บทที่ 21

"เจอแล้ว" รอยยิ้มพึงพอใจปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของนาง

ทว่าตำราเล่มนั้นถูกอัดแน่นอยู่ระหว่างหนังสือเล่มหนาอีกสองเล่ม เสิ่นจือเวยต้องออกแรงดึงเล็กน้อย นางเขย่งปลายเท้าขึ้นเพื่อเพิ่มแรง ทว่าจังหวะที่หนังสือหลุดพรวดออกมาจากช่องว่างนั้น ข้อศอกของนางที่สวมทับด้วยแขนเสื้อเป้ยจื่อกว้างๆ กลับไปปัดโดนบางสิ่งบนชั้นหนังสือที่อยู่ลึกเข้าไปด้านใน

กึก... เคร้ง!

เสียงวัตถุบางอย่างร่วงหล่นกระแทกพื้นกระดานไม้ดังสนั่นท่ามกลางความเงียบสงัดของห้องชูฝาง

เสิ่นจือเวยสะดุ้งสุดตัว นางรีบก้าวลงจากม้านั่งไม้ หันขวับไปมองที่พื้นด้วยหัวใจที่เต้นรัวแรง

สิ่งที่ร่วงหล่นลงมาไม่ใช่ตำรา แต่เป็น 'กล่องไม้' ขนาดเท่าฝ่ามือใบหนึ่ง

มันคือกล่องไม้ที่ทำจากไม้จันทน์แดงเนื้อดี ทว่าสิ่งที่สะดุดตานางในฐานะแม่ค้าที่คุ้นเคยกับการประเมินคุณภาพสินค้าคือ ร่องรอยบนตัวกล่อง

กล่องไม้ใบนี้ไม่ใช่ของใหม่ มุมทั้งสี่ด้านของมันมีรอยสึกหรอและมนโค้ง บ่งบอกว่ามันถูกหยิบจับและลูบคลำมานับครั้งไม่ถ้วนตลอดหลายปีที่ผ่านมา ตัวล็อกทองเหลืองด้านหน้ามีคราบสนิมสีเขียวจางๆ เกาะอยู่ และที่สำคัญ... บนฝากล่องมีฝุ่นบางๆ เกาะอยู่ บ่งชี้ว่ามันถูกซ่อนเก็บไว้ในซอกลึกสุดของชั้นหนังสือโดยไม่ได้ถูกนำออกมาเช็ดถูเป็นเวลานาน

นี่คือสิ่งของที่ย้อนแย้งกับความเป็นระเบียบเรียบร้อยและสะอาดหมดจดของห้องหนังสือแห่งนี้อย่างสิ้นเชิง

แรงกระแทกเมื่อครู่ ทำให้ตัวล็อกทองเหลืองที่เสื่อมสภาพหลุดออก ฝากล่องไม้แง้มเปิดขึ้นเล็กน้อย

เสิ่นจือเวยยืนนิ่งอยู่กับที่ นางไม่ได้ตั้งใจจะละลาบละล้วงความลับของเขา ทว่าสายตาของนางกลับไม่อาจละไปจากรอยแยกของฝากล่องได้

สิ่งที่ซ่อนอยู่ภายในกล่องไม้จันทน์แดงเก่าแก่ใบนี้ ไม่ใช่ตั๋วเงิน ไม่ใช่ป้ายหยกประจำตำแหน่ง และไม่ใช่หลักฐานการสืบสวนคดีใดๆ

ทว่ามันคือ... กระดาษสีแดงสด

กระดาษสีแดงที่มีเกล็ดทองคำเปลวผสมอยู่ในเนื้อกระดาษ ขอบกระดาษถูกพับอย่างประณีต แม้จะเห็นเพียงเสี้ยวเดียว ทว่าสตรีที่เคยผ่านการออกเรือนมาแล้วย่อมจดจำลักษณะของกระดาษชนิดนี้ได้ในทันที

มันคือกระดาษสำหรับเขียน 'ปาจื้อ' หรือใบเทียบดวงชะตาสมรส

หัวใจของเสิ่นจือเวยกระตุกวูบ ใบเทียบดวงชะตาสมรส? เหตุใดกู้ถิงเหิงถึงมีของสิ่งนี้ถูกซ่อนเก็บไว้อย่างมิดชิดและทะนุถนอมมานานหลายปีในห้องทำงานของเขา?

