Home / โรแมนติก / วาตะหวงรัก / ตอนที่ 8 - ซุ่มซ่าม

Share

ตอนที่ 8 - ซุ่มซ่าม

Author: Witcha~
last update Petsa ng paglalathala: 2026-05-19 15:09:14

ร่างสูงกลับมาพร้อมอุปกรณ์ทำแผล เข้ามานั่งย่อตัวอยู่ตรงหน้าร่างเล็ก มองบาดแผลของเธอที่เลือดยังซึมออกมาอยู่

“มินทำเองก็ได้”

“……”

ความเงียบเป็นคำตอบของการปฏิเสธ จัสมินจึงนั่งตัวเกร็งให้เขาทำแผลให้ ยามที่สำลีแตะโดนแผลเธอก็สะดุ้งตัวทุกครั้ง มันแสบมากจนต้องบีบมือเข้าหากันแน่น

วาตะสังเกตเห็นมือเล็กบีบเข้าหากันแน่น เขาจึงเงยหน้ามองใบหน้าเรียว ก็เห็นเธอนั่งหลับตาสนิท จึงไปจับมือเธอมาวางที่ไหล่ตัวเอง

“ถ้าเจ็บก็บีบไหล่ฉัน”

“ไม่เอา เดี๋ยวลมเจ็บ”

“ฉันไม่เจ็บ”

“จริงเหรอ”

“อืม”

เขายืนยันเสียงหนักแน่น เธอจึงได้ระบายความเจ็บแสบของตัวเองโดยการบีบไหล่แข็งของเขา

ไม่นานร่างสูงก็เงยหน้ามาสบตาของร่างเล็กที่มองเขาอยู่ก่อนแล้ว รอยยิ้มที่ตั้งแต่เขาเจอเธอ มันแทบไม่เคยหายไปจากใบหน้าจิ้มลิ้มเลย

“เสร็จแล้วเหรอ” ก้มลงไปมองแผลตัวเองที่ถูกปิดด้วยพลาสเตอร์ยาเรียบร้อยแล้ว

“อืม”

“ขอบคุณนะ”

วาตะพยักหน้ารับ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูงของตัวเอง ตามด้วยร่างเล็กที่ลุกขึ้นมาตามเขา

“อ๊ะ!”

หมับ!

เกือบได้เสียหลักล้มลงไปอีกรอบ ยังดีที่วาตะจับแขนเล็กไว้ได้ทัน แต่ก็เป็นเหตุให้คนตัวเล็กเสียหลักเซเข้ามาชนแผงอกแกร่ง ใบหน้ากระแทกกับหน้าอกจนเกิดความเจ็บที่หน้าผากมน

วาตะโอบกอดแผ่นหลังบางไว้ กลัวเจ้าตัวจะล้มลงไปอีก พอก้มลงไปมองคนตัวเล็กในอ้อมแขนก็ได้มองใบหน้าเนียนใสใกล้ ๆ จู่ ๆ หัวใจแกร่งก็เต้นเร็วขึ้นมา

“มินจะล้มอีกแล้ว” น้ำเสียงงอแงตำหนิตัวเองที่จะล้มอยู่หลายครั้ง แต่วาตะก็เข้ามาช่วยได้เกือบทุกครั้งไป

“ซุ่มซ่าม”

“…….” มันคือเรื่องจริงที่ไม่อาจปฏิเสธ เธอจึงได้ทำหน้างอและเงียบไป

“เดินก็ระวังหน่อย”

“มินพยายามอยู่…ลมปล่อยมินได้แล้ว” อยู่ในอ้อมแขนเขาอยู่นาน วาตะก็ไม่ปล่อยเธอที่ทรงตัวได้แล้วเสียที

วาตะได้สติตัวเองกลับมา เขาจึงได้ปล่อยร่างเล็กให้เป็นอิสระ แต่ไม่ได้ขยับออกห่างจากเธอ กลัวว่าเจ้าตัวจะซุ่มซ่ามล้มให้ตัวเองได้เจ็บตัวอีก

“มินขอตัวก่อนนะ”

“เดี๋ยวไปส่ง”

