บทที่ 25

ย่านการค้าทิศตะวันออกของเมืองเปี้ยนจิงยามบ่ายยังคงคึกคักไปด้วยผู้คน รถม้าและเกี้ยวของคหบดีและขุนนางสัญจรไปมาไม่ขาดสาย กลิ่นหอมของแป้งชาดจากร้านเครื่องหอมผสมผสานกับกลิ่นชาชั้นดีจากโรงเตี๊ยมลอยอวลอยู่ในอากาศ

กู้ถิงเหิงไม่ได้ขี่ม้าเข้าไปอย่างเอิกเกริก เขาสั่งให้เจิ้งอวี่นำม้าไปผูกไว้ที่ตรอกด้านหลัง แล้วเลือกเดินเท้าฝ่าฝูงชนตรงไปยังร้านผ้าไหมอวี้หลาน เขาจงใจสวมเสื้อคลุมสีเข้มทับชุดขุนนางสีแดง เพื่อไม่ให้ดึงดูดสายตาผู้คนมากเกินไป

เมื่อเดินมาถึงฝั่งตรงข้ามของร้านผ้าไหม กู้ถิงเหิงหยุดฝีเท้าลงใต้ร่มเงาของกันสาดร้านขายชา เขายืนนิ่งดุจรูปสลักหยก สายตาคมกริบกวาดมองข้ามถนนไปยังภายในร้านอวี้หลานที่เปิดประตูโล่งต้อนรับลูกค้า

ที่หลังโต๊ะไม้จันทน์แดงสลักลวดลาย เสิ่นจือเวยยืนอยู่ตรงนั้น

นางสวมชุดเป้ยจื่อสีพลัมอ่อนขับผิวให้ดูขาวกระจ่าง ทรงผมเกล้ามวยประดับปิ่นหยกขาวดอกอวี้หลานที่เขามอบให้ ใบหน้างดงามกำลังแย้มยิ้มบางๆ ขณะเจรจาการค้ากับลูกค้าที่เป็นฮูหยินขุนนาง นิ้วมือเรียวยาวของนางคลี่ม้วนผ้าไหมสีปีกแมลงทับทิมออกให้ลูกค้าชม ท่วงท่าของนางพลิ้วไหว งดงาม และเต็มไปด้วยความมั่นใจอย่างเปี่ยมล้น

กู้ถิงเหิงทอดมองภาพนั้นด้วยความหลงใหลที่ซุกซ่อนอยู่ลึกสุดหัวใจ หกปีที่ผ่านมา เขาเคยมายืนแอบมองนางจากระยะไกลเช่นนี้หลายต่อหลายครั้ง มองนางยิ้มแย้มให้ลูกค้า มองนางเติบโตจากคุณหนูในห้องหอ กลายเป็นเถ้าแก่เนี้ยผู้เข้มแข็ง ทว่าความแตกต่างระหว่างอดีตกับปัจจุบันคือ บัดนี้นางสวมปิ่นหยกของเขา และมีป้ายชื่อ 'ฮูหยินกู้' แขวนอยู่บนศีรษะ นางเป็นของเขาแล้วอย่างถูกต้องตามกฎหมายและจารีต

เขาเตรียมจะก้าวข้ามถนนเพื่อเข้าไปหานาง ทว่าสายตาของเขากลับสะดุดเข้ากับบุคคลผู้หนึ่งที่เพิ่งเดินก้าวข้ามธรณีประตูร้านอวี้หลานเข้าไป

บุรุษหนุ่มในชุดผ้าไหมสีฟ้าคราม สวมกวานหยกลวดลายวิจิตร มือหนึ่งถือพัดจันทน์หอมวาดลวดลายกล้วยไม้ ท่วงท่าการเดินกรีดกรายและเต็มไปด้วยความหยิ่งผยองของลูกผู้ดีมีเงิน

คุณชายรองสกุลหวัง

กู้ถิงเหิงหรี่ตาก้าวถอยกลับเข้ามาในร่มเงาของกันสาด ดวงตาสีหมึกเย็นเยียบลงในพริบตา เขารู้จักบุรุษผู้นี้ดี ตระกูลหวังเป็นคหบดีใหญ่ที่มีเส้นสายกับขุนนางกรมคลัง และที่สำคัญ... คุณชายรองหวังผู้นี้ เคยเป็นหนึ่งในบุรุษที่พยายามตามเกี้ยวพาราสีเสิ่นจือเวยอย่างออกหน้าออกตาก่อนที่นางจะแต่งงานกับตระกูลหลี่ และแม้กระทั่งตอนที่นางเป็นม่าย สายข่าวก็เคยรายงานว่าคุณชายหวังผู้นี้พยายามส่งของขวัญมาสานสัมพันธ์อีกครั้ง

กู้ถิงเหิงยืนนิ่ง มองผ่านหน้าต่างร้านที่เปิดกว้าง ประสาทสัมผัสของเขาคมกริบดุจใบมีด เขามองเห็นการขยับริมฝีปากและท่าทางของคนทั้งสองได้อย่างชัดเจน

