EP.8

            เสียงคำรามต่ำของเครื่องยนต์บล็อกใหญ่ที่คุ้นหูดังลั่นมาจากทางเข้าพิตเลน ส่งผลให้ผู้คนรอบสนามพากันหันสายตาไปมองตามพิกัดนั้นพร้อมกันโดยอัตโนมัติ รถแข่งสีแดงเพลิงของทีม RED ENGINEERING ค่อย ๆ เคลื่อนตัวเลี้ยวเข้ามาจอดสนิทอยู่ตรงบริเวณหน้าอู่ซ่อมบำรุง ท่ามกลางแสงแฟลชจากกล้องถ่ายรูปที่ระดมยิงเข้าใส่จนสว่างวาบไม่หยุด

            บานประตูฝั่งคนขับถูกผลักออกช้า ๆ

            ขุนทัพก้าวขาลงมาจากตัวรถในสภาพชุดแข่งเต็มยศ ทว่าเสื้อตัวนอกถูกรูดซิปลงมาครึ่งตัว เผยให้เห็นเสื้อยืดสีดำด้านใน เสยผมสีเข้มที่ชื้นเหงื่อนิด ๆ ขึ้นไปด้านหลัง เสียงกรี๊ดและเสียงซุบซิบของผู้หญิงรอบนอกสนามดังเซ็งแซ่ขึ้นมาทันทีในวินาทีนั้น ทว่าเจ้าตัวกลับไม่ได้แสดงอาการสนใจเลยแม้แต่น้อย

            เขาตวัดมือโยนกุญแจรถให้เด็กช่างในอู่รับไปจัดการต่อ ก่อนจะขยับฝีเท้าเดินเข้าพิตด้วยสีหน้าเรียบนิ่งเย็นชาเหมือนเดิมทุกประการ

            ทว่าในจังหวะเวลานั้นเอง—สายตาคมกริบคู่นั้นกลับเหลือบปัดมาทางทิศทางที่ฉันยืนอยู่พอดี

            มันเป็นเพียงแค่ช่วงเวลาแวบเดียวเท่านั้น แต่ฉันกลับรับรู้ได้ในทันทีว่าเขาเห็นฉันแล้ว

            และคราวนี้ ขุนทัพไม่ได้เลือกที่จะละสายตาหนีไปเฉย ๆ เหมือนอย่างค่ำคืนก่อน

            ฉันรีบเบนสายตาหลบหนีทันทีทำเป็นมองนิ่งตรงไปข้างหน้าเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น มือข้างหนึ่งบีบกระชับแฟ้มงานในอ้อมแขนแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะเร่งฝีเท้าก้าวเดินขึ้นบันไดไปยังโซน VIP ตามหน้าที่ของตัวเอง แม้ว่าแผ่นหลังจะยังคงรับรู้ได้ถึงกระแสสายตาของอีกฝ่ายที่กำลังมองตามมาเงียบ ๆ ก็ตาม

            บ้าชะมัด

            “เมษา! เอียงหน้าเข้าหาป้ายไฟทางขวาหน่อยครับ สวยมากครับ” ช่างภาพชาวญี่ปุ่นคนหนึ่งส่งเสียงตะโกนฝ่าเสียงเพลงคลอพร้อมกับโบกมือเรียกอยู่ตรงหน้าฉากแบล็กดรอปของสปอนเซอร์หลัก

            ฉันรีบสูดหายใจปรับเปลี่ยนสีหน้าดึงตัวเองกลับเข้าสู่โหมดการทำงานในทันที รอยยิ้มมั่นใจ ท่วงท่าการยืนที่เชิดหน้าสง่างาม และแววตาเป็นมิตร ทั้งหมดถูกเปิดใช้งานขึ้นมาราวกับมีสวิตช์สั่งการ โลกกลางคืนของฉันดำเนินไปแบบนี้มาโดยตลอด ต่อให้ร่างกายจะเหนื่อยล้าจนแทบขาดใจขนาดไหน ทว่าภาพลักษณ์ภายนอกที่แสดงออกไปต่อหน้าเลนส์กล้องต้องดูสมบูรณ์แบบไร้ที่ติเสมอ

