Home / โรแมนติก / วาตะหวงรัก / ตอนที่ 7 - ลูกสาวแม่บ้าน

Share

ตอนที่ 7 - ลูกสาวแม่บ้าน

Author: Witcha~
last update publish date: 2026-05-19 15:08:23

ตั้งแต่เปิดเทอมมาได้เกือบหนึ่งเดือน เธอก็ไม่ได้กลับไปหาแม่ที่บ้านคุณน้าเฟิร์นเลย เพราะที่โรงเรียนมีกิจกรรมและต้องเตรียมตัวกับการสอบเข้ามหาวิทยาลัยอย่างหนัก

“น้องมินคิดถึงแม่จินจังเลยค่ะ”

“แม่ก็มาหาแล้วนี่ไง น้องมินต้องตั้งใจเรียนนะ” เป็นเพราะจัสมินไม่ได้กลับไปหาเธอเกือบเดือนได้ จึงได้มาหาลูกวันนี้ด้วยความเป็นห่วงและคิดถึงเช่นกัน

“น้องมินอยากกลับไปนอนกอดแม่จินค่ะ” เข้าไปสวมกอดแม่ทันทีด้วยท่าทางออดอ้อน

“สัปดาห์หน้าก็ได้กลับแล้วไม่ใช่เหรอ”

“ใช่ค่ะ แต่ตั้งหลายวันกว่าจะถึง”

“เดี๋ยวกลับไป แม่จะทำของโปรดที่ชอบให้ดีไหม”

“ดีค่ะ น้องมินอยากให้ถึงวันศุกร์เร็ว ๆ จัง”

“อีกสามวันเอง…แม่ต้องกลับแล้ว น้องมินรีบเข้าไปในโรงเรียนได้แล้วค่ะ” ขณะที่พูดก็มองไปเห็นนาฬิกาที่บ่งบอกว่าถึงเวลาที่เธอต้องกลับแล้ว

“ค่ะ อีกสามวันเจอกันนะคะ” บอกลาแม่จินเสร็จ เธอก็เดินข้ามถนนกลับเข้าไปในโรงเรียนทันที แต่ก็หันกลับมามองผู้เป็นแม่ที่มองตามหลังเธออยู่ตลอด ก่อนจะโบกมือลาและเดินหายเข้าไป

สามวันต่อมา…

วาตะกลับมาที่ร้านไอศกรีมอีกครั้ง หลังจากที่เขาไม่ได้มานานเป็นเดือน เนื่องจากเฟย์รินโทรมากวนให้ซื้อไอศกรีมไปให้ เขาจำต้องมาซื้อให้เธอเพราะรำคาญเสียงแสบแก้วหูนั้น แต่สายตาเขาก็เหลือบมองเข้าไปในโรงเรียนหญิงล้วนขณะที่เดินผ่าน

“หายไปนานเลยนะ พี่เอาไอติมที่เราซื้อให้น้องมิน เอาให้เจ้าตัวแล้วนะ น้องมินฝากขอบคุณมาด้วย”

“ครับ…ผมเอาไซส์ใหญ่ครับ”

เมื่อได้รับไอศกรีมแล้ว เขาก็เดินออกจากร้านข้ามมาอีกฝั่งเพื่อจะได้มองเข้าไปในโรงเรียน แต่ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิมคือไม่เห็นอะไร

กลับมาถึงบ้านได้เขาก็ได้ยินเสียงน้องสาวคุยกับใครสักคนเสียงดัง แต่ก็ไม่ได้สนใจจึงเดินขึ้นไปบนห้องของตัวเองทันที

“หนูเฟย์ดีใจจังเลยที่พี่มินกลับมา หนูคิดถึงพี่มินมากเลยค่ะ” เฟย์รินที่เห็นจัสมินกลับพร้อมแม่ของเธอ ก็เข้าไปหาพี่สาวคนสวยทันทีด้วยความคิดถึง

“พี่ก็คิดถึงหนูเฟย์”

“ไปเล่นที่บ้านต้นไม้กันค่ะ”

