บทที่ 24

ทว่าความเงียบสงบนั้นกลับถูกทำลายลงด้วยเสียงฝีเท้าที่เร่งรีบแต่พยายามรักษาความเบาบาง เจิ้งอวี่ องครักษ์คนสนิทในชุดสีเข้ม ผลักประตูเข้ามาและรีบปิดลงอย่างมิดชิด ก่อนจะประสานมือคารวะอย่างนอบน้อม

กู้ถิงเหิงไม่ได้ละสายตาจากฎีกาตรงหน้า "มีเรื่องอันใด หากเป็นรายงานจากกรมราชทัณฑ์เรื่องจ้าวผิง ให้วางไว้บนโต๊ะมุมขวา"

"มิใช่เรื่องของจ้าวผิงขอรับนายท่าน" เจิ้งอวี่ลดเสียงลงเล็กน้อย "เป็นรายงานจากสายข่าวที่จวนสกุลกู้ขอรับ"

พู่กันในมือของพญายมแห่งอวี้สื่อไถชะงักค้างอยู่กลางอากาศ หยดน้ำหมึกสีดำหยดลงบนกระดาษจนเกิดเป็นรอยด่าง ทว่าเขาไม่ได้สนใจมัน ดวงตาคมกริบตวัดขึ้นมององครักษ์คนสนิททันที

"เกิดอะไรขึ้นที่เรือน" น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำและแฝงความกดดันที่ทำให้ผู้ฟังต้องลอบกลืนน้ำลาย

"เมื่อราวหนึ่งชั่วยามก่อน ฮูหยินผู้เฒ่าให้คนไปเชิญฮูหยินจากเรือนตะวันออกไปพบที่เจิ้งถังขอรับ" เจิ้งอวี่รายงานอย่างรวดเร็ว "สายข่าวแจ้งว่า มีแม่สื่อจากตระกูลสวี ขุนนางระดับหก นำรูปวาดของคุณหนูสามตระกูลสวีมาให้ฮูหยินผู้เฒ่าเลือกดู ฮูหยินผู้เฒ่าตั้งใจจะใช้จารีตเรื่องทายาทบีบให้ฮูหยินยอมรับคุณหนูสามเข้ามาเป็นอนุภรรยาของนายท่านขอรับ"

อากาศในห้องทำงานพลันเย็นเยียบลงหลายส่วน กู้ถิงเหิงวางพู่กันลงบนแท่นหยกอย่างเชื่องช้า นิ้วมือยาวลูบคลึงแหวนหยกบนนิ้วหัวแม่มือ มารดาของเขายังคงไม่ยอมแพ้ แม้เขาจะประกาศกร้าวไปแล้วว่าจะไม่รับอนุภรรยา แต่มารดากลับฉวยโอกาสยามที่เขาออกมาว่าราชการ เรียกเสิ่นจือเวยไปกดดันเพียงลำพัง

"นางเป็นอย่างไรบ้าง" กู้ถิงเหิงถาม เสียงของเขาราบเรียบ ทว่าเจิ้งอวี่ที่ติดตามมานานย่อมรู้ดีว่าภายใต้ความราบเรียบนั้นคือพายุที่กำลังก่อตัว "นางตื่นตระหนกหรือไม่"

เขาเพิ่งสร้างรอยร้าวในความสัมพันธ์กับนางเมื่อวานนี้ที่ชูฝาง นางเพิ่งระแวงว่าเขามีความลับซ่อนอยู่ในกล่องไม้จันทน์แดง หากวันนี้นางต้องมาเผชิญหน้ากับการบีบคั้นให้รับหญิงอื่นเข้าจวน นกน้อยที่หวงแหนอิสรภาพและพื้นที่ของตนเองอย่างนาง อาจจะทนไม่ไหวและฉีกสัญญาหนีไป

"มิได้ขอรับนายท่าน" เจิ้งอวี่รีบตอบ พร้อมกับแววตาที่ฉายแววเลื่อมใสออกมาอย่างปิดไม่มิด "ฮูหยินไม่ได้ตื่นตระหนกและไม่ได้ให้สาวใช้วิ่งมาขอความช่วยเหลือจากนายท่านที่นี่เลยขอรับ ฮูหยินเดินเข้าไปในเจิ้งถัง นั่งลงจิบชาอย่างใจเย็น ก่อนจะขอดูรูปวาดของคุณหนูสามตระกูลสวี"

คิ้วเข้มของกู้ถิงเหิงเลิกขึ้นเล็กน้อย "นางขอดูรูปวาด?"