“ไปส่งทำไม ห้องอยู่แค่นี้เอง”

“เธอซุ่มซ่าม” พูดเพียงเท่านั้น มือหนาจับเข้าที่เรียวแขนเล็กพาเดินไปยังห้องพักของแม่บ้านที่อยู่ด้านข้างทันที

จัสมินยอมให้ร่างสูงพาตัวเองเดินไปที่ห้องพัก ตลอดการเดินเธอก็มองแผ่นหลังหนาของเขา มองดูความสูงของเขาที่สูงจนเธอต้องเงยหน้ามอง

“ลมสูงจัง”

วาตะหยุดเดิน หันกลับมามองร่างเล็กที่จู่ ๆ เธอก็พูดขึ้นมา เขากับเธอขนาดตัวต่างกันมาก เธอร่างบางตัวเล็กสูงเพียงไหล่เขาเท่านั้น

“เธอเตี้ย”

“เปล่านะ…ตอนเด็กมินไม่ชอบกินนม เลยสูงแค่นี้” ปฏิเสธเสียงแข็ง แต่มันก็เป็นตามที่เขาพูดจริง ๆ ถ้าเทียบกับเขาแล้วคือเธอเตี้ยมาก ขนาดหนูเฟย์ยังสูงกว่าเลย

“เธอเตี้ย…กินข้าวเยอะ ๆ ไม่ใช่กินแต่ไอศกรีม”

“ก็มันอร่อย แต่มินกินข้าวเยอะมาก ๆ เลยนะ ดูพุงมินสิ” ลูบพุงน้อยของตัวเองให้อีกฝ่ายได้ดู เพราะเธอกินข้าวเยอะมาก ๆ แต่ตัวก็ยังเท่าเดิม มีแต่พุงน้อย ๆ ที่ป่องออกมายามกินอิ่ม

วาตะมองตามที่คนตัวเล็กบอก ก็เห็นเธอทำพุงป่องลูบหน้าท้องตัวเองให้เขาดู และอมลมในปากจนแก้มทั้งสองข้างเป็นลูกกลม ๆ

ทำไมเธอถึงได้น่ารักขนาดนี้

รีบสบัดหัวไล่ความคิดออกไป ก่อนจะเดินไปส่งเธอถึงหน้าห้องพัก แม้ตลอดทางหัวใจเขาจะเต้นแรง พยายามสะกดกลั้นไว้ก็ไม่หยุดเต้นแรงเสียที

“ขอบคุณที่มาส่งมินนะ”

“อืม” ตอบรับเสร็จเขาก็เดินกลับเข้าไปในบ้านของตัวเองทันที

ช่วงเย็น

จัสมินเข้ามาช่วยแม่ยกอาหารไปที่ห้องอาหารอย่างที่เคยทำ เธอสวมกางเกงขายาวเพื่อปกปิดแผลที่หัวเข่าตัวเอง ดีที่ไม่ได้เป็นเยอะและได้รับการทำแผลแล้ว ทำให้หัวเข่าแค่ตึง ๆ ไม่ถึงกับขยับขาเดินลำบากให้แม่จินได้สังเกตเห็น

เมื่อวางอาหารเรียงอย่างเรียบร้อยแล้ว คุณน้าเฟิร์นกับคุณวายุ พร้อมด้วยลูกทั้งสองก็เข้ามาในห้องอาหารกัน

จัสมินที่เห็นเฟย์รินยิ้มให้ตัวเอง เธอก็ยิ้มตอบรับกว้าง ก่อนสายตาจะเหลือบไปสบตาเข้ากับร่างสูง ที่ใบหน้าของเขานิ่งเรียบ แต่ถึงอย่างนั้นก็ยิ้มให้เขากลับไปอยู่ดี

ป้าแมวเป็นคนตักข้าวสวยใส่จานให้คุณเสร็จ เหล่าแม่บ้านก็ออกไปจากห้องอาหารเพื่อให้คุณเขาได้ทานกับครอบครัว มันเป็นอย่างนี้ประจำ จะไม่มีการให้แม่บ้านมายืนอยู่รอบริการในห้องอาหาร เมื่อทานเสร็จก็จะเข้าไปเรียกมาให้เก็บจานเท่านั้น