            แสงแฟลชกะพริบวาบเข้าตาอย่างต่อเนื่อง ขณะที่ฉันขยับร่างกายเปลี่ยนองศาตามจังหวะกดชัตเตอร์ของช่างภาพอย่างเชี่ยวชาญ เสียงดนตรีบีทหนัก ๆ จากลำโพงตัวหลักดังอื้ออึงกลบเสียงพูดคุยรอบสนามจนจับใจความอะไรไม่ได้ชัดเจน

            แต่ถึงกระนั้น ฉันก็ยังคงรู้สึกอึดอัด

            เพราะรับรู้ได้ว่ามีสายตาเรียบนิ่งคู่เดิมจับจ้องมองมาเป็นระยะจากทางด้านล่าง โดยที่ไม่จำเป็นต้องหันสายตาไปมองก็เดาออกได้ทันทีว่าเป็นใคร

            “โอเคครับ เรียบร้อย สวยงามมากครับ” ช่างภาพชาวต่างชาติลดกล้องในมือลงพร้อมส่งรอยยิ้มพึงพอใจมาให้

            ฉันยกมือขึ้นไหว้ขอบคุณตามมารยาท ก่อนจะขอตัวเดินเลี่ยงแยกออกจากบริเวณหน้าแบล็กดรอปทันที พอก้าวพ้นมุมสายตาของผู้คนมาได้ ฉันก็ลอบถอนหายใจยาวออกมาแรง ๆ เพื่อระบายก้อนความเครียด

            “ดังใหญ่เลยนะเราช่วงนี้”

            น้ำเสียงแหลมเล็กของผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้นจากทางด้านข้าง ส่งผลให้ฉันต้องเบนใบหน้าหันไปมอง

            มิริน

            รุ่นพี่เรซควีนคู่แข่งยืนทิ้งสะโพกพิงอยู่กับราวเหล็กกั้นในชุดเดรสรัดรูปสีเงินเมทัลลิก เส้นผมสีอ่อนดัดลอนยาวถูกปล่อยสยายลงมาถึงกลางหลัง กลิ่นน้ำหอมรสหวานจัดจนฉุนจมูกลอยโชยมาเข้าประสาทสัมผัสก่อนที่เจ้าตัวจะขยับกายเสียอีก

            ฉันพยักหน้าทักทายกลับไปตามมารยาทสังคมสนามแข่ง “พี่มิริน”

            “คืนนี้ดูงานเยอะดีเนอะ”

            “ค่ะ สปอนเซอร์เข้าเยอะน่ะค่ะ”

            มิรินเหยียดยิ้มบาง ๆ ตรงมุมปาก ก่อนจะปัดสายตามองผ่านลาดไหล่ของฉันลงไปยังพื้นที่อู่ซ่อมบำรุงด้านล่างของทีม RED ENGINEERING “เมื่อก่อนพี่ไม่เคยเห็นขุนทัพเขาเสียเวลามองผู้หญิงคนไหนบ่อยขนาดนี้เลยนะเมษา”

            ฉันนิ่งไปเล็กน้อย รักษาแววตาให้ราบเรียบที่สุด “พี่พูดเรื่องอะไรเหรอคะ หนูไม่ค่อยเข้าใจ”

            “จริงเหรอ” อีกฝ่ายหลุดหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ แววตาเต็มไปด้วยกระแสการจับผิด “งั้นคงเป็นพี่ที่คิดฟุ้งซ่านไปเองมั้ง”

            ฉันทำเพียงแค่ส่งรอยยิ้มบาง ๆ กลับไปโดยไม่ได้เอ่ยปากตอบโต้อะไรต่อ เพราะในสนามแข่งที่มีแต่ข่าวลือแบบนี้ ยิ่งอธิบายมากเท่าไหร่ มันก็จะยิ่งเข้าทางคนขับเคลื่อนข่าวลือมากขึ้นเท่านั้น มิรินจดจ้องใบหน้าของฉันอยู่พักใหญ่ ก่อนจะก้าวเข้ามาประชิด

            “ระวังตัวหน่อยก็ดีนะเมษา”

            “เรื่องอะไรคะ”

            “พวกผู้ชายระดับท็อปของสนามน่ะ…เล่นด้วยยากทุกคนนั่นแหละ”

            ทว่ายังไม่ทันที่ฉันจะได้ขยับปากตอบโต้อะไรกลับไป เสียงวัตถุบางอย่างกระทบกันก็ดังลั่นแทรกขึ้นมาจากบริเวณพื้นที่พิตเลนด้านล่าง

            เคร้ง—!!