“แม่ว่าให้พี่มินพักก่อนดีไหม วันพรุ่งนี้ค่อยมาเล่นด้วยกัน”

แต่ยังไม่ทันที่เฟย์รินจะได้จับมือจัสมินไปไหน เสียงของแม่เฟย์รินก็ดังขัดขึ้นมาเสียก่อน

เด็กสาวหันมามองจัสมินที่ส่งยิ้มมาให้เธอตาละห้อย จำต้องปล่อยพี่สาวคนสวยไปตามที่แม่บอกอย่างเลี่ยงไม่ได้

จัสมินกลับมาที่ห้องรอแม่กลับจากบ้านหลังใหญ่ เธอขอไปช่วยงานแม่แล้วแต่กลับถูกห้ามไว้ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไรเหมือนกัน แต่ก็ไม่ได้ถามเซ้าซี้ให้แม่ต้องรำคาญใจ

“พี่ตะ! มาช้า! ไม่งั้นหนูจะได้แนะนำให้รู้จักกับพี่มิน” เฟย์รินพูดกับพี่ชายที่ลงมาจากห้องด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

“……” วาตะไม่ได้สนใจน้องสาวตัวเอง นั่งลงที่นั่งประจำและลงมือกินข้าวของตัวเองไปอย่างเงียบ ๆ

“ทั้งพ่อทั้งลูกเลย” เฟย์รินหันมากระซิบกับผู้เป็นแม่ให้ได้ยินกันแค่สองคน

“หนูเฟย์”

“ก็มันจริงนี่คะแม่จ๋า”

“รีบกินข้าวเถอะ จะได้รีบนอน พรุ่งนี้หนูจะได้ไปเล่นกับพี่มินไง”

“จริงด้วย!” เมื่อคิดได้อย่างนั้น เฟย์รินก็รีบกินข้าวของตัวเองให้หมด จะได้รีบนอนรีบตื่นมาชวนพี่มินไปที่บ้านต้นไม้กัน

สองวันต่อมา…

วาตะรู้สึกอยากออกไปสูดอากาศข้างนอกในช่วงเย็นของวัน หลังจากอยู่แต่ในห้อง จึงได้เดินไปที่สวนหลังบ้าน อากาศเย็น ๆ ยามที่ลมพัดมากระทบใบหน้า ทำให้รู้สึกสบายจนต้องหลับตารับสัมผัสของลม

เดินมาเรื่อย ๆ ก็ถึงต้นไม้ใหญ่ที่ข้างบนเป็นบ้านต้นไม้ของเฟย์ริน ที่เขากับพ่อช่วยกันทำให้น้องเพราะเห็นว่าเจ้าตัวชอบปีนต้นไม้อยู่บ่อยครั้ง

เขาว่าจะขึ้นไปดูเสียหน่อยว่าบนนั้นมันมีอะไร เฟย์รินถึงได้เข้าไปอยู่ได้ทั้งวัน ถ้าอยู่กลางคืนด้วยได้ก็คงจะอยู่

ตุบ!!

“โอ๊ยยย! ฮื่อ…เจ็บจัง”

วาตะยังไม่ทันได้ขึ้นไป ก็มีอะไรสักอย่างตกลงมาเสียก่อน เขาจึงได้ก้มลงไปมองร่างเล็กที่อยู่บนพื้นนั่งชันเข่าขึ้นมาดูบาดแผลที่ได้รับ

“……” เขายืนนิ่งมองเธออยู่อย่างนั้นโดยไม่พูดหรือถามอะไร

จัสมินที่มองสำรวจแผลที่หัวเข่าตัวเอง มันถลอกและมีเลือดซึมออกมา เธอเลยตั้งท่าลุกขึ้นเพื่อจะกลับห้อง

“!!!…ลม!” เงยหน้าขึ้นมาก็เจอกับร่างสูง พอได้มองใบหน้าของเขาชัด ๆ ก็ร้องเรียกชื่อของเขาเสียงดัง ก่อนรอยยิ้มสดใสจะถูกส่งไปให้

“จัสมิน…” เรียกชื่อเธออย่างไม่เชื่อสายตาว่าจะได้เจอเธอในบ้านของตัวเอง

“มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง…อ๊ะ!”

