บทที่ 2

‘มีหลานให้แม่อุ้มไวๆ นะลูก’ นี่คือคำอวยพรจากขวัญเกล้าเมื่อหนึ่งชั่วโมงที่แล้ว

แต่สิ่งที่ผู้ใหญ่ต้องการ มันตรงกันข้ามกับความเป็นจริง อย่าว่าแต่ปั๊มลูกเลย ขนาดหน้าเจ้าสาว เจ้าบ่าวยังไม่เหลือบมอง รัชชานนท์เฉยชาราวกับว่าเธอเป็นเพียงอากาศ หญิงสาวไม่รู้จะทำตัวยังไงหรือพาตัวเองไปอยู่ตรงไหน ที่นี่ไม่ใช่บ้านที่คุ้นเคย หากแต่เป็นห้องหอภายในคอนโดฯ ของชายหนุ่ม แรกเริ่มเดิมทีขวัญเกล้าจะซื้อบ้านเพื่อยกให้เป็นเรือนหอ ทว่าเจ้าบ่าวของเธอยืนยันจะอยู่คอนโดฯ ห้องเดิมที่เคยอยู่

“ช่วยรูดซิปให้หน่อย” รัชชานนท์เหลือบมองเธอเพียงนิด ก่อนจะเดินมาหยุดอยู่ด้านหลัง ชายหนุ่มไม่ได้พูดอะไร

น้ำลายอึกใหญ่ถูกกลืนลงคอเป็นครั้งที่เท่าไหร่ไม่รู้ รัชชานนท์รู้เพียงแค่ว่าตอนนี้ลมหายใจเริ่มติดขัด ความขาวเนียนและผิวนุ่มลื่นที่แม้สัมผัสเพียงปลายเล็บก็สามารถทำให้สูญเสียความเป็นตัวเองจนกลัวว่าจะไม่สามารถทำอย่างที่เคยลั่นวาจาเอาไว้เมื่อหลายชั่วโมงก่อน

แต่คนอย่างเขา พูดคำไหนก็สามารถกลืนน้ำลายได้ ถ้าความขาวมันล่อตาล่อใจจนไม่อาจอดใจให้เขมือบไหว

“รูดไม่ได้เหรอคะ”

หญิงสาวหันมาถามเมื่อเห็นเขารูดช้า อยากจะบอกเจ้าหล่อนเหลือเกินว่าความขาวที่สะท้อนตานี่แหละ

โคตรอุปสรรค!

“รูดยากนิดหน่อย แต่ก็พอได้”

“พี่จะอาบน้ำก่อนหรือให้หนูอาบก่อน”

สรรพนามที่พรพระพายใช้เรียกเขาเปลี่ยนจาก ‘คุณหมอ’ เป็น ‘พี่’

“เธออาบก่อนก็ได้นะ” ปากขยับตอบ แต่ตากลับจับจ้องเนินอกอวบที่โผล่พ้นขอบบนของชุดออกมาหลอกล่อสายตาและความหื่นของผู้ชายซึ่งห่างหายจากเรื่องแบบนี้มานาน เขาไม่ได้นอนกับผู้หญิงคนอื่นอีกเลยตั้งแต่คบหากับนีรนารา แม้แต่กับอดีตแฟนสาว เขาก็ไม่เคยมีอะไรเกินเลยมากกว่าจูบ กระนั้นก็ยังจำรสชาติของเซ็กซ์ได้ดี จนกระทั่งพลั้งเผลออีกทีตอนที่ได้เสียกับพรพระพายจนทำให้ต้องแต่งงานรับผิดชอบเจ้าหล่อนนั่นแหละ

แน่นอนว่าเมื่ออยู่ใกล้เพศตรงข้าม บางอย่างที่หลับใหลย่อมตื่นตัว

“พรุ่งนี้ไปทำงานกี่โมงคะ”

“ถามทำไม”

ถึงไม่ได้ตั้งใจจะเป็นเมียเขา แต่เมื่อแต่งงานจดทะเบียนสมรสกันแล้ว เธอเองก็ต้องทำหน้าที่ภรรยา “หนูจะได้เตรียมเสื้อผ้าไว้ให้ แล้วตอนเช้าอยากกินอะไรเป็นพิเศษมั้ยคะ”

พรพระพายกำลังรับบทเมียสินะ “ไม่ต้อง เธอไม่ใช่เมียฉันจริงๆ อยู่ใครอยู่มัน สงบปากสงบคำให้มากที่สุด ฉันจะขอบคุณมากถ้าเธอทำตามที่ฉันขอได้”

เสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ดังตามมาหลังจากที่ได้ฟังประโยคเมื่อครู่ของรัชชานนท์ “คอนโดฯ พี่กว้างกี่ตารางเมตร” ชายหนุ่มหันมองหน้าเธอ

“หกสิบตารางเมตร เธอถามทำไม”

“มีกี่ห้องนอน” หญิงสาวถามอีก

“หนึ่งห้อง” เจ้าสาวป้ายแดงยืนกอดอกมองเขา เจ้าหล่อนทำหน้าเอือมระอาพลางส่ายหัวเบาๆ

“ถามจริงเหอะ พี่ทำได้จริงๆ เหรอที่ว่าจะไม่สนใจหนู แล้วคิดว่าหนูเป็นอากาศที่ลอยไปลอยมาในห้องนี้ อยู่แบบไม่มีตัวตนอะ” รัชชานนท์ขยับแว่นให้เข้าที่ เขาจ้องหน้าเธอกลับ

“ทำไมจะทำไม่ได้ ปกติเธอก็ไม่ได้อยู่ในสายตาฉันอยู่แล้ว เธอ.. เตี้ย”

อ้าวเฮ้ย! กล้าดียังไงมาว่าเธอเตี้ย แต่ถึงเธอจะเตี้ยจริงๆ อย่างที่เขาว่า แล้วมันหนักหัวใครมิทราบ

“หนูพึ่งรู้ว่าส่วนสูงหนูไปเพิ่มน้ำหนักบนหัวพี่”

นั่นไง! ตาเขียวเชียวนะพ่อคุณ ถ้าเขาจับเธอฉีกเป็นชิ้นๆ ได้ คงทำไปนานแล้ว นี่สินะ คืนแรกของการเข้าหอ ช่างโรแมนติกหวานซึ้งน่าจดจำจริงจริ๊ง

“ไม่มีมารยาท ไม่รู้จักผู้หลักผู้ใหญ่”

เฮ้อ.. เธอมีผัวแก่ก็ต้องทำใจหน่อยนะพรพระพาย

“เอาล่ะ หนูจะอธิบายให้พี่ฟังนะ เริ่มเลยเนอะ ห้องกว้างหกสิบตารางเมตร มีหนึ่งห้องนอน แน่นอนว่าเราหลบหน้ากันไม่ได้หรอก เราต้องเจอกันทุกวัน นอนเตียงเดียวกันทุกคืน ใช้อากาศหายใจร่วมกัน และเป็นไปไม่ได้อย่างยิ่งที่เราสองผัวเมียจะไม่อ้าปากคุยกันเลย เช่น ถ้าพี่ปวดขี้แล้วหนูใช้ห้องน้ำอยู่ ถามจริงเหอะ พี่จะทนอั้นจนกว่าหนูจะเสร็จเหรอ แล้วถ้าหนูเกิดอารมณ์ศิลปินเปิดคอนเสิร์ตร้องเพลงในห้องน้ำเป็นชั่วโมง พี่จะทนให้ขี้ขึ้นสมองโดยที่ไม่พูดสักคำเลยเหรอ”