วาตะมองตามแผ่นหลังเล็กที่เดินออกไปไม่วางตา ก่อนจะได้ยินเสียงแสบแก้วหูของน้องสาวพูดดึงสติของเขากลับมา

“พี่ตะไม่ยอมออกจากห้องสักที หนูเฟย์เลยไม่ได้แนะนำให้รู้จักกับพี่มินเลย พี่สาวของหนูน่ารักมาก!” เฟย์รินพูดเน้นคำหลัง อยากให้พี่ชายคนเย็นชาได้รู้สึกอิจฉาตัวเอง

“อืม”

แต่ก็มีเพียงคำตอบสั้น ๆ จากปากพี่ชายตัวสูง ทำให้เฟย์รินที่ยิ้มชอบใจอยู่นั้นเกิดไม่พอใจขึ้นมา เมื่อมันไม่ได้เป็นอย่างที่หวัง ทั้งที่ปกติแล้วพี่ชายเธอก็เป็นแบบนี้อยู่แล้ว เพียงแต่เห็นมองตามหลังพี่มินเลยคิดว่าจะมีปฏิกิริยามากกว่านี้

“คนชาเย็น!”

“กินข้าวได้แล้วหนูเฟย์” ใบเฟิร์นที่เห็นลูกสาวเริ่มจะวีนใส่พี่ชาย จึงได้รีบเอ่ยขัดขึ้นมา เพราะกลัวลูกชายจะรำคาญแล้วลุกหนีไป ไม่ยอมกินข้าว

“แม่จ๋า~”

“กินข้าว”

“หนูขอให้พี่มินมานอนด้วยได้ไหมคะ” เฟย์รินเข้าไปอ้อนแม่ตัวเองทันที

“ให้พี่มินเขาได้นอนกอดแม่บ้าง พี่มินเขาไม่ได้กลับมาหาแม่ตั้งเป็นเดือน ให้ได้นอนกับแม่พี่เขาเถอะ ค่อยมาเล่นด้วยกันใหม่”

“……” เฟย์รินหน้างอกลับไปนั่งที่ของตัวเอง

“หนูเฟย์”

“หนูเฟย์เข้าใจแล้วค่ะ” พอได้คิดตามที่แม่พูด เธอก็เริ่มเข้าใจ เพราะขนาดตัวเธอเองยังอยากไปนอนกอดพ่อกับแม่เลย พี่มินเขาก็คงอยากนอนกอดแม่เหมือนกัน

ถึงภายในห้องอาหารจะมีสี่คนที่นั่งอยู่ แต่ก็เหมือนมีแค่สองคน เสียงของเฟย์รินคอยชวนแม่กับพ่อคุยตลอด ผิดกับวาตะที่นั่งกินข้าวเงียบ ๆ ของตัวเองไป ไม่ต่างจากวายุผู้เป็นพ่อ แต่ก็ยังพูดมากกว่าลูกชายที่ตอบกลับทุกคนเพียงสั้น ๆ

Patuloy na basahin ang aklat na ito nang libre
I-scan ang code upang i-download ang App

Pinakabagong kabanata

  • วาตะหวงรัก   ตอนที่ 38 - ลมอาละวาด (2/2)