หมับ!

ขณะที่ถามร่างสูง เธอก็ลุกขึ้นจากพื้นไปด้วย แต่หัวเข่าที่ได้รับบาดเจ็บทำให้เธอทรงตัวไม่อยู่ จะล้มลงไปอีกรอบ แต่ก็ถูกมือหนาของวาตะจับแขนไว้เสียก่อน

“ระวัง” ดีที่เขาจับเธอไว้ได้ทัน ไม่อย่างนั้นคงได้ลงไปกองกับพื้นเป็นแน่

“ขอบคุณนะ…แล้วลมมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง”

“บ้านฉัน”

“บ้านลม?…ลมเป็นลูกคนโตของคุณน้าเฟิร์นเหรอ”

“อืม”

“ถึงว่าหนูเฟย์ไม่เล่นกับพี่ มินก็นึกว่าลูกคนโตเป็นผู้หญิงซะอีก” พอจะคิดได้แล้วว่าทำไมหนูเฟย์ถึงบอกพี่ตะคนเย็นชาไม่เล่นด้วย เพราะเขาเป็นผู้ชายนี่เอง

“แล้วเธอ…”

“อ๋อ มินเป็นลูกสาวแม่บ้านคนใหม่น่ะ”

“อืม”

“ดีใจจังที่ได้เจอลมอีก ขอบคุณสำหรับไอติมที่ซื้อให้นะ มินกินอย่างคุ้มค่าที่สุดเลย” ขอบคุณคนตรงหน้าด้วยรอยยิ้ม เธอได้กินไอศกรีมถึงสิบถ้วยโดยไม่ต้องจ่ายเงิน

“อืม”

“…ปล่อยมินได้แล้ว มินยืนได้” เขาจับแขนเธออยู่นาน ก็ไม่ปล่อยสักที จนต้องเอ่ยปากบอกเขาเพราะเธอจะกลับไปที่ห้อง

“ไม่ทำแผล?” เพราะเธอจะไปทั้งที่หัวเข่ายังมีเลือดซึมออกมา

“…เดี๋ยวกลับไปทำที่ห้อง” ที่จริงจะไม่ทำหรอก มันแสบมาก จะไปใช้น้ำล้างเฉย ๆ ก็พอ

“เดี๋ยวทำแผลให้” สีหน้าที่แสดงออกมา ทำให้เขารู้ว่ากลับไปเธอคงไม่ทำแผลแน่นอน จึงได้จับมือเล็กพาเดินมานั่งยังชิงช้าไม้ที่อยู่ไม่ไกล

“ไม่ต้องทำหรอก มิน…”

“นั่งอยู่ตรงนี้ ห้ามไปไหน!”

จัสมินที่กำลังจะห้ามเขา ก็ถูกเสียงเข้มขัดขึ้นมาจนเธอต้องเงียบไป เพราะรู้สึกเสียวสันหลัง ทำได้เพียงนั่งรอเขาอยู่ตรงนี้ไม่ขยับไปไหน

