Home / โรแมนติก / วาตะหวงรัก / ตอนที่ 7 - ลูกสาวแม่บ้าน

Share

ตอนที่ 7 - ลูกสาวแม่บ้าน

Author: Witcha~
last update Petsa ng paglalathala: 2026-05-19 15:08:23

ตั้งแต่เปิดเทอมมาได้เกือบหนึ่งเดือน เธอก็ไม่ได้กลับไปหาแม่ที่บ้านคุณน้าเฟิร์นเลย เพราะที่โรงเรียนมีกิจกรรมและต้องเตรียมตัวกับการสอบเข้ามหาวิทยาลัยอย่างหนัก

“น้องมินคิดถึงแม่จินจังเลยค่ะ”

“แม่ก็มาหาแล้วนี่ไง น้องมินต้องตั้งใจเรียนนะ” เป็นเพราะจัสมินไม่ได้กลับไปหาเธอเกือบเดือนได้ จึงได้มาหาลูกวันนี้ด้วยความเป็นห่วงและคิดถึงเช่นกัน

“น้องมินอยากกลับไปนอนกอดแม่จินค่ะ” เข้าไปสวมกอดแม่ทันทีด้วยท่าทางออดอ้อน

“สัปดาห์หน้าก็ได้กลับแล้วไม่ใช่เหรอ”

“ใช่ค่ะ แต่ตั้งหลายวันกว่าจะถึง”

“เดี๋ยวกลับไป แม่จะทำของโปรดที่ชอบให้ดีไหม”

“ดีค่ะ น้องมินอยากให้ถึงวันศุกร์เร็ว ๆ จัง”

“อีกสามวันเอง…แม่ต้องกลับแล้ว น้องมินรีบเข้าไปในโรงเรียนได้แล้วค่ะ” ขณะที่พูดก็มองไปเห็นนาฬิกาที่บ่งบอกว่าถึงเวลาที่เธอต้องกลับแล้ว

“ค่ะ อีกสามวันเจอกันนะคะ” บอกลาแม่จินเสร็จ เธอก็เดินข้ามถนนกลับเข้าไปในโรงเรียนทันที แต่ก็หันกลับมามองผู้เป็นแม่ที่มองตามหลังเธออยู่ตลอด ก่อนจะโบกมือลาและเดินหายเข้าไป

สามวันต่อมา…

วาตะกลับมาที่ร้านไอศกรีมอีกครั้ง หลังจากที่เขาไม่ได้มานานเป็นเดือน เนื่องจากเฟย์รินโทรมากวนให้ซื้อไอศกรีมไปให้ เขาจำต้องมาซื้อให้เธอเพราะรำคาญเสียงแสบแก้วหูนั้น แต่สายตาเขาก็เหลือบมองเข้าไปในโรงเรียนหญิงล้วนขณะที่เดินผ่าน

“หายไปนานเลยนะ พี่เอาไอติมที่เราซื้อให้น้องมิน เอาให้เจ้าตัวแล้วนะ น้องมินฝากขอบคุณมาด้วย”

“ครับ…ผมเอาไซส์ใหญ่ครับ”

เมื่อได้รับไอศกรีมแล้ว เขาก็เดินออกจากร้านข้ามมาอีกฝั่งเพื่อจะได้มองเข้าไปในโรงเรียน แต่ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิมคือไม่เห็นอะไร

กลับมาถึงบ้านได้เขาก็ได้ยินเสียงน้องสาวคุยกับใครสักคนเสียงดัง แต่ก็ไม่ได้สนใจจึงเดินขึ้นไปบนห้องของตัวเองทันที

“หนูเฟย์ดีใจจังเลยที่พี่มินกลับมา หนูคิดถึงพี่มินมากเลยค่ะ” เฟย์รินที่เห็นจัสมินกลับพร้อมแม่ของเธอ ก็เข้าไปหาพี่สาวคนสวยทันทีด้วยความคิดถึง

“พี่ก็คิดถึงหนูเฟย์”

“ไปเล่นที่บ้านต้นไม้กันค่ะ”

