บทที่ 3 ตัวแทน (02)

“ไม่กี่อาทิตย์คงหนีได้แล้ว”

               ทิวัตถ์รู้ดีว่าเขาจะเป็นที่พักพิงของปรีดิทาไม่นานหรอก หลังจากนี้เจ้าตัวคงคิดหาทางจะจากไป

               หญิงสาวกดหน้าแล้วตบท้ายด้วยรอยยิ้ม เธอไม่ปฏิเสธ เธอจะหนีไปอย่างแน่นอน โดยเงินส่วนหนึ่งจากเขาก็จะช่วยสนับสนุน คนที่ไม่มีอะไรจะเสียไปมากกว่านี้อีกแล้วอย่างเธอก็ไม่ต่างจากหมาจนตรอก เธอทำและยอมได้ทุกอย่าง

               เพื่อลูก เพื่อในวันหนึ่งจะได้กลับมามีความสุขอีกครั้ง

               “เอาที่ที่หยางจินหาไม่เจอด้วยละกัน ขี้เกียจฟังคำอ้อนวอนอีก”

               “ไม่ต้องห่วงค่ะ แม้แต่คุณก็จะหาโปรดไม่เจอ และโปรดจะไม่มีวันเป็นหมาจนตรอกแบบนี้อีก” เธอขอสัญญาว่าจะทำอย่างที่เอ่ยแน่นอน พลางหันไปมองจารวีที่กำลังเดินผ่านหน้าห้องรับแขก

               “เนม”

               “คะคุณโปรด”

               “ช่วยหยิบอุปกรณ์ทำแผลให้โปรดหน่อยสิ” ปรีดิทาบอกเสียงเรียบ สายตาเบนไปมองคนที่สมควรได้รับการทำแผล

               จารวีล่าถอยไปหยิบอุปกรณ์ ไม่นานก็กลับมายื่นให้แก่เจ้านาย

               “ขอบคุณจ้ะ” หญิงสาวยิ้มขอบคุณ แล้วหันไปสบตากับคนที่นั่งเงียบที่กำลังคล้ายจะอ้าปากร้องสั่งเธอไม่ให้ยุ่งกับแผลของเขา นาทีนั้นสองขาเรียวเล็กก็เริ่มขยับ เพียงเธอไม่ได้เดินไปหาเขา แต่พลิกตัวเดินกลับเข้าห้องของตนเอง

               เธอนั้นไม่ได้จะทำแผลให้ทิวัตถ์ อยากได้มันมาเพื่อทำแผลให้ตัวเองต่างหาก ส่วนคนมองอย่างทิวัตถ์ถึงกับแค่นยิ้มหยัน

               “ร้ายฉิบหาย”

               ปรีดิทาไม่ได้ทิ้งตัวลงตระกองกอดลูกหลังทำแผลให้ตัวเองเสร็จ เจ้าตัวหันไปหยิบโน้ตบุ๊กออกจากกระเป๋า สิ่งที่เธอต้องการมากที่สุดในตอนนี้คือเงินก้อนโตที่จะมาซัปพอร์ตในการไปให้พ้นจากปัญหา

               ดังนั้นจึงต้องเปิดคอร์สรับสอนพิเศษเพิ่มเติม เป็นอาชีพที่เธอทำหลังจากที่ไม่ได้จับมีดผ่าตัด

               เมื่อนึกถึงสิ่งที่รักหัวใจก็เจ็บไม่น้อย เธอไม่รู้เลยว่าตัวเองทำผิดพลาดตรงไหน ทำไมผู้ป่วยสองรายที่เข้ารับการผ่าตัดถึงมีอาการแย่ลงถึงขั้นเดินเหินไม่ได้ ทั้งที่การผ่าตัดนั้นไม่ได้ยุ่งยากอะไรสักเท่าไรเลย

               เรื่องที่เกิดขึ้นสร้างความไม่พอใจเป็นอย่างมากให้กับครอบครัวผู้ป่วย ทางผู้ที่มีหน้าที่รับผิดชอบจึงตั้งคณะกรรมการตรวจสอบภายใน แต่ก็หาข้อสรุปไม่ได้

               กรรมการสามคนลงความเห็นว่า เธอสมควรถูกพักงานไปก่อนจนกว่าจะเจอกับเหตุผลของความผิดพลาด เธอเองก็พยายามหาคำตอบแต่ก็ยังหาเหตุผลไม่ได้ ความเชื่อมั่นเชื่อใจก็ติดลบขั้นสุด หลังจากนั้นเธอก็พบว่าตนเองตั้งครรภ์ได้ประมาณสามเดือน ในช่วงเวลาที่ผ่านมาเธอทั้งเสียบิดา เสียงานไปจึงไม่ทันได้สังเกต

               ไม่นานเท่าไรดวงหน้านวลสวยก็หันไปมองทางหน้าต่างอยู่สักชั่วครู่หนึ่ง เพราะได้ยินเสียงรถเคลื่อนห่างออกจากบ้านไป ก่อนกลับมาจมอยู่กับสิ่งที่ตัวเองต้องทำ

               เธอต้องหาที่ที่อำนาจของหยางจินเข้าไม่ถึง หรือไม่ก็เป็นที่ที่ฝ่ายนั้นไม่กล้าแตะ และต้องเป็นที่ที่เธอ ลูก และนงลักษณ์อยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข           