            เสียงโลหะหนาหนักกระแทกเข้ากับโต๊ะเหล็กดังสนั่นหวั่นไหว ส่งผลให้ผู้คนป้วนเปี้ยนแถวนั้นพากันหันขวับไปมองตามที่มาของเสียงพร้อมกัน สายตาของฉันมองลงไปด้านล่างตามสัญชาตญาณ

            ขุนทัพกำลังยืนอยู่ตรงหน้าอู่ RED

            ประแจเหล็กตัวยาวถูกตวัดโยนทิ้งลงบนโต๊ะวางเครื่องมือซ่อมบำรุงเสียงดังสนั่น ขณะที่ผู้ชายร่างสูงอีกคนที่กำลังยืนหัวเราะคุยเล่นอยู่กับพริตตี้รุ่นน้องอยู่ข้าง ๆ ถึงกับรีบหุบริบฝีปากเงียบเสียงลงทันที บรรยากาศนิ่งสงบแปรเปลี่ยนเป็นความอึดอัดขึ้นมาในพริบตา พวกเด็กช่างในทีมหลายคนพากันหยุดมือจากงานตรงหน้าโดยไม่ได้นัดหมาย

            มีเพียงจอมขวัญคนเดียวเท่านั้นที่หลุดยิ้มขำออกมาตรงมุมปาก ท่าทางเหมือนจะรู้อยู่แก่ใจแล้วว่าเพื่อนสนิทของตัวเองกำลังหงุดหงิดอารมณ์เสียเรื่องอะไรอยู่

            “อารมณ์ไม่ดีอีกละ รายนั้น” มิรินพึมพำเสียงเบากับตัวเอง ก่อนจะหัวเราะในลำคอ

            แต่สายตาของฉันกลับแข็งค้างหยุดอยู่ที่ร่างสูงใหญ่ของขุนทัพ ขุนทัพยืนก้มหน้านิ่ง ขยับผ้าขนหนูผืนเล็กเช็ดคราบน้ำมันเครื่องออกจากฝ่ามือเงียบ ๆ สันกรามคมกริบขบเข้าหากันแน่นจนขึ้นรอยนูนเล็กน้อย ท่าทางบ่งบอกกระแสความหงุดหงิดชัดเจน

            และในวินาทีนั้นเอง เขาก็เงยใบหน้าขึ้นมาพอดี

            สายตาของเราสองคนปะทะกันเข้าตรง ๆ อย่างจังท่ามกลางความอึกทึกวุ่นวายของสนามแข่ง ไม่มีรอยยิ้มส่งมาให้ และไม่มีท่าทีขี้เล่นใด ๆ ทั้งสิ้น มีเพียงกระแสความนิ่งลึกที่ส่งผ่านมา แต่ฉันกลับรับรู้ได้ในทันที

            ว่าเสียงโยนประแจเหล็กเมื่อครู่เนี้ย…ไม่ใช่อุบัติเหตุจากการทำงานแน่ ๆ

            ฉันรีบละสายตาหลบหนีออกมาก่อนทันที หัวใจเริ่มขยับเต้นระรัวแรงขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล ทั้งที่ระยะห่างระหว่างเราสองคนอยู่ไกลกันเกือบครึ่งสนาม มิรินมองตามทิศทางสายตาของฉันลงไปด้านล่าง ก่อนจะคลี่ยิ้มมุมปากบาง ๆ ราวกับจับสังเกตอาการบางอย่างได้

            “น่าสนุกดีนะว่าไหม”

            “อะไรเหรอคะ”