“แม่ว่าให้พี่มินพักก่อนดีไหม วันพรุ่งนี้ค่อยมาเล่นด้วยกัน”

แต่ยังไม่ทันที่เฟย์รินจะได้จับมือจัสมินไปไหน เสียงของแม่เฟย์รินก็ดังขัดขึ้นมาเสียก่อน

เด็กสาวหันมามองจัสมินที่ส่งยิ้มมาให้เธอตาละห้อย จำต้องปล่อยพี่สาวคนสวยไปตามที่แม่บอกอย่างเลี่ยงไม่ได้

จัสมินกลับมาที่ห้องรอแม่กลับจากบ้านหลังใหญ่ เธอขอไปช่วยงานแม่แล้วแต่กลับถูกห้ามไว้ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไรเหมือนกัน แต่ก็ไม่ได้ถามเซ้าซี้ให้แม่ต้องรำคาญใจ

“พี่ตะ! มาช้า! ไม่งั้นหนูจะได้แนะนำให้รู้จักกับพี่มิน” เฟย์รินพูดกับพี่ชายที่ลงมาจากห้องด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

“……” วาตะไม่ได้สนใจน้องสาวตัวเอง นั่งลงที่นั่งประจำและลงมือกินข้าวของตัวเองไปอย่างเงียบ ๆ

“ทั้งพ่อทั้งลูกเลย” เฟย์รินหันมากระซิบกับผู้เป็นแม่ให้ได้ยินกันแค่สองคน

“หนูเฟย์”

“ก็มันจริงนี่คะแม่จ๋า”

“รีบกินข้าวเถอะ จะได้รีบนอน พรุ่งนี้หนูจะได้ไปเล่นกับพี่มินไง”

“จริงด้วย!” เมื่อคิดได้อย่างนั้น เฟย์รินก็รีบกินข้าวของตัวเองให้หมด จะได้รีบนอนรีบตื่นมาชวนพี่มินไปที่บ้านต้นไม้กัน

สองวันต่อมา…

วาตะรู้สึกอยากออกไปสูดอากาศข้างนอกในช่วงเย็นของวัน หลังจากอยู่แต่ในห้อง จึงได้เดินไปที่สวนหลังบ้าน อากาศเย็น ๆ ยามที่ลมพัดมากระทบใบหน้า ทำให้รู้สึกสบายจนต้องหลับตารับสัมผัสของลม

เดินมาเรื่อย ๆ ก็ถึงต้นไม้ใหญ่ที่ข้างบนเป็นบ้านต้นไม้ของเฟย์ริน ที่เขากับพ่อช่วยกันทำให้น้องเพราะเห็นว่าเจ้าตัวชอบปีนต้นไม้อยู่บ่อยครั้ง

เขาว่าจะขึ้นไปดูเสียหน่อยว่าบนนั้นมันมีอะไร เฟย์รินถึงได้เข้าไปอยู่ได้ทั้งวัน ถ้าอยู่กลางคืนด้วยได้ก็คงจะอยู่

ตุบ!!

“โอ๊ยยย! ฮื่อ…เจ็บจัง”

วาตะยังไม่ทันได้ขึ้นไป ก็มีอะไรสักอย่างตกลงมาเสียก่อน เขาจึงได้ก้มลงไปมองร่างเล็กที่อยู่บนพื้นนั่งชันเข่าขึ้นมาดูบาดแผลที่ได้รับ

“……” เขายืนนิ่งมองเธออยู่อย่างนั้นโดยไม่พูดหรือถามอะไร

จัสมินที่มองสำรวจแผลที่หัวเข่าตัวเอง มันถลอกและมีเลือดซึมออกมา เธอเลยตั้งท่าลุกขึ้นเพื่อจะกลับห้อง

“!!!…ลม!” เงยหน้าขึ้นมาก็เจอกับร่างสูง พอได้มองใบหน้าของเขาชัด ๆ ก็ร้องเรียกชื่อของเขาเสียงดัง ก่อนรอยยิ้มสดใสจะถูกส่งไปให้

“จัสมิน…” เรียกชื่อเธออย่างไม่เชื่อสายตาว่าจะได้เจอเธอในบ้านของตัวเอง

“มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง…อ๊ะ!”