"ขอรับ ฮูหยินพิจารณารูปวาดแล้วกล่าวกับแม่สื่อตระกูลสวีว่า 'รูปโฉมงดงาม ทว่าดูบอบบางยิ่งนัก จวนสกุลกู้กำลังอยู่ในช่วงรัดเข็มขัด หากตระกูลสวียินดีส่งบุตรสาวมาเป็นอนุ โดยไม่เรียกร้องสินสอด และยอมให้ข้าหักเงินค่าเบี้ยเลี้ยงรายเดือนของเรือนหลักลงครึ่งหนึ่งเพื่อนำมาเป็นค่าเสื้อผ้าเครื่องประทินโฉมของอนุผู้นี้ ข้าก็ยินดีประทับตราอนุญาต' ขอรับ"

กู้ถิงเหิงนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ ก่อนที่มุมปากซึ่งเคยกดลึกเป็นเส้นตรงจะค่อยๆ ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบา... รอยยิ้มที่ไม่ได้เสแสร้ง ทว่ามาจากความพึงพอใจอย่างถึงที่สุด

"แล้วมารดาข้าว่าอย่างไร"

"ฮูหยินผู้เฒ่าโกรธจนหน้าดำหน้าแดงขอรับ กล่าวหาว่าฮูหยินตระหนี่ถี่เหนียวเกินไป ฮูหยินจึงกางสมุดบัญชีรายรับรายจ่ายของจวนกู้ที่เพิ่งสะสางเสร็จเมื่อคืนออกให้ดูทีละหน้า ชี้แจงให้เห็นว่าเบี้ยหวัดของนายท่านไม่เพียงพอจะเลี้ยงดูคนเพิ่ม หากจะรับอนุ ก็ต้องใช้เงินจากกำไรของร้านผ้าไหมอวี้หลาน ซึ่งเป็นสินเดิมของฮูหยิน... ฮูหยินกล่าวปิดท้ายว่า 'ใต้เท้ากู้เพิ่งประกาศต่อหน้าฟ้าดินว่ารักความสงบ หากข้าใช้เงินสินเดิมของข้า ไปซื้อความวุ่นวายเข้ามารบกวนการทำงานของสามี ข้าย่อมมีความผิดฐานไม่รู้จักดูแลจวนให้สงบสุข' ขอรับ"

เจิ้งอวี่กลั้นหัวเราะ "แม่สื่อตระกูลสวีเห็นท่าไม่ดี ทั้งเรื่องจะไม่ได้สินสอดและเรื่องที่นายหญิงกุมอำนาจเงินเบ็ดเสร็จ จึงรีบเก็บรูปวาดและขอตัวกลับไปทันที ฮูหยินผู้เฒ่าก็อ้างว่าปวดศีรษะและให้คนประคองกลับห้องพักไปแล้วขอรับ"

รอยยิ้มบนใบหน้าของกู้ถิงเหิงกว้างขึ้นอีกนิด มันคือรอยยิ้มของบุรุษที่ค้นพบว่า สตรีที่เขาเลือกมายืนเคียงข้างนั้น ไม่ใช่ดอกไม้บอบบางที่ต้องคอยกางร่มบังฝนให้ตลอดเวลา ทว่านางคือต้นไม้ใหญ่ที่สามารถหยั่งรากลึกและยืนหยัดต้านทานพายุได้ด้วยลำต้นของนางเอง

นางใช้ 'ข้อตกลง' เรื่องการจัดการบัญชี และใช้ 'คำพูด' ของเขาที่ประกาศไว้ มาเป็นเกราะกำบังสะท้อนการโจมตีของมารดาได้อย่างหมดจด นางไม่ได้โวยวาย ไม่ได้ร้องไห้เรียกร้องความยุติธรรม แต่นางใช้สมองและตัวเลขในการเชือดเฉือนศัตรูอย่างมีชั้นเชิง

นี่แหละคือเสิ่นจือเวย สตรีที่เขามองเห็นทะลุแสงโคมไฟเมื่อหกปีก่อน

"ตอนนี้นางอยู่ที่ใด" กู้ถิงเหิงลุกขึ้นยืน เขาปลดสายรัดแขนเสื้อออกและจัดแจงเสื้อผ้าให้เรียบร้อย ไม่มีความคิดที่จะสะสางฎีกาบนโต๊ะอีกต่อไป

"หลังจากจัดการเรื่องในเจิ้งถังเสร็จ ฮูหยินก็สั่งให้บ่าวเตรียมรถม้า ออกเดินทางไปตรวจบัญชีที่ร้านผ้าไหมอวี้หลานทางทิศตะวันออกแล้วขอรับ"

"เตรียมม้า" กู้ถิงเหิงออกคำสั่งเสียงเรียบ ทว่าแฝงความเด็ดขาด "เปิ่นกวนจะออกไปตรวจตราย่านการค้าเสียหน่อย"

"รับทราบขอรับ!"

...