหรอ”

“วันนี้มินได้กลับบ้านเองค่ะ แม่ติดงานมารับไม่ได้”

“อืม พากันเดินทางกลับบ้านดี ๆ นะ ระวังตัวกันด้วย”

“ขอบคุณค่ะ พิงค์จะไปส่งมินให้ถึงบ้านอย่างปลอดภัยแน่นอนค่ะ” เป็นพิงค์เองที่เอ่ยตอบกลับพี่มะนาว เพราะเพื่อนสาวเธอเอาแต่สนใจกับไอศครีมสองถ้วยที่สั่งมา

“ไว้เจอกันวันจันทร์นะ”

“เจอกันวันจันทร์ค่ะ”

เอ่ยลาพี่มะนาวเสร็จ ทั้งสองก็พากันรีบกลับบ้านทันที โดยมีพิงค์มาส่งจัสมินที่หอพักแห่งหนึ่งที่เธอเรียกว่าบ้าน

เอ่ยลากันจบ จัสมินก็รีบเข้ามาในห้องและปิดล็อกไว้อย่างแน่นหนาเพราะแม่จินบอกให้ทำ เธอก็ทำโดนไม่มีข้อสงสัยอะไร

ก๊อก ๆ ก๊อก ๆ

เสียงเคาะประตูดังขึ้นในช่วงดึกของวัน จัสมินที่นั่งดูทีวีอยู่ถึงกลับสะดุ้งตัวตกใจ

“น้องมิน”

“แม่จิน”

พอได้ยินเสียงเรียกที่คุ้นเคยก็ยิ้มออกมากว้าง ก่อนจะไปเปิดประตูให้กับผู้เป็นแม่ได้เข้ามา

“มาถึงนานหรือยัง ไม่ได้แอบแม่ไปที่ไหนใช่ไหม”

“น้องมินกลับมาถึงนานแล้ว ไม่ได้แอบไปไหนด้วยค่ะ”

“…อืม แล้วกินอะไรหรือยัง” มองหน้าลูกสาวอยู่สักพัก ก่อนจะเอ่ยเปลี่ยนเรื่องคุย

“ยังค่ะ น้องมินรอกินพร้อมแม่จิน”

“งั้นไปกินกันเถอะ แม่ซื้อของโปรดมาให้น้องมินด้วย”

“ขอบคุณค่ะ” จัสมินเข้าไปสวมกอดแม่อย่างขอบคุณ

เมื่อกินข้าวและอาบน้ำเสร็จ สองแม่ลูกก็เตรียมตัวที่จะเข้านอน ก่อนจะมีร่างเล็กเข้ามากอดแม่ของตนจากด้านหลัง

ผู้เป็นแม่เองก็หันมากอดตอบกลับลูกสาวด้วยความรักและหวงแหนเป็นที่สุด ก่อนจะมองใบหน้าใสที่ส่งยิ้มแป้นมาให้เธอ

“แม่จินเป็นอะไรหรือเปล่าคะ ดูหน้าเครียด ๆ” เพราะใบหน้าที่ดูมีเรื่องให้คิดตลอดเวลาของแม่ที่เป็นแบบนี้มาหลายสัปดาห์ที่ได้เจอหน้ากัน มันทำให้เธออดเป็นห่วงไม่ได้

“…แม่ไม่ได้เป็นอะไร อาทิตย์หน้ามีสอบแล้วก็ปิดเทอมใช่ไหม”

“ใช่ค่ะ เปิดเทอมหน้าน้องมินก็อยู่มอหกแล้ว”

“ตั้งใจเรียน ตั้งใจสอบนะน้องมิน”

“ค่ะ น้องมินจะไม่ทำให้แม่จินผิดหวัง”

รอยยิ้มสดใสที่ประดับใบหน้าของจัสมินตลอด มันทำให้คนเป็นแม่อดเป็นห่วงและหวงกับความน่ารักนี้ไม่ได้ กลัวว่าวันหนึ่งจะมีใครมาทำลายความน่ารักสดใสของจัสมินไปจนหมด เหมือนอย่างกับที่เธอเคยเจอมา…

“แล้วมีผู้ชาย…”

“ไม่มีเลยค่ะ น้องมินทำตามที่แม่จินบอกทุกอย่างเลย” รีบเอ่ยบอกก่อนที่แม่จะได้พูดจบประโยค เพราะมันเป็นอย่างนี้ประจำกับคำถามเดิมที่ได้ยินบ่อย ๆ

“ดีแล้ว ผู้ชายบนโลกนี้ไม่มีดี อย่าให้ผู้ชายที่ไหนเข้ามาอยู่ใกล้ได้ ไม่มีในชีวิตเลยได้ยิ่งดี”

น้ำเสียงที่ใช้พูดแสดงถึงความโกรธเคืองเป็นที่สุด จนคนฟังรับรู้ได้

“…แล้วถ้าเป็นเพื่อนกันล่ะคะ”

“เป็นเพื่อนแม่ก็ไม่อยากให้เป็น…แต่ถ้ามันจำเป็น ก็ขออย่าไปสนิทสนมกันมากจนเกินไป เป็นเพื่อนที่ใช้แค่คำว่าเพื่อนก็พอ”

“…ค่ะแม่จิน น้องมินจะเชื่อฟังค่ะ”

จัสมินไม่เคยที่จะขัดคำสั่งแม่เลย แม่บอกให้เธอทำอะไรก็จะทำโดยไม่มีคำถามอะไรมากมาย เพราะเธอมีแม่เพียงคนเดียวที่ดูแลและปกป้องตั้งแต่จำความได้

หลายวันต่อมา…

หลังจากสอบเสร็จ ทุกคนที่อยู่ในโรงเรียนประจำจะได้กลับไปอยู่ที่บ้านในช่วงปิดเทอม ซึ่งจัสมินกับพิงค์ก็เช่นกัน ทั้งสองถือกระเป๋าใส่เสื้อผ้ามายืนอยู่หน้าโรงเรียนด้วยกัน

“วันนี้แม่มารับได้ใช่ไหม”

“อืม แม่จินบอกจะมารับมิน แต่อาจจะช้าหน่อย”

“งั้นไปรอที่ร้านพี่มะนาวกัน”

“พิงค์รู้ใจมินที่สุด!”

“ก็เธอเอาแต่มอง จะไม่รู้ได้ยังไง” เพราะจัสมินเอาแต่มองไปทางร้านไอศครีมประจำของตัวเองอยู่ตลอด ท่าทางที่แสดงออกชัดเจนขนาดนั้นจะไม่ให้รู้ได้อย่างไร

“ของโปรด มินชอบมาก” ขณะที่พูดก็ยิ้มตลอดเวลาที่นึกถึงรสชาติของมัน

“เหมือนเดิมค่ะ!…หนึ่ง” เอ่ยสั่งทันทีที่มาถึง ก่อนจะเอ่ยเสียงเบาลงเมื่อนึกขึ้นได้ว่าตัวเองเหลือเงินไม่พอสำหรับซื้อสองถ้วยอย่างประจำ

“เอาเหมือนเธอไซส์ใหญ่สุดครับ”

จัสมินหลบทางมายืนอยู่ด้านข้างเพื่อรอ แต่เสียงทุ้มที่พูดขึ้นและคำว่าไซส์ใหญ่สุดของเขามันทำให้เธอเงยหน้ามอง

ก่อนจะสบตาเข้ากับเขาที่มองมายังเธออยู่ก่อนแล้ว