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • วาตะหวงรัก   ตอนพิเศษ 5

    “มินเป็นยังไงบ้าง” หมุนตัวไปรอบ ๆ อย่างอวดให้เขาเห็นชุดที่เธอสวมใส่“สวย” พูดไปตามความจริง มันดูสวยเข้ากับเธอเป็นอย่างมาก แต่ไม่ว่าเธอจะใส่อะไรหรือไม่ใส่เลยยิ่งดี มันก็ดูสวยในสายตาเขาไปหมด“มินซื้อไปฝากหนูเฟย์ด้วยนะ”“อืม”จัสมินเดินกลับมาหาแม่ค้าเพื่อจะจ่ายเงินกับชุดที่ตัวเองเลือก ก่อนสายตาจะไปเห็นชุดจากถุงที่พิงค์เป็นคนเอามา“ขอซื้อได้ไหมคะ”“ได้เจ้า เอากี่ตัวดีเจ้า”“เอาหมดเลยค่ะ”แม่ค้ารีบนำไปใส่ถุงให้คนตัวเล็กอย่างดี ก่อนจะนำมาให้เธอพร้อมกับขอบคุณวาตะก็มองเธอที่ซื้อหลายชุดด้วยสายตานิ่ง ๆ อย่างไม่คิดอะไร เพียงแค่เธอชอบก็ไม่คิดจะทักท้วงอะไร ก่อนจะเข้ามารับถุงจากเธอและจับมือพาเดินกลับไปที่รถตุบ!หญิงสาวคนหนึ่งกำลังเดินผ่านเธอไปก็ได้ทำของหล่นลงตรงหน้า จัสมินจึงก้มลงไปช่วยเก็บมาให้ ก่อนจะเห็นหญิงสาวคนนั้นที่ถือของเต็มมือเต็มแขนไปหมด“ขอบคุณค่ะ” “ให้ช่วยถือไปส่งไหมคะ” เพราะของที่อยู่ในมืออีกฝ่ายก็ถือจนจะหลุดมืออีกรอบอยู่แล้ว เธอจึงเอ่ยขอช่วยถือไปส่งให้“…รบกวนหน่อยนะคะ” แม้จะเกรงใจแต่ด้วยสภาพตัวเองตอนนี้ก็ถือไม่ไหวจริง ๆวาตะแย่งของมาถือไว้เองและเดินไปส่งไว้ยังที่ผู้หญิงคนนั้นเดินนำ

  • วาตะหวงรัก   ตอนพิเศษ 4

    วาตะจับมือจัสมินพาเดินออกมาหน้าสนามบิน เมื่อพวกเขาทั้งสองตัดสินใจมาเที่ยวดอยตามความต้องการของคนตัวเล็กเดินไปยังรถที่เช่าไว้เพื่อความสะดวก แต่การขึ้นดอยก็ต้องอาศัยคนขับที่เชี่ยวชาญพาไป เขาจึงจะขับรถไปจอดไว้แล้วนั่งรถพาเธอขึ้นไป“แวะตลาดได้ไหม” เธอมองเห็นตลาดจากไกล ๆ ด้วยความหิวจึงเอ่ยกับร่างสูงที่ทำหน้าที่ขับรถ“อืม” เขาตอบเพียงสั้น ๆ ก่อนจะเลี้ยวไปยังตลาดจัสมินเดินไปตามร้านต่าง ๆ ด้วยความตื่นเต้น เพราะของขายที่นี่ไม่เหมือนกับที่กรุงเทพในหลาย ๆ อย่าง ทำให้เธอสนใจจนแวะทุกร้านที่ไม่เคยเห็นมาก่อนวาตะก็คอยจับมือคนตัวเล็กเอาไว้ กลัวว่าเธอจะหลงหายไปและซุ่มซ่ามจนได้แผลกลับมาอีก มืออีกข้างของเขาก็เต็มไปด้วยของที่เธอซื้อเพราะความไม่เคยเห็นมาก่อน“ลม เสื้อน่ารักจัง มินขอซื้อนะ” เดินมาถึงร้านขายเสื้อพื้นเมืองหรือที่เข้าใจก็เสื้อดอย มันน่ารักถูกใจเธอมากจนหยุดเดินและเข้าไปภายในร้าน“อืม”“ชุดนี้เป็นยังไงบ้าง” หยิบชุดสีน้ำเงินตรงบริเวณอกมีลวดลายสีแดงกับสีขาวผสมกัน มันดูสะดุดตาเธอจนต้องหยิบมาทาบกับตัวแล้วหันมาขอความคิดเห็นจากวาตะ“สวย”“มินขอไปลองก่อนนะ”หมับ!มือหนาจับข้อมือเล็กเอาไว้ก่อนที่เธอจะ

