ตอนที่ 8 - ซุ่มซ่าม

ร่างสูงกลับมาพร้อมอุปกรณ์ทำแผล เข้ามานั่งย่อตัวอยู่ตรงหน้าร่างเล็ก มองบาดแผลของเธอที่เลือดยังซึมออกมาอยู่

“มินทำเองก็ได้”

“……”

ความเงียบเป็นคำตอบของการปฏิเสธ จัสมินจึงนั่งตัวเกร็งให้เขาทำแผลให้ ยามที่สำลีแตะโดนแผลเธอก็สะดุ้งตัวทุกครั้ง มันแสบมากจนต้องบีบมือเข้าหากันแน่น

วาตะสังเกตเห็นมือเล็กบีบเข้าหากันแน่น เขาจึงเงยหน้ามองใบหน้าเรียว ก็เห็นเธอนั่งหลับตาสนิท จึงไปจับมือเธอมาวางที่ไหล่ตัวเอง

“ถ้าเจ็บก็บีบไหล่ฉัน”

“ไม่เอา เดี๋ยวลมเจ็บ”

“ฉันไม่เจ็บ”

“จริงเหรอ”

“อืม”

เขายืนยันเสียงหนักแน่น เธอจึงได้ระบายความเจ็บแสบของตัวเองโดยการบีบไหล่แข็งของเขา

ไม่นานร่างสูงก็เงยหน้ามาสบตาของร่างเล็กที่มองเขาอยู่ก่อนแล้ว รอยยิ้มที่ตั้งแต่เขาเจอเธอ มันแทบไม่เคยหายไปจากใบหน้าจิ้มลิ้มเลย

“เสร็จแล้วเหรอ” ก้มลงไปมองแผลตัวเองที่ถูกปิดด้วยพลาสเตอร์ยาเรียบร้อยแล้ว

“อืม”

“ขอบคุณนะ”

วาตะพยักหน้ารับ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูงของตัวเอง ตามด้วยร่างเล็กที่ลุกขึ้นมาตามเขา

“อ๊ะ!”

หมับ!

เกือบได้เสียหลักล้มลงไปอีกรอบ ยังดีที่วาตะจับแขนเล็กไว้ได้ทัน แต่ก็เป็นเหตุให้คนตัวเล็กเสียหลักเซเข้ามาชนแผงอกแกร่ง ใบหน้ากระแทกกับหน้าอกจนเกิดความเจ็บที่หน้าผากมน

วาตะโอบกอดแผ่นหลังบางไว้ กลัวเจ้าตัวจะล้มลงไปอีก พอก้มลงไปมองคนตัวเล็กในอ้อมแขนก็ได้มองใบหน้าเนียนใสใกล้ ๆ จู่ ๆ หัวใจแกร่งก็เต้นเร็วขึ้นมา

“มินจะล้มอีกแล้ว” น้ำเสียงงอแงตำหนิตัวเองที่จะล้มอยู่หลายครั้ง แต่วาตะก็เข้ามาช่วยได้เกือบทุกครั้งไป

“ซุ่มซ่าม”

“…….” มันคือเรื่องจริงที่ไม่อาจปฏิเสธ เธอจึงได้ทำหน้างอและเงียบไป

“เดินก็ระวังหน่อย”

“มินพยายามอยู่…ลมปล่อยมินได้แล้ว” อยู่ในอ้อมแขนเขาอยู่นาน วาตะก็ไม่ปล่อยเธอที่ทรงตัวได้แล้วเสียที

วาตะได้สติตัวเองกลับมา เขาจึงได้ปล่อยร่างเล็กให้เป็นอิสระ แต่ไม่ได้ขยับออกห่างจากเธอ กลัวว่าเจ้าตัวจะซุ่มซ่ามล้มให้ตัวเองได้เจ็บตัวอีก

“มินขอตัวก่อนนะ”

“เดี๋ยวไปส่ง”

“ไปส่งทำไม ห้องอยู่แค่นี้เอง”

“เธอซุ่มซ่าม” พูดเพียงเท่านั้น มือหนาจับเข้าที่เรียวแขนเล็กพาเดินไปยังห้องพักของแม่บ้านที่อยู่ด้านข้างทันที

จัสมินยอมให้ร่างสูงพาตัวเองเดินไปที่ห้องพัก ตลอดการเดินเธอก็มองแผ่นหลังหนาของเขา มองดูความสูงของเขาที่สูงจนเธอต้องเงยหน้ามอง

“ลมสูงจัง”

วาตะหยุดเดิน หันกลับมามองร่างเล็กที่จู่ ๆ เธอก็พูดขึ้นมา เขากับเธอขนาดตัวต่างกันมาก เธอร่างบางตัวเล็กสูงเพียงไหล่เขาเท่านั้น

“เธอเตี้ย”

“เปล่านะ…ตอนเด็กมินไม่ชอบกินนม เลยสูงแค่นี้” ปฏิเสธเสียงแข็ง แต่มันก็เป็นตามที่เขาพูดจริง ๆ ถ้าเทียบกับเขาแล้วคือเธอเตี้ยมาก ขนาดหนูเฟย์ยังสูงกว่าเลย

“เธอเตี้ย…กินข้าวเยอะ ๆ ไม่ใช่กินแต่ไอศกรีม”

“ก็มันอร่อย แต่มินกินข้าวเยอะมาก ๆ เลยนะ ดูพุงมินสิ” ลูบพุงน้อยของตัวเองให้อีกฝ่ายได้ดู เพราะเธอกินข้าวเยอะมาก ๆ แต่ตัวก็ยังเท่าเดิม มีแต่พุงน้อย ๆ ที่ป่องออกมายามกินอิ่ม