หมับ!

ขณะที่ถามร่างสูง เธอก็ลุกขึ้นจากพื้นไปด้วย แต่หัวเข่าที่ได้รับบาดเจ็บทำให้เธอทรงตัวไม่อยู่ จะล้มลงไปอีกรอบ แต่ก็ถูกมือหนาของวาตะจับแขนไว้เสียก่อน

“ระวัง” ดีที่เขาจับเธอไว้ได้ทัน ไม่อย่างนั้นคงได้ลงไปกองกับพื้นเป็นแน่

“ขอบคุณนะ…แล้วลมมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง”

“บ้านฉัน”

“บ้านลม?…ลมเป็นลูกคนโตของคุณน้าเฟิร์นเหรอ”

“อืม”

“ถึงว่าหนูเฟย์ไม่เล่นกับพี่ มินก็นึกว่าลูกคนโตเป็นผู้หญิงซะอีก” พอจะคิดได้แล้วว่าทำไมหนูเฟย์ถึงบอกพี่ตะคนเย็นชาไม่เล่นด้วย เพราะเขาเป็นผู้ชายนี่เอง

“แล้วเธอ…”

“อ๋อ มินเป็นลูกสาวแม่บ้านคนใหม่น่ะ”

“อืม”

“ดีใจจังที่ได้เจอลมอีก ขอบคุณสำหรับไอติมที่ซื้อให้นะ มินกินอย่างคุ้มค่าที่สุดเลย” ขอบคุณคนตรงหน้าด้วยรอยยิ้ม เธอได้กินไอศกรีมถึงสิบถ้วยโดยไม่ต้องจ่ายเงิน

“อืม”

“…ปล่อยมินได้แล้ว มินยืนได้” เขาจับแขนเธออยู่นาน ก็ไม่ปล่อยสักที จนต้องเอ่ยปากบอกเขาเพราะเธอจะกลับไปที่ห้อง

“ไม่ทำแผล?” เพราะเธอจะไปทั้งที่หัวเข่ายังมีเลือดซึมออกมา

“…เดี๋ยวกลับไปทำที่ห้อง” ที่จริงจะไม่ทำหรอก มันแสบมาก จะไปใช้น้ำล้างเฉย ๆ ก็พอ

“เดี๋ยวทำแผลให้” สีหน้าที่แสดงออกมา ทำให้เขารู้ว่ากลับไปเธอคงไม่ทำแผลแน่นอน จึงได้จับมือเล็กพาเดินมานั่งยังชิงช้าไม้ที่อยู่ไม่ไกล

“ไม่ต้องทำหรอก มิน…”

“นั่งอยู่ตรงนี้ ห้ามไปไหน!”

จัสมินที่กำลังจะห้ามเขา ก็ถูกเสียงเข้มขัดขึ้นมาจนเธอต้องเงียบไป เพราะรู้สึกเสียวสันหลัง ทำได้เพียงนั่งรอเขาอยู่ตรงนี้ไม่ขยับไปไหน

Patuloy na basahin ang aklat na ito nang libre
I-scan ang code upang i-download ang App

Pinakabagong kabanata

  • วาตะหวงรัก   ตอนที่ 38 - ลมอาละวาด (2/2)

