Inicio / โรแมนติก / วาตะหวงรัก / ตอนที่ 2 - น้องมิน

Compartir

ตอนที่ 2 - น้องมิน

Autor: Witcha~
last update Fecha de publicación: 2026-05-19 15:03:00

(แม่ไปรับช้าหน่อยนะน้องมิน แม่ยังไม่เสร็จงานเลย)

“ไม่เป็นไรค่ะ น้องมินกลับเองก็ได้นะคะแม่จิน”

(กลับเองได้เหรอน้องมิน)

เพราะไม่เคยที่จะให้ลูกสาวเพียงคนเดียวได้ไปไหนเอง ทำให้เธอเป็นห่วงและหวงลูกมาก

“น้องมินกลับได้ค่ะ เดี๋ยวกลับกับพิงค์ค่ะ”

(……)

“น้องมินทำได้ค่ะแม่จิน ไม่ต้องห่วงนะคะ น้องมินจะรีบกลับให้ถึงบ้าน แล้วโทรรายงานแม่จินนะคะ” แม่ที่เงียบไป เธอจึงเอ่ยย้ำให้ผู้เป็นแม่ได้คลายความกังวลใจ

(…ก็ได้ แล้วแม่จะรีบกลับนะ)

“ค่ะแม่จิน”

หลังจากวางสายจากแม่แล้ว เธอก็มองออกไปด้านหน้า ที่ภายในโรงเรียนประจำแห่งนี้เริ่มที่จะไม่มีคน ทุกวันศุกร์คือวันที่ให้นักเรียนกลับบ้านได้ ทำให้เธอได้กลับไปอยู่กับแม่ได้เฉพาะเย็นวันศุกร์ถึงวันอาทิตย์เท่านั้น ส่วนวันอื่น ๆ เธอต้องอยู่ที่โรงเรียน

“แม่มินมารับไม่ได้เหรอ” พิงค์ที่นั่งอยู่ด้านข้างเพื่อนสาวเพื่อรอแม่ของเธอมารับ ก็ได้เอ่ยถามขึ้น

“ใช่ แม่จินติดงานน่ะพิงค์”

“งั้นกลับกับพิงค์ไหม”

“มินรบกวนพิงค์ด้วยนะ” ยิ้มให้กับเพื่อนสาวด้วยความเกรงใจ

เพราะเธอไม่เคยได้ไปไหนมาไหนเองคนเดียว จะต้องคอยมีแม่พาไปตลอด ทำให้เธอจะต้องรบกวนเพื่อนสนิทให้ช่วยไปส่ง และไม่อยากให้แม่ต้องเป็นห่วงด้วย

“ไม่เป็นไร พิงค์กลับเองจนชินแล้ว…” ประโยคหลังเธอพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่เหมือนไม่ได้คิดอะไร แต่ภายในใจกลับรู้สึกน้อยใจครอบครัวเป็นที่สุด

“ไม่เป็นไรนะ” จัสมินยิ้มให้กับเพื่อนด้วยใบหน้าสดใส เพื่อไม่อยากให้คนตรงหน้าต้องเศร้า

“ไปกันเถอะ เดี๋ยวจะถึงบ้านค่ำแล้วแม่มินจะเป็นห่วงเอา”

สองสาวพากันเดินออกมาจากโรงเรียนหญิงล้วนและเป็นโรงเรียนประจำแห่งนี้มายังด้านหน้า แต่ก่อนจะได้ไปรอรถ จัสมินกลับหยุดเดินแล้วหันมามองหน้าพิงค์

“เอ่อ…”

“ทำไมเหรอ?” เหมือนจัสมินมีเรื่องอะไรที่ไม่ยอมพูดออกมา เธอจึงได้ถามด้วยความสงสัย

“…ขอมินแวะซื้อไอติมหน่อยได้ไหม”

“โอ๊ย! พิงค์ก็นึกว่าเรื่องอะไร…ได้สิ พิงค์ก็อยากกินเหมือนกัน”

จัสมินยิ้มออกมาด้วยความดีใจ เพราะปกติแล้วเธอมักจะแอบมาซื้อกินได้แค่วันจันทร์ถึงวันพฤหัสบดี เนื่องจากวันอื่น ๆ เธอต้องกลับไปอยู่ที่บ้าน

