บทที่ 23

เสิ่นจือเวยก้าวเดินไปตามระเบียงทางเดินหินด้วยฝีเท้าที่เร็วกว่าปกติ ลมวสันต์ที่พัดมาปะทะใบหน้าไม่ได้ช่วยลดทอนความร้อนผ่าวบนพวงแก้มของนางลงได้เลย

เมื่อนางกลับมาถึงห้องรับรองในเรือนตะวันออก นางทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้หวงฮวาหลี วางตำรากฎหมายลงบนโต๊ะ ก่อนจะยกมือขึ้นทาบบนหน้าอกซ้ายของตนเอง

หัวใจของนางยังคงเต้นรัวแรงผิดจังหวะ ฝ่ามือทั้งสองข้างชื้นไปด้วยเหงื่อเย็นเยียบ

ภาพดวงตาสีหมึกที่เต็มไปด้วยความกดดันและหวงแหนของเขายังคงสลักแน่นอยู่ในห้วงความคิด ความใกล้ชิดที่ชวนให้หายใจไม่ออก กลิ่นสนและกลิ่นชาที่โอบล้อมรอบตัวนาง... ทุกอย่างช่างแตกต่างจากภาพลักษณ์ของขุนนางผู้เคร่งขรึมและเยือกเย็นที่นางเคยประเมินไว้

กู้ถิงเหิงมีมุมที่ซ่อนเร้น เขาไม่ได้ไร้อารมณ์ความรู้สึกดุจหยกสลักอย่างที่แสดงออก กล่องไม้ใบนั้นคือความลับที่สามารถสั่นคลอนความเยือกเย็นของพญายมผู้นี้ได้อย่างรุนแรง

ใบเทียบดวงชะตาสมรส... เสิ่นจือเวยขบคิดอย่างหนัก ของสตรีใดกัน ที่ทำให้เขาต้องเก็บซ่อนไว้ลึกซึ้งถึงเพียงนั้น สตรีที่เขาเคยรักแต่ไม่อาจสมหวังงั้นหรือ?

หากเป็นเช่นนั้นจริง นางควรจะรู้สึกโล่งใจ เพราะนั่นหมายความว่าเขามีคนที่อยู่ในใจอยู่แล้ว และการแต่งงานกับนางก็เป็นเพียงการหาฉากหน้าเพื่อบังหน้าหรือเพื่อผลประโยชน์ทางการเงินจริงๆ นางจะไม่ต้องกังวลว่าเขาจะเกิดความรู้สึกผูกพันและล้ำเส้นเข้ามาในชีวิตของนาง

ทว่าทำไม... ลึกๆ ในใจของนาง กลับรู้สึกถึงความวูบโหวงแปลกประหลาด เมื่อคิดว่าในหัวใจของบุรุษผู้กางปีกปกป้องนางอย่างแข็งแกร่งผู้นี้ มีเงาของสตรีอื่นซ่อนอยู่

"นายหญิงเจ้าคะ"

เสียงเรียกของเซี่ยจูดังขึ้น ทำลายภวังค์ความคิดของเสิ่นจือเวย สาวใช้คนสนิทก้าวเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก "นายหญิง ตำรากฎหมายได้มาแล้วหรือเจ้าคะ"

"อืม ได้มาแล้ว" เสิ่นจือเวยปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นเถ้าแก่เนี้ยผู้เยือกเย็นดังเดิม นางดึงมือออกจากหน้าอก วางลงบนตักอย่างสง่าผ่าเผย "มีเรื่องอันใดหรือ หน้าตาเจ้าดูตื่นตระหนกนัก"

เซี่ยจูขยับเข้ามาใกล้ ก่อนจะกระซิบเสียงเบา "เมื่อครู่ แม่นมเติ้ง คนสนิทของฮูหยินผู้เฒ่า มาแจ้งที่หน้าเรือนตะวันออกเจ้าค่ะ บ่งบอกว่าฮูหยินผู้เฒ่าเรียกนายหญิงไปพบที่ 'เจิ้งถัง' บัดเดี๋ยวนี้เจ้าค่ะ"

คิ้วเรียวพาดเฉียงของเสิ่นจือเวยขมวดเข้าหากันทันที "ท่านแม่เรียกข้าไปพบในยามนี้? มีเรื่องเร่งด่วนอันใด"

ตั้งแต่เหตุการณ์ยกน้ำชาในวันแรกที่กู้ถิงเหิงออกหน้าปกป้องนางอย่างเด็ดขาด แม่สามีผู้นี้ก็อ้างว่าป่วยและเก็บตัวเงียบอยู่ในเรือน ไม่เคยเรียกนางไปพบหรือก้าวก่ายเรื่องการจัดแจงบัญชีในจวนอีกเลย การเรียกตัวกะทันหันในเวลาที่กู้ถิงเหิง(ที่ทุกคนคิดว่า)ไปทำงานที่อวี้สื่อไถ ย่อมไม่ใช่เรื่องดีอย่างแน่นอน