    ด้านวาตะ เขาพยายามโทรหาคนตัวเล็กหลังจากที่มาถึงยังที่หมาย แต่โทรไปเท่าไรอีกฝ่ายกลับไม่รับสายของเขาเลย อีกทั้งส่งข้อความไปก็ไม่มีอะไรตอบกลับมา ก่อนจะติดต่อเธอไม่ได้อีกเลยจนกระทั่งผ่านไปสามวันเขาก็กลับมา เมื่อมาถึงเขาก็ตรงไปหาเธอที่หอพักทันที เพราะก่อนเขาจะไปได้มาส่งเธอที่นี่ แต่ทุกอย่างกลับว่างเปล่าไม่มีร่างเล็ก ไม่มีแม้แต่ลมเย็นของเครื่องปรับอากาศ เหมือนกับมันไม่ได้เปิดใช้งานมานานแล้วก่อนเขาจะตามไปดูที่คอนโดของเขาก็ไม่พบเจอตัวเธอเช่นกัน “ไปไหนวะจัสมิน!!” เขาพูดออกมาเสียงดังลั่นตามอารมณ์ของตัวเอง ก่อนมือจะคว้าแจกันที่อยู่ใกล้มาระบายลงบนพื้นจนแตกละเอียด ก่อนจะคว้าอีกอันมาทำแบบเดิม แต่มันก็ไม่ได้ช่วยให้เขาใจเย็นลงไปได้เลยสักนิดเขาเดินไปนั่งบนโซฟาก่อนจะหยิบโทรศัพท์ออกมาโทรหาเธออีกครั้ง ครั้งนี้มันโทรติดแต่รออยู่นานมันก็ไม่ถูกกดรับเสียที แต่ในที่สุดมันก็ถูกกดรับ(……) “รับแล้วทำไมไม่พูด” เขาถามคนปลายสายที่กดรับแต่กลับไม่ยอมพูดอะไรออกมาด้วยน้ำเสียงเข้ม(…คือมินไม่ได้ตั้งใจจะรับ) เธอเผลอกดรับทั้งที่จะกดวางสายแล้วปิดเครื่อง แต่พอกดรับแล้วเธอจึงนำโทรศัพท์มาแนบหูเพราะอยากได้ยินเสียงของเขา แ

  • วาตะหวงรัก   ตอนที่ 38 - ลมอาละวาด (1/2)

    “มิน…” เสียงเรียกของใครบางคนทำให้เธอหลุดจากภวังค์ หันไปมองบุคคลที่เรียกก่อนจะยิ้มออกมาให้กับเพื่อนสาว“ขอพิงค์คุยกับมินสักแป๊บนะคะแม่จิน” พิงค์หันไปขอแม่ของเพื่อนสาว เธอพอจะรับรู้ถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นแล้ว“แม่ไปรอข้างล่างนะ น้องมินรีบตามแม่มาล่ะ”“ค่ะแม่จิน” เธอหันไปตอบกลับแม่ด้วยรอยยิ้ม มองตามหลังของแม่ไปจนหายไปจากสายตา“เข้ามาคุยกับพิงค์ก่อน” พิงค์จับข้อมือเล็กพาเดินเข้ามาภายในห้องของเธอ ปิดล็อกประตูเอาไว้อย่างแน่นหนา“พิงค์มีอะไร” เอ่ยถามคนตรงหน้าที่ให้เธอเข้ามาคุยด้วย“แม่จินรู้เรื่องแล้วใช่ไหม” เธอตรงเข้าประเด็นที่อยากจะรู้ในทันที“……” จัสมินทำเพียงพยักหน้าเท่านั้นพิงค์มองใบหน้าของจัสมินที่แววตาเริ่มเปลี่ยนเป็นเศร้า ตั้งแต่คบกันเป็นเพื่อนมาเธอเพิ่งจะเคยเห็นจัสมินแสดงสีหน้าแบบนี้ออกมา“แล้วจะทำยังไงกับวาตะ”“…มินต้องเลิกยุ่งกับลมตามที่แม่จินบอก”“วาตะจะยอมเหรอ…มินรู้ใช่ไหมว่าวาตะชอบมินมาก” ทุกคนมองออกว่าวาตะชอบจัสมินมาก ๆ และจัสมินเองก็ดูชอบวาตะด้วยเช่นกัน แต่ไม่เคยจะพูดออกมาให้ใครได้ยิน“มินรู้ว่าลมชอบมิน…มินเอง…ก็ชอบลมมากเหมือนกัน” “แล้วทำไม…” พิงค์หยุดคำถามไว้เมื่อจัสมินหั

  • วาตะหวงรัก   ตอนที่ 37 - เลิกยุ่งกับลม(2/2)