“พี่มะนาว! มินเอารสชาติออกใหม่กับเหมือนเดิมค่ะ” มาถึงร้านได้เธอก็ไม่คิดจะรอช้า รีบเอ่ยสั่งออเดอร์ทันทีด้วยท่าทางดีใจและใบหน้าเปื้อนยิ้มตลอดเวลา

“วันนี้มาซื้อได้ด้วยเหรอ”

“วันนี้มินได้กลับบ้านเองค่ะ แม่ติดงานมารับไม่ได้”

“อืม พากันเดินทางกลับบ้านดี ๆ นะ ระวังตัวกันด้วย”

“ขอบคุณค่ะ พิงค์จะไปส่งมินให้ถึงบ้านอย่างปลอดภัยแน่นอนค่ะ” เป็นพิงค์เองที่เอ่ยตอบกลับพี่มะนาว เพราะเพื่อนสาวเธอเอาแต่สนใจกับไอศครีมสองถ้วยที่สั่งมา

“ไว้เจอกันวันจันทร์นะ”

“เจอกันวันจันทร์ค่ะ”

เอ่ยลาพี่มะนาวเสร็จ ทั้งสองก็พากันรีบกลับบ้านทันที โดยมีพิงค์มาส่งจัสมินที่หอพักแห่งหนึ่งที่เธอเรียกว่าบ้าน

เอ่ยลากันจบ จัสมินก็รีบเข้ามาในห้องและปิดล็อกไว้อย่างแน่นหนาเพราะแม่จินบอกให้ทำ เธอก็ทำโดนไม่มีข้อสงสัยอะไร

ก๊อก ๆ ก๊อก ๆ

เสียงเคาะประตูดังขึ้นในช่วงดึกของวัน จัสมินที่นั่งดูทีวีอยู่ถึงกลับสะดุ้งตัวตกใจ

“น้องมิน”

“แม่จิน”

พอได้ยินเสียงเรียกที่คุ้นเคยก็ยิ้มออกมากว้าง ก่อนจะไปเปิดประตูให้กับผู้เป็นแม่ได้เข้ามา

“มาถึงนานหรือยัง ไม่ได้แอบแม่ไปที่ไหนใช่ไหม”

“น้องมินกลับมาถึงนานแล้ว ไม่ได้แอบไปไหนด้วยค่ะ”

“…อืม แล้วกินอะไรหรือยัง” มองหน้าลูกสาวอยู่สักพัก ก่อนจะเอ่ยเปลี่ยนเรื่องคุย

“ยังค่ะ น้องมินรอกินพร้อมแม่จิน”

“งั้นไปกินกันเถอะ แม่ซื้อของโปรดมาให้น้องมินด้วย”

“ขอบคุณค่ะ” จัสมินเข้าไปสวมกอดแม่อย่างขอบคุณ

เมื่อกินข้าวและอาบน้ำเสร็จ สองแม่ลูกก็เตรียมตัวที่จะเข้านอน ก่อนจะมีร่างเล็กเข้ามากอดแม่ของตนจากด้านหลัง

ผู้เป็นแม่เองก็หันมากอดตอบกลับลูกสาวด้วยความรักและหวงแหนเป็นที่สุด ก่อนจะมองใบหน้าใสที่ส่งยิ้มแป้นมาให้เธอ

“แม่จินเป็นอะไรหรือเปล่าคะ ดูหน้าเครียด ๆ” เพราะใบหน้าที่ดูมีเรื่องให้คิดตลอดเวลาของแม่ที่เป็นแบบนี้มาหลายสัปดาห์ที่ได้เจอหน้ากัน มันทำให้เธออดเป็นห่วงไม่ได้

“…แม่ไม่ได้เป็นอะไร อาทิตย์หน้ามีสอบแล้วก็ปิดเทอมใช่ไหม”

“ใช่ค่ะ เปิดเทอมหน้าน้องมินก็อยู่มอหกแล้ว”

“ตั้งใจเรียน ตั้งใจสอบนะน้องมิน”

“ค่ะ น้องมินจะไม่ทำให้แม่จินผิดหวัง”