  • วาตะหวงรัก   ตอนพิเศษ 3

    หลังจากขอบคุณพ่อแม่เสร็จ วาตะก็จับมือจัสมินพาเดินมายังโต๊ะอาหารที่มีเพื่อนของเขาและเฟย์รินนั่งอยู่“ลุง! ลุงดิน!” เสียงเฟย์รินเอ่ยเรียกคนที่นั่งฝั่งตรงข้ามกับตัวเอง“ใคร เรียกใครลุง” ดินที่ได้ยินเสียงเล็กเอ่ยเรียกชื่อตัวเองก็มองหน้าเธอ ก่อนจะหันมองซ้ายมองขวาว่าใครคือลุง“ก็ลุงนั่นแหละ หนูเรียกลุงดิน”“เห้ย! มาเรียกพี่ลุงได้ไง อายุห่างกันแค่สามปีเอง” ดินร้องโวยวายขึ้นมาที่คนตัวเล็กตรงข้ามเรียกเขาว่าลุง ทั้งที่เขาเป็นเพื่อนพี่ชายเธอและห่างกับเธอเพียงแค่สามปี“ก็ดูสภาพสิ ไว้หนวดไว้เคราแถมย้อมผมสีนี้อีก อย่างกับลุงข้างบ้านเลย” เฟย์รินก็บอกถึงลักษณะของคนตัวสูงที่ไม่เจอกันเป็นปี แต่กลับมาเจอเขาอีกครั้งก็ได้เปลี่ยนไปขนาดนี้“เฟย์ริน!” “ก็มันจริง!”วาตะกับจัสมินเดินมาถึงโต๊ะก็ได้ยินเสียงเฟย์รินและดินต่อปากต่อคำกันจนทุกคนที่นั่งอยู่ถึงกับส่ายหน้าอย่างเอือมระอา“หนูเฟย์เป็นอะไร” จัสมินเอ่ยถามน้องสาวคนสนิทเมื่อเห็นเธอเสียงดังและมองตาเขม็งไปยังดินเพื่อนสนิทของวาตะ“ลุงดินมาขึ้นเสียงใส่หนูก่อนค่ะ”“ลุง?” ถามย้ำด้วยความไม่เข้าใจ“พี่มินก็ดูสิคะ สภาพพี่ดินอย่างกับลุงข้างบ้านเราเลย” เธอหันไปมองตามท

  • วาตะหวงรัก   ตอนพิเศษ 2

    หลายวันต่อมา…ภายในห้องมีร่างเล็กของหญิงสาวคนหนึ่งนั่งนิ่งหลับตาลง ใบหน้ากำลังถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางโดยน้องสาวคนสนิท“ส่องกระจกดูสิคะ” เฟย์รินเอ่ยกับพี่สาวคนสนิทเมื่อเธอได้ทำการแต่งหน้าให้เสร็จเรียบร้อยแล้วจัสมินที่ได้ยินอย่างนั้นก็ลืมตาขึ้นมามองตัวเองในกระจกบานใหญ่ตรงหน้า ก่อนรอยยิ้มสดใสจะเผยขึ้น“พี่มินดูเป็นยังไงบ้างหนูเฟย์” เอ่ยกับคนตรงหน้าเมื่อได้เห็นใบหน้าของตัวเอง เป็นที่น่าพอใจมากสำหรับเธอ แต่ไม่รู้ว่าสำหรับคนอื่นจะเป็นอย่างไร“สวยค่ะ พี่มินสวยมาก!”“……” จัสมินเงียบไปด้วยความเขินที่ถูกชมเสียงดัง ฟังชัดขนาดนี้“ไปเปลี่ยนชุดเถอะค่ะ เดี๋ยวจะถึงเวลาแล้ว” เฟย์รินเข้าไปหยิบชุดสีชมพูอ่อนที่เธอเป็นคนออกแบบเองกับมือให้พี่สาวคนสนิทได้ไปเปลี่ยนมือเล็กของจัสมินรับชุดมาก่อนจะเดินเข้าไปเปลี่ยนในห้องน้ำ ไม่นานเธอก็เดินออกมาด้วยรอยยิ้ม แต่ภายในห้องกลับไม่ได้มีแค่เฟย์รินเหมือนอย่างเคย แต่กลับมีแม่จินและแม่ใบเฟิร์นที่มองมายังจัสมินด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม“สวยมากเลยน้องมิน” จินดาเอ่ยกับลูกสาวพร้อมเข้ามาจับมือเล็กเบา ๆ “นี่แค่งานหมั้นยังขนาดนี้ ถ้าแต่งแม่ว่าต้องเป็นเจ้าสาวที่สวยมากแน่” ใบเฟิ

