ตอนที่ 3 - ที่มาของชื่อลม

“ลม!” เอ่ยเรียกร่างสูงตรงหน้าเสียงดัง ก่อนรอยยิ้มสดใสจะถูกส่งไปให้ยังเขา

“รู้จักกันเหรอมิน” พิงค์ที่เห็นเพื่อนสาวเอ่ยทักชายหนุ่มในชุดนักเรียนเหมือนกันขึ้น จึงเอ่ยถามด้วยความสงสัย

“รู้จัก มินเคยซื้อไอติมให้เขาลองชิมดู”

“……” พิงค์ทำเพียงพยักหน้าเข้าใจเท่านั้น ก่อนเธอจะเข้าไปรับไอศกรีมที่สั่งมาไว้ในมือ

“……”

“ติดใจแล้วใช่ไหม ถึงมาซื้ออีก…แถมถ้วยใหญ่ด้วย”

“อืม” วาตะตอบกลับคนตัวเล็กเสร็จก็หันกลับไปรับถ้วยไอศกรีมของตัวเอง หันกลับมาก็เจอเข้ากับสายตาที่มองถ้วยที่อยู่ในมือของเขาตลอด

จัสมินเผลอมองถ้วยที่อยู่ในมือเขาสลับกับมือของตัวเองไปมา ถ้วยที่อยู่ในมือของเธอมันไซส์เล็กกว่าของเขามาก ซึ่งปกติแล้วเธอจะกินสองถ้วยเป็นอย่างต่ำ แต่ด้วยเงินที่มีอยู่ตอนนี้มันไม่พอที่จะซื้อได้ จึงได้แต่มองของเขาตาละห้อย

“ไปนั่งกันมิน” พิงค์ที่ยืนอยู่นานจึงเอ่ยเรียกเพื่อนสาวไปนั่ง

จัสมินเดินผ่านร่างสูงเพื่อตามพิงค์ไปนั่ง แต่ก็ต้องหันกลับมาหาเขาที่ยืนนิ่งไม่ยอมไปไหน และเขาก็เอาแต่มองตามเธอ

“ไป…”

“……” วาตะที่ได้ยินเสียงหวานพูด ก็มองหน้าเธอว่าจะพูดอะไรกับเขา แต่เจ้าตัวกลับหยุดคำพูดไป

“…ไปนั่งด้วยกันไหม” สุดท้ายเธอก็ยอมพูดมันออกไป

“อืม” วาตะไม่คิดที่จะปฏิเสธ ที่เขามาที่นี่อีกครั้งก็เป็นเพราะเธอที่ติดอยู่ในหัวเขาตลอดหลายวันที่ผ่านมา

จัสมินเดินมานั่งข้างพิงค์ที่นั่งอยู่ก่อนแล้ว ตามด้วยร่างสูงที่เข้ามานั่งฝั่งตรงข้ามกับเธอ มือเล็กตักไอศกรีมเข้าปากก่อนจะยิ้มออกมากว้างกับความอร่อยของมัน โดยเจ้าตัวไม่รู้เลยว่ามีสายตาคู่หนึ่งที่เหลือบมองเธอตลอดด้วยความนิ่งเรียบ

พิงค์ที่นั่งข้างเพื่อนสาวและอยู่ตรงข้ามกับชายหนุ่ม ก็แอบเห็นเขาเหลือบมองเพื่อนสาวของเธอ แต่มันก็เป็นความนิ่งเรียบ

ตักกินไปได้ไม่กี่คำ ไอศกรีมที่จัสมินซื้อมาแค่หนึ่งถ้วยก็หมดลง เธอจึงได้เงยหน้ามองทั้งสองสลับกันไปมา ของพิงค์นั้นหมดไปแล้ว แต่ของร่างสูงตรงหน้ากลับยังไม่ถูกเปิดด้วยซ้ำ

“ไม่กินเหรอ? หรือเอากลับบ้าน”

ครืด…

ถ้วยไอศกรีมที่อยู่ตรงหน้าเขาถูกเลื่อนไปยังตรงหน้าของหญิงสาว จนเจ้าตัวมองเขาอย่างสงสัย

“ให้เธอ” วาตะจึงได้ตอบเพื่อคลายความสงสัยที่แสดงออกทางสีหน้า

“ให้มินทำไม”

“ตอบแทน”

“ตอบแทนเรื่องอะไร”

“ที่เธอเคยซื้อให้ฉัน”

“ไม่เป็นไร ไม่ต้องตอบแทนมินหรอก” เลื่อนถ้วยไอศกรีมกลับไปให้คนตรงหน้า ตอนที่ให้เขาก็ไม่ได้หวังจะให้เขากลับมาตอบแทนอะไรตัวเองอยู่แล้ว

“เอาไป”

“มะ…ก็ได้” กำลังจะปฏิเสธอีกครั้ง แต่สายตาและน้ำเสียงเข้มของเขา มันทำให้เธอเกิดความรู้สึกเย็นแปลก ๆ เลยรับของเขามาอย่างเลี่ยงไม่ได้

เพราะเป็นคนที่ไม่ชอบพูดอะไรซ้ำ ๆ ทำให้เขาเผลอเสียงเข้มกับร่างเล็กตรงหน้า จนรับรู้ได้ว่าเธอกลัวแต่ก็ยอมรับของเขาไป ซึ่งเป็นที่พอใจเขาอย่างมาก

“ลม…มินขอเรียกว่าลมได้ไหม วาตะมันแปลว่าลมอยู่แล้ว” กำลังจะเรียกชื่อเขา แต่เพราะเขาชื่อวาตะซึ่งเธอว่ามันเรียกไม่ถนัด เลยขออนุญาตเรียกที่เป็นอีกความหมายตรงตัวของมันแทน

“อืม”