    หอพักจัสมินถูกวาตะอุ้มมาส่งถึงหน้าห้อง เพราะเขาเห็นขาเธอสั่นจนจะก้าวไม่ออก“ปล่อยมินลงได้แล้ว” เมื่อถึงหน้าห้องเธอก็บอกให้เขาปล่อยตัวเองลงวาตะยอมปล่อยร่างเล็กให้เธอยืนด้วยตัวเอง ก่อนเขาจะมองใบหน้าจิ้มลิ้มที่มองมายังเขาด้วยรอยยิ้มในแบบของเธอ“ขับรถดี ๆ นะ มินเป็นห่วง”“อืม จะรีบกลับ”“มินรออยู่ที่ห้องนี่แหละ”“อืม” เขาดึงคนตัวเล็กเข้ามากอดแน่น ๆ ก่อนจะหอมแก้มเธอและจูบปากจิ้มลิ้มหนัก ๆ จัสมินมองร่างสูงเดินไปจนสุดสายตา ก่อนเธอจะเดินไปที่ระเบียงเพื่อรอดูเขาขึ้นรถและขับออกไป เมื่อเห็นเขามองขึ้นมาเธอก็โบกมือให้เขาพร้อมรอยยิ้มสดใสของตัวเอง จนรถของเขาขับออกไปโดยการกระทำของทั้งสองตกอยู่ในสายตาของหญิงคนหนึ่ง ที่เธอได้ยินเสียงแวว ๆ อยู่หน้าประตูก็ได้เปิดแง้มออกมาดู เจอเข้ากับร่างเล็กของลูกสาวเธอกอดและจูบกับชายหนุ่มคนหนึ่งที่เธอก็รู้จักจัสมินเดินกลับมาหน้าห้องของตัวเอง เธอใช้กุญแจพร้อมคีย์การ์ดเปิดประตูเข้าไป ก่อนจะต้องชะงักเมื่อภายในห้องมีแสงสว่างจากไฟ“มะ…แม่จิน” เธอเรียกผู้เป็นแม่ที่นั่งนิ่งอยู่บนเตียง สายตามองมายังเธอด้วยความเจ็บปวด จนหัวใจของเธอกระตุกหน่วง“……” จินดามองลูกสาวเพียงคนเดีย

  • วาตะหวงรัก   ตอนที่ 37 - เลิกยุ่งกับลม (1/2)

    ร่างเล็กของจัสมินนอนหายใจหอบเหนื่อยบนร่างสูงของวาตะที่มือของเขากอดเอวคอดของเธอไว้แน่น มืออีกข้างของเขาลูบกลุ่มผมหอมนุ่มเบา ๆ ก่อนจะก้มลงมากดจูบอย่างรักใคร่“อือ…พอแล้วนะ มินหิวข้าว” เงยหน้าจากการซบอกแกร่งของเขามาบอกคนใต้ร่างที่ให้เธอนอนทับด้วยสายตาอ้อน“อืม” เขาตอบรับในลำคอเบา ๆ มองใบหน้าขาวเนียนที่ขึ้นดีแดงด้วยความเหนื่อยจากการที่โดนเขากระแทกไปเมื่อสักครู่จัสมินก็ยิ้มออกมากว้างให้เขาที่ยอมเธอ ก่อนจะเข้าไปหอมแก้มเขาเบา ๆ เพื่อให้เป็นการให้รางวัล “ทำแบบนี้อยากโดนอีกหรือไง”“อ๊ะ! มะ…ไม่เอาแล้ว” ร้องเสียงหลงเมื่อถูกมือหนาดันสะโพกเธอไปกระแทกใส่ท่อนเอ็นของเขา“หึ!” นึกเอ็นดูคนตัวเล็กจนต้องก้มลงไปจูบปากสีอมชมพูนั่นแรง ๆ “จุ๊บแรงจัง” “เธอมันน่าทำแรง ๆ…ทุกส่วน”“ทำแรงมินเจ็บนะ ขามินสั่นอีกด้วย”“ก็เธอดื้อ”“แค่…ซุ่มซ่ามนิดหน่อยเอง” เธอพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน “มันทำให้เธอเจ็บตัว” ถึงเธอจะพูดเบามากแค่ไหน แต่เขาก็ยังได้ยินชัดอยู่ดี“มินจะพยายามไม่ให้ตัวเองเจ็บ” พูดจบเธอก็ซบลงไปยังอกแกร่งของเขาอย่างออดอ้อนวาตะกอดกระชับร่างเล็กแนบชิดกันมากขึ้น เขารักและเป็นห่วงเธอมาก กลัววันไหนท