    ด้านวาตะ เขาพยายามโทรหาคนตัวเล็กหลังจากที่มาถึงยังที่หมาย แต่โทรไปเท่าไรอีกฝ่ายกลับไม่รับสายของเขาเลย อีกทั้งส่งข้อความไปก็ไม่มีอะไรตอบกลับมา ก่อนจะติดต่อเธอไม่ได้อีกเลยจนกระทั่งผ่านไปสามวันเขาก็กลับมา เมื่อมาถึงเขาก็ตรงไปหาเธอที่หอพักทันที เพราะก่อนเขาจะไปได้มาส่งเธอที่นี่ แต่ทุกอย่างกลับว่างเปล่าไม่มีร่างเล็ก ไม่มีแม้แต่ลมเย็นของเครื่องปรับอากาศ เหมือนกับมันไม่ได้เปิดใช้งานมานานแล้วก่อนเขาจะตามไปดูที่คอนโดของเขาก็ไม่พบเจอตัวเธอเช่นกัน “ไปไหนวะจัสมิน!!” เขาพูดออกมาเสียงดังลั่นตามอารมณ์ของตัวเอง ก่อนมือจะคว้าแจกันที่อยู่ใกล้มาระบายลงบนพื้นจนแตกละเอียด ก่อนจะคว้าอีกอันมาทำแบบเดิม แต่มันก็ไม่ได้ช่วยให้เขาใจเย็นลงไปได้เลยสักนิดเขาเดินไปนั่งบนโซฟาก่อนจะหยิบโทรศัพท์ออกมาโทรหาเธออีกครั้ง ครั้งนี้มันโทรติดแต่รออยู่นานมันก็ไม่ถูกกดรับเสียที แต่ในที่สุดมันก็ถูกกดรับ(……) “รับแล้วทำไมไม่พูด” เขาถามคนปลายสายที่กดรับแต่กลับไม่ยอมพูดอะไรออกมาด้วยน้ำเสียงเข้ม(…คือมินไม่ได้ตั้งใจจะรับ) เธอเผลอกดรับทั้งที่จะกดวางสายแล้วปิดเครื่อง แต่พอกดรับแล้วเธอจึงนำโทรศัพท์มาแนบหูเพราะอยากได้ยินเสียงของเขา แ

  • วาตะหวงรัก   ตอนที่ 38 - ลมอาละวาด (1/2)

    “มิน…” เสียงเรียกของใครบางคนทำให้เธอหลุดจากภวังค์ หันไปมองบุคคลที่เรียกก่อนจะยิ้มออกมาให้กับเพื่อนสาว“ขอพิงค์คุยกับมินสักแป๊บนะคะแม่จิน” พิงค์หันไปขอแม่ของเพื่อนสาว เธอพอจะรับรู้ถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นแล้ว“แม่ไปรอข้างล่างนะ น้องมินรีบตามแม่มาล่ะ”“ค่ะแม่จิน” เธอหันไปตอบกลับแม่ด้วยรอยยิ้ม มองตามหลังของแม่ไปจนหายไปจากสายตา“เข้ามาคุยกับพิงค์ก่อน” พิงค์จับข้อมือเล็กพาเดินเข้ามาภายในห้องของเธอ ปิดล็อกประตูเอาไว้อย่างแน่นหนา“พิงค์มีอะไร” เอ่ยถามคนตรงหน้าที่ให้เธอเข้ามาคุยด้วย“แม่จินรู้เรื่องแล้วใช่ไหม” เธอตรงเข้าประเด็นที่อยากจะรู้ในทันที“……” จัสมินทำเพียงพยักหน้าเท่านั้นพิงค์มองใบหน้าของจัสมินที่แววตาเริ่มเปลี่ยนเป็นเศร้า ตั้งแต่คบกันเป็นเพื่อนมาเธอเพิ่งจะเคยเห็นจัสมินแสดงสีหน้าแบบนี้ออกมา“แล้วจะทำยังไงกับวาตะ”“…มินต้องเลิกยุ่งกับลมตามที่แม่จินบอก”“วาตะจะยอมเหรอ…มินรู้ใช่ไหมว่าวาตะชอบมินมาก” ทุกคนมองออกว่าวาตะชอบจัสมินมาก ๆ และจัสมินเองก็ดูชอบวาตะด้วยเช่นกัน แต่ไม่เคยจะพูดออกมาให้ใครได้ยิน“มินรู้ว่าลมชอบมิน…มินเอง…ก็ชอบลมมากเหมือนกัน” “แล้วทำไม…” พิงค์หยุดคำถามไว้เมื่อจัสมินหั

  • วาตะหวงรัก   ตอนที่ 37 - เลิกยุ่งกับลม(2/2)