รอยยิ้มสดใสที่ประดับใบหน้าของจัสมินตลอด มันทำให้คนเป็นแม่อดเป็นห่วงและหวงกับความน่ารักนี้ไม่ได้ กลัวว่าวันหนึ่งจะมีใครมาทำลายความน่ารักสดใสของจัสมินไปจนหมด เหมือนอย่างกับที่เธอเคยเจอมา…

“แล้วมีผู้ชาย…”

“ไม่มีเลยค่ะ น้องมินทำตามที่แม่จินบอกทุกอย่างเลย” รีบเอ่ยบอกก่อนที่แม่จะได้พูดจบประโยค เพราะมันเป็นอย่างนี้ประจำกับคำถามเดิมที่ได้ยินบ่อย ๆ

“ดีแล้ว ผู้ชายบนโลกนี้ไม่มีดี อย่าให้ผู้ชายที่ไหนเข้ามาอยู่ใกล้ได้ ไม่มีในชีวิตเลยได้ยิ่งดี”

น้ำเสียงที่ใช้พูดแสดงถึงความโกรธเคืองเป็นที่สุด จนคนฟังรับรู้ได้

“…แล้วถ้าเป็นเพื่อนกันล่ะคะ”

“เป็นเพื่อนแม่ก็ไม่อยากให้เป็น…แต่ถ้ามันจำเป็น ก็ขออย่าไปสนิทสนมกันมากจนเกินไป เป็นเพื่อนที่ใช้แค่คำว่าเพื่อนก็พอ”

“…ค่ะแม่จิน น้องมินจะเชื่อฟังค่ะ”

จัสมินไม่เคยที่จะขัดคำสั่งแม่เลย แม่บอกให้เธอทำอะไรก็จะทำโดยไม่มีคำถามอะไรมากมาย เพราะเธอมีแม่เพียงคนเดียวที่ดูแลและปกป้องตั้งแต่จำความได้

หลายวันต่อมา…

หลังจากสอบเสร็จ ทุกคนที่อยู่ในโรงเรียนประจำจะได้กลับไปอยู่ที่บ้านในช่วงปิดเทอม ซึ่งจัสมินกับพิงค์ก็เช่นกัน ทั้งสองถือกระเป๋าใส่เสื้อผ้ามายืนอยู่หน้าโรงเรียนด้วยกัน

“วันนี้แม่มารับได้ใช่ไหม”

“อืม แม่จินบอกจะมารับมิน แต่อาจจะช้าหน่อย”

“งั้นไปรอที่ร้านพี่มะนาวกัน”

“พิงค์รู้ใจมินที่สุด!”

“ก็เธอเอาแต่มอง จะไม่รู้ได้ยังไง” เพราะจัสมินเอาแต่มองไปทางร้านไอศครีมประจำของตัวเองอยู่ตลอด ท่าทางที่แสดงออกชัดเจนขนาดนั้นจะไม่ให้รู้ได้อย่างไร

“ของโปรด มินชอบมาก” ขณะที่พูดก็ยิ้มตลอดเวลาที่นึกถึงรสชาติของมัน

“เหมือนเดิมค่ะ!…หนึ่ง” เอ่ยสั่งทันทีที่มาถึง ก่อนจะเอ่ยเสียงเบาลงเมื่อนึกขึ้นได้ว่าตัวเองเหลือเงินไม่พอสำหรับซื้อสองถ้วยอย่างประจำ

“เอาเหมือนเธอไซส์ใหญ่สุดครับ”

จัสมินหลบทางมายืนอยู่ด้านข้างเพื่อรอ แต่เสียงทุ้มที่พูดขึ้นและคำว่าไซส์ใหญ่สุดของเขามันทำให้เธอเงยหน้ามอง