  • วาตะหวงรัก   ตอนพิเศษ 1

    “ลมรอมินแป๊บหนึ่งนะ” จัสมินเอ่ยกับร่างสูงที่มาส่งเธอที่หน้าคณะ เพื่อจะส่งงานชิ้นสุดท้ายก่อนจะปิดภาคเรียน“อืม” วาตะตอบเพียงสั้น ๆ ก่อนจะเข้ามานั่งยังเก้าอี้ใต้ต้นไม้ที่ประจำที่เขามารอเธอบ่อยครั้งจัสมินเดินเข้าไปส่งงานไม่นานเธอก็เดินออกมา รอยยิ้มสดใสในแบบของเธอประดับใบหน้าตลอดเวลาที่เดินกลับมาหาร่างสูง“ลมรอนานหรือเปล่า” มาถึงตัวเขาก็เอ่ยถามประโยคนี้ เธอไม่อยากให้เขามารอแต่เขาก็ยังยืนยันที่จะรอ“ไม่” เขาลุกขึ้นเดินมาจับมือเล็กพาเดินไปที่รถทันทีรถคันหรูขับไปตามถนนในเส้นทางที่ไม่คุ้นเคย ก่อนจะเลี้ยวเข้าไปยังร้านแห่งหนึ่ง จนจัสมินที่นั่งอยู่ด้านข้างเกิดความสงสัย จึงหันไปหาวาตะที่เป็นคนขับ“จะพามินไปไหน?”“ดูแหวน” “ดูแหวนทำไม? จะซื้อเป็นของขวัญให้ใครเหรอ?” เธอถามอย่างสงสัยเข้าไปอีก มานั่งคิดดูแล้วก็ไม่ได้มีวันสำคัญของใครในเร็ว ๆ นี้ ทำไมถึงต้องไปดูแหวนด้วย“หมั้นเธอ”“…หมั้นมิน…ต้องใช้แหวนด้วยเหรอ?” เธอเงียบไปสักพักด้วยความเขิน ก่อนจะเอ่ยถามด้วยความไม่เข้าใจอีกรอบ จำได้ว่าเขาเคยบอกว่าขออนุญาตแม่จินเพื่อหมั้นกับเธอ แต่ก็ไม่รู้ว่าการหมั้นมันต้องทำอะไรบ้าง“ใช้ ต้องจัดงานด้วย”“จัดเหมือนงา

  • วาตะหวงรัก   ตอนที่ 45 - กลับมาอยู่ด้วยกัน THE END

    จัสมินคอยมองไปทางประตูห้องตลอด รอว่าทั้งสองที่ไปคุยกันเมื่อไรจะกลับมาสักที จนกระทั่งประตูห้องเปิดออกพร้อมร่างของแม่เธอเธอพยายามมองไปทางข้างหลังเผื่อว่าจะเห็นร่างสูง แต่กลับไม่มีอย่างที่คิด“ไปหาสิน้องมิน” จินดาเอ่ยกับลูกสาวที่มองไปด้านหลังเพื่อหาใครสักคน“น้องมินไปได้เหรอคะ” ถามย้ำอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ“อืม ไปเถอะ ไปหาวาตะ”จัสมินพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม เธอเข้าไปสวมกอดแม่ด้วยความดีใจ ก่อนจะผละออกและเดินไปยังในบ้านหลังใหญ่ที่มีห้องหนึ่งที่ทั้งมืดและเย็นจนหนาวสั่นก๊อก ๆ ก๊อก ๆยืนเคาะประตูอยู่นานก็ไม่มีคนมาเปิดให้ มือเล็กจึงลองเปิดดูก็พบว่ามันไม่ได้ล็อก เธอจึงถือวิสาสะเข้าไปภายในห้องทั้งมืดและเย็นจนเธอหนาว พยายามปรับสายตาให้เข้ากับความมืด ก่อนจะหันหลังไปกดเปิดไฟให้ความสว่างแก่ตัวเอง“ว๊าย! ลม!” ร้องตกใจเมื่อร่างของเธอถูกอุ้มขึ้นพาเดินไปที่เตียงนอนขนาดใหญ่วาตะจับคนตัวเล็กนั่งบนตักแกร่งของเขา โอบกอดเธอไว้แน่นอย่างกลัวว่าเธอจะหายไป“คิดถึงมินไหม” เมื่อตั้งสติได้ เธอก็หันหน้าเข้าหาร่างสูงพร้อมเอ่ยถามเขาด้วยรอยยิ้มสดใส“คิดถึง…มาก ๆ”“มินก็คิดถึงลมมาก ๆ เหมือนกันนะ” พูดจบก็เข้าไปสวมกอดพร้อ