จัสมินก็ยิ้มให้เขาด้วยความใสซื่อ เธอเป็นมิตรได้กับทุกคนที่เป็นผู้หญิง เขาคือผู้ชายคนแรกที่เธอเป็นมิตรด้วยเพราะเรียนโรงเรียนหญิงล้วน อีกอย่างคือแม่จินมักจะพูดถึงความไม่ดีของผู้ชายให้เธอฟังบ่อย ๆ จึงไม่ได้ทำความรู้จักกับผู้ชายเลย ยกเว้นเขา…

“กินด้วยกันนะ” เห็นเขามองเธออยู่ตลอด จึงได้เอ่ยชวนมากินด้วยกันและยื่นช้อนอีกคันไปให้เขา

วาตะก็รับมาอย่างไม่คิดที่จะปฏิเสธ ถึงแม้ไอศกรีมจะเป็นสิ่งที่เขาไม่ชอบ แต่พอเธอเอ่ยชวนกลับยอมกินมันอีกครั้ง

“เลอะปากหมดแล้วมิน” พิงค์ยื่นทิชชูไปเช็ดปากให้เพื่อนสาว ที่เธอหันกลับมามองอีกทีก็เห็นคราบเลอะปากเพื่อนสาวแล้ว

“ขอบใจนะ พิงค์กินด้วยกันไหม”

“…ไม่ดีกว่า” เหลือบไปมองเจ้าของก่อนหน้า แต่เขาก็ไม่ได้สนใจเธอ ด้วยความเกรงใจจึงได้ปฏิเสธไปดีกว่า

“อร่อยขนาดนั้นเลย?” เงียบอยู่นาน เขาก็เอ่ยถามเธอขึ้น

“อร่อยสิ ลมไม่อร่อยเหรอ”

“อร่อย” ถึงจะไม่ชอบแต่ก็บอกว่าอร่อยไว้ก่อน

“อร่อยก็กินอีกสิ ลมกินไปนิดเดียวเอง มีแต่มินที่กินเยอะอยู่คนเดียว”

“อิ่มแล้ว”

“อิ่ม? กินแค่นี้อิ่มแล้วเหรอ”

“อืม”

“มิน แม่จะมาหรือยัง” พิงค์เอ่ยถามขณะที่มองนาฬิกาข้อมือ กลัวว่าเพื่อนสาวจะคุยกับอีกคนจนแม่จะมารอ

“จริงด้วย แม่ใกล้มาถึงแล้วแน่เลย งั้นมินไปยืนรอแม่ก่อนนะ” รีบลุกขึ้นทันที เพื่อไปรอแม่จินที่หน้าโรงเรียน

หมับ!

ข้อมือเล็กของจัสมินถูกจับเอาไว้ก่อนเธอจะได้เดินไป จึงหันกลับมามองเจ้าของมือที่จับ เธอก็ยิ้มออกมาให้กับเขาทันทีเพราะคิดว่าคงลืมบอกลาเขา

“มินกลับบ้านก่อนนะ”

“เอาไปด้วย” ยื่นถ้วยไอศกรีมไปใส่มือเล็กที่เขาจับอยู่

“ขอบคุณนะ”

บ้านวาตะ

ร่างสูงกลับมาที่บ้านของตัวเองในเวลาเกือบหนึ่งทุ่ม เพราะจากโรงเรียนหญิงล้วนนั้นอยู่ห่างจากบ้านเขาพอสมควร

“กลับมาแล้วเหรอตะ ทำไมกลับค่ำจังเลยลูก” ใบเฟิร์นผู้เป็นแม่เอ่ยถามลูกชายคนโตที่กลับมาถึงบ้านมืดค่ำด้วยความเป็นห่วง

“……” วาตะไม่ตอบผู้เป็นแม่ แต่ยกถุงที่มีถ้วยไอศกรีมให้ดูแทน

“ไปซื้อมาให้หนูเฟย์อีกแล้วเหรอ แม่รู้มาว่าร้านอยู่ไกลจากบ้านเราอยู่นะ”

“พี่ตะ!”

ก่อนจะได้ตอบคำถามของแม่ เสียงหวานแต่แสบแก้วหูดังขึ้นมาเสียก่อน จนคิ้วหนาขมวดเข้าหากันอย่างไม่ชอบใจนัก

“พี่ตะใจดีที่สุดเลย! ไปซื้อมาให้หนูโดยไม่ต้องขู่ด้วย” เฟย์รินเอ่ยกับพี่ชายด้วยความดีใจ ถึงจะมีความแปลกใจอยู่บ้างที่จู่ ๆ ก็ซื้อมาให้เธอ โดยไม่ต้องขู่

“ตะไปพักเถอะ อีกสองวันก็ต้องเดินทางไปเรียนที่อังกฤษแล้ว อยากได้อะไรติดไปไหม แม่จะได้เตรียมไว้ให้”

“ไม่ครับ” พูดจบก็เดินขึ้นไปยังห้องของตัวเองทันที

อีกสองวันเขาต้องไปเรียนที่อังกฤษในช่วงปิดเทอม กลับมาอีกทีเขาก็ขึ้นชั้นปีสุดท้ายก่อนจะเข้ามหาวิทยาลัยในปีถัดไป

ภายในห้องที่คุมโทนสีดำเทา ช่างเงียบสงบ ไม่มีเสียงภายนอกเล็ดลอดเข้ามารบกวนให้เขารู้สึกรำคาญใจ

ก่อนสายตาจะมองมือหนาของตัวเอง ความรู้สึกนุ่มนิ่มที่ได้จับข้อมือของร่างเล็กยังติดที่มือเขาอยู่เลย ใบหน้าและรอยยิ้มสดใสของเธอมันก็ติดอยู่ในหัวเขาตลอดเวลา