ก่อนจะสบตาเข้ากับเขาที่มองมายังเธออยู่ก่อนแล้ว

Continúa leyendo este libro gratis
Escanea el código para descargar la App

Último capítulo

  • วาตะหวงรัก   ตอนพิเศษ 5

    “มินเป็นยังไงบ้าง” หมุนตัวไปรอบ ๆ อย่างอวดให้เขาเห็นชุดที่เธอสวมใส่“สวย” พูดไปตามความจริง มันดูสวยเข้ากับเธอเป็นอย่างมาก แต่ไม่ว่าเธอจะใส่อะไรหรือไม่ใส่เลยยิ่งดี มันก็ดูสวยในสายตาเขาไปหมด“มินซื้อไปฝากหนูเฟย์ด้วยนะ”“อืม”จัสมินเดินกลับมาหาแม่ค้าเพื่อจะจ่ายเงินกับชุดที่ตัวเองเลือก ก่อนสายตาจะไปเห็นชุดจากถุงที่พิงค์เป็นคนเอามา“ขอซื้อได้ไหมคะ”“ได้เจ้า เอากี่ตัวดีเจ้า”“เอาหมดเลยค่ะ”แม่ค้ารีบนำไปใส่ถุงให้คนตัวเล็กอย่างดี ก่อนจะนำมาให้เธอพร้อมกับขอบคุณวาตะก็มองเธอที่ซื้อหลายชุดด้วยสายตานิ่ง ๆ อย่างไม่คิดอะไร เพียงแค่เธอชอบก็ไม่คิดจะทักท้วงอะไร ก่อนจะเข้ามารับถุงจากเธอและจับมือพาเดินกลับไปที่รถตุบ!หญิงสาวคนหนึ่งกำลังเดินผ่านเธอไปก็ได้ทำของหล่นลงตรงหน้า จัสมินจึงก้มลงไปช่วยเก็บมาให้ ก่อนจะเห็นหญิงสาวคนนั้นที่ถือของเต็มมือเต็มแขนไปหมด“ขอบคุณค่ะ” “ให้ช่วยถือไปส่งไหมคะ” เพราะของที่อยู่ในมืออีกฝ่ายก็ถือจนจะหลุดมืออีกรอบอยู่แล้ว เธอจึงเอ่ยขอช่วยถือไปส่งให้“…รบกวนหน่อยนะคะ” แม้จะเกรงใจแต่ด้วยสภาพตัวเองตอนนี้ก็ถือไม่ไหวจริง ๆวาตะแย่งของมาถือไว้เองและเดินไปส่งไว้ยังที่ผู้หญิงคนนั้นเดินนำ

  • วาตะหวงรัก   ตอนพิเศษ 4

    วาตะจับมือจัสมินพาเดินออกมาหน้าสนามบิน เมื่อพวกเขาทั้งสองตัดสินใจมาเที่ยวดอยตามความต้องการของคนตัวเล็กเดินไปยังรถที่เช่าไว้เพื่อความสะดวก แต่การขึ้นดอยก็ต้องอาศัยคนขับที่เชี่ยวชาญพาไป เขาจึงจะขับรถไปจอดไว้แล้วนั่งรถพาเธอขึ้นไป“แวะตลาดได้ไหม” เธอมองเห็นตลาดจากไกล ๆ ด้วยความหิวจึงเอ่ยกับร่างสูงที่ทำหน้าที่ขับรถ“อืม” เขาตอบเพียงสั้น ๆ ก่อนจะเลี้ยวไปยังตลาดจัสมินเดินไปตามร้านต่าง ๆ ด้วยความตื่นเต้น เพราะของขายที่นี่ไม่เหมือนกับที่กรุงเทพในหลาย ๆ อย่าง ทำให้เธอสนใจจนแวะทุกร้านที่ไม่เคยเห็นมาก่อนวาตะก็คอยจับมือคนตัวเล็กเอาไว้ กลัวว่าเธอจะหลงหายไปและซุ่มซ่ามจนได้แผลกลับมาอีก มืออีกข้างของเขาก็เต็มไปด้วยของที่เธอซื้อเพราะความไม่เคยเห็นมาก่อน“ลม เสื้อน่ารักจัง มินขอซื้อนะ” เดินมาถึงร้านขายเสื้อพื้นเมืองหรือที่เข้าใจก็เสื้อดอย มันน่ารักถูกใจเธอมากจนหยุดเดินและเข้าไปภายในร้าน“อืม”“ชุดนี้เป็นยังไงบ้าง” หยิบชุดสีน้ำเงินตรงบริเวณอกมีลวดลายสีแดงกับสีขาวผสมกัน มันดูสะดุดตาเธอจนต้องหยิบมาทาบกับตัวแล้วหันมาขอความคิดเห็นจากวาตะ“สวย”“มินขอไปลองก่อนนะ”หมับ!มือหนาจับข้อมือเล็กเอาไว้ก่อนที่เธอจะ