หากเป็นใบเทียบดวงระหว่างเขากับนางเมื่อเจ็ดวันก่อน มันย่อมต้องเป็นกระดาษใหม่เอี่ยมและถูกเก็บไว้ในหีบสินสอดอย่างเปิดเผย ไม่ใช่ถูกซ่อนไว้ในกล่องไม้เก่าคร่ำคร่าที่มีรอยลูบคลำจนสึกหรอเช่นนี้

ความอยากรู้อยากเห็นที่รุนแรงผลักดันให้นางก้าวเท้าเข้าไปใกล้กล่องไม้ใบนั้น นางต้องการรู้ว่าชื่อของสตรีใดที่ถูกเขียนอยู่บนกระดาษแผ่นนั้น สตรีใดที่ทำให้บุรุษผู้เย็นชาและไร้หัวใจอย่างพญายม ต้องเก็บซ่อนดวงชะตาของนางไว้ในที่ที่ลึกที่สุดของจวน

เสิ่นจือเวยย่อตัวลง มือที่สั่นสะท้านเล็กน้อยยื่นออกไปหมายจะเปิดฝากล่องให้กว้างขึ้น เพื่ออ่านตัวอักษรที่ซ่อนอยู่ด้านใน

ทว่าก่อนที่ปลายนิ้วของนางจะทันได้สัมผัสกับเนื้อไม้จันทน์แดง...

ปัง!

เสียงประตูห้องหนังสือถูกผลักเปิดออกอย่างรุนแรงจนบานประตูกระแทกกับผนังดังสนั่น

เสิ่นจือเวยสะดุ้งสุดตัว นางรีบชักมือกลับและเงยหน้าขึ้นมองไปยังต้นเสียง

ที่กรอบประตู ร่างสูงใหญ่ของกู้ถิงเหิงยืนตระหง่านอยู่ เขายังคงสวมชุดขุนนางสีแดงเข้มประจำตำแหน่ง ทว่าสภาพของเขาไม่ได้เรียบร้อยสมบูรณ์แบบดุจทุกครา ชายเสื้อคลุมของเขามีรอยยับเล็กน้อย หน้าอกกว้างกระเพื่อมขึ้นลงเบาๆ ราวกับเพิ่งเร่งรีบเดินทางกลับมาอย่างกระชั้นชิด

แต่สิ่งที่ทำให้เสิ่นจือเวยรู้สึกหนาวเยือกไปถึงกระดูก ไม่ใช่การปรากฏตัวอย่างกะทันหันของเขา ทว่าคือดวงตาสีหมึกคู่นั้น

ดวงตาที่เคยมืดมิดและสงบนิ่งดุจห้วงน้ำลึก บัดนี้กำลังจับจ้องมองมาที่นาง... ไม่สิ มองข้ามไหล่นางไปยังกล่องไม้ที่ตกอยู่บนพื้น แววตาของเขาไม่ได้มีความโกรธเกรี้ยวที่ถูกบุกรุกพื้นที่ ทว่ามันเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกที่ถูกปกปิดไว้อย่างรวดเร็ว และถูกแทนที่ด้วยความเย็นเยียบที่แหลมคมดุจใบมีด

มันคือสายตาของคนที่ถูกล่วงล้ำเข้ามาถึง 'กล่องดวงใจ' ที่ซ่อนเร้นไว้อย่างลึกที่สุด

บรรยากาศในชูฝางที่เคยเงียบสงบ พลันอัดแน่นไปด้วยความกดดันที่หนักหน่วงจนแทบหายใจไม่ออก อากาศรอบตัวดูเหมือนจะถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น

กู้ถิงเหิงก้าวเท้ายาวๆ เข้ามาในห้อง เขาไม่ได้เดินเข้ามาด้วยท่วงท่าสง่างามตามปกติ ทว่าเป็นการก้าวเดินที่รวดเร็วและคุกคาม ระยะห่างระหว่างประตูกับชั้นหนังสือถูกร่นลงในเวลาเพียงไม่กี่อึดใจ

เสิ่นจือเวยรีบผุดลุกขึ้นยืน นางก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ แผ่นหลังของนางชนเข้ากับชั้นหนังสือไม้ ไม่มีทางให้ถอยหนีอีกต่อไป

เขาหยุดยืนอยู่ห่างจากนางเพียงคืบเดียว ร่างสูงใหญ่ของเขาบดบังแสงสว่างจากหน้าต่างจนหมดสิ้น เงาดำทาบทับลงบนตัวนาง กลิ่นสนเย็นเยียบผสมผสานกับกลิ่นชาเจียนฉาที่เข้มข้น แผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาราวกับกำแพงที่กักขังนางไว้

กู้ถิงเหิงไม่ได้มองหน้านาง เขาย่อตัวลงอย่างรวดเร็ว มือใหญ่ที่มีรอยด้านจากการจับดาบ คว้ากล่องไม้จันทน์แดงบนพื้นขึ้นมา

จังหวะที่เขาคว้ากล่องใบนั้น ข้อต่อข้อนิ้วของเขาขาวซีดเพราะแรงบีบที่รุนแรง เขาใช้นิ้วหัวแม่มือกดฝากล่องให้ปิดสนิทดัง กริ๊ก อย่างเด็ดขาด ก่อนจะเก็บมันซ่อนเข้าไปในแขนเสื้อกว้างอย่างรวดเร็วจนเสิ่นจือเวยมองตามไม่ทัน