บทที่ 3 ตัวแทน

บทที่ 3 ตัวแทน

          ปรีดิทาถึงกับปากสั่นในความเลือดเย็นของทิวัตถ์ ไม่น่าเชื่อเลยว่าเขาจะเป็นคนเดียวกันกับคนที่เธอตกหลุมรัก จนได้แต่งงานกัน

          ความหวานปะแล่มๆ ไม่ได้โดดเด่นตามสไตล์คนพูดน้อยอย่างเขาทำให้หัวใจของเธอชุ่มฉ่ำได้ เธอไม่ได้ต้องการการเอาอกเอาใจ ขอแค่เขารักก็เพียงพอ ก่อนดึงตัวเองกลับมามองนงลักษณ์อย่างลำบากใจ

          ฝ่ายคนที่ไม่เป็นที่ต้อนรับวางหน้าเครียด เพราะไม่อยากปล่อยให้คุณหนูอยู่ที่นี่ตามลำพัง ต่างฝ่ายต่างมองหน้ากัน กระทั่งปรีดิทาเปิดตาขึ้นหลังหลับลงเพื่อตัดสินใจ

          “ตอนนี้โปรดจำเป็นต้องพึ่งเขาค่ะป้า”     

          นอกจากทิวัตถ์จะเลือดเย็นแล้ว เขายังสอนให้เธอเป็นเช่นนั้นด้วยเช่นกัน ในเวลานี้ทางเลือกของเธอแทบไม่มี การทำให้ลูกปลอดภัยจากหยางจินคือสิ่งสำคัญที่สุด พลางลูบข้อมือของคนที่เธอรักไม่ต่างจากบิดามารดาเป็นการขอโทษ

          “มันไม่นานหรอกค่ะป้า โปรดสัญญา” หลังจากนี้เธอจะรีบหาทางออกเพื่อไปให้พ้นจากเขาและหยางจิน

          “ป้าเข้าใจค่ะคุณโปรด”

          นงลักษณ์ส่ายหน้าช้าๆ หลังเห็นแววตารู้สึกผิดของปรีดิทา ไม่อยากให้คิดมาก เพราะใช่ว่าเธอนั้นไม่มีที่ไป เธอยังมีบ้านของหลานที่ต่างจังหวัดให้กลับไปอาศัย แต่ก็นึกห่วงคนทางนี้

          “ป้ากลับไปรอโปรดที่บ้านที่ต่างจังหวัดนะคะ โปรดจะโอนเงินให้” ปรีดิทาแสนจะรู้สึกผิด เรื่องความเป็นอยู่และค่าใช้จ่ายของนงลักษณ์เธอจะจัดการให้เหมือนเคย ใจจริงก็อยากให้คนสนิทกลับไปอยู่ที่บ้านที่เพิ่งจากมา แต่มันใกล้หยางจินเกินไป และควรผลักนงลักษณ์ให้ห่างออกไป ไม่ให้คนคิดร้ายนำมาเป็นจุดอ่อน

          “คุณโปรดไม่ต้องห่วงป้าหรอกค่ะ ขอแค่ดูแลตัวเองกับคุณหนูให้ดีก็พอค่ะ”

          “โปรดขอโทษจริงๆ นะคะป้า”

          ปรีดิทาก้มหน้าลงเป็นการขอโทษ แล้วหันไปมองคนที่เดินวนกลับมาหา

          “พี่สรคะ” หญิงสาวเอ่ยเรียกสรพัศ เพราะเธอมีเรื่องจะไหว้วาน

          “เดี๋ยวผมจะพาไปส่งเองครับ”

          “ไว้โปรดจะโทร.หาบ่อยๆ นะคะป้า”

          เมื่อร่ำลากันเสร็จกระเป๋าของนงลักษณ์ก็ถูกหิ้วไปยังรถอีกคัน มีสรพัศเป็นสารถีนำพาไปส่งยังบ้านสวนที่ต่างจังหวัด ปรีดิทายืนโบกมือลาจนรถค่อยๆ พ้นระยะสายตา