  • วาตะหวงรัก   ตอนที่ 36 - แม่จินมาหา (2/2)

    คอนโดวาตะเข้ามาในห้องคอนโดได้ วาตะก็ดึงร่างเล็กเข้ามาให้ห้องนอนก่อนจะกดจูบปากเล็กอย่างดูดดื่ม“อะ…อื้ม!” ริมฝีปากเล็กถูกจูบจากร่างสูงโดยไม่ทันได้ตั้งตัวมือหนาจับเสื้อที่จัสมินสวมใส่ถอดออกไปให้พ้นจากตัวเธอ เผยหน้าอกขาวอวบเบียดชิดกันภายในเสื้อชั้นในสีครีม เขาไม่รอช้ารีบถอดทุกอย่างบนร่างกายเธอและเขาออกไปจนหมดตุบ!“ดะ…เดี๋ยวก่อนลม” ห้ามร่างสูงเอาไว้ก่อนที่เขาจะเข้ามาจูบเธออีกครั้ง“ทำไม” อารมณ์พลุ่งพล่านจนฉุดไม่อยู่ ไม่ใช่เพราะเครื่องดื่มที่เขาดื่มมา แต่เป็นความต้องการของเขาเองเสียมากกว่า เครื่องดื่มนั่นมันก็ช่วยกระตุ้นเพียงนิด“เพิ่งจะห้าโมงเย็นเองนะ” มองไปยังนาฬิกาที่บ่งบอกเวลา“แล้วไง” “มินยังไม่ได้กินข้าวเย็นเลย” พูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา เธอยังไม่ได้กินข้าวก็ถูกเขาจับถอดเสื้อผ้ากดลงเตียงเสียแล้ว “เอาเสร็จเดี๋ยวพาไปกิน”“กว่าจะเสร็จนานมากเลยนะ” เขาทำเธอแต่ละครั้งมันไม่เคยเร็วเลย เพราะเขาชอบต่อหลายรอบจนเธอแทบหมดเรี่ยวแรง“ไม่นาน…หนึ่งชั่วโมง” พยายามหลอกล่อคนตัวเล็กให้คล้อยตามจะได้รีบทำเร็ว ๆ แต่มันจะหนึ่งชั่วโมงอย่างที่เขาพูดหรือเปล่าก็ไม่แน่ใจ“จริงนะ”“อืม”เมื่อเห็นคนตัวเล็กพยักหน

  • วาตะหวงรัก   ตอนที่ 36 - แม่จินมาหา (1/2)

    สองวันต่อมา…วาตะพาจัสมินมาผับที่เขาลงทุนกับเพื่อน ตอนนี้สร้างเสร็จแล้ว จะเหลือภายในที่ต้องตกแต่งและระบบต่าง ๆ รวมไปถึงสูตรเครื่องดื่มที่พวกเขาทุกคนจะเป็นคนทดลองเอง“ใหญ่มากเลย” จัสมินมองไปรอบ ๆ ด้วยความตกตะลึง ถึงเมื่อวานจะได้มาแล้วแต่เธอก็ยังตะลึงไม่หาย มันดูใหญ่โตกว่าผับที่วาตะเคยพาไปอยู่มาก“แบ่งหลายโซน” วาตะตอบคนตัวเล็กที่ยังมองไปรอบ ๆ อย่างตื่นเต้น ทั้งที่เมื่อวานเขาก็พาเธอมาแล้ว แต่เจ้าตัวก็ยังคงดูตื่นตาตื่นใจ“มีโซนอะไรบ้าง มินรู้ได้ไหม?” ถามด้วยความอยากรู้ เมื่อวานที่มาก็รีบเข้าไปในห้องห้องหนึ่งของชั้นสี่ ซึ่งน่าจะเป็นห้องทำงาน เลยไม่ได้มาเดินดูรอบ ๆ เหมือนกับวันนี้มากนัก“อืม…ชั้นแรกที่เพิ่งเดินผ่านมาก็โซนบาร์ ชั้นสองก็วีไอพี สามก็วีวีไอพี” เขาตอบร่างเล็กเพียงเท่านั้น ไม่อยากให้เธอรู้อะไรที่มันลึกไปมากกว่านี้ “ชั้นสี่เป็นห้องทำงานเหรอ?” ถามขึ้นขณะที่มาถึงยังชั้นสี่ชั้นสุดท้ายของสถานที่แห่งนี้ ก่อนสายตาของเธอจะมองไปเห็นประตูบานใหญ่“อืม”“แล้วห้องนี้ไว้ทำอะไร” ชี้ไปยังบานประตูที่เพิ่งจะเดินผ่าน“…ห้องจัดเลี้ยง” เขาเงียบไปสักพักเมื่อถูกถามถึงห้องหนึ่งที่เป็นสถานที่ลับ ก่อนจะเ

