บทที่ 22

เมื่อกล่องไม้หายวับไปจากสายตา กู้ถิงเหิงจึงค่อยๆ ยืดตัวขึ้นยืนเต็มความสูงอีกครั้ง คราวนี้ดวงตาคมกริบของเขากดต่ำลง จับจ้องมองมาที่ใบหน้าของสตรีที่ยืนพิงชั้นหนังสืออยู่

ความเงียบที่โรยตัวอยู่ระหว่างคนทั้งสองนั้นน่ากลัวยิ่งกว่าเสียงตวาดด่า

เสิ่นจือเวยพยายามบังคับลมหายใจให้เป็นปกติ นางเชิดคางขึ้นเล็กน้อย ใช้ความหยิ่งทะนงของเถ้าแก่เนี้ยมาเป็นเกราะกำบังความสั่นไหวในดวงตา "ข้า... ข้าขออภัยใต้เท้า ข้าเพียงเข้ามาหาตำรากฎหมายพาณิชย์ ไม่ทันระวังจึงปัดโดนสิ่งของของท่านหล่น ข้าไม่ได้ตั้งใจจะละลาบละล้วง..."

คำแก้ตัวของนางขาดหายไปในลำคอ เมื่อกู้ถิงเหิงขยับตัวเข้ามาใกล้อีกนิด

ระยะห่างระหว่างพวกเขาบัดนี้ใกล้ชิดจนเกินควร ใกล้จนนางสามารถมองเห็นแพขนตาหนาของเขา ใกล้จนสัมผัสได้ถึงไอความร้อนที่แผ่ออกมาจากแผงอกกว้าง และใกล้จนนางได้กลิ่นชาจางๆ ที่ลอยอวลมาจากลมหายใจของเขา

มือข้างหนึ่งของกู้ถิงเหิงยกขึ้น วางทาบลงบนขอบชั้นหนังสือในระดับสายตาของนาง ปิดกั้นทางหนีฝั่งขวาอย่างสมบูรณ์ ท่วงท่านี้คล้ายคลึงกับการกักขัง ทว่ากลับไม่ได้สัมผัสโดนตัวนางแม้แต่ปลายผม

"เปิ่นกวนเคยบอกบ่าวไพร่ไว้ชัดเจน" น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำและแหบพร่ากว่าปกติ มันไม่ได้ดังกังวาน ทว่ากลับกดทับลงบนโสตประสาทอย่างหนักหน่วง "ว่าชูฝางคือเขตหวงห้าม"

"ข้าเป็นภรรยาของท่าน ตามข้อตกลงข้ามีหน้าที่จัดการบัญชีทั้งหมด การเข้ามาหาตำรากฎหมายเพื่อปกป้องการค้าของข้า ก็ถือเป็นการรักษาผลประโยชน์ที่เราตกลงกันไว้มิใช่หรือเจ้าคะ" เสิ่นจือเวยเถียงกลับ แม้หัวใจจะเต้นรัวจนแทบกระดอนออกมานอกอก ทว่านางเลือกที่จะใช้ 'ข้อตกลง' มาเป็นเกราะกำบัง

กู้ถิงเหิงจ้องมองริมฝีปากอวบอิ่มที่กำลังเอ่ยถ้อยคำอวดดีเหล่านั้น แววตาของเขามืดมิดลงอีกระดับ ร่องรอยของความโกรธเกรี้ยวที่ถูกควบคุมไว้อย่างยากลำบากวาบผ่านนัยน์ตาสีหมึก

เขาโกรธ ไม่ใช่เพราะนางเข้ามาในห้องหนังสือ แต่โกรธที่ความลับที่เขาเฝ้ารักษามาหกปีเกือบจะถูกเปิดเผยต่อหน้านาง โกรธที่ตนเองสูญเสียความเยือกเย็นเพียงเพราะได้รับรายงานจากองครักษ์เงาว่า 'ฮูหยินแอบเข้าไปในชูฝาง' จนเขาต้องทิ้งการประชุมสำคัญที่อวี้สื่อไถแล้วควบม้ากลับมาอย่างบ้าคลั่ง

เขาไม่พร้อม... เขายังไม่พร้อมให้นางรับรู้ความจริง ว่าการแต่งงานครั้งนี้ไม่ใช่ข้อตกลงทางธุรกิจที่นางเป็นผู้คุมเกม แต่มันคือกับดักที่เขาวางไว้เพื่อจับนกน้อยตัวนี้มาขังไว้ข้างกายตลอดกาล