ภายในร้าน เสิ่นจือเวยละสายตาจากลูกค้าฮูหยินที่เพิ่งเดินจากไป เมื่อเห็นคุณชายหวังก้าวเข้ามา รอยยิ้มการค้าบนใบหน้าของนางก็ลดระดับลงเล็กน้อย กลายเป็นความสุภาพที่รักษาระยะห่าง

"เถ้าแก่เนี้ยเสิ่น... อ้อ ไม่สิ บัดนี้ต้องเรียก ฮูหยินกู้ แล้วสินะ" คุณชายหวังเอ่ยทักทายพลางสะบัดพัดในมือเบาๆ เขาจงใจเน้นคำว่า 'ฮูหยินกู้' ด้วยน้ำเสียงที่แฝงความเย้ยหยันและเสียดาย "ไม่ได้พบกันเสียนาน ตั้งแต่ท่านพ้นไว้ทุกข์ ข้าก็ตั้งใจจะไปเยี่ยมเยียนที่เรือนสกุลเสิ่น แต่ใครจะคาดคิดว่า ท่านจะด่วนตัดสินใจแต่งเข้าจวนอวี้สื่อไปเสียก่อน"

เสิ่นจือเวยรักษาระยะห่าง นางยืนอยู่หลังโต๊ะบัญชี ประสานมือคารวะตามมารยาท "คุณชายหวังกล่าวหนักไปแล้ว การแต่งงานเป็นเรื่องของฟ้าลิขิต ข้าเพียงทำตามจารีต วันนี้คุณชายมาเยือนอวี้หลาน ต้องการชมผ้าไหมทอทองคำจากหางโจวหรือไม่เจ้าคะ ทางเราเพิ่งได้สินค้าล็อตใหม่มา"

"เรื่องผ้าไหมเอาไว้ก่อนเถิด" คุณชายหวังเดินเข้ามาใกล้โต๊ะบัญชีมากยิ่งขึ้น เขาเท้าแขนข้างหนึ่งลงบนขอบโต๊ะ จงใจโน้มตัวเข้าไปใกล้นาง "จือเวย... ข้าพูดจากใจจริงนะ ข้าตกใจยิ่งนักที่ได้ยินข่าว ท่านเป็นสตรีที่งดงามและเก่งกาจถึงเพียงนี้ เหตุใดจึงต้องไปตกระกำลำบากแต่งกับ 'พญายม' ที่มีชื่อเสียงเรื่องความโหดเหี้ยมและยากจนข้นแค้นเช่นนั้นด้วย จวนสกุลกู้หลังคายังซ่อมไม่เสร็จเลยมิใช่หรือ หากท่านยอมเปิดใจให้ข้า ตระกูลหวังของเรา..."

เพล้ง!

เสียงกระเบื้องเคลือบแตกละเอียดดังขึ้นจากฝั่งตรงข้ามของถนน กู้ถิงเหิงบีบถ้วยชาที่เพิ่งรับมาจากเสี่ยวเอ้อร์ของร้านชาจนแหลกคามือ เศษกระเบื้องคมกริบบาดฝ่ามือจนมีหยดเลือดซึม ทว่าเขาไม่รู้สึกเจ็บปวดใดๆ เลยเมื่อเทียบกับไฟโทสะที่กำลังลุกโชนอยู่ในอก

'จือเวย' สุนัขหน้าขนตัวนั้นกล้าเรียกชื่อเล่นของภรรยาเขาอย่างสนิทสนม!

ความหึงหวงที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนในชีวิตของกู้ถิงเหิง ปะทุขึ้นอย่างรุนแรงและเงียบเชียบ มันไม่ใช่ความโกรธที่ฟูมฟายโวยวาย แต่มันคือสัญชาตญาณของการหวงแหนอาณาเขต สัญชาตญาณของสัตว์ป่าที่เห็นชายคากำลังยื่นมือเข้ามาแตะต้องสมบัติที่มันใช้เวลาหกปีในการเฝ้ารอและตะครุบมาไว้ในกรงเล็บ

เขาโยนเศษกระเบื้องเปื้อนเลือดลงบนโต๊ะ วางก้อนเงินตำลึงไว้ให้เสี่ยวเอ้อร์ที่ยืนตัวสั่น ก่อนจะก้าวเท้ายาวๆ ข้ามถนนตรงไปยังร้านผ้าไหมอวี้หลาน

รังสีอำมหิตที่แผ่กระจายออกมาจากร่างสูงใหญ่ในชุดสีเข้มทะมึนนั้น รุนแรงจนชาวบ้านที่เดินสวนทางมาต้องรีบแหวกทางให้โดยสัญชาตญาณ อากาศรอบตัวเขาเย็นเยียบลงจนแทบจับตัวเป็นน้ำแข็ง

ภายในร้าน เสิ่นจือเวยขมวดคิ้ว นางถอยหลังไปครึ่งก้าวเพื่อหลบหลีกการคุกคามของคุณชายหวัง "คุณชายหวัง โปรดระวังคำพูดด้วย ใต้เท้ากู้คือสามีของข้า และเป็นขุนนางในราชสำนัก การที่ท่านกล่าววาจาลบหลู่เขาต่อหน้าข้า ถือเป็นการเสียมารยาทอย่างยิ่ง"