  • วาตะหวงรัก   ตอนพิเศษ 3

    หลังจากขอบคุณพ่อแม่เสร็จ วาตะก็จับมือจัสมินพาเดินมายังโต๊ะอาหารที่มีเพื่อนของเขาและเฟย์รินนั่งอยู่“ลุง! ลุงดิน!” เสียงเฟย์รินเอ่ยเรียกคนที่นั่งฝั่งตรงข้ามกับตัวเอง“ใคร เรียกใครลุง” ดินที่ได้ยินเสียงเล็กเอ่ยเรียกชื่อตัวเองก็มองหน้าเธอ ก่อนจะหันมองซ้ายมองขวาว่าใครคือลุง“ก็ลุงนั่นแหละ หนูเรียกลุงดิน”“เห้ย! มาเรียกพี่ลุงได้ไง อายุห่างกันแค่สามปีเอง” ดินร้องโวยวายขึ้นมาที่คนตัวเล็กตรงข้ามเรียกเขาว่าลุง ทั้งที่เขาเป็นเพื่อนพี่ชายเธอและห่างกับเธอเพียงแค่สามปี“ก็ดูสภาพสิ ไว้หนวดไว้เคราแถมย้อมผมสีนี้อีก อย่างกับลุงข้างบ้านเลย” เฟย์รินก็บอกถึงลักษณะของคนตัวสูงที่ไม่เจอกันเป็นปี แต่กลับมาเจอเขาอีกครั้งก็ได้เปลี่ยนไปขนาดนี้“เฟย์ริน!” “ก็มันจริง!”วาตะกับจัสมินเดินมาถึงโต๊ะก็ได้ยินเสียงเฟย์รินและดินต่อปากต่อคำกันจนทุกคนที่นั่งอยู่ถึงกับส่ายหน้าอย่างเอือมระอา“หนูเฟย์เป็นอะไร” จัสมินเอ่ยถามน้องสาวคนสนิทเมื่อเห็นเธอเสียงดังและมองตาเขม็งไปยังดินเพื่อนสนิทของวาตะ“ลุงดินมาขึ้นเสียงใส่หนูก่อนค่ะ”“ลุง?” ถามย้ำด้วยความไม่เข้าใจ“พี่มินก็ดูสิคะ สภาพพี่ดินอย่างกับลุงข้างบ้านเราเลย” เธอหันไปมองตามท

  • วาตะหวงรัก   ตอนพิเศษ 2

    หลายวันต่อมา…ภายในห้องมีร่างเล็กของหญิงสาวคนหนึ่งนั่งนิ่งหลับตาลง ใบหน้ากำลังถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางโดยน้องสาวคนสนิท“ส่องกระจกดูสิคะ” เฟย์รินเอ่ยกับพี่สาวคนสนิทเมื่อเธอได้ทำการแต่งหน้าให้เสร็จเรียบร้อยแล้วจัสมินที่ได้ยินอย่างนั้นก็ลืมตาขึ้นมามองตัวเองในกระจกบานใหญ่ตรงหน้า ก่อนรอยยิ้มสดใสจะเผยขึ้น“พี่มินดูเป็นยังไงบ้างหนูเฟย์” เอ่ยกับคนตรงหน้าเมื่อได้เห็นใบหน้าของตัวเอง เป็นที่น่าพอใจมากสำหรับเธอ แต่ไม่รู้ว่าสำหรับคนอื่นจะเป็นอย่างไร“สวยค่ะ พี่มินสวยมาก!”“……” จัสมินเงียบไปด้วยความเขินที่ถูกชมเสียงดัง ฟังชัดขนาดนี้“ไปเปลี่ยนชุดเถอะค่ะ เดี๋ยวจะถึงเวลาแล้ว” เฟย์รินเข้าไปหยิบชุดสีชมพูอ่อนที่เธอเป็นคนออกแบบเองกับมือให้พี่สาวคนสนิทได้ไปเปลี่ยนมือเล็กของจัสมินรับชุดมาก่อนจะเดินเข้าไปเปลี่ยนในห้องน้ำ ไม่นานเธอก็เดินออกมาด้วยรอยยิ้ม แต่ภายในห้องกลับไม่ได้มีแค่เฟย์รินเหมือนอย่างเคย แต่กลับมีแม่จินและแม่ใบเฟิร์นที่มองมายังจัสมินด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม“สวยมากเลยน้องมิน” จินดาเอ่ยกับลูกสาวพร้อมเข้ามาจับมือเล็กเบา ๆ “นี่แค่งานหมั้นยังขนาดนี้ ถ้าแต่งแม่ว่าต้องเป็นเจ้าสาวที่สวยมากแน่” ใบเฟิ