          หญิงสาวยังยืนอุ้มลูกอยู่ตรงนั้นราวกับขอเวลาเตรียมใจให้เข้มแข็ง การต่อกรกับคนที่รักไม่ใช่เรื่องง่าย แต่ในวันหนึ่งก็คงไม่ยาก เพราะเธอกับเขาจะกลายเป็นแค่คนแปลกหน้าของกันและกัน

          ก่อนจะเป่าปากแรงๆ เพราะถึงเวลาต้องขยับเท้าเข้าไปในบ้านที่เธอเคยอยู่แล้ว

          แค่ก้าวเท้าลึกไปด้านในก็เห็นจารวีมายืนรออยู่เพื่อนำพาไปยังห้องนอน เป็นห้องด้านล่างที่อยู่ด้านในสุด กระเป๋าถูกนำมาวางไว้ก่อนแล้ว

          ปรีดิทากวาดตามองไปรอบๆ แม้ที่นี่จะใหญ่ สะดวกสบาย แต่มันไม่ได้อุ่นใจเหมือนเมื่อก่อน แต่ก็มีสิ่งหนึ่งที่เธออดสงสัยไม่ได้

          “คนอื่นๆ ไปไหนกันหมดเนม” แต่ก่อนจะมีคนเก่าคนแก่ที่เป็นหัวหน้าแม่บ้านอย่างมะลิวัลย์กับหลานชาย ซึ่งอยู่ในช่วงวัยรุ่นอยู่ที่นี่ด้วย เมื่อไม่เห็นจึงนึกแปลกใจ ตอนที่รีบมาที่นี่นั้นเธอไม่ทันได้สังเกต

          “คุณไท่ให้ลาออกไปแล้วค่ะ”

          ปรีดิทาที่ได้ฟังนึกสงสัย เขาก็ดูรักและเคารพมะลิวัลย์มาก เหตุใดจึงให้ลาออก จำได้ว่าไม่นานมานี้เธอยังเจอกับหลานชายของอีกฝ่ายอยู่เลย แต่ก็ไม่ใช่เรื่องที่เธอต้องไปวุ่นวายจึงปัดตกไป ส่วนจารวีถอยหลังออกจากห้องเมื่อเจ้านายไม่ได้ต้องการให้ช่วยเหลือ

          หญิงสาวจัดการวางเจ้าตัวเล็กลงบนเตียง นำที่นอนที่นงลักษณ์ใส่ถุงผ้าใบใหญ่ออกมาวางเพื่อให้ยัยตัวเล็กได้นอนหลับสบาย หลังมีแต่เรื่องวุ่นๆ ที่คงทำให้แกขวัญเสียไม่น้อย

          ในครึ่งชั่วโมงต่อมาเท้าเรียวเล็กก็ก้าวออกจากพื้นที่ของตนเองตรงไปหาเขาคนนั้น 

          “ที่ห้องไม่มีของใช้เด็กค่ะ” ปรีดิทาตรงเข้าประเด็นทันที

          คนที่นั่งถือไอแพดอยู่นั้นทำแค่เอียงคอมองสมาชิกใหม่คนเก่าของตัวเอง

          “โปรดแค่มาบอกไว้ว่าหลังจากนี้โปรดต้องออกไปซื้อของให้ลูกและบางส่วนโปรดต้องกลับไปเอาที่บ้านค่ะ” เธอไม่ได้มาเรียกร้องให้เขาจัดการให้ แค่มาบอกไว้ในฐานะผู้อาศัยก็เท่านั้น

          ทิวัตถ์ไม่ได้โต้ตอบ ก้มหน้ามองหน้าจอไอแพดต่อราวกับสิ่งนั้นสำคัญกว่า จนคนมองยิ้มเยาะใส่ตัวเองที่มีอาการเจ็บหัวใจ ใครเจอแบบนี้แล้วจะไม่เจ็บบ้าง ก่อนเป็นเขาที่เงยหน้ามามองเธอที่ยังไม่ยอมไปไหนอีกครั้ง

          “หน้าที่ของโปรดมีอะไรบ้าง โปรดอยากรู้ขอบเขต”

          เธอมีเรื่องที่ต้องการถามให้เข้าใจ และแน่นอนว่าความเงียบที่สาดมาทำให้ต้องตั้งคำถามไปอีก