  • วาตะหวงรัก   ตอนที่ 10 - ตัวแค่นี้

    จากการประกาศของโรงเรียนในครั้งนั้น ทำให้พวกเธอไม่ค่อยได้กลับบ้าน อยู่อย่างนี้จนมาถึงปิดเทอมกลางภาค แต่กว่าจะปิดก็กินเวลาไปกว่านักเรียนชั้นอื่นอยู่เกือบสองสัปดาห์ ทำให้การปิดเทอมของพวกเธอในครั้งนี้ช่างสั้นกว่าเทอมไหน ๆ“มินได้กอดแม่แล้ว” พูดขึ้นมาขณะที่เข้าไปสวมกอดแม่แน่น ๆ ด้วยความคิดถึงที่ไม่ได้กอ

  • วาตะหวงรัก   ตอนที่ 9 - อยากรู้อะไรก็โทรมา

    ตอนที่ 9 - อยากรู้อะไรก็โทรมา“น้องมินคิดถึงแม่จิน” เข้าไปสวมกอดแม่จากทางด้านหลังด้วยความคิดถึง“แม่ก็คิดถึง อยู่ที่โรงเรียนอย่าซนจนตัวเองเจ็บตัวนะน้องมิน”“น้องมินไม่ซนเลยค่ะ…แค่ซุ่มซ่าม” ยิ้มหัวเราะออกมาให้กับตัวเอง แม้จะระวังมากแค่ไหนก็ยังมีเรื่องให้ตัวเองเจ็บตัวและมีแผลเล็ก ๆ มาตลอด“น้องมินเจ็

  • วาตะหวงรัก   ตอนที่ 8 - ซุ่มซ่าม

    ร่างสูงกลับมาพร้อมอุปกรณ์ทำแผล เข้ามานั่งย่อตัวอยู่ตรงหน้าร่างเล็ก มองบาดแผลของเธอที่เลือดยังซึมออกมาอยู่“มินทำเองก็ได้”“……” ความเงียบเป็นคำตอบของการปฏิเสธ จัสมินจึงนั่งตัวเกร็งให้เขาทำแผลให้ ยามที่สำลีแตะโดนแผลเธอก็สะดุ้งตัวทุกครั้ง มันแสบมากจนต้องบีบมือเข้าหากันแน่นวาตะสังเกตเห็นมือเล็กบีบเข้

  • วาตะหวงรัก   ตอนที่ 6 - ชื่อเหมือนกัน

    สองเดือนต่อมา…“พรุ่งนี้พี่มินก็เปิดเทอมแล้ว กว่าจะได้เจอพี่มินก็ต้องรอวันเสาร์อีก” เฟย์รินพูดอย่างงอแงที่จะไม่ได้เจอและเล่นกับพี่สาวตรงหน้า“ไม่เป็นไรนะ เรานาน ๆ เจอกันจะได้มีเรื่องให้คุยเล่นกันเยอะ ๆ ไง อีกอย่างไปโรงเรียนหนูเฟย์ก็มีเพื่อนนะ”โรงเรียนของจัสมินจะเปิดเทอมในวันพรุ่งนี้ ซึ่งเปิดก่อนโร

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status