               แม้จะไม่ได้แปลกที่แปลกทาง แต่ปรีดิทากลับนอนได้ไม่เต็มอิ่ม สมองมีเรื่องให้คิดหลายตลบ ต้องทบทวนมันซ้ำไปซ้ำมา เพราะการตัดสินใจทำอะไรลงไปย่อมมีผลต่อยัยตัวเล็กที่เวลานี้มองเธอตาแป๋ว ปราณปรียาตื่นขึ้นมาตั้งแต่ตอนตีห้าเห็นจะได้

               “ง่วงแล้วหรือคะ”

               ปรีดิทาตั้งคำถามเสียงนุ่มกับลูกสาวที่กำลังตาปรือ ความเอ็นดูและหลงรักมีอยู่มาก ราวครึ่งชั่วโมงต่อมาร่างน้อยก็ถูกวางลงบนที่นอนนุ่มๆ

               ก๊อก ก๊อก

               เสียงเคาะห้องดังขึ้นจึงต้องสืบเท้าไปเปิด

               “คุณโปรดหิวหรือยังคะ” จารวียื่นหน้าด้วยรอยยิ้มมาเป็นอันดับแรก ตามด้วยคำถาม

               ปรีดิทากดหน้ารับแล้วเดินตามจารวีไปยังห้องครัว ก่อนจะได้ฟังคำรายงานที่แปลกใจนิดหน่อย

               “วันนี้มีข้าวต้มกับรังนกตุ๋นแปะก๊วยค่ะ”

               “เขาไม่กินมันไม่ใช่หรือจ๊ะ” สำหรับทิวัตถ์เป็นพวกที่ไม่ค่อยถูกกับของบำรุงร่างกายสักเท่าไร นาทีถัดมาหัวใจที่เหี่ยวเฉาก็มีอาการเต้นไวขึ้น

               “คุณไท่ไม่ได้กินหรอกค่ะ แต่สั่งให้เนมเตรียมไว้ เห็นว่าเหมาะสำหรับคุณแม่หลังคลอด”

               คุณหมอสาวทำแค่ยิ้มบางๆ ยอมรับว่าหัวใจยังมีอาการอยู่ คนเคยรักอย่างไรก็ต้องรู้สึก แต่ก็พยายามห้ามใจไม่ให้หลงระเริง ไม่อยากเจ็บซ้ำอีก แล้วทิ้งตัวลงนั่งเพื่อกินของที่ถูกจัดเตรียมไว้

               เวลาผ่านไปหนึ่งพักใหญ่เสียงสมาร์ตโฟนก็ดังขึ้น

               “เนมขอรับโทรศัพท์แป๊บนะคะ” จารวีที่ยืนคอยดูแลแยกตัวไปคว้าโทรศัพท์ของตัวเองที่วางไว้ในห้องครัวขึ้นมากดแนบหู ตามมาด้วยเสียงสนทนา

               “กำลังจะทานค่ะ”

               ไม่นานเท่าไรจารวีก็เดินวนกลับมาหยุดเท้าใกล้ๆ ปรีดิทาพร้อมตั้งคำถาม มือยังถือสมาร์ตโฟนอยู่

               “คุณโปรดทานรังนกได้นะคะ”

               “โปรดทานได้ค่ะ”

               หญิงสาวหันไปตอบ สายตามองอย่างสงสัย อยากรู้ว่าปลายสายเป็นใคร ไม่นานเกินรอหลังจารวีจบการสนทนาเธอก็ได้กระจ่าง ใจที่เคยแอบเต้นแรงมีอาการแผ่วลง ความหนึบหนับก็เกิดขึ้น

               “คุณลลิษโทร.มาเช็กน่ะค่ะว่าคุณโปรดทานของบำรุงได้ไหม ถ้าไม่ได้เธอจะได้บอกให้คุณไท่หาอย่างอื่นมาให้แทน” ภายในอกของปรีดิทามีอาการฝืดเคือง ที่แท้ก็เพราะเธอคนนั้น เขาถึงจัดหาของเหล่านี้มาให้ มือที่กำลังตักรังนกขึ้นชะงักกึกไป

               เธอไม่ควรมีอาการดีใจตั้งแต่แรก ปรีดิทาย้ำบอกตัวเอง เพราะเดี๋ยวจะกลายเป็นว่าเจ็บแล้วไม่จำ แต่เธอก็ต้องให้เวลาหัวใจในการตัดขาด และคงเพราะรักหมดใจหลายสิ่งจึงยังคั่งค้างอยู่

               “กินเถอะโปรด เพื่อยัยหนู” สุดท้ายหญิงสาวก็ตัดสินใจตักรังนกใส่ปาก แล้วนั่งกินจนหมด พอขยับตัวจารวีก็เอ่ยหนึ่งประโยค

               “ถ้าคุณโปรดอยากเดินเล่นหรือพักผ่อนที่สวนหลังบ้านบรรยากาศดีนะคะ” พื้นที่ด้านหลังเพิ่งถูกปรับปรุงเมื่อไม่นานมานี้ คนที่ย้ายออกไปคงยังไม่รู้ บรรยากาศตรงนั้นค่อนข้างดี

               “ขอบคุณที่บอกจ้ะ”

               “ถ้ามีอะไรอยากให้เนมช่วยบอกเนมได้เลยนะคะ เนมก็เคยเลี้ยงเด็กอยู่บ้างค่ะ”

               จารวีขันอาสา ฝ่ายคุณแม่มือใหม่พยักหน้ารับ แต่หากเธอยังไหวก็อยากจะเลี้ยงยัยหนูด้วยตัวเอง สองเท้าก้าวไวๆ กลับไปหาลูกสาวแสนรัก

               “หลับสบายเลยนะคะคนเก่ง”