หากนางเห็นใบเทียบดวงชะตานั้น หากนางรู้ว่าเขาส่งคนไปสืบดวงชะตาของนางตั้งแต่หกปีก่อน และเฝ้ารอให้นางเป็นม่ายเพื่อจะได้ครอบครองนาง นกน้อยที่รักอิสระและเกลียดการถูกบงการผู้นี้ จะต้องมองว่าเขาเป็นคนวิปริตและน่าหวาดกลัว นางจะโกรธเกลียดเขา และหาทางฉีกข้อตกลงทิ้งเพื่อหนีไปให้ไกลที่สุด

"ผลประโยชน์..." กู้ถิงเหิงทวนคำนั้นเบาๆ เขาโน้มใบหน้าลงมาใกล้ชิดจนปลายจมูกแทบจะชนกัน สายตาของเขาเลื่อนจากริมฝีปากขึ้นมาสบตากับนางตรงๆ

"ข้าอนุญาตให้เจ้าจัดการบัญชี ข้าอนุญาตให้เจ้าใช้ป้ายชื่อตระกูลกู้เพื่อข่มขู่ศัตรู" เสียงของเขากระซิบพร่าอยู่ชิดริมฝีปากนาง แฝงความอันตรายที่สั่นคลอนจิตใจ "ทว่าข้าไม่เคยอนุญาตให้เจ้าก้าวล้ำเข้ามาในพื้นที่ที่ข้าไม่ได้เปิดรับ"

เสิ่นจือเวยกลั้นหายใจ ความใกล้ชิดนี้มันมากเกินไป มากกว่าคืนเข้าหอที่พวกเขานอนร่วมเตียงเดียวกันเสียอีก สายตาของเขาในยามนี้ไม่ได้เย็นชาดุจพญายม ทว่ามันแฝงความร้อนแรงบางอย่างที่นางอ่านไม่ออก มันคือความหวงแหน ความกดดัน และความโหยหาที่ถูกบีบอัดจนแทบระเบิด

"อย่าเข้ามาในห้องนี้โดยไม่บอกกล่าวอีก" เขาเอ่ยคำสั่งสุดท้ายด้วยน้ำเสียงที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ "สิ่งใดที่เปิ่นกวนซ่อนไว้ ย่อมหมายความว่ามันไม่ใช่สิ่งที่เจ้าควรเห็น"

พูดจบ เขาก็ดันตัวออกห่าง ดึงมือที่ทาบอยู่บนชั้นหนังสือกลับไป บรรยากาศที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออกคลายตัวลงในพริบตา

กู้ถิงเหิงหมุนตัวเดินไปนั่งที่โต๊ะทำงานของตน เขาดึงฎีกาเล่มหนึ่งขึ้นมาเปิดอ่านด้วยท่วงท่าราบเรียบ ราวกับพายุอารมณ์เมื่อครู่เป็นเพียงภาพลวงตา "ได้ตำราที่ต้องการแล้วก็ออกไปเสีย ข้ามีงานต้องสะสาง"

เสิ่นจือเวยยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง นางมองใบหน้าด้านข้างที่กลับมาเย็นชาไร้อารมณ์ของเขา มือของนางกระชับกอดตำรากฎหมายต้าซ่งในดวงใจแน่น

นางไม่พูดสิ่งใดเพิ่มเติม เพียงแค่ก้มศีรษะลงเล็กน้อยเป็นการรับคำ ก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากชูฝางไปอย่างรวดเร็ว

เมื่อบานประตูห้องหนังสือปิดลง กู้ถิงเหิงละสายตาจากฎีกาที่ตนไม่ได้อ่านแม้แต่ตัวอักษรเดียว เขาล้วงมือเข้าไปในแขนเสื้อ ดึงกล่องไม้จันทน์แดงเก่าคร่ำคร่าออกมาวางลงบนโต๊ะ

นิ้วมือยาวลูบไปตามรอยมนโค้งของมุมกล่องอย่างแผ่วเบา ดวงตาสีหมึกของเขาทอประกายลึกล้ำ

นางเกือบจะเห็นมันแล้ว... สติปัญญาอันเฉียบแหลมของนาง หากได้เห็นกระดาษปาจื้อเพียงแวบเดียว นางย่อมต้องเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวทั้งหมดได้ในไม่ช้า

เกราะทองคำที่เขาสร้างขึ้นเพื่อล่อลวงนางเข้ามา เริ่มมีรอยร้าวที่เขาต้องรีบหาทางอุดมันให้มิดชิด ก่อนที่นางจะรู้ตัวว่า แท้จริงแล้วนางไม่ได้กำลังร่วมทุนกับพันธมิตรที่ไร้หัวใจ ทว่านางกำลังเดินเข้ามาในถ้ำของนักล่าที่หิวโหยและรอคอยนางมาถึงหกปีเต็ม

...