    หอพักจัสมินถูกวาตะอุ้มมาส่งถึงหน้าห้อง เพราะเขาเห็นขาเธอสั่นจนจะก้าวไม่ออก“ปล่อยมินลงได้แล้ว” เมื่อถึงหน้าห้องเธอก็บอกให้เขาปล่อยตัวเองลงวาตะยอมปล่อยร่างเล็กให้เธอยืนด้วยตัวเอง ก่อนเขาจะมองใบหน้าจิ้มลิ้มที่มองมายังเขาด้วยรอยยิ้มในแบบของเธอ“ขับรถดี ๆ นะ มินเป็นห่วง”“อืม จะรีบกลับ”“มินรออยู่ที่ห้องนี่แหละ”“อืม” เขาดึงคนตัวเล็กเข้ามากอดแน่น ๆ ก่อนจะหอมแก้มเธอและจูบปากจิ้มลิ้มหนัก ๆ จัสมินมองร่างสูงเดินไปจนสุดสายตา ก่อนเธอจะเดินไปที่ระเบียงเพื่อรอดูเขาขึ้นรถและขับออกไป เมื่อเห็นเขามองขึ้นมาเธอก็โบกมือให้เขาพร้อมรอยยิ้มสดใสของตัวเอง จนรถของเขาขับออกไปโดยการกระทำของทั้งสองตกอยู่ในสายตาของหญิงคนหนึ่ง ที่เธอได้ยินเสียงแวว ๆ อยู่หน้าประตูก็ได้เปิดแง้มออกมาดู เจอเข้ากับร่างเล็กของลูกสาวเธอกอดและจูบกับชายหนุ่มคนหนึ่งที่เธอก็รู้จักจัสมินเดินกลับมาหน้าห้องของตัวเอง เธอใช้กุญแจพร้อมคีย์การ์ดเปิดประตูเข้าไป ก่อนจะต้องชะงักเมื่อภายในห้องมีแสงสว่างจากไฟ“มะ…แม่จิน” เธอเรียกผู้เป็นแม่ที่นั่งนิ่งอยู่บนเตียง สายตามองมายังเธอด้วยความเจ็บปวด จนหัวใจของเธอกระตุกหน่วง“……” จินดามองลูกสาวเพียงคนเดีย

  • วาตะหวงรัก   ตอนที่ 37 - เลิกยุ่งกับลม (1/2)

    ร่างเล็กของจัสมินนอนหายใจหอบเหนื่อยบนร่างสูงของวาตะที่มือของเขากอดเอวคอดของเธอไว้แน่น มืออีกข้างของเขาลูบกลุ่มผมหอมนุ่มเบา ๆ ก่อนจะก้มลงมากดจูบอย่างรักใคร่“อือ…พอแล้วนะ มินหิวข้าว” เงยหน้าจากการซบอกแกร่งของเขามาบอกคนใต้ร่างที่ให้เธอนอนทับด้วยสายตาอ้อน“อืม” เขาตอบรับในลำคอเบา ๆ มองใบหน้าขาวเนียนที่ขึ้นดีแดงด้วยความเหนื่อยจากการที่โดนเขากระแทกไปเมื่อสักครู่จัสมินก็ยิ้มออกมากว้างให้เขาที่ยอมเธอ ก่อนจะเข้าไปหอมแก้มเขาเบา ๆ เพื่อให้เป็นการให้รางวัล “ทำแบบนี้อยากโดนอีกหรือไง”“อ๊ะ! มะ…ไม่เอาแล้ว” ร้องเสียงหลงเมื่อถูกมือหนาดันสะโพกเธอไปกระแทกใส่ท่อนเอ็นของเขา“หึ!” นึกเอ็นดูคนตัวเล็กจนต้องก้มลงไปจูบปากสีอมชมพูนั่นแรง ๆ “จุ๊บแรงจัง” “เธอมันน่าทำแรง ๆ…ทุกส่วน”“ทำแรงมินเจ็บนะ ขามินสั่นอีกด้วย”“ก็เธอดื้อ”“แค่…ซุ่มซ่ามนิดหน่อยเอง” เธอพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน “มันทำให้เธอเจ็บตัว” ถึงเธอจะพูดเบามากแค่ไหน แต่เขาก็ยังได้ยินชัดอยู่ดี“มินจะพยายามไม่ให้ตัวเองเจ็บ” พูดจบเธอก็ซบลงไปยังอกแกร่งของเขาอย่างออดอ้อนวาตะกอดกระชับร่างเล็กแนบชิดกันมากขึ้น เขารักและเป็นห่วงเธอมาก กลัววันไหนท