  • วาตะหวงรัก   ตอนพิเศษ 1

    “ลมรอมินแป๊บหนึ่งนะ” จัสมินเอ่ยกับร่างสูงที่มาส่งเธอที่หน้าคณะ เพื่อจะส่งงานชิ้นสุดท้ายก่อนจะปิดภาคเรียน“อืม” วาตะตอบเพียงสั้น ๆ ก่อนจะเข้ามานั่งยังเก้าอี้ใต้ต้นไม้ที่ประจำที่เขามารอเธอบ่อยครั้งจัสมินเดินเข้าไปส่งงานไม่นานเธอก็เดินออกมา รอยยิ้มสดใสในแบบของเธอประดับใบหน้าตลอดเวลาที่เดินกลับมาหาร่างสูง“ลมรอนานหรือเปล่า” มาถึงตัวเขาก็เอ่ยถามประโยคนี้ เธอไม่อยากให้เขามารอแต่เขาก็ยังยืนยันที่จะรอ“ไม่” เขาลุกขึ้นเดินมาจับมือเล็กพาเดินไปที่รถทันทีรถคันหรูขับไปตามถนนในเส้นทางที่ไม่คุ้นเคย ก่อนจะเลี้ยวเข้าไปยังร้านแห่งหนึ่ง จนจัสมินที่นั่งอยู่ด้านข้างเกิดความสงสัย จึงหันไปหาวาตะที่เป็นคนขับ“จะพามินไปไหน?”“ดูแหวน” “ดูแหวนทำไม? จะซื้อเป็นของขวัญให้ใครเหรอ?” เธอถามอย่างสงสัยเข้าไปอีก มานั่งคิดดูแล้วก็ไม่ได้มีวันสำคัญของใครในเร็ว ๆ นี้ ทำไมถึงต้องไปดูแหวนด้วย“หมั้นเธอ”“…หมั้นมิน…ต้องใช้แหวนด้วยเหรอ?” เธอเงียบไปสักพักด้วยความเขิน ก่อนจะเอ่ยถามด้วยความไม่เข้าใจอีกรอบ จำได้ว่าเขาเคยบอกว่าขออนุญาตแม่จินเพื่อหมั้นกับเธอ แต่ก็ไม่รู้ว่าการหมั้นมันต้องทำอะไรบ้าง“ใช้ ต้องจัดงานด้วย”“จัดเหมือนงา

  • วาตะหวงรัก   ตอนที่ 45 - กลับมาอยู่ด้วยกัน THE END

    จัสมินคอยมองไปทางประตูห้องตลอด รอว่าทั้งสองที่ไปคุยกันเมื่อไรจะกลับมาสักที จนกระทั่งประตูห้องเปิดออกพร้อมร่างของแม่เธอเธอพยายามมองไปทางข้างหลังเผื่อว่าจะเห็นร่างสูง แต่กลับไม่มีอย่างที่คิด“ไปหาสิน้องมิน” จินดาเอ่ยกับลูกสาวที่มองไปด้านหลังเพื่อหาใครสักคน“น้องมินไปได้เหรอคะ” ถามย้ำอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ“อืม ไปเถอะ ไปหาวาตะ”จัสมินพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม เธอเข้าไปสวมกอดแม่ด้วยความดีใจ ก่อนจะผละออกและเดินไปยังในบ้านหลังใหญ่ที่มีห้องหนึ่งที่ทั้งมืดและเย็นจนหนาวสั่นก๊อก ๆ ก๊อก ๆยืนเคาะประตูอยู่นานก็ไม่มีคนมาเปิดให้ มือเล็กจึงลองเปิดดูก็พบว่ามันไม่ได้ล็อก เธอจึงถือวิสาสะเข้าไปภายในห้องทั้งมืดและเย็นจนเธอหนาว พยายามปรับสายตาให้เข้ากับความมืด ก่อนจะหันหลังไปกดเปิดไฟให้ความสว่างแก่ตัวเอง“ว๊าย! ลม!” ร้องตกใจเมื่อร่างของเธอถูกอุ้มขึ้นพาเดินไปที่เตียงนอนขนาดใหญ่วาตะจับคนตัวเล็กนั่งบนตักแกร่งของเขา โอบกอดเธอไว้แน่นอย่างกลัวว่าเธอจะหายไป“คิดถึงมินไหม” เมื่อตั้งสติได้ เธอก็หันหน้าเข้าหาร่างสูงพร้อมเอ่ยถามเขาด้วยรอยยิ้มสดใส“คิดถึง…มาก ๆ”“มินก็คิดถึงลมมาก ๆ เหมือนกันนะ” พูดจบก็เข้าไปสวมกอดพร้อ

