บทที่ 3

“เธอ!” ตั้งแต่เกิดมา เขาไม่เคยเจอผู้หญิงคนไหนพูดจาเช่นพรพระพายมาก่อน เจ้าหล่อนเป็นผู้หญิงจะต้องมีความเรียบร้อยและสุภาพเฉกเช่นกุลสตรี ยิ่งได้อยู่ใกล้ยิ่งทำให้รู้ว่าเธอไม่มีคุณสมบัติอะไรสักอย่างที่คู่ควรจะมายืนเคียงข้างเขาในฐานะภรรยา

“หรือหนูพูดผิด” พรพระพายถามเขาพร้อมกอดอกอย่างรอฟัง

“โอเค เธอพูดถูก งั้นฉันขอให้เราสองคนพูดและปฏิสัมพันธ์กันน้อยที่สุด” รู้ว่าเถียงไปก็ไม่มีวันจบ พรพระพายรั้นจะตาย

เธอสวยและสะอาด แต่ในเมื่อเขาไม่อยากอยู่ใกล้ แล้วทำไมต้องไปเร้าหรือ “ตกลงค่ะ แต่หนูจะทำหน้าที่ของหนูตามที่เห็นสมควร โอเคมั้ย”

“เธอหมายถึงหน้าที่เมียงั้นเหรอ แล้วเป็นเมียต้องทำอะไรบ้าง” เขายืนไขว้ขาพิงผนังรอฟังคำตอบ

หญิงสาวทำท่าครุ่นคิดเพียงครู่ก่อนจะขยับปากพูด “ดูแลบ้าน ทำอาหาร ดูแลสามี ประมาณนี้มั้งคะ”

“เธอทำแค่สองอย่างแรก ส่วนฉันโตแล้ว ดูแลตัวเองได้”

“ได้ค่ะ ไม่มีปัญหา ดีซะอีก หนูจะได้สบาย”

วันแรกของการเปลี่ยนสถานะจาก ‘โสด’ เป็น ‘สมรส’ ช่างเป็นอะไรที่น่าจดจำ ดูสิ! เจ้าบ่าวยืนกอดอกมองมาตาเขียวเชียว

คนที่พึ่งอาบน้ำเสร็จ ทิ้งตัวลงนั่งบนเตียงนุ่มอย่างไม่ใคร่จะสนใจรัชชานนท์นัก พรพระพายหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอ่านข่าวสารบนหน้าฟีดข่าวแอปพลิเคชันเฟซบุ๊กเพื่อฆ่าเวลา

“ใครอนุญาตให้เธอพาสมุนเข้ามาสุมหัวในห้องนอนฉัน” เจ้าของตุ๊กตาเน่าช้อนตาขึ้นมองเล็กน้อย

“อะไร?” เธอไม่เข้าใจว่ารัชชานนท์หมายถึงอะไร

“เก็บพวกตุ๊กตาเน่าๆ ของเธอออกไปจากเตียงฉัน!” เสียงเข้มสั่งเฉียบขาด

ถ้าเป็นคนอื่นคงร้องไห้หอบตุ๊กตาแสนมุ้งมิ้งวิ่งออกจากห้องหอไปแล้ว

แต่เธอ..

“ไม่! นี่ก็เตียงหนูเหมือนกัน ถ้าไม่พอใจ เชิญไสหัวไปนอนที่อื่น”

อื้อฮือ! คืนแรกของการเข้าหอ ทำไมมันบัดซบอย่างนี้วะ สเปคสาวในฝันของเขาต้องเป็นผู้ใหญ่ นิ่ง เงียบ เฉียบ และเก่ง ไม่ใช่เด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม มีสมบัติเป็นตุ๊กตาเน่าที่มองยังไงก็ไม่เห็นถึงความน่ารักของมันสักนิด ทั้งขาดทั้งเก่า แหล่งสะสมเชื้อโรคชัดๆ!

เขาจ้องหน้าเจ้าสาวที่อายุน้อยกว่าเกินหนึ่งรอบ “อย่าท้าทายอำนาจฉัน!”

ปากอิ่มเบะอย่างไม่เกรงกลัว “อำนาจ อำนาจอะไร? ทำไม.. พี่จะปล้ำหนูเหรอ” ดวงตากลมโตฉายแวววิบวับ แมวยั่วสวาทเข้าประทับร่างเจ้าสาวป้ายแดง “เอาสิคะ หนูชอบ อยากได้อยากโดนอะ” ดวงตาคมแข็งกร้าว เขาจ้องเธอราวกับอยากจะฆ่าให้ตายเสียเดียวนั้น

“ฉันไม่เคยคิดจะเอาเด็กแบบเธอมาทำเมีย จำไว้!”

เจ้าสาวป้ายแดงมองสามีที่กำลังชี้นิ้วด่าเธอ

เอ้อ! แล้วใครอยากจะได้หมอแก่ๆ หนังก็ยาน แถม ‘ไอ้นั่น’ ก็ไม่รู้ว่าเหี่ยวจนหมดประสิทธิภาพแล้วหรือเปล่า จำยอมแต่งงานเหมือนกันละวะ

ชิ!

“อะไร! จะพูดอะไรก็พูดมา อย่ามาด่าฉันทางสายตาแบบนั้น”

ไม่ไหวแล้วโว้ย! แต่งงานคืนแรกแทนที่เจ้าบ่าวจะจูบรับขวัญเจ้าสาวอย่างทะนุถนอม นี่อะไรกัน! เจ้าบ่าวชี้หน้าด่าเจ้าสาวอย่างกับเกลียดกันมาเป็นชาติ เดี๋ยวแม่ก็กัดนิ้วขาดซะหรอก

“เอ้อ! นี่ก็อยากจะแต่งตายแหละ มีผัวทั้งทีได้มาซะแก่ขนาดนี้ อีกไม่กี่ปีก็ตาย ทั้งเหี่ยวทั้งยาน” นิ้วเรียวยาวชี้หน้าเธอ รัชชานนท์โกรธจนหน้าสั่น ถามว่ากลัวไหม

ตอบเลยว่าไม่!

อื้อฮือ.. ยัยเด็กนี่!

“เธอ!”

“ทำไมคะ หรือหนูพูดผิดตรงไหน”

ขิงก็ราข่าก็แรง ต่างฝ่ายต่างไม่มีใครยอมลงให้ใคร

“ฉันอายุสามสิบหก ยังไม่แก่และที่สำคัญฉันยังไม่ยานโว้ย!” ยัยเด็กบ้านั่นทำปากขมุบขมิบ แม้จะจับใจความคำพูดไม่ได้ แต่แววตาของพรพระพายฟ้องว่าเธอกำลังล้อเลียนเขา เรียวปากอิ่มเม้มเป็นเส้นตรงอย่างคนกลั้นขำ “เธอเป็นบ้าอะไร”

“คนบ้าที่ไหนจะน่ารักเหมือนเมียล่ะคะสามีขา”

เฮ้ย! พรพระพายกำลังจะทำอะไร เจ้าหล่อนลุกขึ้นแล้วเดินตรงมาหาเขาทำไม

“หยุดเดี๋ยวนี้นะ เธอทำบ้าอะไร!”

หญิงสาวทำตาปรือจือปาก แล้วเดินต้อนเขาเรื่อยๆ จนกระทั่ง..

ปัง!

เสียงปิดประตูห้องนอนดังสนั่นจนกลัวว่าข้างห้องที่กำลังนอนหลับอย่างสบายอุราอาจจะลุกขึ้นมาตะโกนด่าก็เป็นได้

“เปิดประตูเดี๋ยวนี้นะกวาง!”