"บ่าวไปสืบถามจากสาวใช้ที่เรือนหลักมาได้ความว่า..." เซี่ยจูอึกอักเล็กน้อย "มีแม่สื่อจากตระกูลขุนนางระดับล่างมาเยี่ยมเยียนฮูหยินผู้เฒ่าเมื่อเช้านี้เจ้าค่ะ และ... นำรูปวาดของหญิงสาววัยแรกแย้มมาให้ฮูหยินผู้เฒ่าเลือกดูด้วยเจ้าค่ะ"

ดวงตากระจ่างใสของเสิ่นจือเวยเย็นเยียบลงในพริบตา

รูปวาดของหญิงสาววัยแรกแย้ม? เป้าหมายของแม่สามีผู้นี้ช่างชัดเจนและไม่ยอมแพ้เสียจริง

แม้กู้ถิงเหิงจะประกาศกร้าวไปแล้วว่าจะไม่รับอนุภรรยา ทว่าฮูหยินกู้ผู้ยึดมั่นในจารีตของตระกูลขุนนางและให้ความสำคัญกับการมีทายาทสืบสกุล ย่อมไม่อาจทนเห็นบุตรชายหัวแก้วหัวแหวนต้องใช้ชีวิตร่วมกับหญิงม่ายที่ไม่อาจให้กำเนิดบุตรได้โดยไม่หาทางแทรกแซง นางเพียงแค่รอจังหวะที่ลูกชายไม่อยู่ เพื่อเรียกตัวลูกสะใภ้ไปกดดันโดยตรง

"ดูเหมือนว่าความสงบสุขของข้าจะสั้นกว่าที่คิด" เสิ่นจือเวยลุกขึ้นยืน นางปัดรอยยับบนกระโปรงของตนให้เรียบกริบ "เซี่ยจู เตรียมตัว เราจะไปที่เจิ้งถัง"

"นายหญิง จะให้บ่าวรีบวิ่งไปแจ้งใต้เท้ากู้ที่อวี้สื่อไถหรือไม่เจ้าคะ" เซี่ยจูเสนออย่างร้อนรน นางรู้ดีว่าหากนายหญิงต้องเผชิญหน้ากับแม่สามีเพียงลำพัง ย่อมถูกจารีตข้ออ้างเรื่องความกตัญญูกดข่มจนโต้เถียงได้ยาก

"ไม่ต้อง" เสิ่นจือเวยปฏิเสธเสียงเฉียบ

นางนึกถึงสายตาที่แฝงความโกรธเกรี้ยวและหวงแหนของกู้ถิงเหิงในชูฝางเมื่อครู่ กำแพงกั้นระหว่างพวกเขาเพิ่งถูกตีให้ห่างออกไป นางจะไม่ยอมวิ่งไปหลบหลังแผ่นหลังของเขาเพื่อขอความช่วยเหลือในเรื่องปัญหาหลังเรือนเช่นนี้

"ใต้เท้ากู้มอบกุญแจทุกดอกในจวนนี้ให้ข้าแล้ว ข้าคือผู้กุมอำนาจจัดการทรัพย์สินและการเบิกจ่ายทั้งหมด หากข้าไม่อาจจัดการกับความวุ่นวายของแม่สามีได้ด้วยตนเอง ข้าก็ไม่สมควรได้ชื่อว่าเป็นเถ้าแก่เนี้ยสกุลเสิ่น"

เสิ่นจือเวยเชิดคางขึ้น แววตาของนางแปรเปลี่ยนเป็นความมุ่งมั่นและแข็งกร้าว นางก้าวเดินออกจากเรือนตะวันออก มุ่งหน้าสู่โถงใหญ่ของจวนกู้เพื่อเตรียมรับมือกับคลื่นลมระลอกใหม่ โดยไม่รู้เลยว่า การปฏิเสธความช่วยเหลือของเขาในครั้งนี้ จะนำไปสู่การท้าทายขอบเขตความอดทนของพญายมในบทต่อไป

กลิ่นหมึกหินต้วนเหยียนที่ฝนทิ้งไว้จนข้นคลั่ก ลอยอวลอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวของกู้ถิงเหิง ณ ศาลาว่าการสำนักตรวจการอวี้สื่อไถ

แสงแดดยามบ่ายคล้อยสาดส่องผ่านช่องหน้าต่างกระดาษ ทาบทับลงบนกองฎีกาที่วางเรียงรายอย่างเป็นระเบียบไร้ที่ติบนโต๊ะไม้จันทน์ดำ บรรยากาศภายในห้องเงียบสงัด มีเพียงเสียงพู่กันขนหมาป่าตวัดลงบนกระดาษเซวียนจื่ออย่างหนักแน่นและทรงพลัง กู้ถิงเหิงประทับนั่งหลังตรงดุจคันศรที่ถูกง้างจนสุด ดวงตาสีหมึกดำมืดดุจห้วงน้ำลึกกวาดมองข้อความในรายงานการทุจริตของขุนนางท้องถิ่น ใบหน้าคมคายหล่อเหลานั้นราบเรียบเยือกเย็น ไร้ซึ่งระลอกคลื่นแห่งอารมณ์ใดๆ