  • วาตะหวงรัก   ตอนที่ 10 - ตัวแค่นี้

    จากการประกาศของโรงเรียนในครั้งนั้น ทำให้พวกเธอไม่ค่อยได้กลับบ้าน อยู่อย่างนี้จนมาถึงปิดเทอมกลางภาค แต่กว่าจะปิดก็กินเวลาไปกว่านักเรียนชั้นอื่นอยู่เกือบสองสัปดาห์ ทำให้การปิดเทอมของพวกเธอในครั้งนี้ช่างสั้นกว่าเทอมไหน ๆ“มินได้กอดแม่แล้ว” พูดขึ้นมาขณะที่เข้าไปสวมกอดแม่แน่น ๆ ด้วยความคิดถึงที่ไม่ได้กอ

  • วาตะหวงรัก   ตอนที่ 9 - อยากรู้อะไรก็โทรมา

    ตอนที่ 9 - อยากรู้อะไรก็โทรมา“น้องมินคิดถึงแม่จิน” เข้าไปสวมกอดแม่จากทางด้านหลังด้วยความคิดถึง“แม่ก็คิดถึง อยู่ที่โรงเรียนอย่าซนจนตัวเองเจ็บตัวนะน้องมิน”“น้องมินไม่ซนเลยค่ะ…แค่ซุ่มซ่าม” ยิ้มหัวเราะออกมาให้กับตัวเอง แม้จะระวังมากแค่ไหนก็ยังมีเรื่องให้ตัวเองเจ็บตัวและมีแผลเล็ก ๆ มาตลอด“น้องมินเจ็

  • วาตะหวงรัก   ตอนที่ 8 - ซุ่มซ่าม

    ร่างสูงกลับมาพร้อมอุปกรณ์ทำแผล เข้ามานั่งย่อตัวอยู่ตรงหน้าร่างเล็ก มองบาดแผลของเธอที่เลือดยังซึมออกมาอยู่“มินทำเองก็ได้”“……” ความเงียบเป็นคำตอบของการปฏิเสธ จัสมินจึงนั่งตัวเกร็งให้เขาทำแผลให้ ยามที่สำลีแตะโดนแผลเธอก็สะดุ้งตัวทุกครั้ง มันแสบมากจนต้องบีบมือเข้าหากันแน่นวาตะสังเกตเห็นมือเล็กบีบเข้

  • วาตะหวงรัก   ตอนที่ 7 - ลูกสาวแม่บ้าน

    ตั้งแต่เปิดเทอมมาได้เกือบหนึ่งเดือน เธอก็ไม่ได้กลับไปหาแม่ที่บ้านคุณน้าเฟิร์นเลย เพราะที่โรงเรียนมีกิจกรรมและต้องเตรียมตัวกับการสอบเข้ามหาวิทยาลัยอย่างหนัก“น้องมินคิดถึงแม่จินจังเลยค่ะ”“แม่ก็มาหาแล้วนี่ไง น้องมินต้องตั้งใจเรียนนะ” เป็นเพราะจัสมินไม่ได้กลับไปหาเธอเกือบเดือนได้ จึงได้มาหาลูกวันนี้ด

Más capítulos
Explora y lee buenas novelas gratis
Acceso gratuito a una gran cantidad de buenas novelas en la app GoodNovel. Descarga los libros que te gusten y léelos donde y cuando quieras.
Lee libros gratis en la app
ESCANEA EL CÓDIGO PARA LEER EN LA APP
DMCA.com Protection Status