          “กี่ครั้ง โปรดต้องเป็นเธอกี่ครั้งกัน” แม้จะบังคับน้ำเสียงไม่ให้สั่น ทว่ามันก็ออกอาการเล็กๆ อยู่ดี

          “แล้วแต่ความอยาก” ทิวัตถ์บอกสั้นๆ ง่ายๆ มือวางไอแพดลงแล้วพิงแผ่นหลังกับพนักโซฟาเพื่อเฝ้ามองตัวแทน

          “งั้นโปรดจะคิดจากวันเก่าๆ”

          เมื่อเขาให้คำตอบที่ชัดเจนไม่ได้ เธอจึงเป็นฝ่ายสรุป แม้จะเป็นเรื่องที่ไม่น่าหยิบยกเอามาพูด นาทีต่อมาก็โยนประโยคปิดท้ายไป เพราะเธอไม่มีอะไรจะเสียอีกแล้ว

          “ถ้านอกจากนั้นคุณต้องจ่าย”

          “จะขาย?”

          คนฟังถามเสียงหยันแล้วนึกตลก

          “ขายได้เหรอวะ แต่ว่าเท่าไหร่ล่ะ” ประโยคแรกคล้ายพูดกับตัวเอง ประโยคที่สองถามอย่างเจาะจงกับคนที่กล้าเอ่ยเช่นนั้น

          “...” แม้จะเป็นคนเสนอ แต่เมื่อเจอคำถามนั้นปรีดิทาก็สะอึกอยู่ไม่น้อย

          “ครั้งละแสนน่าจะพอ ให้สมกับดีกรี...คุณหมอคนเก่ง” หนนี้ทิวัตถ์เป็นฝ่ายสรุปบ้าง เป็นข้อสรุปที่มีความเย้ยหยันแฝงอยู่เต็มเปี่ยม

          “ถ้าจะให้ตามความสามารถ โปรดควรได้มากกว่านั้น” ปรีดิทารู้สึกคล้ายถูกกระสุนปืนกระหน่ำยิงไปทั่วร่างกาย เธอเลือกจะเก็บความเจ็บไว้ด้านใน ทว่าหัวใจก็อดไม่ได้ที่จะหวนนึกถึงการเป็นหมอ มันเป็นสิ่งที่เธอรักพอๆ กับเขา

          “ก็แค่อดีตปะ เท่านี้ก็พอแล้ว” ทิวัตถ์ถามให้คิด

          “แต่โปรดต้องเป็นเธอ ไม่ใช่ตัวเอง โปรดต้องได้แบบสมน้ำสมเนื้อ โปรดจะไม่ยอมขาดทุน คุณเองก็คงไม่คิดโกงโปรดหรอกใช่ไหมคะ คุณหมอไท่คนดี” ครั้งนี้ปรีดิทาขอประชดเขากลับบ้าง และจะไม่ยอมเด็ดขาด

          “เดี๋ยวนี้ปากเก่งนะ ไม่เห็นเหมือนแต่ก่อน” คนที่ได้ฟังถ้อยคำแสบราวกับมดกัดทวงถาม หรือนี่คือตัวตนจริงๆ ของปรีดิทา

          “คุณเองก็ไม่เหมือนแต่ก่อน” เขาไม่มีสิทธิ์มาถามหรือต่อว่า เพราะคนที่เปลี่ยนไปก่อนคือเขา

          “เรามันก็เป็นกิ้งก่าที่เปลี่ยนสีได้ด้วยกันทั้งสองคนนั่นละ” ทิวัตถ์ไหวไหล่คล้ายยอมรับกลายๆ ส่วนหญิงสาวได้แค่มองคนที่กล่าววาจาร้ายๆ นาทีถัดมาลำตัวก็ชะงักไปเล็กน้อยกับประโยครู้ทันของชายตรงหน้า

          “ไม่กี่อาทิตย์คงหนีได้แล้ว”

          ทิวัตถ์รู้ดีว่าเขาจะเป็นที่พักพิงของปรีดิทาไม่นานหรอก หลังจากนี้เจ้าตัวคงคิดหาทางจะจากไป