วาตะมองตามที่คนตัวเล็กบอก ก็เห็นเธอทำพุงป่องลูบหน้าท้องตัวเองให้เขาดู และอมลมในปากจนแก้มทั้งสองข้างเป็นลูกกลม ๆ

ทำไมเธอถึงได้น่ารักขนาดนี้

รีบสบัดหัวไล่ความคิดออกไป ก่อนจะเดินไปส่งเธอถึงหน้าห้องพัก แม้ตลอดทางหัวใจเขาจะเต้นแรง พยายามสะกดกลั้นไว้ก็ไม่หยุดเต้นแรงเสียที

“ขอบคุณที่มาส่งมินนะ”

“อืม” ตอบรับเสร็จเขาก็เดินกลับเข้าไปในบ้านของตัวเองทันที

ช่วงเย็น

จัสมินเข้ามาช่วยแม่ยกอาหารไปที่ห้องอาหารอย่างที่เคยทำ เธอสวมกางเกงขายาวเพื่อปกปิดแผลที่หัวเข่าตัวเอง ดีที่ไม่ได้เป็นเยอะและได้รับการทำแผลแล้ว ทำให้หัวเข่าแค่ตึง ๆ ไม่ถึงกับขยับขาเดินลำบากให้แม่จินได้สังเกตเห็น

เมื่อวางอาหารเรียงอย่างเรียบร้อยแล้ว คุณน้าเฟิร์นกับคุณวายุ พร้อมด้วยลูกทั้งสองก็เข้ามาในห้องอาหารกัน

จัสมินที่เห็นเฟย์รินยิ้มให้ตัวเอง เธอก็ยิ้มตอบรับกว้าง ก่อนสายตาจะเหลือบไปสบตาเข้ากับร่างสูง ที่ใบหน้าของเขานิ่งเรียบ แต่ถึงอย่างนั้นก็ยิ้มให้เขากลับไปอยู่ดี

ป้าแมวเป็นคนตักข้าวสวยใส่จานให้คุณเสร็จ เหล่าแม่บ้านก็ออกไปจากห้องอาหารเพื่อให้คุณเขาได้ทานกับครอบครัว มันเป็นอย่างนี้ประจำ จะไม่มีการให้แม่บ้านมายืนอยู่รอบริการในห้องอาหาร เมื่อทานเสร็จก็จะเข้าไปเรียกมาให้เก็บจานเท่านั้น

วาตะมองตามแผ่นหลังเล็กที่เดินออกไปไม่วางตา ก่อนจะได้ยินเสียงแสบแก้วหูของน้องสาวพูดดึงสติของเขากลับมา

“พี่ตะไม่ยอมออกจากห้องสักที หนูเฟย์เลยไม่ได้แนะนำให้รู้จักกับพี่มินเลย พี่สาวของหนูน่ารักมาก!” เฟย์รินพูดเน้นคำหลัง อยากให้พี่ชายคนเย็นชาได้รู้สึกอิจฉาตัวเอง

“อืม”

แต่ก็มีเพียงคำตอบสั้น ๆ จากปากพี่ชายตัวสูง ทำให้เฟย์รินที่ยิ้มชอบใจอยู่นั้นเกิดไม่พอใจขึ้นมา เมื่อมันไม่ได้เป็นอย่างที่หวัง ทั้งที่ปกติแล้วพี่ชายเธอก็เป็นแบบนี้อยู่แล้ว เพียงแต่เห็นมองตามหลังพี่มินเลยคิดว่าจะมีปฏิกิริยามากกว่านี้

“คนชาเย็น!”

“กินข้าวได้แล้วหนูเฟย์” ใบเฟิร์นที่เห็นลูกสาวเริ่มจะวีนใส่พี่ชาย จึงได้รีบเอ่ยขัดขึ้นมา เพราะกลัวลูกชายจะรำคาญแล้วลุกหนีไป ไม่ยอมกินข้าว

“แม่จ๋า~”

“กินข้าว”

“หนูขอให้พี่มินมานอนด้วยได้ไหมคะ” เฟย์รินเข้าไปอ้อนแม่ตัวเองทันที

“ให้พี่มินเขาได้นอนกอดแม่บ้าง พี่มินเขาไม่ได้กลับมาหาแม่ตั้งเป็นเดือน ให้ได้นอนกับแม่พี่เขาเถอะ ค่อยมาเล่นด้วยกันใหม่”

“……” เฟย์รินหน้างอกลับไปนั่งที่ของตัวเอง

“หนูเฟย์”

“หนูเฟย์เข้าใจแล้วค่ะ” พอได้คิดตามที่แม่พูด เธอก็เริ่มเข้าใจ เพราะขนาดตัวเธอเองยังอยากไปนอนกอดพ่อกับแม่เลย พี่มินเขาก็คงอยากนอนกอดแม่เหมือนกัน

ถึงภายในห้องอาหารจะมีสี่คนที่นั่งอยู่ แต่ก็เหมือนมีแค่สองคน เสียงของเฟย์รินคอยชวนแม่กับพ่อคุยตลอด ผิดกับวาตะที่นั่งกินข้าวเงียบ ๆ ของตัวเองไป ไม่ต่างจากวายุผู้เป็นพ่อ แต่ก็ยังพูดมากกว่าลูกชายที่ตอบกลับทุกคนเพียงสั้น ๆ