บทที่ 1

แก๊งเพื่อนสนิทมองกดดันเจ้าบ่าวอย่างรอคำตอบ ทางด้านรัชชานนท์ได้แต่ถอดถอนหายใจครั้งแล้วครั้งเล่า มือใหญ่คว้าแก้วเหล้าขึ้นมาแล้วสาดลงคอ ทั้งที่คนเป็นแม่ย้ำนักย้ำหนาว่าห้ามดื่ม! แต่เขาไม่ไหวจริงๆ ขืนไม่มีอะไรย้อมใจ คงได้บีบคอเมียตัวเองก่อนงานวิวาห์เรียบร้อยเป็นแน่

“เก็บได้ข้างทาง เห็นว่าสวยดีเลยเอามาแต่งเป็นเมีย”

ชายหนุ่มตอบเพื่อนอย่างประชดชีวิต ใช่! พรพระพายสวยสมดีกรีดาวมหาวิทยาลัย ใบหน้าจิ้มลิ้ม ปากเล็กอวบอิ่มรับกับจมูกโด่งรั้นสมนิสัยดื้อด้านที่ตั้งมั่นไว้ว่าจะจับเขาทำผัวให้ได้ ดวงตากลมโตสีน้ำตาลเข้มล้อมกรอบด้วยแพขนตางอนหนาที่ธรรมชาติสรรค์สร้าง ไม่ใช่การเติมแต่งด้วยขนตาปลอม แต่ความสวยไม่ได้ช่วยทำให้เขารู้สึกพิศวาสเจ้าหล่อนเลยสักนิด! เด็กอายุยี่สิบเอ็ด ตอนแรกคิดว่าจะนิสัยดี แต่ที่ไหนได้อยากตะกายดาว แย่งเจ้าบ่าวคนที่ให้ข้าวให้น้ำและที่พักอาศัยจนเรียนจบมหาวิทยาลัย ใช่อยู่ว่าเขาเผลอมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับพรพระพาย ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของวิวาห์ฉิบหายในครั้งนี้ แต่ถ้าหญิงสาวปฏิเสธที่จะแต่งงานเหมือนในคราแรก เรื่องราวต่างๆ คงไม่ดำเนินมาไกลจนไม่อาจหันหลังกลับได้ เขาต้องเลิกรากับแฟนสาวที่คบหากันนานหลายปี และจบชีวิตโสดด้วยการแต่งงานกับผู้หญิงที่ไม่ได้รัก

“มึงอย่ากวนตีนสิวะ ตอบมาดีๆ มึงกับน้องคนสวยแต่งงานกันได้ไง”

“น้องสาวเบลล์ เมาแล้วนอนด้วยกัน แม่กูกับแม่กวางเลยบังคับให้แต่งงานนี่แหละ”

“ไม่น่าเชื่อ! เรื่องจริงยิ่งกว่านิยาย แล้วหมอเบลล์เขาว่าไง เขาโกรธมากมั้ยวะ”

“ทั้งโกรธทั้งเกลียด เบลล์ไม่ยอมเจอหน้า ไม่ยอมพูดหรือคุยอะไรทั้งนั้น ง่ายๆ โกรธจนไม่เผาผีนั่นแหละ” เขาพูดพลางกระดกเหล้าเข้าปาก

“เฮ้ย! เจ้าบ่าวอย่าดื่มเยอะครับ เดี๋ยวไม่มีแรงปั๊มทายาทนะมึง”

รัชชานนท์ตวัดสายตามองเพื่อนที่บังอาจมาแซวไม่รู้จักเวล่ำเวลา “เดี๋ยวก็โดนตีน กูมีอะไรกับยัยเด็กนั่นแค่ครั้งเดียวเท่านั้นแหละเว้ย ไม่มีทางมีครั้งที่สองอีก”

ก่อนแต่งเขาคิดแผนไว้แล้ว ถ้าแม่อยากให้แต่งมากนัก เขาก็จะทำตาม หากแต่หลังจากนั้น เขาไม่รับประกันว่ายัยลูกกวางจะมีชีวิตแบบไหน

ตายแน่! ยัยพรพระพาย ฉันจะทำให้ชีวิตเธอเป็นยิ่งกว่านางเอกเรื่องจำเลยรัก

กลุ่มเพื่อนเจ้าบ่าวหันไปมองเจ้าสาวแสนสวยตาลุกวาว ยิ่งเห็นใกล้ๆ ความขาวเนียนและอวบอึ๋มยิ่งเด่นชัด แม้ไม่มีใครพูดอะไรออกมา แต่ว่าแววตาของผู้ชายวัยสามสิบกว่า ต่างคิดไปในทางเดียวกันว่า

คืนนี้หมอแบงค์จะอดใจไหวจริงๆ เหรอ?