  • วาตะหวงรัก   ตอนที่ 36 - แม่จินมาหา (2/2)

    คอนโดวาตะเข้ามาในห้องคอนโดได้ วาตะก็ดึงร่างเล็กเข้ามาให้ห้องนอนก่อนจะกดจูบปากเล็กอย่างดูดดื่ม“อะ…อื้ม!” ริมฝีปากเล็กถูกจูบจากร่างสูงโดยไม่ทันได้ตั้งตัวมือหนาจับเสื้อที่จัสมินสวมใส่ถอดออกไปให้พ้นจากตัวเธอ เผยหน้าอกขาวอวบเบียดชิดกันภายในเสื้อชั้นในสีครีม เขาไม่รอช้ารีบถอดทุกอย่างบนร่างกายเธอและเขาออกไปจนหมดตุบ!“ดะ…เดี๋ยวก่อนลม” ห้ามร่างสูงเอาไว้ก่อนที่เขาจะเข้ามาจูบเธออีกครั้ง“ทำไม” อารมณ์พลุ่งพล่านจนฉุดไม่อยู่ ไม่ใช่เพราะเครื่องดื่มที่เขาดื่มมา แต่เป็นความต้องการของเขาเองเสียมากกว่า เครื่องดื่มนั่นมันก็ช่วยกระตุ้นเพียงนิด“เพิ่งจะห้าโมงเย็นเองนะ” มองไปยังนาฬิกาที่บ่งบอกเวลา“แล้วไง” “มินยังไม่ได้กินข้าวเย็นเลย” พูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา เธอยังไม่ได้กินข้าวก็ถูกเขาจับถอดเสื้อผ้ากดลงเตียงเสียแล้ว “เอาเสร็จเดี๋ยวพาไปกิน”“กว่าจะเสร็จนานมากเลยนะ” เขาทำเธอแต่ละครั้งมันไม่เคยเร็วเลย เพราะเขาชอบต่อหลายรอบจนเธอแทบหมดเรี่ยวแรง“ไม่นาน…หนึ่งชั่วโมง” พยายามหลอกล่อคนตัวเล็กให้คล้อยตามจะได้รีบทำเร็ว ๆ แต่มันจะหนึ่งชั่วโมงอย่างที่เขาพูดหรือเปล่าก็ไม่แน่ใจ“จริงนะ”“อืม”เมื่อเห็นคนตัวเล็กพยักหน

  • วาตะหวงรัก   ตอนที่ 36 - แม่จินมาหา (1/2)

    สองวันต่อมา…วาตะพาจัสมินมาผับที่เขาลงทุนกับเพื่อน ตอนนี้สร้างเสร็จแล้ว จะเหลือภายในที่ต้องตกแต่งและระบบต่าง ๆ รวมไปถึงสูตรเครื่องดื่มที่พวกเขาทุกคนจะเป็นคนทดลองเอง“ใหญ่มากเลย” จัสมินมองไปรอบ ๆ ด้วยความตกตะลึง ถึงเมื่อวานจะได้มาแล้วแต่เธอก็ยังตะลึงไม่หาย มันดูใหญ่โตกว่าผับที่วาตะเคยพาไปอยู่มาก“แบ่งหลายโซน” วาตะตอบคนตัวเล็กที่ยังมองไปรอบ ๆ อย่างตื่นเต้น ทั้งที่เมื่อวานเขาก็พาเธอมาแล้ว แต่เจ้าตัวก็ยังคงดูตื่นตาตื่นใจ“มีโซนอะไรบ้าง มินรู้ได้ไหม?” ถามด้วยความอยากรู้ เมื่อวานที่มาก็รีบเข้าไปในห้องห้องหนึ่งของชั้นสี่ ซึ่งน่าจะเป็นห้องทำงาน เลยไม่ได้มาเดินดูรอบ ๆ เหมือนกับวันนี้มากนัก“อืม…ชั้นแรกที่เพิ่งเดินผ่านมาก็โซนบาร์ ชั้นสองก็วีไอพี สามก็วีวีไอพี” เขาตอบร่างเล็กเพียงเท่านั้น ไม่อยากให้เธอรู้อะไรที่มันลึกไปมากกว่านี้ “ชั้นสี่เป็นห้องทำงานเหรอ?” ถามขึ้นขณะที่มาถึงยังชั้นสี่ชั้นสุดท้ายของสถานที่แห่งนี้ ก่อนสายตาของเธอจะมองไปเห็นประตูบานใหญ่“อืม”“แล้วห้องนี้ไว้ทำอะไร” ชี้ไปยังบานประตูที่เพิ่งจะเดินผ่าน“…ห้องจัดเลี้ยง” เขาเงียบไปสักพักเมื่อถูกถามถึงห้องหนึ่งที่เป็นสถานที่ลับ ก่อนจะเ