  • วาตะหวงรัก   ตอนที่ 5 - ลูกสาวของเจ้านายแม่

    ตุบ!!“โอ๊ย! กระโดดก็บ่อย ยังจะล้มอีก” เสียงหวานโวยวายที่ตัวเองกระโดดลงจากต้นไม้มาก็ล้มลงไปที่พื้น“เป็นอะไรหรือเปล่าคะ” จัสมินรีบเข้าไปช่วยพยุงเด็กสาว ที่เธอล้มลงอยู่ที่พื้นตรงหน้าของเธอ“หื้ม?…” เฟย์รินมองใบหน้าเนียนใส เวลาพูดตรงแก้มของเธอจะมีรอยบุ๋มของลักยิ้ม ช่างน่ารักจนเธอยิ้มออกมากว้าง“พี่เป

  • วาตะหวงรัก   ตอนที่ 4 - งานใหม่ของแม่จิน

    หลังจากกินข้าวเสร็จ จัสมินก็ได้เข้าไปอาบน้ำทันที ออกมาจากห้องน้ำได้สายตาของเธอก็มองหาผู้เป็นแม่ จนเห็นว่าแม่ไปนั่งอยู่ตรงระเบียงห้องด้วยความเหม่อลอยเหมือนกับคนที่มีเรื่องอะไรให้คิดหมับแขนเล็กโอบกอดร่างแม่จากทางด้านหลัง ซบใบหน้าถูไถกับแผ่นหลังด้วยความออดอ้อน จนคนที่ถูกกอดจากลูกสาวเพียงคนเดียวหลุดอ

  • วาตะหวงรัก   ตอนที่ 3 - ที่มาของชื่อลม

    “ลม!” เอ่ยเรียกร่างสูงตรงหน้าเสียงดัง ก่อนรอยยิ้มสดใสจะถูกส่งไปให้ยังเขา“รู้จักกันเหรอมิน” พิงค์ที่เห็นเพื่อนสาวเอ่ยทักชายหนุ่มในชุดนักเรียนเหมือนกันขึ้น จึงเอ่ยถามด้วยความสงสัย“รู้จัก มินเคยซื้อไอติมให้เขาลองชิมดู”“……” พิงค์ทำเพียงพยักหน้าเข้าใจเท่านั้น ก่อนเธอจะเข้าไปรับไอศกรีมที่สั่งมาไว้ในมื

  • วาตะหวงรัก   ตอนที่ 2 - น้องมิน

    (แม่ไปรับช้าหน่อยนะน้องมิน แม่ยังไม่เสร็จงานเลย)“ไม่เป็นไรค่ะ น้องมินกลับเองก็ได้นะคะแม่จิน”(กลับเองได้เหรอน้องมิน) เพราะไม่เคยที่จะให้ลูกสาวเพียงคนเดียวได้ไปไหนเอง ทำให้เธอเป็นห่วงและหวงลูกมาก“น้องมินกลับได้ค่ะ เดี๋ยวกลับกับพิงค์ค่ะ”(……)“น้องมินทำได้ค่ะแม่จิน ไม่ต้องห่วงนะคะ น้องมินจะร

Higit pang Kabanata
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status