  • วาตะหวงรัก   ตอนที่ 10 - ตัวแค่นี้

    จากการประกาศของโรงเรียนในครั้งนั้น ทำให้พวกเธอไม่ค่อยได้กลับบ้าน อยู่อย่างนี้จนมาถึงปิดเทอมกลางภาค แต่กว่าจะปิดก็กินเวลาไปกว่านักเรียนชั้นอื่นอยู่เกือบสองสัปดาห์ ทำให้การปิดเทอมของพวกเธอในครั้งนี้ช่างสั้นกว่าเทอมไหน ๆ“มินได้กอดแม่แล้ว” พูดขึ้นมาขณะที่เข้าไปสวมกอดแม่แน่น ๆ ด้วยความคิดถึงที่ไม่ได้กอ

  • วาตะหวงรัก   ตอนที่ 9 - อยากรู้อะไรก็โทรมา

    ตอนที่ 9 - อยากรู้อะไรก็โทรมา“น้องมินคิดถึงแม่จิน” เข้าไปสวมกอดแม่จากทางด้านหลังด้วยความคิดถึง“แม่ก็คิดถึง อยู่ที่โรงเรียนอย่าซนจนตัวเองเจ็บตัวนะน้องมิน”“น้องมินไม่ซนเลยค่ะ…แค่ซุ่มซ่าม” ยิ้มหัวเราะออกมาให้กับตัวเอง แม้จะระวังมากแค่ไหนก็ยังมีเรื่องให้ตัวเองเจ็บตัวและมีแผลเล็ก ๆ มาตลอด“น้องมินเจ็

  • วาตะหวงรัก   ตอนที่ 7 - ลูกสาวแม่บ้าน

    ตั้งแต่เปิดเทอมมาได้เกือบหนึ่งเดือน เธอก็ไม่ได้กลับไปหาแม่ที่บ้านคุณน้าเฟิร์นเลย เพราะที่โรงเรียนมีกิจกรรมและต้องเตรียมตัวกับการสอบเข้ามหาวิทยาลัยอย่างหนัก“น้องมินคิดถึงแม่จินจังเลยค่ะ”“แม่ก็มาหาแล้วนี่ไง น้องมินต้องตั้งใจเรียนนะ” เป็นเพราะจัสมินไม่ได้กลับไปหาเธอเกือบเดือนได้ จึงได้มาหาลูกวันนี้ด

  • วาตะหวงรัก   ตอนที่ 6 - ชื่อเหมือนกัน

    สองเดือนต่อมา…“พรุ่งนี้พี่มินก็เปิดเทอมแล้ว กว่าจะได้เจอพี่มินก็ต้องรอวันเสาร์อีก” เฟย์รินพูดอย่างงอแงที่จะไม่ได้เจอและเล่นกับพี่สาวตรงหน้า“ไม่เป็นไรนะ เรานาน ๆ เจอกันจะได้มีเรื่องให้คุยเล่นกันเยอะ ๆ ไง อีกอย่างไปโรงเรียนหนูเฟย์ก็มีเพื่อนนะ”โรงเรียนของจัสมินจะเปิดเทอมในวันพรุ่งนี้ ซึ่งเปิดก่อนโร

Higit pang Kabanata
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status